De laatste tijd denk ik vrij vaak na over een dilemma en ik hoop dat jullie mij iets verder kunnen helpen. Kort gezegd komt het neer op hoe bepaal je de kwaliteit van het leven en wat is de kwaliteit van het leven.
De situatie is als volgt; Sinds een jaar of 5 is mijn oma aan het dementeren. Dit is het laatste jaar zo erg geworden dat ze mijn opa niet meer herkent en eigenlijk niemand meer. Het laatste half jaar ligt ze eigenlijk alleen nog maar op bed. ongeveer 3 weken geleden is ze opgehouden met eten en gaven de doktoren haar nog ongeveer een week. Echter na een paar dagen begon ze weer met eten. Dit herhaalt zich nu steeds, ze eet een paar dagen niet en begint dan weer te eten. Het is eigenlijk onduidelijk of ze heel veel pijn heeft, maar zodra dit duidelijk wordt krijgt ze morfine toegedient.
Nu wordt er de laatste tijd veel gesproken over euthanasie. Eigenlijk is dit een strijd in de familie tussen ons gezin en mijn opa tegen de rest van de zoons en dochters die dit niet willen wegens religieuze redenen.
Tot zover de achtergrondinformatie. Ik denk eigenlijk dat euthanasie een goede optie is echter kom ik er niet helemaal uit. Voor mij mag euthanasie. Echter kom ik nu misschien wel een beetje terug op deze mening. Ik weet namelijk niet wat de kwaliteit van haar leven is. Volgens mijn eigen ideeën daarover is dat niet erg hoog, aangezien ze geen gespreken meer kan voeren, niet met vrienden afspreekt, etc. Maar dit lijkt me wat beperkt. Als niemand eigenlijk weet of ze pijn lijdt hoe kan ik dan weten of ze gelukkig is (hoewel als je continue morfine krijgt, zal het misschien ook wel meevallen) Daar komt nog bij dat ik mijn andere opa 2 jaar lang in bed heb zien wegkwijnen en hij geen euthanasie mocht krijgen van het verzorgingstehuis.
Wat is de kwaliteit van haar leven. Met mijn beperkte visie kan ik niet anders dan bepalen dat ik dat niet weet. Maar voor de toekomst wil ik graag dat mijn ouders en ikzelf een wilsbeschikking schrijven. Deze wil ik graag zo duidelijk mogelijk omschrijven hebben, zo dat mijn nageslacht niet met dezelfde dilemma's komen als ikzelf nu heb.
Waar ik eigenlijk naar op zoek ben zijn andere denkbeelden, niet over of euthanasie mag of niet mag, daar ben ik wel over uit, maar over de kwaliteit van leven. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje duidelijk heb omschreven.
groet,
garris
kwaliteit van het leven
Moderator: Moderators
Om euthanasie uit te sluiten op religieuze gronden vind ik persoonlijk wreed. Omdat de nabestaanden die z.g. religieuze gronden hebben moet iemand maar lijden. Een ander punt wordt het wanneer de betrokkene zelf heeft aangegeven of het ene of andere wordt gewenst. In dat geval is het op het misdadige af wanneer daar tegenin wordt gegaan.
Nu is het probleem dat iemand die compleet dement is zelf niet meer beseft dat hij leeft, het wordt een soort plant. Toch kunnen er heldere momenten voorkomen zoals ik bij mijn moeder heb meegemaakt, die tijdens een prachtige wandeling in de tuin van de inrichting waar ze zat, zittend onder een uitvallende prunusboom ineens even helder werd en vertelde dat ze wist wat er aan de hand was en dat ze dood wilde. Het was de laatste kennismaking en afscheid. Ik heb haar toen gezegd dat ze het leven niet moest proberen te rekken voor ons, mijn broer en ik, die ze in de demente toestand niet eens van elkaar kon onderscheiden. Euthanasie kon niet ter sprake komen in die christelijke inrichting wegens z.g. religieuze blokkade. Maar binnen twee maanden stierf ze vredig in haar slaap aan een hartaanval.
