beslissingen rondom leven en dood

[biajas]

Zoals een ieder van jullie weten, bestaat het leven uit verschillende facetten.
Van baby tot kleuter tot.... de dood.
In iedere levensfase is het mogelijk te sterven.
Ja... een leven is een bijzonder iets maar tegelijk ook een kwetsbaar iets.
En ja, in deze wereld leven we met erg veel verschillende soorten mensen.
atheïsten, pantheïsten, agnogten, christenen, hindoestanen, moslims en noem ze allemaal maar op.
alleen al het christendom is uiteengevallen uit zoveel verschillende soorten stromingen, dat zelfs de christenen daar geen overzicht in hebben.

Toch vraag ik mij af, wij met zoveel verschillende soorten mensen, gedachten enzovoort, hoe kijken wij aan tegen een aantal zaken die in ieders leven zouden kunnen voorkomen? kan dat mag dat wat vinden jullie van de gemakte keuzen?

Hieronder zal ik een aantal verschillende situatieschetsen geven.
Wat vinden jullie van het handelen van de onderstaande personages?
Nou,... daar komptie:

Situatie 1:
Yvette is nu 15 jaar, op haar 13e is zij zwanger geraakt van haar eerste vriendje, zij en haar ouders besloten toen dat het beter was om een abortus te laten plegen. Dit zodat zij eerst haar eigen toekomst zou kunnen opbouwen. Yvette denkt nog vaak aan de ingreep, het ene moment zwanger en toen:.... niets meer, maar wat een krampen zeg! Dat nooit meer.
Yvette heeft nu 5 maanden verkering met een hele leuke knul. Hij zit in het 2e jaar Handel verkoop op het MBO en zij zit in de bovenbouw van het VMBO. Het geeft haar op school status dat zij een relatie heeft met een jongen die al ietsje ouder is.

Sinds een week voelt Yvette zich niet helemaal lekker, ze is erg misselijk en kan 's morgens niets meer binnenhouden. Ook is haar reukvermogen ineens versterkt. Yvette besluit een test te doen,..... ze schrikt verschrikkelijk: Weer zwanger!!! Hoe kon dit nu gebeuren?

Yvette besluit alleen naar de arts te gaan, want ze weet dat haar ouders het zullen laten aansturen op abortus, maar dat wilt zij niet. En... wat zal haar vriend zeggen? Zou hij haar nu willen dumpen? Yvette is erg bang. Ze besluit allen naar de verloskundige te gaan. Daar krijgt ze haar eerste echo, wat een klein lief kindje... Yvette moet huilen, want ze weet dat ze ooit al zo'n klein wezentje in haar buik heeft gehad. thuisgekomen vertelt ze het voorzichtig aan haar moeder, ze laat een foto van de echo zien. Haar moeder zegt niets... Als vader huiskomt en het hoort, verscheurt deze de foto. Hij wordt woest... Weet je wel hoeveel zo'n abortus kost? Yvette krijgt niet eens de kans te zeggen dat ze het kindje ditmaal wilt houden. Uiteindelijk beland de hoogzwangere Yvette in een opvanghuis, omdat zij haar eigen keuze heeft gemaakt.

Anne-Fleur is nu 14 jaar oud. Ze zit op de Guido de Bres in Amersfoort. Zelf woont zij in een klein dorpje op 20 km vab Amersfoort af. Anne-Fleur gaat altijd met de fiets. Zij heeft geen vriendinnen, du fietst zij altijd alleen. 4 maanden geleden gebeurde er iets verschrikkelijks: van school naar huis toe werd Anne-Fleur van haar fiets afgerukt. Zij werd de bosjes in gesleurd en op brute wijze verkracht. Het onderzoek door de arts was verschrikkelijk. Wat voelt Annelore zich sindsdien beroerd.

Maar daar blijft het niet bij, want sinds gisteren weet Anne-Fleur dat ze zwanger is...
Wat zullen ze wel niet zeggen op school? Een schande! En wat moet ik nu met een kind? Anne-Fleur hoopt dat het nooit geboren zal worden, doch, haar ouders verbieden haar een abortus te laten plegen, dat is immers moord.
Gedurende de zwangerschap vordert, raakt Anne-Fleur steeds depressiever. Het kind wordt geboren en Anne-Fleur heeft het idee dat niemand naar haar luisterd. Ze vereenzaamd en maakt nooit har Middelbare school af. Uiteindelijk komt het zo ver, dat zij op haar 21e haar kind ombrengt en daarna de hand legt aan zichzelf.

