Technocratie

[doctorwho]

Vergrijzing wordt vaak aangevoerd om vooral maar niet aan bevolkingskrimp te doen. Dit is een onnodig schrikbeeld.

Wanneer een terugdringen of zelfs stabiliseren van de bevolking ter sprake komt, duikt steevast het spook van de ''vergrijzing'' op. Er zouden in de toekomst te weinig mensen zijn om alle nodige werk te verrichten, in het bijzonder om het grote aantal bejaarden te onderhouden. De kosten van de gezondheidszorg, de bejaardenzorg en de oudedagsvoorzieningen zouden niet meer te betalen zijn. Door sommigen wordt daarom gepleit voor stimulering van de groei van het kindertal. Wie helemaal de weg kwijt is, wil voor hetzelfde doel zelfs de immigratie bevorderen.

Hieronder ziet u uitgelegd waarom van een verdergaande vergrijzing van de Nederlandse samenleving niet veel te vrezen valt. Er wordt telkens gebruik gemaakt van gegevens van het jaar 1997 (bron CBS). 1997 is een jaar dat qua gegevens niet veel afwijking vertoont met andere jaren. Zie eerst tabel 1.

Tabel 1
Samenstelling van de Nederlandse bevolking in 1997 en 2040 Leeftijdsgroep 1997 2040 Verschil
Jongeren 0 - 19 jaar 24% 3.809.000 15% 2.0 mln -9%
Midden 20 - 64 jaar 62% 9.735.000 53% 7.0 mln -9%
Ouderen vanaf 65 jaar 14% 2.110.000 32% 4.2 mln +18%
Totale bevolking 100% 15.654.000 100% 13.2 mln


In 1997 werd nagenoeg alle betaalde arbeid gedaan door 41% van de totale bevolking:
1% door de groep jongeren van 15 - 19 jaar.
40% door de middengroep van 20 - 64 jaar.
Van de totale middengroep van 20-64 jaar hadden in 1997 slechts 40 van de 62 mensen een betaalde baan. Dat is een arbeidsdeelname voor deze groep van 65%. Zie tabel 2.

Tabel 2
Arbeidsdeelname van de groep 20 - 64 jaar in 1997 en 2040 Middengroep 20 - 64 jaar 1997 2040
Actieven (met baan) 40% 6.224.000 41% 5.4 mln
Zonder baan 22% 3.511.000 12% 1.6 mln
Totaal 62% 9.735.000 53% 7.0 mln


De essentie is dat er een enorme ''arbeidsreserve'' aanwezig was. Volgens de officiële werkloosheidscijfers waren er in 1997 in Nederland zo''n 400.000 werklozen bij de Arbeidsbureaus ingeschreven. Er was echter ook een verborgen werkloosheid van ruim 2 miljoen mensen. Zie hiervoor tabel 3.

Tabel 3
Mensen met een uitkering in 1997 Werklozen met uitkering maar zonder sollicitatieplicht, of met uitkering om scholing te volgen CA. 0,4 mln
Werkzoekenden zonder recht op uitkering zoals huisvrouwen enschoolverlaters CA. 0,4 mln
Wao-ers die in een ander beroep dan in hun oorspronkelijke beroep zouden willen of kunnen werken CA. 0,9 mln
Mensen met de Vut, met Melkertbanen en wachtgelders CA. 0,4 mln

Totaal CA. 2,1 mln


ONBETAALBAARHEID ONTZENUWD

Tegenover iedere 100 actieven in onze samenleving stonden er in 1997 152 niet-actieven. En van deze 152 waren er slechts 34 boven de 64 jaar. De conclusie is dat een relatief kleine groep actieven zorgt voor een relatief grote groep inactieven. De angst dat het aantal actieven in de toekomst te klein is om de kost te verdienen en de angst dat het aantal bejaarden te groot is om voor te zorgen wordt alleen al ontzenuwd door de grote arbeidsreserve. Bovendien is het aantal actieven in de leeftijd van 50 tot 65 jarigen relatief klein. Met name in de groep mensen van 60 tot 65 jaar heeft slechts 11% een betaalde baan.

U zag al eerder dat 41% van de bevolking in 1997 actief was, d.w.z. een betaalde baan had van minimaal 12 uur per week. Deze 41% blijkt heel wel in staat om voor de hele bevolking een zeer goed bestaansniveau te verwezenlijken. De Stichting heeft de situatie voor 2040 berekend en daarbij gebruik gemaakt van het simulatieprogramma POPTRAIN van het NIDI (Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut).