Dat is natuurlijk maar één geval uit duizenden, maar het geeft wel aan tegen welke problemen je aan kan lopen en dat je niet weet wat de betrokkene zelf wil in een toestand van complete dementie. Wat speelt zich nog af in de hersens van zo iemand.
Uit het feit dat iemand toch weer gaat eten na een tijdje zou je kunnen concluderen dat er nog een vage wil tot leven is, hoe beperkt dat dan ook is.
het is en blijft moeilijk en zeker wanneer de familie zich verzet tegen een zachte menswaardige dood.
Nu is het probleem dat iemand die compleet dement is zelf niet meer beseft dat hij leeft, het wordt een soort plant. Toch kunnen er heldere momenten voorkomen zoals ik bij mijn moeder heb meegemaakt, die tijdens een prachtige wandeling in de tuin van de inrichting waar ze zat, zittend onder een uitvallende prunusboom ineens even helder werd en vertelde dat ze wist wat er aan de hand was en dat ze dood wilde. Het was de laatste kennismaking en afscheid. Ik heb haar toen gezegd dat ze het leven niet moest proberen te rekken voor ons, mijn broer en ik, die ze in de demente toestand niet eens van elkaar kon onderscheiden. Euthanasie kon niet ter sprake komen in die christelijke inrichting wegens z.g. religieuze blokkade. Maar binnen twee maanden stierf ze vredig in haar slaap aan een hartaanval.
Dat is natuurlijk maar één geval uit duizenden, maar het geeft wel aan tegen welke problemen je aan kan lopen en dat je niet weet wat de betrokkene zelf wil in een toestand van complete dementie. Wat speelt zich nog af in de hersens van zo iemand.
Uit het feit dat iemand toch weer gaat eten na een tijdje zou je kunnen concluderen dat er nog een vage wil tot leven is, hoe beperkt dat dan ook is.
het is en blijft moeilijk en zeker wanneer de familie zich verzet tegen een zachte menswaardige dood.
Laat mij zien wat voor nieuwe dingen Mohammed heeft gebracht, en je zult alleen slechte en inhumane dingen vinden, zoals dat hij heeft voorgeschreven in het geloof dat hij predikte, en omdat met het zwaard te verspreiden".
-
MOODY BLUE
- Diehard
- Berichten: 1080
- Lid geworden op: 22 apr 2006 19:10
Kwaliteit van leven bepaalt ieder voor zichzelf.
Toen de medische wetenschap begon te ontstaan werd de mens niet ouder dan 30 jaar (gemiddeld). 40 Jaar was toen al een hoge leeftijd.
Mensen kregen de tijd niet om oud te worden naar onze maatstaven, laat staan dement te worden.
De zegen van de medische wetenschap en andere wetenschappen is dat we meer tijd van leven hebben, de vloek is dat met dat ouder worden ook meer ouderdomsziekten kunnen optreden.
De religie in deze wereld maakt dat wij wel medische wetenschappen mogen gebruiken voor het verlengen van leven, en vaak ook van lijden, maar niet het verkorten van lijden, daar het volgens de religie alleen aan god is het leven "te nemen".
Religie is wat dat betreft ZEER inconsequent. We hebben de mogelijkheid een mens inhumaan lijden te besparen, maar nee, de mens hoort te lijden, dat is ook gods wil.
Toen de medische wetenschap begon te ontstaan werd de mens niet ouder dan 30 jaar (gemiddeld). 40 Jaar was toen al een hoge leeftijd.
Mensen kregen de tijd niet om oud te worden naar onze maatstaven, laat staan dement te worden.
De zegen van de medische wetenschap en andere wetenschappen is dat we meer tijd van leven hebben, de vloek is dat met dat ouder worden ook meer ouderdomsziekten kunnen optreden.
