De eerste mocht, na over zijn contacten met Claus bevraagd te zijn, een gedicht van Claus voorlezen. Claus was immers vóór alles een dichter.
Ammerlaan vroeg er eerst excuus voor dat hij niet zo goed kon voorlezen als Claus zelf. Als díe uit eigen werk voorlas, hing het publiek vanaf het eerste tot en met het laatste woord ademloos aan zijn lippen.
Hij had een gedicht willen kiezen waarvan de voorlezing dertien minuten duurt, maar dat ging natuurlijk niet in de setting van het programma. En dus een ander gedicht namelijk uit de Oostakkerse gedichten.
Het gedicht duurde inderdaad veel korter en de tekst werd op de achtergrond geprojecteerd. Wat mij betreft kwam dat de begrijpelijkheid niet ten goede maar schaadde die evenmin.
Op het einde van de uitzending was de beurt aan Harry Mulisch. Hij had stom toevallig en dus écht zonder enig overleg met Ammerlaan uit dezelfde Oostakkerse gedichten gekozen en wel uit de bundel De Vrouw.
De hese nacht en de wagen
Van de tijd die de nacht inrijdt
En ratelt.
Uw haar, het meeuwennest,
Uw meerschuimheuvels waarin
Getand de vrucht die splijt.
De hagedissen,
De stenen spechten
Wiegen in het lover,
In het woedend lover.
Hoor op de weg de hoeven van
Het paard Begeerte vluchten.
Hoor in de weiden de korhaan,
De hazenschreeuw,
De klappertandende liefde.
Mulisch deed zijn uiterste best en articuleerde meer dan optimaal. De tekt werd weer op de achtergrond getoond. Ik moet helaas bekennen dat ik uitbundig twijfel of ik het begrijp. Zelfs niet na vele malen herlezen.
Ook In de Volkskrant stond een bescheiden gedichtje afgedrukt, ergens in een hoekje op de pagina die geheel aan Hugo Claus was gewijd.
Nu nog terwijl de bijen van de
dood om mij zwermen
Proef ik de honing van haar
buik en hoor ik het gezoem
Van haar klaarkomen en staar
ik naar de natte roze
Blaadjes van haar beweeglijke
vleesetende bloem.
Dit denk ik wel te begrijpen en bovendien vind ik dit nog geen minuut lange gedichtje ‘écht Hugo Claus’.
Groeten.
Fons.