Systematisch, wetenschappelijk denken nam een vlucht bij de oude grieken en romeinen, door het werk van wijsgeren als Aristoteles, Anaxagoras, Pythagoras, Heracleitos, Epicurus, Galenus, Soranus van Ephese. Dit soort mensen dacht na over de aard van het universum, de natuur, het menselijke lichaam, door logisch redeneren, waarnemen, vergelijken, ontleden en experimenteren. Toen het christendom in opkomst kwam raakte de wetenschap in de vergetelheid. In het westen vergat men de Griekse en Romeinse kennis zelfs grotendeels, en bleef men, 'ondanks' dat zogenaamde tot wetenschap inspirerende christendom, in de ban van de duisternis. Slechts de Arabieren en Byzantijnen hielden nog wat van de oude griekse verworvenheden in stand, maar daar bleef het dan ook bij. Ook zij hadden in meer dan duizend jaar tijd maar weinig verbeteringen aangebracht. Duizend jaren lang bleven ze de antieke geneeskunst van hippocrates en de anatomie van aristoteles bedrijven, zonder er iets wezenlijks aan te verbeteren, ondanks de bezieling van de Heilige Geest, de zegenende invloed van de Heere Jezus, of de heiligende influentie van de 'volmaakte' leringen uit de Koran (in het geval van de arabieren).
Toen men in West Europa door o.a. de reconquista (herovering van Al-Andalus [Spanje]), de Kruistochten, de vluchtende byzantijnen (door de verovering van constantinopel in 1453 door de moslims), in aanraking kwam met allerlei vreemde culturen, leefwijzen én de geschriften uit de klassieke oudheid, tóén kwam er eindelijk een voedingsbodem voor iets wat op wetenschap begon te lijken.
Daarnaast had Djengiz Khan door zijn afschuwelijke en weerzinwekkende veroveringen (dat wel) tóch de contacten mogelijk gemaakt met landen die voorheen onbereikbaar waren, zoals China en India. Karavanen die door de tirannie en hebzucht van plaatselijke moslimheersers nooit deze verre oorden konden bereiken, konden nu zonder veel gevaar handel drijven met deze landen van over ver. Hoewel Djengiz Khan gruwelijk wreed was jegens degenen die hem probeerden te trotseren of te weerstaan, was hij heel tolerant jegens de mensen die hem schattingen betaalden en hem accepteerden als opperheerser. [1] Bronnen uit die tijd beweren dat in het rijk van Djengiz, een jong en aantrekkelijk meisje met een kruik vol goud op haar hoofd, zonder lijfwachten van het ene naar het andere eind van het rijk kon reizen, zonder te worden beroofd of te worden verkracht. (Wie dit toch deed, werd gruwelijk gefolterd en ter dood gebracht, evenals zijn hele familie, of zelfs het hele dorp waar hij woonde). Toen Djengiz Khan stierf en zijn rijk uiteen viel, de erfgenamen met elkaar in conflict kwamen, en gebieden terugveroverd werden door Arabieren, Turken en tot de Islam bekeerde mongolen, kwam er een einde aan de veilige handelsroutes.

MAAR, de Europeanen wisten nu van het bestaan van China, India, etc,, en voelden zich genoodzaakt om de landen in den verre op een andere manier te bereiken, namelijk
over zee. Uiteraard had dit een enorme impact op de ontwikkeling van de scheepvaart, de techniek, de oorlogsvoering (men reisde immers door de wateren van woeste Saraceense en Turkse piraten), en ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit leidde tot een kettingreactie in de technische en wetenschappelijke ontwikkeling. Uiteraard ging dit samen met een culturele ontwikkeling. De kunsten, wetenschappen, filosofie, etc,, alles nam een enorme vlucht.
Enorme geopolitieke en macro-economische aardverschuivingen zijn de oorzaken geweest van de hectische toestand waarin we nu verkeren. De leringen van Jezus Christus zijn hierin niet meer geweest dan een futiel randverschijnsel; een klein en onbeduidend tandwieltje dat slechts een nevenfunctie vervult in een uiterst complexe machine.
[1] Het Mongoolse Rijk. Peter Brent.
Vriendelijke groet.