Bump tijd 8)
windsurfer schreef:
Ik lees dit topic nu pas, vind het een boeiend verhaal. Enkele zaken treffen mij diep. Bijvoorbeeld het feit dat jij je studie onderbrak om je moeder te verzorgen. Zeer interessant gedeelte van je verhaal, psychologisch gezien. Klassieke hysterie die binnen het systeem opgevangen moet worden, en een sterk staaltje manipulatie van moeder. Knap dat je dit uiteindelijk bent gaan inzien maar ik wed dat dit niet zonder emotionele deuk verlopen is.
Late reactie, maar hierover onder meer. De emotionele schade heeft vooral met het verleden te maken en ben ik nu aan het opvangen, langzaam. Het verwerken en losmaken zelf zorgt niet voor nieuwe emotionele pijn, maar roept alleen het oudere op. Plus nog dat ik de gevoelens van mijn gezinsleden over me heen krijg, die ik voorzichtig los moet zien van mijn eigen.
Los van de persoonlijke benadering - en dit klinkt misschien hard maar ik ben soms graag direct- is het niet de religie per sé die debet is, maar de psychologische make-up van je moeder. De psychologische naweeen daarvan zul je kwijt moeten raken, religie daar ben je al klaar mee.
Nee, idd. Ondertussen ben ik er sterker van overtuigd dat een angst voor ouders en aanpassen aan de ouders, voor religieuze slaafsheid en irrationaliteit zorgt, dan andersom. Het is niet toevallig dat God een Vader is met persoonlijkheidsproblemen, irrationele gemoedswisselingen, gewelddadigheid en een soort vreemde liefdevolle verzoening eist, via het offer van zijn eigen kind. Angst voor God en hulpeloos voelen tegenover zijn macht, heeft denk ik meer te maken met de angst voor de ouders (fysieke straf, verlaten, negeren, ondervoeden, schreeuwen tegen etc) en de ervaren hulpeloosheid als jong kind.
Mijn moeder idealiseert haar ouders, terwijl ze een tijdje terug in een heftige ruzie tegen me uitschreeuwde, dat haar ouders helemaal niet van
haar hielden. (met de implicatie, dat er daarom geen reden is dat ze wel om
mij zou moeten geven)
fbs33 schreef:
Ook ik sluit mij (een maandje te laat omdat e.e.a. me niet opgevallen was) achter aan de rij der verwelkomers aan!
"Hartelijk welkom"! dus.
Het moge duidelijk zijn dat je je eigen glazen in zou gooien als je de 'feiten' negeert, en de moraal, al onderzoekend op zijn merites, zou bekritiseren en je daardoor van massa-mens tot eenling zou bombarderen die zonder begeleidend gezelschap uit de onmiddellijke omgeving zijn/haar weg moet zoeken.
Want de meesten aanvaarden schouderophalend datgene wat geindoctrineerd is en (min of meer) werkt in het dagelijkse leven dat brood etc. garandeert alsmede de keuze in een ruim gezelschap van onverschilligen als een van hen.
Of tóch de eenling die er géén genoegen in schept om de hiaten met gebeden te vullen tot 'god(en)' die het vermogen hebben ontwikkeld om 'vragen' als antwoorden te laten klinken?
Aan je openingspost meen ik te ontlenen dat je voor die laatste optie hebt gekozen (onder het motto, "Hier sta ik, ik kan niet anders"!)
Welkom!
Juist. En nu verlaat ik het gebouw (en allerlei gedachteconstructies), ik kan niet anders
Bedankt, nog.
----------------------
Uit een andere draad wat persoonlijke vragen beantwoorden, wou daar niet de aandacht op mezelf richten.
Plons schreef:
Hoe oud ben je dan als ik vragen mag?
Momenteel 20. Eigenlijk al een aardig gevorderde leeftijd. Echter heb ik niet echt de kans gehad me voldoende te ontplooien tot nu toe. Ondanks huiselijke problemen middelbare afgemaakt (waar leraren e.a. mij meer tegenwerkten dan ergens mee hielpen of begrip hadden), daarna 1 semester colleges kunnen volgen (na de lessen ging ik snel weer naar huis ging om er voor moeder te zijn, vandaar geen sociaal contact opgebouwd), vervolgens alleen deeltijd. Eigenlijk 20 jaar lang beheerst door het thuisleven, waarvan laatste 1,5 jaar nog eens extra geïsoleerd, omdat ik overdag thuis moest blijven en voor de rest ook geen sociaal leven had… (moest, aspect van fysieke dwang en dreigement is erg belangrijk… en ik geloofde dat het ‘goed’ was, te gehoorzamen)
Eigenlijk voelde ik me maar een toevallig product van mijn ouders, waarmee ze konden doen wat ze wilden. Dat ik geen waarde heb, behalve voor andermans gebruik. En nog angstgevoelens in gevallen van ruzie of dreigend geweld. M’n moeder was paranoïde over mijn gedrag, dus ik moest me heel voorzichtig gedragen (nog steeds, eigenlijk…. Ik praat zo weinig mogelijk met haar).
