Noachied13 schreef:Die scene in de kerk toen hij zijn hand in dat water deed... zo uitdagend.......ik durf niet! Men je bent zover gekomen.....Vandaag de test gedaan via die link hier welke religie bij je past.Ik ben agnost......durf het niet eens mijn vrouw te vertellen......Vrij denken, denken en voelen wat ik wil.....Neen, ik durf niet..... Ik stop maar anders ga ik huilen....wil ik niet....
Hou je goed man!
Nietzsche in
De Antichrist schrijft deze woorden die voor mij indertijd tot op het bot sneden:
"De innerlijke sterkte van een mens, zijn vrijheid van geest blijkt uit scepsis. Mensen met overtuigingen komen bij fundamentele kwesties van waarde en onwaarde niet in aanmerking. Overtuigingen zijn gevangenissen. Men kijkt niet ver genoeg, men kijkt niet onder zich: om te mogen meepraten over waarde en onwaarde moet men vijfhonderd overtuigingen
onder zich zien,
achter zich zien...Een geest die grote dingen wil, die ook de middelen daartoe wil, is noodzakelijkerwijs sceptisch. Vrijheid van elke soort overtuiging hoort bij het sterk zijn, bij het vrij om zich heen kunnen kijken...Deze grote hartstocht, het fundament en de macht van zijn wezen, maakt zijn gehele intellect aan zich ondergeschikt; zij neemt alle bedenkingen weg; zij geeft hem moed; zij
gunt hem eventueel zelfs overtuigingen. Een overtuiging kan gebruikt worden als middel: veel bereikt men slechts door middel van een overtuiging. De grote hartstocht gebruikt en verbruikt overtuingen, maar zij onderwerpt zich er nooit aan, -zij weet zich altijd soeverein.
Omgekeerd: de behoefte aan iets wat van een onvoorwaardelijk ja en nee is voorzien, is een behoefte uit zwakheid. De mens van geloof, de 'gelovige'
van welk type dan ook, is noodzakelijkerwijs een afhankelijk mens, -iemand die zichzelf niet als doel kan nemen, die van zichzelf uit helemaal geen doel kan stellen. De 'gelovige' behoort zichzelf niet toe, hij kan slechts middel zijn, hij moet verbruikt worden, hij heeft iemand nodig die hem
verbruikt. Zijn instinct bewijst de hoogste eer aan een moraal van de zelfverloochening: alles, zijn schranderheid, zijn ervaring, zijn ijdelheid, haalt hem daartoe over.
Elk soort geloof is zelf al een uiting van zelfvervreemding... Bedenkt men hoezeer voor de overgrote meerderheid een richtlijn nodig is die haar van buitenaf bindt en houvast biedt, hoezeer de dwang, de slavernij, de eerste en laatste voorwaarde is onder welke de mens met een minder sterke wil floreert: dan begrijpt men ook de overtuiging, het 'geloof'. De mens met overtuiging vindt in haar zijn ruggegraat. Veel dingen
niet zien, in geen enkel opzicht onbevooroordeeld zijn, partijgangers zijn door en door, ten aanzien van alle waarden een strenge en noodzakelijke optiek hanteren - dit alleen bepaalt dat een dergelijk soort mensen bestaat. Maar op grond daarvan is dit soort mensen de tegenpool, de antagonist van wat waarachtig is, -van de waarheid...
Het staat de gelovige niet vrij zelfs maar een geweten te hebben voor het probleem van 'waar' en 'onwaar': op dit punt eerlijk zijn, zou meteen zijn ondergang betekenen."
Noachied13, je bent bezig met een dramatische ommekeer in je leven: eindelijk
jezelf te worden, jezelf te mogen zijn. Hoe gevaarlijk en onmogelijk en moeilijk het je ook toeschijnt, het is een proces dat je niet kunt tegenhouden en niet hoeft tegen te houden. Op middelbare leeftijd innerlijk tot volwassenheid opgroeien is eenzelfde proces als indertijd van een tiener uitgroeien tot jong volwassene: het valt niet tegen te houden en als troost kun je denken: er is geen volwassene die ooit weer een tiener zou willen zijn! Achteraf bezien zegt een mens altijd dat hij er niet slechter op is geworden maar juist rijper, wijzer.
Je bent al jaren in dit proces. Je hebt het pinkstergeloof achter je gelaten en zocht wat rustiger religieus vaarwater op. Waar je naar op zoek was was rationaliteit en redelijkheid. Je gaat nu eenvoudig weer een stap verder, want rationaliteit gaat tot het eind. Werp al die angsten en huiveringen om die stappen te nemen van je af: het religieus geloof heeft deze mechanismen ingeschakeld om mensen klein en afhankelijk van het geloof te laten. Het is een vies wapen die de boekreligies ontwikkeld en verfijnd hebben om mensen te kunnen domineren en zichzelf nooit te laten vinden.
De angst die religie kweekt laat altijd het verachtelijke van de religie zien.
Het is bij jou enkel een kwestie van innerlijke moed vinden, en die vind je eenvoudig door uit te spreken dat je
absoluut eerlijk wil worden in je denken. Deze absolute eerlijkheid te eisen van jezelf geeft je respect voor jezelf, en dat maakt je tot een innerlijk sterk persoon. Je móet aan deze stem gehoor geven.
Wanneer godgeloof in een mensenleven wegvalt lijkt het alsof de wereld instort. Maar in werkelijkheid ben je dezelfde persoon, sterker nog, word je eindelijk een persoon die ethiek en waarden enkel en alleen uit zijn eigen innerlijk haalt. Er is volstrekt geen reden waarom je je vrouw en kinderen niet meer lief zou hebben, of minder liefdevol en zorgzaam in het leven zou staan dan tevoren. Wegvallen van religieus geloof resulteert juist in een meerwaarde voor het aardse leven en daar gaat nooit een medemens op achteruit.
Ik zou zeggen, laat het even rustig zakken. Ik denk dat rereformed je hier idd meer bij kan helpen aangezien hij een lange tijd van zijn leven een echte gelovige was en ik altijd wel een beetje agnost was. En ik heb ook minder levenservaring denk ik, ik mag net rijden lol! 