De te verwachten bevolkingssamenstelling is te berekenen aan de hand van het aantal geboorten per vrouw, het migratiesaldo en de levensverwachting. De Stichting is uitgegaan van een scenario met een forse vergrijzing: 1,3 kind per vrouw en een migratiesaldo van nul.

In dit scenario zal het percentage ouderen (65+) geleidelijk toenemen van 14% nu tot een maximum van 32% in 2040. De bevolking van Nederland daalt dan in aantal van bijna 15,6 miljoen nu naar 13,2 miljoen in 2040. Daarna zal, bij een verdergaande bevolkingsdaling, het percentage ouderen geleidelijk weer afnemen. Zie voor de samenstelling van de bevolking naar leeftijdsgroepen in 1997 en in 2040 tabel 1.

Een andere uitkomst van dit scenario met de laagste geboortencijfers (dus de minste jongeren) was dat in 2040 eveneens 41%, de actieven, voor de hele bevolking kan zorgen, net als nu. Het aantal ouderen is dan weliswaar toegenomen, maar het percentage inactieven is gedaald van 22% in 1997 naar 12% in 2040. Zie tabel 2.

Resultaat: lagere uitkeringen en een hogere opbrengst van AOW-premies. Doordat de verschuiving van de leeftijdsopbouw een geleidelijk proces is, heeft onze samenleving alle tijd om door scholing op de veranderende omstandigheden in te spelen. In deze berekeningen is met enkele factoren die de betaalbaarheid van de voorzieningen verder kunnen verbeteren nog niet eens rekening gehouden. Gedacht wordt aan arbeidsbesparende ontwikkelingen waardoor men met minder dan 41% werkenden hetzelfde resultaat bereikt.


A-SOCIAAL

Er is eigenlijk geen enkel argument vóór het nog verder toenemen van de bevolking in ons overvolle land. Een verantwoordelijke politiek kan nooit de vergrijzing oplossen door te streven naar meer geboorten. Dat houdt immers in dat elke oudergeneratie zou moeten worden gevolgd door een even grote kindergeneratie. De consequentie daarvan is, dat een bevolking die eenmaal te groot geworden is, nooit meer kan afnemen naar een omvang die meer in overeenstemming is met de maatschappelijke en ecologische draagkracht. Zodoende zou men de problemen steeds doorschuiven naar de volgende generatie, terwijl men weet dat de problemen steeds groter en de oplossingen steeds duurder en moeilijker worden. Dit doorschuiven is niet alleen kortzichtig maar ook a-sociaal.

Ter illustratie enige cijfers :

Aantal inwoners van Nederland

1500 ca. 1 miljoen
1800 ca. 2 miljoen
1900 ca. 5 miljoen
1950 ca. 10 miljoen
2002 ca. 16 miljoen

Nog steeds groeit onze bevolking met 1 miljoen mensen in 10 tot 12 jaar. Een zeer angstaanjagende versnelling! Alle problemen die we hebben, worden er door vergroot. Denk maar aan dingen als nog meer CO2-uitstoot, nog meer natuur die verdwijnt; planten en dieren die uitsterven; nog meer agressie, files, watervervuiling en ruimtegebrek. In de komende 20 jaar wil de overheid nog 950.000 nieuwe huizen bouwen. Over de grens is het al niet veel beter. De wereldbevolking groeit netto met zo''n 245.000 mensen per dag. Dat leidt tot nog meer honger en oorlog. De mens rukt overal op ten koste van zichzelf, van de dieren, de planten en de vrije natuur. Het is toch absurd een richting te kiezen die ons naar de afgrond brengt! Iedereen die natuur en milieu serieus neemt, moet eigenlijk tegen verdere bevolkingsgroei zijn. (overbevolking.nl)

[fbs33]

Over normen en waarden (@ fbs33)
Zonder al te diep hierop in te gaan, kan er gezegd worden dat normen en waarden voortvloeien uit het met veel mensen (als groepsdier) samenleven. Dàt is universeel. Hoe we het béste met elkaar kunnen samenleven, is al op tal van aspecten uitgedacht en toegepast. (Hier moet ik niet het warm water gaan uitvinden hé).
Hoewel elke invulling van normen en waarden iets relativistisch heeft, kunnen er toch een hoop opgesomd worden die wenselijk zijn voor eender welke samenleving. Gelukkig zitten we al met concrete samenlevingen, en pijnpunten (onrecht, misbruik,...) zijn vaak duidelijk aanwezig. Dààr kan zeker op ingespeeld worden.

