Op een theologische conferentie van de predikantenopleiding te Kampen zullen studenten zich bezighouden met de vraag of de kerk de realiteit van demonen niet te veel genegeerd heeft. Een retorische vraag. Het antwoord staat al lang vast. Niet in de laatste plaats omdat er binnen de evangelien tal van verhalen te vinden zijn waar Jezus demonen uitdrijft.
Het Nederlands dagblad heeft - in aanloop naar de conferentie - een artikel waarin verschillende predikanten aan het woord komen die uit ervaring de realiteit van demonen onderschrijven.
Het blijft allemaal nogal vaag. Mensen ervaren negatieve emoties ten opzichte van zichzelf en in verband met geloof en kerk, en duiden dat vanuit hun religieuze kaders vervolgens als 'duivels'. Tja... Bewijswaarde 2% zou ik zo zeggen.Nederlands Dagblad schreef:VERHAAL I
,,Onze ogen zijn opengegaan'', begint ds. Jaap Ophoff, predikant van de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) van Zwolle-Noord. ,,Veel nood in het koninkrijk van God heeft te maken met geestelijke strijd.'' Met zijn vrouw Hettie is hij betrokken bij bevrijdingspastoraat, zoals dat genoemd wordt. Bevrijdingspastoraat staat dan voor ,,het opruimen van alle rommel in je leven en die bij Jezus brengen''.
Hoe zijn ze ertoe gekomen? ,,Ik ben zelf bevrijd'', zegt Hettie Ophoff. Ze vertelt van een moeilijke jeugd en jarenlange psychotherapie, waarvan ze veel geleerd heeft maar die geen echte rust bracht in haar hoofd. ,,God kwam in het hele verhaal niet ter sprake.''
Tijdens een cursus voor pastoraal werker zag ze hoe een medecursiste die veel problemen had, als een veranderd mens op de les verscheen. De metamorfose werd aan bevrijdingspastoraat toegeschreven, iets waar Hettie Ophoff nog nooit van had gehoord. Om een lang verhaal kort te maken: Jaap en Hettie gingen er boeken over lezen van Derek Prince, Neil Anderson en Joost Verduijn. De boeken overtuigden hen.
Hettie meldde zich aan bij Hananja Thomassen, die tegenwoordig aan bevrijdingspastoraat doet onder de paraplu van stichting Bethanië. Toen Thomassen bad dat de demonen waaraan ze gebonden was, door de Heilige Geest zouden verteren, ervoer ze een ongekende rust, vertelt ze. Sindsdien - nu ongeveer drieënhalf jaar geleden - is die rust gebleven. ,,Zo gaat dat niet bij iedereen. Elke bevrijding is uniek.''
Ze is er nu van overtuigd jarenlang last te hebben gehad van een geestelijke strijd. Rond kerkdiensten, Bijbelstudie, gebed en avondmaal verhevigden zich in haar hoofd 'stemmen' of 'gedachten' die haar te verstaan gaven dat ze 'er niet bij hoorde' in de kerk, dat ze geen kind van God was, schetst Hettie. Rationeel vaststellen dat zij 'er mocht zijn', had nooit het gewenste resultaat gehad. (...)
VERHAAL II
Een vrijgemaakt-gereformeerd predikant, die omwille van zijn dochter anoniem wil blijven, maakte naar zijn idee de kracht van demonen van heel nabij mee. Zijn dochter, die het betrof, heeft na het gebeuren haar heil niet gezocht bij mensen die aan 'bevrijdingspastoraat' doen. Ze voerde wel gesprekken met een psychiater die de werking van demonen niet uitsluit in zijn praktijk.
Een terugblik op wat zich onverwacht aandiende en nog steeds als ontzagwekkend wordt beleefd.
,,Het is alweer een paar jaar geleden. Mijn vrouw en ik waren net naar bed gegaan. Onze dochter X zou ook gaan slapen. Haar vriend Y logeerde dat weekend bij ons. Onze dochter voelde iets van boosheid in zich opkomen. Ze vond dat de duivel haar leven verziekte. Want via het internet was ze bij dingen terechtgekomen, die een sterk verleidende kracht op haar uitoefenden. Ze had het gevoel dat de duivel haar daarmee dwarszat en werd kwaad op hem. Met die boosheid in haar hart ging ze naar de kamer van haar vriend. Ze zei wat haar dwarszat en zei op een gegeven moment: 'De duivel is nu in de kamer.' Ze voelde op een of andere manier zijn aanwezigheid. Het wakkerde haar boosheid nog meer aan: ze begon hem te kleineren. Ze praatten er nog een poosje met z'n tweeën over door.
Toen begon X te trillen, en zei: 'Hij valt me aan' of zoiets. Ze begon te krabben in haar hals en nek. Y wilde haar tegenhouden, maar hij werd volledig naar de kant weggedrukt. Met z'n volle gewicht heeft hij zich boven op haar gegooid, alsof hij te doen had met een beer van een vent. Toen hij besefte dat het hem boven het hoofd groeide, riep hij om hulp.
Wij schrokken natuurlijk, en renden er meteen naartoe. We zagen bij onze dochter een soort worsteling. Mijn vrouw kwam het eerst tot actie en greep onze dochter bij de arm en noemde steeds haar naam. X leek nog niet erg aanspreekbaar: ze was op een of andere manier 'weg'. Wel werd haar verzet wat minder.
Y was erg in de war. Hij was ervan overtuigd dat hij met een boze geest in haar te maken had. Vooral die kracht kon gewoon nooit haar eigen kracht zijn. Duidelijk van streek ging hij naar beneden en ik ben achter hem aangegaan. Mijn vrouw bleef bij onze dochter. (...)
Terugkijkend denken onze dochter en haar vriend dat een belangrijke rol speelde dat onze dochter bezig was echt voor God te kiezen. Tegelijk voelde ze een tegenkracht: er waren sterke verleidingen. Daardoor ontstond bij haar het idee dat de duivel haar leven verziekte. Ze maakte voor haar besef een grote fout, toen ze min of meer in de aanval ging tegen de duivel, door hem uit te schelden, te kleineren. Op hetzelfde moment voelde ze dat er iets gebeurde. Ze zegt dat ze er op een vreemde manier met haar volle bewustzijn bij was, maar totaal geen controle had. Dat heeft ze als afschuwelijk ervaren, vooral omdat ze besefte dat het krachten waren die ze nooit uit haar eigen lichaam zou kunnen oproepen. Haar vriend merkte op dat de agressie van X helemaal niet tegen hem gericht was, maar puur tegen haarzelf. En hij ervoer inderdaad een kracht die zij lichamelijk nooit in zich kon hebben. Maar beiden zijn er ook van overtuigd dat God hen niet losgelaten heeft. Y ziet als teken daarvan dat, hoezeer X zichzelf ook krabde en verwondde, er geen sporen van achter bleven op haar huid. Ook merkte X dat 'hij' verdween en zij plots een gevoel kreeg van wonderlijke, diepe rust en vrede, juist op het moment dat er beneden voor gebeden werd.''
Lees het hele artikel in het Nederlands Dagblad
Wel vind ik het een gevaarlijke ontwikkeling. Niets mis mee als mensen verlichting van hun negatieve gevoelens ervaren, maar de praktijk leert dat er door zelfbenoemde bevrijdingsbedienaars nogal eens psychisch geweld wordt toegepast om de demonen in Jezus naam te binden.
