Freethinker.nl

Ik denk dat het eens tijd wordt voor mijn getuigenis.
Tot anderhalf jaar geleden vonden velen mij op forumland een echt 'bekrompen' christen.
Ik had dan ook wel wat bekrompen ideeën aangaande vele zaken. Maar ja, daar ben ik op de één of andere manier hard op teruggekomen.

Ik ben Martha en ik kom uit een gezin van 4 kinderen, waarvan ik de oudste ben. We zijn allen opgegroeid in een klein dorpje, waar mijn vader en zussen nog steeds wonen. Mijn broer woont in Arnhem. Ik kom uit een gezin, waarin mijn moeder behoorlijk was doorgedraaid in haar religieuze beeld. Toen mijn vader ernstig ziek werd (op mijn 9e verjaardag kreeg hij te horen dat hij wederom kanker had), knapte er iets in het hoofd van mijn moeder. Ze veranderde compleet in haar gedrag. Mijn vader lag op de IC en mijn moeder was een echte no-go area geworden! Ook al deden mijn autistische broer en ik niets verkeerd, ze vond het nodig om de draak uit ons te slaan... Ze nam Het Boek Openbaringen dus wel heel erg letterlijk. De mattenklopper en de stofzuigerstangen kwamen er aan te pas... Gelukkig bleef het mijn jonge zusjes gedeeltelijk bespaard. Maar tot een aantal keren toe dacht ik echt dood te mogen gaan... Als kind was ik dan ondertussen stiekem aan het bidden of ik nu niet dood mocht gaan... Ik hoorde de stofzuigerstangen op mijn lichaam neerkomen, maar ik voelde niets meer.

Ik nam mij voor, dat wanneer ik ooit een gezin zou gaan stichten, het heel anders te gaan doen. En ja, ik kreeg een leuke vriend, we gingen samenwonen (badbad) en na 1 1/2 jaar, geraakte ik zwanger... We lieten onze dochter dopen, ik deed geloofsbelijdenis 29/08/2004... en op 04-11 dat jaar, traden mijn ex en ik in het huwelijksbootje... Ik kreeg een goede baan in het onderwijs, het leek wel op het ideale gezin... toch... mijn dochter was net een jaar geworden en kreeg ineens een ademhalingsstilstand. 112 gebeld en het lek een eeuwigheid te duren, ze was zo slap als een vaatdoek, geheel wit weggetrokken en zo blauw in haar gezicht. Haar tanden zaten stijf vast op elkaar en het speeksel liep uit haar mond. Op dat moment dacht ik ook echt van: ja... het is gebeurt, ik ben haar kwijt...

