Bericht
door Kitty » 11 feb 2008 20:56
Cultuur is mijns inziens voor een groot deel gebaseerd op religie, dus dit kun je niet los van elkaar zien. Het prinsjesgevoel van jonge marokkanen is gebaseerd op het Islamitisch principe dat de man, al heel jong, de baas is over de vrouw. Dat maakt ze bijna onopvoedbaar voor de moeder.
Waarom zijn het vooral de jongens die de problemen veroorzaken en zelden de meisjes? Cultuur komt onder andere voort uit door op religie gebaseerde gewoontes. En hoe strenger in het geloof een gemeenschap is, zoals de berbers, de plantelandsreligieuze, door hun eigen volk al als barbaren bestempeld, hoe meer deze cultuurkenmerken tot uiting komen. Zelfs wanneer religie zelf geen rol meer speelt, blijven de cultuurgedragingen heel lang onderdeel van een gemeenschap.
Verder is opleiding, of liever gezegd het gebrek hieraan een probleem. Het in eigen kringetje verkeren werkt ook al niet mee tot verandering in denken. Ook het verschil in aanpak van criminaliteit met het thuisland laat vooral jongeren vaak ontsporen. Het gevoel van: hier mag alles, hier kan alles.
Chinezen wonen hier niet allemaal bij elkaar in chinatown, dat scheelt een heel stuk. Buiten hun verschil in mentaliteit met moslims. Moslims wonen hier vaak in moslimtown, hoe kun je ooit uit je eigen manier van denken stappen als je omringt bent met mensen die er hetzelfde gedachtegoed op nahouden als jij. Ook als je niet-gelovigen of andersdenkenden of het westen tot je vijand beschouwt, is het ook ontzettend moeilijk om een stap in de richting van die vijand te doen. Dan ga je je afzetten en wijs je alles van die andere cultuur af.
Ik heb het hier niet over alle moslims maar over die moslms die de problemen veroorzaken. Die hun religie of cultuur gebruiken om zich af te zetten. Die neerkijken op ons en zichzelf en hun religie als superieur zien.
En ik heb zelf het idee dat het hier vooral jongere moslims betreft, waar ook de oudere generatie geen grip meer op heeft. En het lijkt me vooral een probleem van Marokkanen.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