De religie in deze wereld maakt dat wij wel medische wetenschappen mogen gebruiken voor het verlengen van leven, en vaak ook van lijden, maar niet het verkorten van lijden, daar het volgens de religie alleen aan god is het leven "te nemen".
Religie is wat dat betreft ZEER inconsequent. We hebben de mogelijkheid een mens inhumaan lijden te besparen, maar nee, de mens hoort te lijden, dat is ook gods wil.
I'm more than that, I know I am, at least, I think I must be.
There you go man, keep as cool as you can.
De 'kwaliteit van leven' is een vreselijk vaag en rekbaar begrip. Als ze aan echte Alzheimer lijdt, zijn haar hersenen onherstelbaar beschadigd, waardoor haar 'ik' allang tenonder is gegaan in een steeds dikker wordende deken van grauw niets. Dat is het gruwelijke van deze ziekte: het is niet dat je in één keer weg bent, maar dat je langzaam je eigen persoonlijkheid verliest. In eerste instantie realiseer je je dat nog, maar na een tijd kan je je dat niet meer realiseren omdat de zenuwcellen het gewoon niet meer kunnen. Er zijn misschien nog plukjes 'ik' actief die af en toe opvlammen en daarna weer uitdoven. Niemand kan zich voorstellen hoe dat voelt, en als je het wel kunt voelen, ben je ook niet meer in staat om ons dat te vertellen.
Religieuze gevoelens botsen hier erg vaak op de kille realiteit, zeker als men heilig gelooft in een 'ziel' en de hersenen als een vergaarbak ziet die het lichaam stuurt. Denk maar aan de heisa rond Terry Schiavo: de helft van haar hersenen was gewoon weg, letterlijk opgelost, maar nee, ze kon elk moment uit haar coma ontwaken! Ondanks het feit dat de gouverneur zich er op een gegeven moment mee bemoeide, moet een arts-adviseur hem op een gegeven moment terzijde hebben genomen en hem in klare taal hebben uitgelegd hoe de vork in de steel stak: de werkelijkheid is dat wij onze hersenen zijn, en andersom. Weliswaar op een complexe en nog lang niet begrepen manier, maar dat doet voor het argument verder niet terzake.
Met dat in het achterhoofd kan ik dan ook niet anders concluderen dat je grootmoeder op dit moment kwalitatief geen goed leven meer leidt. Bij een goed leven hoort een persoonlijkheid die kan reageren op prikkels van buitenaf en daar op een eigen, unieke manier op reageert---zonder persoonlijkheid is het lichaam gedagradeerd tot een robot die ademt, zweet, eet, urineert, defaceert, en verder niets zinnigs doet. Het lichaam leeft nog steeds, inderdaad, maar een cruciaal onderdeel is langzaam aan het uitdoven totdat het het complete lichaam in z'n val meesleurt.
Het lastige is bepalen vanaf welk moment het 'ik' voorgoed is verdwenen en zelfs de meest religieuze arts zonder een spoor van gewetenswroeging tot euthanasie over kan gaan. Ik weet niet of ik het lef zou hebben om bij mijn volle verstand en de diagnose 'Alzheimer' om een pijnloze dood zou durven vragen, maar dat is een beslissing die eenieder voor zichzelf dient te maken.
Religieuze gevoelens botsen hier erg vaak op de kille realiteit, zeker als men heilig gelooft in een 'ziel' en de hersenen als een vergaarbak ziet die het lichaam stuurt. Denk maar aan de heisa rond Terry Schiavo: de helft van haar hersenen was gewoon weg, letterlijk opgelost, maar nee, ze kon elk moment uit haar coma ontwaken! Ondanks het feit dat de gouverneur zich er op een gegeven moment mee bemoeide, moet een arts-adviseur hem op een gegeven moment terzijde hebben genomen en hem in klare taal hebben uitgelegd hoe de vork in de steel stak: de werkelijkheid is dat wij onze hersenen zijn, en andersom. Weliswaar op een complexe en nog lang niet begrepen manier, maar dat doet voor het argument verder niet terzake.