De ambulancebroeders arriveerden, 3 man sterk! en ze kwam wonder boven wonder kwijt. Ik was in de veronderstelling dat mijn schietgebeden geholpen hadden. 3 zware weken in het ziekenhuis volgden, waarin mijn dochter daar een virus opliep en zwaar uitgedroogd raakte... van het kindje dat 45 dagen voor haar verjaardag voor het eerst liep, bleef een klein zielig hoopje over, dat niet eens in staat was om te zitten. Ze kreeg vocht door de neus-sonde en knapte gelukkig geheel op, en ja... ze mocht naar huis toe...
Mijn toenmalige echtgenoot was sporadisch in het ziekenhuis aanwezig, en aangezien mijn leerlingen in de SE-week zaten, was ik op school aanwezig en sliep in het ziekenhuis, deed naast mijn werk de ADL van mijn dochter. Een zware tijd dus. Wanneer ik werkte waren voornamelijk mijn vader of één van mijn zussen in het ziekenhuis...
Maar e dag kwam dat zij ontslagen werd en met een saturatie-meter naar huis toe mocht komen. Een vermoeidende tijd.. 's nachts ging het alarm af om de haverklap. er was een nacht dat ik zoo moe was en mijn toenmalig echtgenoot vroeg of hij één keer wilde checken.. na veel gesmeek ging hij uiteindelijk, hij was zo terug en het alarm ging niet meer af...
De volgende morgen bleek, dat hij het apparaat uitgeschakeld was, jee, wat was ik boos!!!
De ene naar de andere opname volgde ik bleef werken en had daarnaast de zorg voor mijn kind. Een zware periode, waarin ik mijn ex zag veranderen, maar in welk opzicht, kan ik niet omschrijven. Hij was lange tijd werkeloos en kwam nergens door zijn proeftijd heen, maar dat lag nooit aan hem, hoor.
In mei 2006 wist ik dat er veel niet klopte, ik had een redelijk salaris en werd inene met hoge schulden geconfronteerd. Mijn ex had eindelijk een baan en was van 's morgens half elf tot ruim 4 uur in de nacht afwezig. Ineens vertelde hij wederom niet door zijn proeftijd te zijn gekomen. Ik zei hem een grote loser te vinden, die op het punt stond alles te verliezen... Een week lang hebben we niet met elkaar gesproken, toen hij me vertelde een week vakantie te hebben gehad en gewoon zijn baan nog had. We spraken nauwelijks met elkaar, en na de eindexamens van mijn leerlingen gingen mijn ogen open... Ik zocht zo lang naar de nabijheid van god maar kon deze niet vinden. Ik kwam erachter dat de schulden ontstaan waren vanwege een uitbundig gebruik van verdovende middelen door mijn ex, mijn wereld storte in, een wereld waaraan ik zo hard gewerkt had. Er ontstond een nare situatie, waardoor ik samen met mijn dochter mijn huis met spoed moest verlaten. Een roerige tijd waarin mijn ex duidelijk liet weten dat hij wist waar ik was... ik zat ondergedoken, maar hij was in staat steeds mijn woonadres te vinden.

Nu ligt deze nare tijd gelukkig achter mij. Ik wilde niet in de ziektewet geraken dus koos voor een baan dichtbij huis, onder mijn niveau, waar zojuist mijn contract verlengd is. Ik laat een roerig jaar achter mij, waarin ik mij meer ben gaan verdiepen in allerhande zaken. Als christen had ik al veel geleerd over de evolutie-theorie, want voor mijn vakgebied moest ik op biologisch gebied veel bestuderen, dus ook de evolutietheorie. Ik heb dit nooit voor een leugen aangenomen, omdat het gewoon goed wetenschappelijk onderbouwd was.. wel met wat gaten, maar goed...
Daarnaast twijfelde ik steeds meer over die god, waar ik maar niets van kon waarnemen...
er kwamen ethische discussies langs wat mij aan het denken zette.. Onderhand was het al een kwartaal lang dat ik niet meer kon bidden. In december 2005 werkte ik nogal veel weekenden in de zorg. Ik kerkte daardoor een stuk minder. Daarnaast kreeg mijn dochter een behoorlijke middenoor-ontsteking en ik liet 2 hele zondagen geheel verstek gaan achtereen... Toen werd ik vlak voor de kerst ineens gebeld door mijn huisarts. Hij had via het kerkelijk buurt-netwerk vernomen dat het niet goed ging met mij en mijn dochter.. ik zou weer terug bij mijn ex zijn, en we zouden ons samen in het criminele drugscircuit bevinden... Ik wist niets te zeggen... maar kin mijn huisarts overtuigen dat dit niet klopte, en dat hij maar wat kritischer naar zijn "bronnen" moest kijken... Gelukkig liet hij de naam vallen van zijn hoofdbron, dus confronteerde ik deze persoon met hetgeen ik vernomen was... Sja... ik was al 3 weken niet in de kerk geweest, ik was NOOIT thuis... Mijn brievenbus was vol... (die van de buren ja, want dat huis stond leeg!), en nam de telefoon nooit op...