Sterkte jongen.
Meisje, dus
Bedankt.
Ik hoop dat het heeft geholpen.
Ja, ik wou het kwijt vanwege de psychologische reactie, en om de kennis te delen over de oorsprong van wreedheid tegen kinderen. Maar omdat ik wat persoonlijke reacties terugkreeg, even reageren in mijn eigen topic. Het heeft iig een zwaarte van mijn schouders geworpen, om het te posten.
Het idee van kinderen als een ‘gif-container’ verklaart voor mij het irrationeel en uitbuitend gedrag dat mijn ouders tegenover mij hebben getoond, maar dat ook andere volwassenen in machtsposities tegenover kinderen vertonen. De onverwerkte angsten, trauma’s, frustratie, haat kun je maar al te gemakkelijk op kinderen uitleven. Juist de weerloosheid en onschuld van kinderen roept in anderen die gevoelens op, omdat zij vaak zelf als kinderen in de jongste jaren erge dingen hebben meegemaakt. Ik weet iig dat dit waar is wat mijn ouders betreft, en allerlei ervaringen van andere familieleden wijzen ook op niet veel goeds.
De maatschappelijk werkster waar ik ondersteuning van krijg, heeft ook bevestigd dat op het moment dat iemand zoals ik ingrijpt, om op zijn minst zijn/haar situatie te veranderen, een gevaarlijke cyclus van gewoonten doorbroken wordt of doorbroken kan worden.
Ongelovige schreef:
Beste Dodo,
Ik wens je veel sterkte. Ooit ziet alles er weer beter uit.
Met je goede aanpak sla je je zeker door deze moeilijkheden, hoe zwaar ook.
Heb je al aan persoonlijke bijstand gedacht in een of andere vorm?
Warme groet
Dank je
De aanpak was stapsgewijs. De eerste hulp was erg toevallig: wat filmpjes en podcasts van een online filosofie-blogger waar het om kinderen, macht en familie ging. Dat was een eye-opener, om te zien in wat voor situatie ik eigenlijk zat. Begon gelijk met wat persoonlijke podcasts, waarin de auteur zich een eigen ingeving herinnert: hij stelde zich voor hoe hij zich zou voelen, als hij zijn moeder publiekelijk tekeer zag gaan tegen een invalide in een rolstoel. De woede en verontwaardiging dat zo’n beeld opriep paste hij toe op zichzelf. Als kind had hij tegenover zijn moeder nog veel minder mogelijkheden om zich te verdedigen of weg te gaan, dan een onbekende invalide op straat. Er bestaat geen groter machtsverschil tussen ouders/primaire zorgverleners en een kind. Het is gevaarlijk als een kind zich waardeloos, schuldig of onverschillig voelt over dat wat zijn ouders hem/haar aandoen. Zeker als iemand een leeftijd bereikt dat hij/zij het huis uit kan en iets aan de toestand kan doen. Voor die tijd is het meer een psychologische laag, een beschermingsmechanisme om te overleven. (tenminste, dat is wat ik tot nu toe begrijp, als ik bijv. ook iets van Alice Miller lees)
Dat was eigenlijk de impuls om zelf boosheid en verdriet te voelen, vanwege mijn ervaringen. En de stappen te nemen om me emotioneel en fysiek los te maken van het gezin. Op de universiteit heb ik wel de situatie gemeld en wat gesprekken gehad, maar niks dat echt veel hielp. De decaan hoopte blijkbaar nog dat dingen thuis ‘beter’ zouden worden zodat ik weer voltijd de studie kon volgen. Het is achteraf spijtig dat er zo naïef gereageerd is op mijn verhaal.
Wat veel belangrijker was, is het melden bij de huisarts, maatschappelijk werk, me opgeven voor hulp bij de GGZ (intakegesprek over een maand), zoeken naar kamers. Maatschappelijk werk zal komende tijd verder nog contact opnemen met mijn vader voor steun aan hem, en de toestand van mijn moeder. Belangrijkste voor me nu is dat mijn broer en zus zich verder redden, vooral de zus. Die heeft heel tegenstrijdige gevoelens wat de situatie betreft. Ik hoop dat ze uiteindelijk hetzelfde pad neemt als ik. (beide mijn broer en zus zullen waarschijnlijk nog psychologische hulp aangeboden krijgen of zelf opzoeken)
Wat persoonlijke steun, vooruitzicht van een kamer etc. betreft zit het dus goed.
