Dag Robin,
Je schreef:De ouders zelf zijn niet diepgelovig, maar de moeder (mijn zus) gelooft volgens haar zeggen in 'iets'.
En die zijn er meer. Ze geloven niet meer alles wat hun te geloven werd voorgehouden. Van de andere kant: dat er ‘tussen hemel en aarde’ niets meer is dan wij met onze zintuigen kunnen waarnemen wil er bij dezulken niet in. En… daarover valt niet in de normale zin van het woord te discussiëren want échte
bewijzen of
overtuigende argumenten zijn er niet, nóch voor het bevestigen, nóch voor het ontkennen. Je gelooft het of je gelooft het niet en dat is het.
Je schreef:Zoals bij velen onder ons het geval is krijgt men bij het opgroeien wat meer inzicht en ben ik atheïst geworden.
Er zijn er ook nog, die ‘rariteiten’ en/of ‘onmogelijkheden’ als maagdelijke geboorte (die in de wereldliteratuur bij meer dan 80 ‘helden’ wordt beschreven), als ‘verrijzenis’ in een of andere vorm (is ook vele malen beschreven) etc. niet meer voor waar aannemen. Je zou die verhalen kunnen zien als een literair genre, gebonden aan de cultuur en de manier van zich uitdrukken in die tijd. Nagenoeg alle oude (helden)verhalen ‘barsten’ van de ‘wonderen’, allemaal bedoeld om de grootheid uit te beelden van de ‘held’ van het verhaal.
Je schreef:Nu heb ik er niets op tegen dat mijn petekind wordt gedoopt, al vind ik het wel spijtig dat het gebeurt aangezien de moeder zelf niet echt Christen (geloof in mirakels, onbevlekte ontvangenis,...) is…
Er zijn er ook die zichzelf christen noemen omdat ze alleen maar dé boodschap van die van Nazareth (die de christus wordt genoemd) als grondwet voor hun levensgedrag beschouwen. Als zo iemand zich ‘confucianist’ zou noemen vond ik het ook goed want die leerde ongeveer hetzelfde: ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’.
Welke bezwaren moet ik daartegen maken? Ik zou zo gauw en zelfs na ampel nadenken niets weten. Als iedereen dat deed zag de wereld er wat beter uit.
Tenslotte: het is een normaal verschijnsel dat de een 'n waarheid of uitvinding ten goede en dat de ander hetzelfde ten kwade gebruikt.
Je schreef:Kent iemand de gevolgde ceremonie en wat wordt van de peter zoal verwacht?
De ceremonie doet in de verte denken aan wat dopen eigenlijk is: onderdompelen. (Ze doopte haar koekje in de thee.) Er is een tijd geweest dat men die ceremonie (uit water tevoorschijn komen) zag als uitbeelding van ‘geboren worden’. En me beleefde twee aspecten in het gebeuren: a) de gemeenschap nam de boreling op, tegelijkertijd de verantwoordelijkheid accepterend voor zijn/haar groot en volwassen worden en b) de dopeling begon zijn/haar leven als geaccepteerd en volwaardig lid van de gemeenschap. Wij hebben vaak weer onze eigen ceremonieën om iemand lid van een club te maken.
De eigenlijke, ik bedoel wezenlijke bedoeling van peter of meter zijn is zoveel als: ‘reserve staan’. In het geval een of beide ouders, de eerste veranwoordelijken, komen te ontvallen, verklaren peter en meter zich bereid om als eersten bij te springen.
Ik weet niet of tijdens de doopceremonie uitdrukkelijk aan je zal worden gevraagd of je alle leerstukken van de roomse kerk aanhangt. Er worden links en rechts - in de verschillende kerken - wat persoonlijke vormen aan alles gegeven, dus ook aan de doop. In jouw geval zou ik daarom het met de ouders erover hebben dat je het geloof van de moeder niet (volledig) deelt en moeilijk kunt beloven dat je als peter
alle opvoedkundige zaken van haar kunt overnemen. Dat lijkt me beter dan tijdens de doop te liegen (als naar je geloof wordt gevraagd) of pas dán te laten weten dat je geen peter kunt zijn zoals van je wordt verwacht.
Hopelijk heb je iets aan dit antwoord.
Groeten.
Fons.
Een theoloog die naar exactheid streeft, heeft de eerste stap gezet naar het atheïsme. Een atheïst is geen naïeveling, maar iemand die god nauwkeurig 'kent', voor wie dus veel zo niet alle godsvoorstellingen hun betekenis hebben verloren.
Ikzelf ben katholiek opgevoed met alles (doopsel, eerste en plechtige communie) erop en eraan. 
)