Met dat in het achterhoofd kan ik dan ook niet anders concluderen dat je grootmoeder op dit moment kwalitatief geen goed leven meer leidt. Bij een goed leven hoort een persoonlijkheid die kan reageren op prikkels van buitenaf en daar op een eigen, unieke manier op reageert---zonder persoonlijkheid is het lichaam gedagradeerd tot een robot die ademt, zweet, eet, urineert, defaceert, en verder niets zinnigs doet. Het lichaam leeft nog steeds, inderdaad, maar een cruciaal onderdeel is langzaam aan het uitdoven totdat het het complete lichaam in z'n val meesleurt.
Het lastige is bepalen vanaf welk moment het 'ik' voorgoed is verdwenen en zelfs de meest religieuze arts zonder een spoor van gewetenswroeging tot euthanasie over kan gaan. Ik weet niet of ik het lef zou hebben om bij mijn volle verstand en de diagnose 'Alzheimer' om een pijnloze dood zou durven vragen, maar dat is een beslissing die eenieder voor zichzelf dient te maken.
I think, and ever shall think, that it cannot be wrong to defend one's opinions with arguments, founded upon reason, without employing force or authority. ---Niccolò Machiavelli
Garris schreef;
Dit is heel moeilijk.
Sommige mensen kunnen met heel weinig kwaliteit genoegen nemen, en ondanks pijn en ongemak toch willen doorleven.
Anderen verdragen minder en zullen te kennen geven dat het voor hen genoeg is geweest.
Maar in jouw geval is die weg er niet. Jij moet er maar naar raden.
Toch zou ik in dit geval van vergevorderde dementie niet denken dat de persoon zelf een geestelijk lijdensproces doormaakt. Zij is zich immers van heel veel dingen niet meer bewust?
Dus lijkt het mij van belang te kijken of zij lichamelijk pijn lijdt. Dat kan verzacht worden met morfine, zodat je in feite gewoon kunt afwachten tot de natuur zijn werk doet. (Je moet dan geen reanimatie meer uitvoeren bij een plotselinge hartstilstand natuurlijk).
En kunstmatig voeden wanneer zij zelf stopt met eten is wreed en onnatuurlijk. Want zoiets heeft geen zin. Je rekt een proces dat onvermijdelijk is onnodig lang.
Zelf zou ik in dit geval handelen zoals ik met mijn honden doe, en ik bedoel dit niet oneerbiedig. Een oude hond gaat vaak lichamelijke gebreken vertonen. Slecht zien en horen, moeizaam lopen, met stramme en pijnlijke ledematen. Toch kunnen honden heel wat ongemak en pijn verdragen, en ook voor hen zijn er middelen om het ongemak te verzachten. Hoe ga ik nu bepalen wanneer het genoeg is geweest? Ik kijk
of er nog momenten zijn waarbij er nog een uiting van vreugde of herkenning aanwezig is. Het kwispelen van de staart, hoe flauwtjes ook, geeft een indicatie, dat het nog niet gedaan is.
Pas op het moment dat de pootjes het begeven, en de hond niet meer de tuin in kan om zijn behoefte te doen is het tijd te stoppen. In feite bekort je daarmee zijn leven met hooguit twee weken, en je voorkomt dat hij moet kreperen.
Kijk heel intens naar oma, en observeer haar goed. Zet je eigen gedachten omtrent kwaliteit van leven maar even overboord. Het gaat er om te voorkomen dat zij pijn lijdt. Kijk hoe zij reageert op de verzorging.
Is dat met tegenzin of agressie? Of met berusting en gelatenheid?
Of met verdriet en huilen?
Bedenk dat het niet erg hoeft te zijn als het lampje langzaam dooft, als oma zelf niet verdrietig is.
Voor jouw is het erg, en ik voel met je mee
Kort gezegd komt het neer op hoe bepaal je de kwaliteit van het leven en wat is de kwaliteit van het leven.
