Brent schreef:Altijd mooi om iemand's levensbeschouwelijke zoektocht te lezen. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was, dat een evangelisch christen zijn geloof kon opgeven.
Willem Ouweneel schrijft in zijn
Theïstisch manifest: "Wat speciaal bekeringen van overtuigde atheïsten betreft – van wie sommigen zelfs ijverige predikers tegen het christendom waren – ook daarvan zijn er heel wat te noemen. Sommigen van deze radicaal bekeerde atheïsten hebben naderhand grote bekendheid gekregen als verdedigers van het christelijk geloof. Daartegenover staan weliswaar verhalen van mensen die een christelijke opvoeding hebben gehad en later tot het atheïsme zijn overgegaan. Maar het aantal bekeringen van mensen die claimen overtuigde christenen te zijn geweest, God jarenlang trouw gediend te hebben, het atheïsme openlijk te hebben bestreden en daarna zelf tot het atheïsme te zijn overgegaan, is uiterst gering tot nihil."
Ik geloof niet dat Ouweneels uitspraak op enig onderzoek is gebaseerd. Op dit forum bijvoorbeeld hebben we meerdere gevallen die vergelijkbaar zijn met die van mij. Twee weken geleden kwam er weer één bij (Kochimodo) die aan al die voorwaarden van Ouweneel voldoet (christelijk opgevoed, lange tijd christen, tot zijn 45ste gelovig, daarna zich uitspreekt als atheïst). Maar misschien heeft hij gelijk.
Ik zou hierop toch wel wat kanttekeningen willen neerzetten. Een christen die tot overtuigd atheïst overgaat zal niet automatisch de behoefte voelen als een evangelist voor atheïsme te gaan optreden. Er is geen enkele autoriteit die zoiets gebiedt te doen. We
horen dus eenvoudig niet over zulke mensen. Er zijn miljoenen geweest die niets tegen hun geloof hadden, behalve dat ze tot het inzicht kwamen dat het eenvoudig onwaar is. Ze legden het naast zich neer, maar voelden geen enkele behoefte de bodem onder het leven en denken van iemand anders weg te nemen.
Andersom is er echter wél een automatiek te bespeuren: aan het christelijk geloof zit een zendingsopdracht verbonden waar geen christen zich aan kan onttrekken; de ongelovige wereld gaat zogenaamd 'verloren' en moet 'gered' worden; deze opdracht zal des te sterker gevoeld worden indien men een persoon is die eerst bekend heeft gestaan als een aktieve tegenstander van het christendom. Zulke mensen gaan wanneer ze tot geloof komen gebukt onder een enorm schuldgevoel (Paulus is hier een goed voorbeeld van) en hebben de drang hun schuld op alle mogelijke manieren af te betalen. Ik heb een (inmiddels overleden) kennis die tot geloof kwam toen ze boven de 60 was. Ze zei tegen mij dat ze het gevoel had haar hele leven verspild te hebben. Om nog zoveel mogelijk tot haar dood wat goed te maken deed ze de radikaalste beslissing die ze zich maar in kon denken. Ze deed afstand van alles wat ze had (haar hele leven in Londen) en meldde zich aan voor het zendingsveld.
Ik mag af en toe graag een tijdje schrijven op christelijke forums, meestal gaat het na een tijdje vervelen om steeds dezelfde reacties te krijgen die niet aansluiten bij m'n eigen visie.
De meeste overtuigde christenen zijn niet in staat in een echt gesprek te gaan met iemand die al hun overtuigingen ter discussie stelt. Een christen is iemand die er bewust voor heeft gekozen niet te streven naar objectiviteit in het leven. De gelovige heeft zichzelf opgesloten in een kamertje waar hij/zij zich veilig en goed voelt, en is altijd bang het hoofd uit het raam te steken en met wat anders geconfronteerd te worden. Ik heb hier met behulp van Arnold Lobel eens een verhaaltje over geschreven (
Het verhaal van de krokodil die vaalgroen werd,
beetje naar onderen scrollen) Elk vraagteken aan het adres van de denkbeelden van een christen wordt door de gelover als een aanval beschouwd op zijn persoon. Dat
is het ook, want iedere zaak die in alle eerlijkheid als een vraagteken moet staan in het leven, maar door de christen wordt ingevuld met een antwoord waar hij zeker van is, knaagt aan zijn geweten. Een christen is met vele zaken niet intellectueel eerlijk en diep binnenin
weet de gelovige dat. Hij kan aan deze eerlijkheid echter geen gehoor geven omdat de
existentiële benauwdheid groter is. Vandaar dat een christen lastige stemmen het zwijgen moet opleggen.