De studie zelf heb ik gestopt omdat het te abstract was, naar mijn idee om de hete brei heen draaide, en het gezelschap op de een of andere manier of erg bot leek, of erg naïef. Bovendien had ik geen idee hoe ik met mijn eigen overtuigingen en intenties, zover kon komen om een papiertje te behalen, of wat ik daarmee later zou doen. Vandaar de keuze voor een meer praktische HBO opleiding, komend jaar.
Bibelebons schreef:
Heb zelf ook slechte ervaringen met ouders en andere opvoeders gehad en had voor mezelf toen ik veertien was een geruststellende gedachte: Het komt door onwetendheid. Ze weten gewoon niet beter. Ik kon het daardoor los van mezelf zien. Wie ik ben is natuurlijk wel zwaar door hen beïnvloedt, maar ik heb er geen schuld aan dat ze hun taak als opvoeder in mindere mate aankunnen...
Hoop dat deze gedachte voor jouw ook geruststellend werkt
Misschien niet geruststellend, maar het komt me bekend voor. Er zijn 2 manieren waarop je afstandelijk kunt zijn: 1. door disassociatie de toestand rationaliseren en je gevoelens onderdrukken (dat heb ik lange tijd gedaan)
2. de toestand zien zoals een neutrale toeschouwer het zou bekijken, en de gepaste gevoelens meemaken (zie boven, mijn ervaring met de freedomainradio podcasts)
Zelfs als je ouders onwetend zijn, is het niet
juist dat ze je blootstellen aan geruzie, geschreeuw, geweld e.d., en is het tevens helemaal ongepast om jou niet te vragen naar hoe je je daardoor voelde. Of als je zelf liet weten dat je het niet prettig te vond, de arrogantie te hebben wat je zegt te negeren.
Ik denk dat het een belangrijke vraag is om te stellen: wat voel ik bij het gedrag van mijn ouders, en kan ik daar eerlijk met ze over praten?
Als je niet eerlijk en open kan zijn over je ervaringen als hun kind, dan schieten ze al tekort in hun taak wat emotionele en intellectuele opvoeding betreft. De intellectuele kosten zijn hun tegenstrijdig gedrag, dat een voorbeeld zou moeten zijn. Als kind kun je moeilijk iets doen aan hun gedrag, je bent machteloos, weerloos, boos en soms wanhopig. Maar als je ouder wordt en jezelf kunt onderhouden, is het cruciaal je verhouding met je ouders te evalueren. Als je geen goede, open band met ze kunt onderhouden, dan is het beter geen tijd en aandacht meer aan ze te besteden. Er zijn genoeg andere mensen die
wel rekening met je willen houden.
Wie ik ben is natuurlijk wel zwaar door hen beïnvloedt, maar ik heb er geen schuld aan dat ze hun taak als opvoeder in mindere mate aankunnen...
Het is opmerkelijk dat je al het idee zou kunnen hebben, dat het je eigen schuld is! Hoe gebeurt het dat kinderen zich schuldig kunnen voelen, voor het slechte gedrag van
hun ouders?
Ik zou je graag uit willen nodigen om eens voor jezelf deze vragen te overdenken, in het bijzonder hoe jij nu de relatie met je ouders ervaart. Ik denk dat dat belangrijker is te weten, voordat je andere feiten in het leven onderzoekt.
Volgens mij wou je ook filosofie gaan studeren? Dat is vanwege je objectiverende en onderzoekende houding te begrijpen. Echter zou ik willen vragen wat je zelf precies uit die studie hoopt te halen, en of het lesmateriaal en vorm inderdaad ook het beste middel daartoe zijn. Ondertussen zou je gewoon om te proberen, misschien naar een podcast of uit een kort boek kunnen lezen om makkelijker een positie in te nemen.
Een feed over psychologie, filosofie, familie, samenleving en geschiedenis is de volgende:
http://www.freedomainradio.com/custom_f ... _36705.xml
(je kunt op de hoofdpagina ook zelf feeds aanmaken)
(no. 70, How to control a human soul, is een echte aanrader btw)
Een kort, aardig boekje over de morele manipulatie van kinderen door ouders is On Truth: The Tyranny of Illusion (te vinden, hier:
http://www.freedomainradio.com/books.html , een niet 100% geslaagde NLse vertaling daarvan:
http://www.box.net/shared/static/34o7vjawwk.pdf )
Vriendelijke groet aan iedereen,
Dodo
.
Ik heb dankzij Star Trek 
