herman van der helm schreef:wij dienen er voor om meer mensen te maken zeg je.
kun je mij dan een antwoord of reden geven op het feit dat mijn vrouw en ik zeven kinderen hebben, en er drie van zijn overleden?
Wil je een eerlijk antwoord? Zo ja, dan ga ik je nu heel erg pijn doen. Zo nee, filsofeer dan maar verder over Velikovsky.
Het antwoord is
botte pech. Niet meer, en ook niet minder. Zoals ik al zei, ons doel is 'meer mensen maken'; ik zei niet 'meer mensen maken die allemaal uit moeten groeien tot volwaardige gelukkige individuen'. Daar zit een verschil tussen, en alhoewel het een begrijpelijke fout is, is het nog steeds een fout. Er proberen wat achter te zoeken is zo mogelijk nog fouter.
Ben je bekend met die verhalen van diersoorten die duizenden eieren leggen waarvan er misschien één of twee zullen opgroeien tot volwassen individuen? Dat is exact hetzelfde verhaal. De natuur maalt niet om het lot van enkele organismen, en op de keper beschouwd ook niet om het lot van hele groepen. Wat leeft, probeert te
overleven. Lukt dat, leuk voor het wezen. Lukt dat niet, niet zo leuk. Soms zijn organismen door deze selectiedruk gaan evolueren tot organismen die ten opzichte van andere weinig nakomelingen krijgen, om dat in te ruilen tegen een verhoogde overlevingskans. De mens is zo'n wezen.
In dit geval komt er nog eens bij dat je je kinderen hebt gekregen in een omgeving waar de kans dat ze alle zeven kónden opgroeien tot volwaardige individuen zo'n beetje op het maximum staat. Zeven kinderen grootbrengen in de duistere binnenlanden van Nieuw-Guinea of de verlaten zandnachtmerries in de Sahel lijkt mij een loodzware opgave die je waarschijnlijk wel moet verliezen. Om trouwens over de tijd nog maar te zwijgen: een paar eeuwen geleden zouden ze vrijwel allemaal ten prooi zijn gevallen aan smerige infectieziekten, en dat zou niemand echt bijzonder hebben gevonden. Maar nogmaals: zelfs nu is er geen
garantie dat het kind dat een vrouw baart, het zal redden. Je kunt het alleen maar
proberen; een andere mogelijkheid is er niet.
Ik ben heel bewust zeer direct en confronterend, maar daardoor ook heel erg eerlijk en realistisch. Ik kan natuurlijk ook mijn oprechte deelneming uitspreken over het verlies van drie van jullie kinderen, maar dat is een emotie die los staat van het onderliggende verhaal dat er verder niets achterzit behalve 'botte pech'. Het is mijn
keuze om medeleven te voelen en je heel veel geluk te wensen met de kinderen die je nog resteren. Het feit dat de natuur kil en meedogenloos overkomt, hoeft nog niet te betekenen dat ik dat ook moet zijn.