Sja, toen ik mijn woning weer in kon, kreeg ik een nieuw nummer, netjes alles naar de scriba toe doorgegeven, maar helaas, daar is nooit geïnformeerd, en om dan naar een nummer te bellen dat niet meer bestaat... *walg*

Voor de goede orde heb ik toen de diaconie en pastoraal werkers eens persoonlijk uitgenodigd... Een aantal maanden later nog steeds geen reactie... maar wel... we weten wel hoe het je vergaat, hoor.. we hebben onze bronnen *nog meer walg*
Ik denk dat het nu bijna een half jaar geleden is dat ik ter kerke ging, ik heb een erg goed contact met mijn huisarts, dus laat ze het maar proberen... Ik ben nooit gebeld, dat kan ik zien door mijn nummermelder... Maar ik heb het niet zo op mensen die zoganaamd geïnteresseerd zijn in hoe het je vergaat...
Want dan is even langskomen voor een kop thee of koffie wat aannemelijker, niet?

Ik denk dat ik nu al een jaar geleden mijn geloof ben kwijtgeraakt. Wel blijven zaken rondom het christendom mij interesseren. Zaken die niet kloppen, maar goed gepraat worden vanwege dat ene boek... maar er zelf over nadenken? nee... dat is too difficult.

Nou,...
het is een heel boekwerk geworden...
dus ik kap er verder maar mee...
Dit was mijn getuigenis!!!!
Groetjes,
Martha

heftig...

collegavanerik schreef:heftig...

was ik te lang van stof?

Wat een gebeurtenissen. Ik hoop voor je dat het voortaan beter mag gaan.

Apologetus schreef:Wat een gebeurtenissen. Ik hoop voor je dat het voortaan beter mag gaan.

mij zul je ook niet horen klagen, hoor. ben tevreden met wat ik heb. ik zie mezelf ook echt niet als: 'zielig' ofzo.

Nee, ieder z'n eigen ding, maar wat rust af en toe kan geen kwaad.

Een hoop aangrijpende zaken in je leven. Maar ik maak er uit op dat je een vechter bent in het leven en die karaktereigenschap je veel helpt. Ik wens je het allerbeste voor het komende jaar.

Tot anderhalf jaar geleden vonden velen mij op forumland een echt 'bekrompen' christen.
Ik had dan ook wel wat bekrompen ideeën aangaande vele zaken.

Wat zijn de eerste zaken die je nu zelf 'bekrompen' zou noemen die je toen onderschreef?

Ik denk dat ik nu al een jaar geleden mijn geloof ben kwijtgeraakt. Wel blijven zaken rondom het christendom mij interesseren. Zaken die niet kloppen, maar goed gepraat worden vanwege dat ene boek... maar er zelf over nadenken? nee... dat is too difficult.

Is het vanwege 'zaken die niet kloppen' dat je je geloof de rug toekeerde, of vanwege voorvallen in je leven die gebeurden? Wat was het dat je het anders ging zien?

Rereformed schreef:Een hoop aangrijpende zaken in je leven. Maar ik maak er uit op dat je een vechter bent in het leven en die karaktereigenschap je veel helpt. Ik wens je het allerbeste voor het komende jaar.

Tot anderhalf jaar geleden vonden velen mij op forumland een echt 'bekrompen' christen.
Ik had dan ook wel wat bekrompen ideeën aangaande vele zaken.

Wat zijn de eerste zaken die je nu zelf 'bekrompen' zou noemen die je toen onderschreef?

Ik denk dat ik nu al een jaar geleden mijn geloof ben kwijtgeraakt. Wel blijven zaken rondom het christendom mij interesseren. Zaken die niet kloppen, maar goed gepraat worden vanwege dat ene boek... maar er zelf over nadenken? nee... dat is too difficult.

Is het vanwege 'zaken die niet kloppen' dat je je geloof de rug toekeerde, of vanwege voorvallen in je leven die gebeurden? Wat was het dat je het anders ging zien?

Sja, mijn opvattingen over onder andere abortus was er één. Zo had ik erg veel discussies met o.a. Sararje op het oude christenforum.... Daarnaast kreeg ik vaak tijdens een discussie de opmerking van: biajas is niet thuis in de reële wereld etc.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Op je tweede vraag: Vooral mijn gevoel was het wat mijn ogen opende... ik wilde iets waarnemen wat er niet was. Daarnaast ben ik op mijn eigen forum een aantal kritische postings geopend over 'het christelijke denken'. want bij een aantal zaken kan ik me niet voorstellen dat mensen zo denken. Daarnaast heb ik een tijd lang een vriendin gehad. Ze noemde zichzelf Christelijk maar ondertussen verleidde ze wel een getrouwde man tussen de lakens... dus ook en voornamelijk het 'vrome' voordoen is iets waarvan ik kromme tenen krijg. ik zeg het even in grote lijnen, want anders wordt het weer een heeeel groot en uitgebreid stuk.