Jacob, een Katholiek man in hart en nieren, lijdt aan een progressieve spieraandoening. Hij gaat iedere zondag netjes naar de kerk en tracht zo goed als mogelijk te leven naar Het Woord. Doch, wanneer hij eind 20 is, is Jacob geheel afhankelijk van een rolstoel, zuurstof en sondevoeding. Jacob kan niets meer. Daarnaast lijdt hij onjdragelijke pijnen.

Jacob is niet meer in staat om op deze manier zijn leven voort te zetten, het einde komt toch al in zicht. Op zijn 31e beland hij in een terminale fase. Jacob weet dat zijn lichaam op is, hij wilt zo snel mogelijk verlost worden van deze hel, de pijn en het niets meer kunnen. Een gesprek met de arts volgt, waarop de dag wordt vastgelegd dat Jacob zal sterven. Actieve euthanasie. De vrouw en ouders van JAcob respecteren zijn besluit, ze zien hem immers al jaren op verschrikkelijke wijze lijden. Mensonwaardig, gewoon.

De pastor komt langs, maar weigert hem zijn laatste sacramenten toe te dienen. Aangezien Jacob denkt dat hij toch niet slechter dan dit terecht kan, houdt hij voet bij stuk, en de euthanasie vindt plaats. jacob sterft vredig, al wordt een kerkelijke uitvaart hem en zijn nabestaanden onthouden.

Belinda is 13 jaar wanneer zij een ernstig ongeval krijgt op straat, aangereden door een auto. Het traumateam doet er alles aan haar het leven te redden. Ze krijgt een spoedoperatie, deze slaagt. Eenmaal op de IC, blijkt dat zij enorm veel inwendige bloedingen heeft, daar moet met spoed iets aan gedaan worden, ook heeft zij met spoed bloedtransfusie nodig. Helaas heeft Belinda een kaartje op zak, waarop staat dat zij een Jehovah Getuige is en dat zij geen bloedtransfusie mag ondergaan. De artsen vertellend e familie hoe het ervoor staat met Belinda. Zij trachten de familie te overtuigen dat een bloedransfusie noodzakelijk is, wanneer zij hun dochter willen behouden. Maar de ouders weigeren dit. 12 uur later is de 13 jarige Belinda, overleden.

[Samante]

Ik ben voorstander van zelfbeschikking.

In het geval van ongewenste zwangerschap zijn er meerdere mogelijkheden die moeten worden voorgelegd aan de moeder. Uiteindelijk is het wel de moeder die de beslissing neemt tot bijvoorbeeld abortus.

In het geval dat een Jehovagetuige bloedtransfusie weigert is dat, vind ik, een zaak van die Jehovagetuige. Gaat het om een kind dat minderjarig is, vind ik dat het kind beslissen moet en in het geval dat beslissen niet mogelijk is de behandelend artsen de transfusie toch geven.

Iemand die zijn leven wil beëindigen vanwege ondraaglijk lijden moet dit kunnen doen en zou hiermee door een bereidwillige arts geholpen moeten kunnen worden. Overigens is ondraaglijk lijden voor mij niet een doorslaggevend criterium.

[The Prophet]

Case Belinda: ouders kunnen in zo'n geval tijdelijk uit de ouderlijke macht worden ontheven. Een arts heeft de plicht mensenlevens te redden.

[biajas]

Ik ben voorstander van zelfbeschikking.

In het geval van ongewenste zwangerschap zijn er meerdere mogelijkheden die moeten worden voorgelegd aan de moeder. Uiteindelijk is het wel de moeder die de beslissing neemt tot bijvoorbeeld abortus.

In het geval dat een Jehovagetuige bloedtransfusie weigert is dat, vind ik, een zaak van die Jehovagetuige. Gaat het om een kind dat minderjarig is, vind ik dat het kind beslissen moet en in het geval dat beslissen niet mogelijk is de behandelend artsen de transfusie toch geven.