Ik heb zelf de omgekeerde weg bewandeld, kwam uit een a-theistisch nest en ontwikkelde in mijn schooltijd een mystieke kijk op m'n bestaan en het universum.
Volgens mij is het bijna een natuurwet dat een mens een weg bewandelt die altijd meer of minder wegvoert van waarmee hij bekend is. Het is in ieder geval een noodzakelijkheid, lijkt mij, voor eenieder die
veel wijsheid wil opdoen om een heel eind een andere richting op te lopen dan de vertrouwde paadjes.
Ik zie overigens helemaal geen contradictie in atheïstisch te zijn en een mystieke kijk op het leven te hebben. Nietzsche is een goed voorbeeld van een persoon die ze goed aan elkaar kon knopen.
Om het christendom beter te begrijpen, heb ik me ook een tijdje (vrij laat) in het Nieuwe Testament verdiept (historisch kritische methode). Ik kan nu beter aangeven waarom deze religie me niet aanspreekt.
Wat zijn voor jou de meest in het oog springende zaken waarom het je niet aanspreekt? Het feit dat het de toets van de historische kritiek niet kan doorstaan? Of is het de religieuze leer?
Hoewel m'n levensbeschouwing weinig te maken heeft religie, dogma's of fundamentalisme, is het geen beleden a-theisme (eerder panentheisme). Eigenlijk was ik een vrijdenker en ben ik dat gebleven. Ik kan mensen die op een religieuze manier denken niet veroordelen, omdat ik zelfs met dat gegeven niet weet hoe ze concreet handelen en met mensen omgaan.
'Veroordelen' van mensen vind ik ook een bijna onmogelijke zaak. Wanneer je je maar goed in een ander leert te verplaatsen zie je gemakkelijk in hoe vanuit de optiek waar die ander in zit een mens denkt en handelt zoals hij/zij dat doet. Dat is het mooie van psychologie of geschiedenis studeren. Wanneer je christenen als Constantijn, Simon Stylitus, Jeanne d'Arc, Filips II, Bloody Mary, Calvijn, Karl Barth, en Bonnhöffer de revue ziet passeren en je duikt diep in hun leven, dan zie je dat ze allemaal vanuit
hun gezichtspunt gelijk hadden...Op je eigen leven terugkijken door er diep in te duiken doet je ook de capriolen van jezelf begrijpen en jezelf vergeven in plaats van veroordelen.
Uiteindelijk leeft iedereen in dezelfde werkelijkheid, al verschillen de kleuren wat per tijd, plaats en persoon.
Zoiets ja
Ik vind Jezus een fascinerend persoon, al heb ik niks met het christendom.
Ik ook.
Het probleem met Jezus vind ik alleen dat het niet echt een 'persoon' is. Hij lacht nooit, hij wordt nooit gekweld door smoorverliefdheid, hij hoeft nooit moeite te doen voor een wonder, of te worstelen om een vervelende karaktertrek te overwinnen, hij hoeft nooit met zijn geweten te worstelen dat hij ooit een foute uitspraak of misstap deed, hij hoeft nooit "
Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten" in het midden van zijn leven te zeggen, met nog een half leven voor de boeg.
Ik heb vaak gedacht dat voor een geïncarneerde God niet leven als wonderdoener en spoedige spectaculaire heldendood, maar een lang en volkomen onbeduidend leven in vergetelheid -waar niemand naar je luistert- en enkel zwoegen in een 19e eeuwse kolenmijn ofzo je lot is, pas bewonderenswaardig zou zijn. Vincent van Gogh is een veel grotere Christusfiguur dan de originele, om het maar uitdagend neer te zetten.
