doctorwho schreef:Jessy schreef:
Niet vreemd dat de wetenschap in zijn zoeken waar speelt het zich af, in het brein, de oorzaak wil leggen en zeker de neurologen,
De meeste hunner beweren immers dat het brein de veroorzaker is van het bewustzijn. Nu voor mij en velen met mij zien het brein slechts als een orgaan waardoor het bewustzijn zich manifesteert. Het is ook niet vreemd dat er in het brein dat gebied zichtbaar geactiveerd wordt waar het centrum ligt van datgene wat geactiveerd wordt, daar waar het brein zijn dienst zou moeten doen als orgaan van datgene waarvoor het orgaan dient, hetzij door de mens zelf of een van buiten af veroorzaakte stimulans.Net zoals alle organen in ons lichaam een bepaalde dienst vervullen.
Er is geen enkele aanwijzing dat het bewustzijn zich elders dan in de hersenen manifesteert. Hoe had je het gedacht? dat elders in een soort studio het daadwerkelijke bewustzijn gehuisvest is die een permanente uitzending naar de onvanger verzorgt?
Volgens mij draai je de bewijlast om door te zeggen "dat het niet vreemd is dat er in het brein dat gebied zichtbaar geactiveerd wordt" enz. Het is ook niet vreemd dat de uitlaat van mijn auto warm wordt als de motor draait. Het is ook niet vreemd dat iemand met spasticiteit bepaalde reciproque inhibitie onbeert. En dit is niet afhankelijk van een slechte ontvangst in het hersengebied hiervoor verantwoordelijk. Neen de storing ligt helaas lokaal. Maar misschien heb jij kennis van zaken die neurologen niet weten. Ik nodig je dan ook uit om je stelling eens deugdelijk en met toetsbare voorbeelden te onderbouwen.
Je maakt het bewustzijn tot een geïsoleerd observeerbaar object.
Terwijl het ten alle tijden een bepaalde expressie is van 1 geheel.
En dit is natuurlijk zeer aannemelijk te maken in tegenspraak tot de beleving dat het bewustzijn een geïsoleerde begrensde manifestatie is van een groep samenwerkende cellen aangezien deze groep cellen ook weer deel zijn van een groter geheel.
Het is de illusie dat het lichaam een scheiding aan zou kunnen brengen in wat in beginsel 1 geheel is.
Het is maar net hoe je het lichaam waarneemt.
je zou het gehele universum ook [kunnen] zien als 1 grote vibratie met verschillende frequenties .
Dat wij de verschillende frequenties nu waarnemen als geïsoleerde werkelijkheden, begrenst door een lichaam, is misschien ook wel te omschrijven als een misinterpretatie door de beperktheid van het perspectief waaruit waargenomen wordt. Of beter gezegd een illusie.
Zou daarom de analyse meer over de werkelijkheidszin zeggen van het geheel door die op te delen [ want dat is wat analyse is], dan de ervaring deel te zijn van 1 onbegrensde werkelijkheid, wat dan onbegrensd bewustzijn genoemd kan worden beleefd vanuit een menselijk perspectief?
