Rereformed schreef:Als demonen bestaan en een 'verschrikkelijke realiteit' zijn dan heeft het evangelie weer zin. Op dezelfde manier als men in een klimaat van rationaliteit alle geloofwaardigheid van het evangelie verliest en men dan weer een klimaat moet gaan scheppen waarin om de haverklap wonderen geschieden.
Het verschil tussen jouw en mijn benadering van het christelijk geloof is, vermoed ik, dat ik het in eerste plaats bekijk als theoloog, terwijl jij er naar kijkt als godsdienstcriticus. Ik bekijk het dus van binnenuit, terwijl jij er naar kijkt van buitenaf, en dan ook nog met een vijandige blik. Soms zul je bepaalde aspecten dan scherper zien, soms de plank misslaan.
Het is volgens mij niet zo dat christenen bij elkaar komen om te denken: hmm... hoe kunnen we de wereld in de luren leggen om te denken dat we relevant zijn. Weet je wat? Laten we ze wijsmaken dat er demonen zijn, dan hebben ze ons nodig.
Die hele discussie over demonen is een interne discussie. Vraag is dan: waarom ontstaat er nu pas opening binnen de gevestigde kerken voor deze ideeen en praktijken?
Antw. (1) omdat we in het postrationele tijdperk leven. (2) Omdat datgene wat geloof z'n alledaagse dynamiek gaf verdwenen is. Die dynamiek werd - althans in de protestantse kerken - opgeworpen door de vraag: 'Hoe raak ik verzoend met een toornend God?' Maar wat nu als dat helemaal geen vraag meer voor je is? Wat als je je God voorstelt als iemand die bij voorbaat aan jouw kant, en aan de kant van het leven staat? (Dit is precies waarom de kwestie van de hel nu problematisch is en vroeger niet).
Streven naar heiligheid in een wereld waarin God glimlacht over piercings en ggristelijke pop- en rockbandjes, is toch absurd? God is als een pappie geworden die elke maand zijn toelage schuift.
Dus moet er iets anders gevonden worden, om het geloof tot een dynamische aangelegenheid te maken en dat 'andere' zit 'm dan in allerlei 'wonderlijke' ervaringen, die overeenkomen met dat beeld van een pappie die cadeautjes meebrengt voor zijn kinderen: tongentaal, genezingen, en bevrijdingspastoraat.
Past ook prima in het tijdsbeeld. Misschien ken jij die series wel waarin tieners het op moeten nemen tegen heksen en demonen:
Buffy the Vampire Slayer,
Charmed, Harry Potter, etc. etc.
Allemaal escapisme waarin mensen ervan dromen 'bijzondere krachten' deelachtig te kunnen worden, en verwikkeld te zijn in een strijd van goed vs. kwaad. Christenen zijn ook kinderen van hun tijd en doen daar op hun eigen wijze aan mee.