Dit is heel moeilijk.
Sommige mensen kunnen met heel weinig kwaliteit genoegen nemen, en ondanks pijn en ongemak toch willen doorleven.
Anderen verdragen minder en zullen te kennen geven dat het voor hen genoeg is geweest.
Maar in jouw geval is die weg er niet. Jij moet er maar naar raden.
Toch zou ik in dit geval van vergevorderde dementie niet denken dat de persoon zelf een geestelijk lijdensproces doormaakt. Zij is zich immers van heel veel dingen niet meer bewust?
Dus lijkt het mij van belang te kijken of zij lichamelijk pijn lijdt. Dat kan verzacht worden met morfine, zodat je in feite gewoon kunt afwachten tot de natuur zijn werk doet. (Je moet dan geen reanimatie meer uitvoeren bij een plotselinge hartstilstand natuurlijk).
En kunstmatig voeden wanneer zij zelf stopt met eten is wreed en onnatuurlijk. Want zoiets heeft geen zin. Je rekt een proces dat onvermijdelijk is onnodig lang.
Zelf zou ik in dit geval handelen zoals ik met mijn honden doe, en ik bedoel dit niet oneerbiedig. Een oude hond gaat vaak lichamelijke gebreken vertonen. Slecht zien en horen, moeizaam lopen, met stramme en pijnlijke ledematen. Toch kunnen honden heel wat ongemak en pijn verdragen, en ook voor hen zijn er middelen om het ongemak te verzachten. Hoe ga ik nu bepalen wanneer het genoeg is geweest? Ik kijk
of er nog momenten zijn waarbij er nog een uiting van vreugde of herkenning aanwezig is. Het kwispelen van de staart, hoe flauwtjes ook, geeft een indicatie, dat het nog niet gedaan is.
Pas op het moment dat de pootjes het begeven, en de hond niet meer de tuin in kan om zijn behoefte te doen is het tijd te stoppen. In feite bekort je daarmee zijn leven met hooguit twee weken, en je voorkomt dat hij moet kreperen.
Kijk heel intens naar oma, en observeer haar goed. Zet je eigen gedachten omtrent kwaliteit van leven maar even overboord. Het gaat er om te voorkomen dat zij pijn lijdt. Kijk hoe zij reageert op de verzorging.
Is dat met tegenzin of agressie? Of met berusting en gelatenheid?
Of met verdriet en huilen?
Bedenk dat het niet erg hoeft te zijn als het lampje langzaam dooft, als oma zelf niet verdrietig is.
Voor jouw is het erg, en ik voel met je mee
artikel 1. Een fundamentalist heeft altijd gelijk.
Artikel 2. Indien de fundamentalist ongelijk heeft, treedt automatisch artikel 1 in werking.
Artikel 2. Indien de fundamentalist ongelijk heeft, treedt automatisch artikel 1 in werking.
Het grote probleem is hier, dat ze zelf geen beslissing meer kan nemen. En je ondanks alles toch ook niet weet hoe ze het zelf ervaart. Of hoe ze zelf tegenover euthanasie staat. Het lijkt me echt een heel moeilijke beslissing, aangezien je die neemt voor die ander en niet op verzoek van die ander. Is ze zelf ook christelijk? Zou ze zelf dit willen? Dat zijn toch ook vragen die je jezelf zou moeten stellen. Hier speelt niet het recht om zelf je leven te willen beeindigen, maar het recht van de ander om dat te doen. Het gaat veel verder dan bepalen of haar leven nog zin heeft, dat is denk ik heel moeilijk door een ander vast te stellen. Je zit dus tussen twee zaken in, is dit iets dat zij zou wensen, of het besparen van eventueel extra lijden.
Ik kan me trouwens wel goed vinden in de reactie van Balou. Zolang er nog geen sprake is van pijn die niet meer bestreden kan worden, haar het recht gunnen om haar eigen weg te gaan, zonder langer te rekken dan nodig is.
