En dit zal doorgaan tot we én de scherpzinnigheid én de moed kunnen of durven opbrengen om onderscheid te maken tussen
* aan de ene kant: de mythe, de beeldspraak, het drama en het symbool en
* aan de andere kant: de bezinksels van de geschiedenis".
De ontdekkingen die ik (Fons) heb gedaan, hebben een diepe indruk op me gemaakt. Ik vraag me alleen af: hoe heb ik het allemaal zolang kunnen missen? En ik hoop dat mijn lezers en lezeressen na verloop van tijd hetzelfde kunnen zeggen.
Maar eerst dus de mythe.
De wezenlijke kracht van mythen is dat zij de staat van zelfbewustzijn op een hoger niveau kunnen brengen en WAARHEDEN KUNNEN OPENBAREN DIE LANGS ANDERE WEGEN NIET TE KENNEN ZIJN. (In grote vette letters op dat het doordringt!)
Toch behoort op dit moment het woord <i>'mythe'</i> tot de slechtst begrepen woorden. Gebruik het woord 'mythe' en 'men' denkt spontaan dat je het hebt over iets ver weg, iets dat niet echt bestaat en dus zonder 'praktische' betekenis is. "Ja, maar dat is máár een mythe"!
Kijk in het eerste het beste woordenboek.
En zeg dan op zomaar een forum eens: "De evangeliën zijn mythen; trouwens… 95% van Bijbel is mythe". De reacties kun je dan wel raden.
Een paar zinnen van Kuhn:
1. De mythe, zoals gebruikt door de 'verlichte wijzen' in o.a. de Bijbel, is geen fictie maar de meest ware aanduiding van een 'eeuwige waarheid'.
'Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten is een waarheid, ook al is er geen waard en/of is het café leeg.
2. De mythe is de meest waarachtige beschrijving van de werkelijke menselijke ervaring. Geschiedenis mag werkelijk zijn, hij is minder waar dan de mythe. De mythe is 'eeuwig', niet tijdgebonden, de actuele gebeurtenis is maar 'even' en wél tijdgebonden. 'Levenswaarheid' is eeuwig en geldt altijd.
3. Mythologie was de favoriete manier van onderrichten in de Oudheid.
Wat té vaak niet wordt gezien is dat je van alles kunt 'meemaken' zonder 'volledig te vatten' wat je werkelijk in al zijn volheid is overkomen (wát je hebt meemaakt).
De diepste waarheden aangaande 'leven', 'ziel', onze 'plaats in het heelal', onze pogingen om tot een 'dieper inzicht' te komen en bóven alles: het 'mysterie God' kunnen alleen beschreven worden in een beeldverhaal (mythe) of in een ritueel drama. Allemaal 'praat en gedoe van beneden over Boven'.
De mythe zelf, indien <i>letterlijk genomen</i>, is doorgaans fictie, de waarheid die erin wordt verkondigd is dat niet, die is werkelijk.
Mythe duidt aan: 'wat altijd al zo was, nu nóg zo is en altijd zo zal zijn'. In een historisch verslag vind je alleen maar een eenmalige gebeurtenis uit het verleden.
Kijk naar de Griekse mythen en drama's, die stuk voor stuk een eeuwige menselijke waarheid uitbeelden, ook al hebben de verhaalde feiten nooit plaats gevonden. Dat geldt van Narcissus die verliefd werd op zijn spiegelbeeld, van Icarus die overmoedig met kunstvleugels naar de zon vloog en van Oedipus, door Freud tot het einde uitgewerkt.
Op DIE manier zijn de verhalen van de Verloren Zoon en de Barmhartige Samaritaan volledig en voor eeuwig waar en verder als feiten desnoods nooit 'écht gebeurd'.
Dit alles 'tot je eigen vlees en bloed maken' is niet in een handomdraai gebeurd. Toch dient ieder te beseffen dat godsdienst, godsdienstige ideeën, het goddelijke, Gods werking met de mens, de mysteries etc. alléén verteld kunnen worden in een mythe, beeldspraak, verbeelding, gelijkenis, metafoor of drama.
'Letterlijk' of als historie verstaan van mythen leidt tot afgoderij of nonsens: 'God schiep de wereld in zes dagen en de zevende dag rustte Hij'.
Wekenlang kunnen 'ze' daarover op de fora bekvechten of dat nu wél of niet waar (gebeurd) is! Gewoon verloren tijd, gebaseerd op onbegrip. 'Denk' ik omdat ik dat heb 'ingezien'.
Het Christendom dient niet ge–<b>DE</b>-mythologiseerd te worden, maar ge-<b>RE</b>-mythologiseerd.
Maar daarop wordt nog wel een keer teruggekomen.
Groeten.
Fons.