Iemand die zijn leven wil beëindigen vanwege ondraaglijk lijden moet dit kunnen doen en zou hiermee door een bereidwillige arts geholpen moeten kunnen worden. Overigens is ondraaglijk lijden voor mij niet een doorslaggevend criterium.

over de ongewenste zwangerschappen: zelfbeschikkingsrecht: vanaf 12 jaar mag je als minderjarige je mening geven, vanaf 16 is jouw wil wet. zo makkelijk gaat deze dus niet op, helaas... door deze stomme wet.

zelf ken ik mbt zelfbeschikking nog een afgrijgelijk voorwerp.
Er was een man, verstandelijk beperkt, tot 2X toe had hij een darmafsluiting, hij kwam thuis op de groep om aan te sterken, met een zwaar etterende wond deze man leed ondragelijk veel. hij durfde of kon niet eten vanwege de pijn. pijnstillers waren uit den bozen omdat de darmen dan dreigden stil te staan. deze man gaf te kennen dat het zo goed was... doch, hij had geen zelfbeschikking dus ging men over op sondevoeding.
Hij wilde niet, en als hij kon, had hij de slang zeker uit zijn neus gerukt.
de ADL ging moeizaam met zeer veel pijn, maar morfine was uit den bozen, vond zijn gristelijke familie. uiteindelijk besloot men, 3 weken nadat hij zijn wens uitgesproken had, naar hem te luisteren, de sonde ging eruit.
door passieve euthanasie overleden, met vele ondragelijke pijnen.
WALGELIJK!!!

[biajas]

Case Belinda: ouders kunnen in zo'n geval tijdelijk uit de ouderlijke macht worden ontheven. Een arts heeft de plicht mensenlevens te redden.

heerlijk dat realistische denken!!!

[Jessy]

Wat Yvette betreft . Lijkt me onwaarschijnlijk dat ze niet weet op welke manier ze op haar 15de weer zwanger werd. Gelukkig heeft ze op haar 15de geleerd betreffende haar zwangerschap haar eigen weg te gaan eigen verantwoording te nemen. Ondanks ze misschien niet de gevolgen van die keuze kan overzien. Net zoals ze de gevolgen van haar min of meer gedwongen keuze tot abortus niet kon overzien gezien haar leeftijd.
Ik ervaar in beide gevallen de handelswijze niet als onjuist, gelet op de omstandigheden waarin ze verkeerde, betreffende ook de handelswijze van haar ouders. Ook zij dachten dat ze in hun oneindige liefde voor hun kind de juiste keuze maakten.


Anna Fleur hoopte dat het kind nooit geboren zou worden, wat in de omstandigheden waarin ze zwanger raakte begrijpelijk is. Zij kon zich net als Yvette niet doorzetten bij haar liefdevolle ouders. Daar zij meende dat niemand naar haar luisterde had haar sterker moeten maken haar uit haar slachtoffer rol moeten bevrijden en haar eigen keuzes moeten laten nemen. Het feit dat ze de hand aan haar zelf sloeg het kind meenemend geeft aan dat ze niet uit haar slachtoffer rol kon stappen, geen uitweg meer zag uit haar problemen en de problemen zo dacht op tel lossen. Ook dit was haar eigen keuze. Ze heeft net als haar ouders een keuze gemaakt haar kind te doden. Ze heeft volgens mijn opinie haar kind nooit geaccepteerd en is blijven hangen in de gedachten dat zij hoopte dat het kind nooit geboren zou worden.


Gelukkig heeft Jacob aan het einde van zijn leven een voor hem juiste beslissing genomen.
Betreffende geen uitvaart in de kerk is een ander verhaal. Denk niet dat de familie er rouwig om was dat hij niet kerkelijk begraven werd daar zij achter het besluit van Jacob stonden.

Als gelovige van de een of ander godsdienst moet men zich houden aan de regels en wetten die dit geloof oplegt. Net zoals men in het land waar men woont zich aan regels en wetten dient te houden.
Houd men zich hieraan niet en wordt men erop betrapt volgen er sancties.

Bellinda

De artsen konden in dit geval daar het een kind betrof via een rechtelijke uitspraak de ouders uit de ouderlijke macht kunnen laten zetten zodat zij haar bloed hadden kunnen toedienen en zo waarschijnlijk haar leven kunnen redden.