Ik kan me trouwens wel goed vinden in de reactie van Balou. Zolang er nog geen sprake is van pijn die niet meer bestreden kan worden, haar het recht gunnen om haar eigen weg te gaan, zonder langer te rekken dan nodig is.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
Is het niet vreemd dat in die gebieden waar men dan zo tegen euthanasie is wel de doodstraf bestaat?
Laat mij zien wat voor nieuwe dingen Mohammed heeft gebracht, en je zult alleen slechte en inhumane dingen vinden, zoals dat hij heeft voorgeschreven in het geloof dat hij predikte, en omdat met het zwaard te verspreiden".
balou schreef:Dus lijkt het mij van belang te kijken of zij lichamelijk pijn lijdt. Dat kan verzacht worden met morfine, zodat je in feite gewoon kunt afwachten tot de natuur zijn werk doet. (Je moet dan geen reanimatie meer uitvoeren bij een plotselinge hartstilstand natuurlijk).
En kunstmatig voeden wanneer zij zelf stopt met eten is wreed en onnatuurlijk. Want zoiets heeft geen zin. Je rekt een proces dat onvermijdelijk is onnodig lang.
gelukkig is de familie het daar eindelijk over eens. geen kunstmatige voeding. daar ben ik al heel erg blij om eigenlijk.
dankje, je voorbeeld geeft mij iets meer ruimte om er van een afstand tegen aan te kijken. Probleem de laatste tijd is dat ik het niet meerhelder kan nadenken doordat mijn gevoel hier ook wat over wil zeggen.balou schreef: Zelf zou ik in dit geval handelen zoals ik met mijn honden doe, en ik bedoel dit niet oneerbiedig. In feite bekort je daarmee zijn leven met hooguit twee weken, en je voorkomt dat hij moet kreperen.
Dit vind ik heel moeilijk te bepalen. ten eerste krijgt ze morfine en ten tweede is mijn oma als ze geen morfine krijgt heel erg rustig en gelaten (dit was ze vroeger ook al)balou schreef:Is dat met tegenzin of agressie? Of met berusting en gelatenheid?
Of met verdriet en huilen?
Bedenk dat het niet erg hoeft te zijn als het lampje langzaam dooft, als oma zelf niet verdrietig is.
Ik heb mijn oma nog nooit zien huilen eigenlijk. of andere gevoelens zien vertonen anders dan liefde voor iedereen in haar omgeving.
Ik heb gelukkig al uitgebreid afscheid kunnen nemen en ik probeer er helder over na te denken, en door jow voorbeeld ben ik een stuk verder. Ontzettend bedankt!balou schreef:Voor jouw is het erg, en ik voel met je mee
Hoe ze zelf tegonover euthanasie staat weet ik eigenlijk niet. Ze is wel haar hele leven christelijk geweest. Maar mijn opa heeft inmiddels zijn standpunt over euthanasie bijgesteld eigenlijk. Al zal hij dat niet zo zeggen, maar je merkt wel dat hij deze situatie niet wil en volgens mij heeft hij hetzelde dilemma als wat ik heb.Kitty schreef:Of hoe ze zelf tegenover euthanasie staat. Het lijkt me echt een heel moeilijke beslissing, aangezien je die neemt voor die ander en niet op verzoek van die ander. Is ze zelf ook christelijk?