Martha

Hoi martha, wat een heftig verhaal zeg, je hebt nogal wat meegemaakt. Wat ik me wel afvraag, ben je niet bang dat je hier door jouw persoonlijke verhaal herkenbaar wordt voor mensen waar je niet herkenbaar voor wilt zijn? Of speelt dat probleem niet.

biajas schreef: Tot anderhalf jaar geleden vonden velen mij op forumland een echt 'bekrompen' christen.

Pfoeiiii, dat was gelukkig voor m'n tijd. En vooral over abortus had je een lelijke aan mij gehad. Ik ken je dus als een open (tis te lezen) hartelijke (afentoe maffe) leuke vrouw. Wens je ook veel sterkte en rust toe.

Groetjes Plons.

Kitty schreef:Hoi martha, wat een heftig verhaal zeg, je hebt nogal wat meegemaakt. Wat ik me wel afvraag, ben je niet bang dat je hier door jouw persoonlijke verhaal herkenbaar wordt voor mensen waar je niet herkenbaar voor wilt zijn? Of speelt dat probleem niet.

Nou, de mensen die ik ken kennen sowieso niet het gehele verhaal, daarnaast ben ik op vele zaken niet in detail getreden.
Ik ben wie ik ben, wat ik als kind heb meegemaakt, heeft mij toch gevormd. Ik neem nooit zomaar iets aan voor waar, wil je me overtuigen in iets, sja... dan moet je toch met overtuigende zaken aankomen.

Daarnaast de één heeft veel goede dingen mogen meemaken als kind en jong volwassene, de ander wat minder. Ik heb erg veel mooie dingen mogen meemaken, ik ben een trotse alleenstaande moeder, die zelf in staat is voor zichzelf en haar kind te mogen zorgen, zonder dat ik mijn handjes moet openhouden voor mij en mijn kind.

Ik wilde het onderwijs in, om tieners in problemen te mogen helpen. Ik heb er veel door mogen leren en alles wat ik ahebt, maakt zoals ik nu mag zijn.

Martha

Rereformed schreef:Een hoop aangrijpende zaken in je leven. Maar ik maak er uit op dat je een vechter bent in het leven en die karaktereigenschap je veel helpt. Ik wens je het allerbeste voor het komende jaar.

Omdat ik Biajas persoonlijk ongeveer een jaar ken (en daarvoor idd wel eens op dat eerdergenoemde forum), zal ik dit stukje fanmail even beantwoorden. Tis soms lastig om bepaalde dingen over jezelf te moeten zeggen. Ik denk dat je het bij Biajas moet zien als een vorm van grondige hekel aan hypocrisie in combinatie met een soort moederinstinct/idealisme: vriendelijk voor vrienden, maar blijf weg als je geen vriend bent.

Martha,

Ik vind het heel knap van je, dat je zo open kunt schrijven over wat je hebt meegemaakt, je bent een sterk mens!

Sararje schreef:

Rereformed schreef:Een hoop aangrijpende zaken in je leven. Maar ik maak er uit op dat je een vechter bent in het leven en die karaktereigenschap je veel helpt. Ik wens je het allerbeste voor het komende jaar.

Omdat ik Biajas persoonlijk ongeveer een jaar ken (en daarvoor idd wel eens op dat eerdergenoemde forum), zal ik dit stukje fanmail even beantwoorden. Tis soms lastig om bepaalde dingen over jezelf te moeten zeggen. Ik denk dat je het bij Biajas moet zien als een vorm van grondige hekel aan hypocrisie in combinatie met een soort moederinstinct/idealisme: vriendelijk voor vrienden, maar blijf weg als je geen vriend bent.

goh, wat kun jij dat toch weer mooi samenvatten...
dat verdient een glaasje

Openhartig. 8)