Maar stel voor ze was blijven leven en zou later bewust gekozen hebben voor een getuige van jehova te zijn.
Zij zou dan weten dat ze nooit samen met jehova kon zijn daar zij bloed tot zich had genomen.

[Kitty]

Uit al deze verhalen blijkt vooral dat religie hier het meeste leed veroorzaakt en niet de kant van humaniteit of menselijkheid kiest maar de kant van opgelegde geloofsregels met extra en onnodig lijden van de mens tot gevolg. Humaniteit en religie blijken elkaar weer behoorlijk te bijten.
Als het erop aankomt gaan menselijkheid en religie (bedoeld openbaringsgodsdiensten) niet samen, maar staan lijnrecht tegenover elkaar.

[Marinus]

Abortus vind ik altijd een superlastige maar laat ik het er op houden dat de mening van de zwangere mi doorslaggevend is. Wat euthanasie betreft: dit is mi gewoon een basisrecht van de mens. En kitty: je hebt helemaal gelijk. godsdiensten en humanisme sluiten elkaar zo'n beetje uit. Helemaal omdat god je volgens eigen zeggen je recht om te sterven totaal ontneemt door je een te dwingen na je dood eeuwig door te leven. Mocht ik per ongeluk toch in de hemel terecht komen dan kun je er vanuit gaan dat ik het eerste engeltje zal zijn wat protesteerd voor mijn recht om te sterven. Eeuwig leven is mijn ultieme nachtmerrie.

[Exdeo]

Het doel van een opvoeding is; een kind zover begeleiden dat het zelfstandig kan functioneren in de samenleving waar hij/zij leeft. Er komt dus altijd een punt dat de ouders het kind los moeten laten, en, andersom dat het kind de ouders moet loslaten. Soms komt dit moment geforceerd te vroeg (of te laat)

Yvette is zo,n geval. Het is duidelijk dat ze zo snel mogelijk volwassen wil zijn en volwassen beslissingen wil nemen. 1 ‘ongelukje’ kan nog maar blijkbaar leert ze hier niet van en komt er een 2e ‘ongelukje’ misschien heeft ze onbewust hierop aangestuurd. Waarschijnlijk is haar moeder ook vroeg zwanger geworden. Hoe dan ook het zij zo. Ze zal met haar ‘beslissing’ leren leven

In het geval van Anne-Fleur waarom geeft ze het kind niet ter adoptie weg? Dat de ouders tegen abortus zijn, kan, maar in dit geval zal toch geen enkel redelijk mens tegen adoptie zijn?

Al deze trieste verhalen gaan over slachtofferschap, en het verschuiven van verantwoordelijkheden. Dat iemand buiten zijn schuld slachtoffer wordt van een negatieve situatie, betekend nog niet dat iemand anders verantwoordelijk word voor de oplossing van zijn/haar problemen.

Het meest stoort mij nog het verhaal van Jacob, hij ziet zijn einde naderen, maar doet daar zelf niets aan. Tot het moment dat hij daadwerkelijk er niets meer aan kan doen, dan eist hij opeens dat iemand anders een einde aan zijn leven maakt, en dat de pastoor daar zijn hemelse goedkeuring aan geeft…
Hoezo dan? De dokter is niet verantwoordelijk voor zijn ziekte? En ook de pastoor niet, d e pastoor is ook niet verantwoordelijk voor de manier waarop hij ‘kiest’ uit dat leven te stappen.

Ik proef in deze verhalen 2 onderliggende redenaties:
1 dat mensen recht hebben op een gelukkig leven
en 2 dat mensen recht hebben op een waardige dood.
Dit is niet zo! Wie zou hier verantwoordelijk voor willen houden? de overheid? God?…..
Sorry het leven is heel mooi maar soms ook keihard.

Wat voor mening heb je trouwens zelf over deze dilemma’s ?

PS is dit een soort onderzoekje en plaats je deze verhalen ook op christenlijke site’s om de antwoorden te vergelijken?

[Erik]

Ik proef in deze verhalen 2 onderliggende redenaties:
1 dat mensen recht hebben op een gelukkig leven
en 2 dat mensen recht hebben op een waardige dood.
Dit is niet zo! Wie zou hier verantwoordelijk voor willen houden? de overheid? God?…..
Sorry het leven is heel mooi maar soms ook keihard.