Wat ik weet van mijn oma is dat ze ontzettend genoot van het mensen naar de zin maken. Je kon altijd langskomen wanneer je maar wilde daar werd zij gelukkig van. Ik weet ook dat toen zij minder kon zien zij het daarmee heel moeilijk heeft gehad omdat zij minder voor haar omgeving kon zorgen. Nu kan zij het al helemaal niet meer. Daar zal ze voor zover ze daar over na kan denken het niet makkelijk mee hebben. Helaas weet ik niet hoe zij tegenover euthanasie staat. Als ik dat zou weten zou het dilemma een stuk makkelijker worden.Kitty schreef:Zou ze zelf dit willen? Dat zijn toch ook vragen die je jezelf zou moeten stellen. Hier speelt niet het recht om zelf je leven te willen beeindigen, maar het recht van de ander om dat te doen. Het gaat veel verder dan bepalen of haar leven nog zin heeft, dat is denk ik heel moeilijk door een ander vast te stellen. Je zit dus tussen twee zaken in, is dit iets dat zij zou wensen, of het besparen van eventueel extra lijden.
gelukkig hebben wij als familie niet met een religieuze arts te maken. Met mijn ouders heb ik al gespreken met hem over dit onderwerp gehad. Hij staat er in ieder geval niet negatief tegenover en is ook bereidt ons hierin te steunen mocht deze beslissing genomen worden. Hij kan ons alleen niet helpen de beslissing te nemen en met de familie te overleggen. Maar hoe meer ik daar over nadenk gaat er een otnzettende ruzie ontstaan in de familie als ik of mijn ouders het voorstellen. mijn ouders willen dat liever niet denk ik. mij kan de rest van de familie mij niet zoveel schelen, als ze mijn oma maar niet onnodig laten lijden.cymric schreef:Het lastige is bepalen vanaf welk moment het 'ik' voorgoed is verdwenen en zelfs de meest religieuze arts zonder een spoor van gewetenswroeging tot euthanasie over kan gaan. Ik weet niet of ik het lef zou hebben om bij mijn volle verstand en de diagnose 'Alzheimer' om een pijnloze dood zou durven vragen, maar dat is een beslissing die eenieder voor zichzelf dient te maken.
Ik denk dat ik het eerst nog maar eens rustig met mijn ouders moet overleggen over hoe zij erover denken en hoever ze willen gaan in het verdedigen daarvan. Ik zie liever niet dat mijn ouders door mijn wens ruzie krijgen met de rest van de familie.
kitty schreef:Zolang er nog geen sprake is van pijn die niet meer bestreden kan worden, haar het recht gunnen om haar eigen weg te gaan, zonder langer te rekken dan nodig is.
ik twijfel hierover. mijn oma krijgt morfine toegedient en ik weet uit eigen ervaring dat ik daardoor geen pijn meer voelde, maar ze wordt volledig afhankelijk van de morfine anders zou ze teveel pijn lijden (denkt de dokter)
Wie maar moeilijk leven kan met twijfel, kan twijfel'gevallen' maar moeilijk laten leven.
Iedereen heeft vragen en voorgekookte antwoorden doen afbreuk aan elke unieke situatie. In geval van twijfel zou ik het leven laten bestaan. Twijfel kan meer en meer worden weggenomen door bijzonder zorgvuldige waarneming. Ik zou dit persoonlijke verlichtingsproces gewoon ondergaan omdat het je, indien doorleefd, voor de rest van je leven extra bruikbare bagage bezorgd.
Leuk is gedurende dat proces natuurlijk anders... Sterkte.
Iedereen heeft vragen en voorgekookte antwoorden doen afbreuk aan elke unieke situatie. In geval van twijfel zou ik het leven laten bestaan. Twijfel kan meer en meer worden weggenomen door bijzonder zorgvuldige waarneming. Ik zou dit persoonlijke verlichtingsproces gewoon ondergaan omdat het je, indien doorleefd, voor de rest van je leven extra bruikbare bagage bezorgd.
Leuk is gedurende dat proces natuurlijk anders... Sterkte.
equilibrist
Voor de minder gezouten mening...
Voor de minder gezouten mening...
Garris: Ik heb min of meer van dichtbij dezelfde situatie gezien als die wat jij beschrijft. Ik vind het heel moeilijk een algemeen waardeoordeel te vellen over wat je wel en niet moet doen. Desondanks komen mijn gedachten het beste overeen met Cymric's reactie ookal had ik het misschien niet zo verwoord. Om die reden kan ik me er slecht van distantieren. Desondanks wens ik je toe dat jij en je familie de beste keuze maken waar een goed deel van de familie achterstaan. Sterkte ermee.
