Je ziet jezelf als kind van God, God zie je als de Vader. En stel nou dat het ietwat anders ligt, dat je geen kind maar deel bent van die God? Deel van Gods wezen dat overal en in alles bestaat?Noachied13 schreef:God wordt er echt niet minder van wanneer Hij niet aanbeden wordt. Persoonlijk zie ik zijn regels en voorschriften eerder als liefdevolle vaderlijke anwijzingen. En Hij bedenkt geen straffen want die zijn al bekend. Mijn vrouw en ik stellen ook regels voor onze kinderen en bij overtredeing volgen ook sancties. Dus stel je voor dat God idd bestaat en de Vader is van alle mensen, is het dan gek dat Hij regels stelt? Doe ik toch ook bij mijn kinderen?
In dat geval kun je God niet zien als een opvoeder die toeziet of regels worden nageleefd en, zoniet, sancties oplegt.
De regels die jij noemt hier zijn door de samenleving bepaald als menselijke afspraken over wat wel kan en wat niet kan. Daar is een god of godsdienst helemaal niet voor nodig.Noachied13 schreef:Trouwens de hele maatschappij is onderhevig aan allerlei regels. Gelukkig maar, want anders zou er geen structuur, orde en vrede kunnen bestaan. Chaos en wetteloosheid en het recht van de sterkste zou het gevolg zijn.
Bovendien denk ik dat als een god werkelijk almachtig is, dat er dan niets tegen de wil van die god kan geschieden. Ook een door God gegeven vrije wil kan niet bestaan als die God ook allerlei regels opstelt en zaken benoemt als zonde.