---
Misschien dat het nuttig kan zijn aan de hand van een voorbeeld (paar voorbeelden) naar voren te schuiven hoé een technocratie tov een democratie problemen probeert aan te pakken (opnieuw, ik zie het als een denkoefening)

Neem bijvoorbeeld luchthaven-verkeer (Als belg denk ik dan aan Zaventem, maar mogelijk heeft Schiphol of een andere luchthaven ook gelijkaardige problemen).

- Het probleem is dat er een toenemende druk is om extra vluchten toe te laten, ten opzichte van klachten van geluidshinder bij omwonenden.
Democratisch: De verschillende partijën worden beinvloed door verschillende motieven (economen, bedrijven, omwonenden, verschillende gemeenten,...) En deze zijn zoiezo in conflict met elkaar. Er worden weinig of geen goede voorstellen op tafel gelegd, omdat ze een consensusmodel niet verkocht krijgen aan hun achteban (of drukkingsgroep). Verschillende plannen worden aangebracht en van de tafel geveegd, de onderhandelingen lopen spaak, en niemand is tevreden (de omwoners niet, want er is nog steeds hinder, de bedrijven niet, want ze weten niet of uitbreiding mogelijk is of niet).

Technocratisch: De dosiers worden bijeengelegd en onderzocht op de waarheidswaarde van de verschillende claims. Er moet een trade-off gevonden worden tussen de kosten en de baten. Dit hoeft niet lang te duren. Nieuw plan wordt doorgevoerd, een (transparant!) dosier met uitleg (op maat) gaat naar alle betrokkenen, en er is zekerheid voor de situatie. Voorts wordt er aangegeven binnen welke marges er nog speling mogelijk is en wat de verwachtte ontwikkeling gaat zijn. Na evalutie op N maanden (en/of gedurende Y jaren), worden eventuele bijsturingen toegpast.
Resterende problemen moeten dan mee in calcullus gebracht worden op middellange en lange termijn.

Enfin, op het voorbeeld valt nog veel af te dingen, maar ik hoop dat de idee duidelijk is: Verminderen van belangen-vermenging, transparantie, en een ratio voor de besluitname, éérder dan een politieke ideaalbeelden en met partijen die aan een onderhandelingstafel zitten.

mvg
Psycop

De klagers worden afgeschoten??
Ook daar eerst onderzoek naar kosten en baten! (mensen die vegeteren op kosten voor bijstand etc. etc. worden als schadelijk voor de baten, ehh.....opgeruimd, en dan voor het resterende gedeelte de belastingaanslagen doorgenomen [de hoogste mogen blijven] )
Het aantal klagers is dan significant afgenomen, en te verwaarlozen?
Enfin, Dr Who heeft er de schouders ondergezet om een met cijfers onderbouwde conclusie te bewerkstelligen (die ik tussen mijn ooghaartjes al meende te ontwaren) die klinkt als een klok (applaus)
Overigens:
Hebben wij het aan de economisch ontwikkelde (en opportunistische) technocraten te danken, dat wij in de zestiger jaren een economische oververhitting te lijf gingen met plenzen immigranten?
En daarna reikhalzend staan uit te kijken naar een volgende oververhitting?
Ik zou (als niet technocraat) een héél ander scenario hebben voorgestaan!
Maar wie ben ik ?

[Psycop]

De klagers worden afgeschoten??

Uiteraard niet. Tenzij ze neergeschoten worden door een agent net voor hij zijn lading explosieven in een winkelstraat tot ontploffing wil brengen bijvoorbeeld...
Gewoon wat klagen mag altijd hé. Komt bij dat een gefundeerde klacht gewaardeerd dient te worden. Plus je kan de staat dagvaarden.

Hebben wij het aan de economisch ontwikkelde (en opportunistische) technocraten te danken, dat wij in de zestiger jaren een economische oververhitting te lijf gingen met plenzen immigranten?
En daarna reikhalzend staan uit te kijken naar een volgende oververhitting?
Ik zou (als niet technocraat) een héél ander scenario hebben voorgestaan!
Maar wie ben ik ?

Geen idee. Noch of de huidige amerikaanse hypotheek-crisis door opportunisten zou zijn opgesteld. Eerder zou ik denken aan een onderschatting van de problemen bij schuldaflossing.

Mvg
Psycop

edit (teruggelezen deel,... ik visit blijkbaar te wijnig hier)

Doormodderen als democratie zolang de mens niet gemuteerd is naar een vorm waar de ratio de absolute boventoon voert bóven de instincten(gevoelens)

Nou, als er nu al zo'n mensen zouden bestaan, zou het fijn zijn dat ze opzettelijk ovververtegenwoordigd worden in kamer en senaat.