Dag rereformed,
Bedankt, vooral voor je laatste twee bijdragen:
Je schreef:
* Maar waarom het dan toch God noemen?
* Einsteins noemde zich een aanhanger van 'cosmic religion', dat hij omschrijft als de hoogste traptrede van het religieuze denken.
* Maar wat is dan het religieuze?
* … dus dingen die je ook kunt zeggen zonder het woordje God of goddelijk in de mond te nemen.
In een artikel van een neuropsychologe las ik het volgende: ‘Japanners kunnen de letter ‘r’ niet zeggen. (Probeer maar eens een Japanse stadsnaam te vinden waarin de ‘r’ voorkomt.) Wat blijkt echter in onderzoek? Japanners
horen niet eens een ‘r’. Ze kunnen het wel leren die klank te horen en
daarna uit te spreken, maar volwassenen kost dat aanzienlijk meer moeite dan jeugdigen bij wie de hersenprocessen minder zijn 'gestold'. En dan nog is het uiteindelijk resultaat meestal niet ideaal’.
(Ludiek voorbeeldje: het bijna vierjarig zoontje van mijn broer sprak na drie maanden verblijf in Quebec (Canada) even gemakkelijk Nederlands als Engels en ‘Canadees’ Frans. Als je hem in een van deze talen iets vroeg, kreeg je antwoord in de taal van het laatst gebruikte woord. “Wat wil je: stay home of come with moi”? )
Naar mijn idee komen wij maar niet écht los van oude vertrouwde begrippen, voorstellingen en denkcategorieën. Wij gebruiken onbewust en ongewild wat we van jongs af aan gewend zijn. Voor echt nieuwe invullingen hebben we blijkbaar zelfs geen ‘oor’. Of naar mate we ouder zijn, ten koste van steeds meer moeite.
En dan is weer het probleem 'Waarom zou je je moeite geven iets te verwerven waarvan je denkt te weten dat je het al bezit'?
De termen ‘god’, ‘religie’ etc. zijn al een mensheid lang op allerhande manieren ingevuld. De manier waarmee we van jongs af aan vertrouwd zijn kunnen we vasthouden of ons ertegen verzetten, desnoods keihard. In beide gevallen blijft de invullng van de termen gemakkelijk dezelfde.
Als iemand zich ’theïst’ of ‘atheïst’ noemt is mijn vraag: ‘Waarover heb jij het’? of: ’Wat is jouw invulling van die term’?
Je schreef:Woorden als God en goddelijk zijn in al deze 'pantheïstische' (en theïstische opvattingen?; mijn aanvulling) opvattingen in feite nietszeggend. En zodra men het (vanwege deze kritiek) toch wil gaan beschrijven, er een concrete inhoud aan wil geven, dan blijkt het gelijk te staan aan heel doodgewone begrippen zoals 'aan bepaalde zaken zeer groot belang hechten', 'voor bepaalde zaken een heilig respect hebben', 'bijzonder onder de indruk zijn van', 'de plaats waar het denken ophoudt' enz. dus dingen die je ook kunt zeggen zonder het woordje God of goddelijk in de mond te nemen.
Helemaal mee eens! Het blijft bij 'van verre aanduiden'.
Je schreef:… het 'positief bevestigen') van het geheel dat boven de individuele mens staat, het harmonieus willen opgaan in het geheel, alles in het leven willen zien als noodzakelijke onderdeeltjes die allemaal een bepaalde plaats en zin hebben in het geheel. Zo te denken is de zalf waarmee de menselijke geest 'geolied' wordt, dwz zich heel voelt en zichzelf rust schenkt.
Zoiets ‘vaags’, ja.
En dan maar eens accepteren dat wij mensen uiteindelijk geen ‘weters’ zijn, maar ‘zoekers’ zo lang we 'verwonderd' zijn, die telkens nóg meer verwonderd raken als we eventjes denken het uiteindelijke ‘inzicht’ gevonden te hebben. Op die manier voortdurend 'onderweg'.
De vraag blijft: Wat is de
Ware Weg?
Groeten.
Fons.
Een theoloog die naar exactheid streeft, heeft de eerste stap gezet naar het atheïsme. Een atheïst is geen naïeveling, maar iemand die god nauwkeurig 'kent', voor wie dus veel zo niet alle godsvoorstellingen hun betekenis hebben verloren.