Don Diego: opzouten met je offtopic posts in topics die heel gevoelig kunnen liggen wil je?
Don Diego: opzouten met je offtopic posts in topics die heel gevoelig kunnen liggen wil je?
"De bijbel is net een spoorboekje van de NS, je kan er alle kanten mee op." - Fons Jansen
"Als er bij het dorp waar bergen bergen bergen bergen bergen, Bergen, bergen bergen bergen bergen bergen, bergen bergen bergen bergen bergen.". - Kees Torn
"Als er bij het dorp waar bergen bergen bergen bergen bergen, Bergen, bergen bergen bergen bergen bergen, bergen bergen bergen bergen bergen.". - Kees Torn
Misschien is onderstaande een graadmeter voor kwalitteit van leven
UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS
Zodra het leven op meerdere punten niet in overeenstemming met deze rechten is neemt de kwaliteit van leven af. Waar het niet meer levenswaardig wordt gevonden is echter arbitrair. Wel is het zo dat in geval van wils/wens onbekwaamheid anderen voor een keuze staan en die niet kunnen/willen maken. Ik kan mij wel omstandigheden van in stand gehouden leven herinneren die mij zeer onprettig toeschenen en waar het meer in leven en verpleegbaar houden tegen alles in was. Geen enkele kans op herstel en zowel fysiek als mentaal volledig afhankelijk om in leven te blijven.
UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS
Zodra het leven op meerdere punten niet in overeenstemming met deze rechten is neemt de kwaliteit van leven af. Waar het niet meer levenswaardig wordt gevonden is echter arbitrair. Wel is het zo dat in geval van wils/wens onbekwaamheid anderen voor een keuze staan en die niet kunnen/willen maken. Ik kan mij wel omstandigheden van in stand gehouden leven herinneren die mij zeer onprettig toeschenen en waar het meer in leven en verpleegbaar houden tegen alles in was. Geen enkele kans op herstel en zowel fysiek als mentaal volledig afhankelijk om in leven te blijven.
Wie atheïsme een geloof noemt kan tot niets bekeerd worden
The person who calls atheism a religion can be converted to nothing
The person who calls atheism a religion can be converted to nothing
Garris, je maakt het ons niet makkelijk. Meteen de gewetensvraag. Wat is kwaliteit van leven en hoe bepaal je het. Wij mensen willen graag zaken punten geven, terwijl er geen enkele meetmethode voor bestaat. Soms komt iemand dan met een “oplossing” welke in eerste instantie als oplossing gezien wordt, maar bij nadere beschouwing het toch weer niet is.
Mogelijk ken je ze wel in de trant als we nu voor een aantal functies een punt geven, dan de punten samen tellen en delen door het aantal gemeten functies. Is het resultaat dan lager dan 3, is er geen kwaliteit, van 3 tot 6 weinig, en boven de 6 goede kwaliteit.
Wat men dan niet ziet, is dat voor elk van de punten toch weer een subjectieve beoordeling gemaakt wordt. Hierdoor geeft de meting, mits uitgevoerd door verschillenden mensen steeds weer een andere uitkomst. Dan gaan mensen soms nog een stapje verder en zeggen dan pakken we daar weer het gemiddelde van. Maar hoe je het wendt of keert, er is geen enkele objectieve meting. Daarbij komt, dat jouw oma, in haar gezonde periode, nooit heeft aangegeven wat ze wilde indien ze in zo’n situatie terecht zou komen. Ze zal het zeker niet beschreven hebben en zal ook geen lid zijn van een euthanasie vereniging.
Als je dan als familie wilt gaan bepalen of er nog kwaliteit van leven is, kom je er niet meer uit.
Mogelijk moet je niet meer praten met jouw familie over hoe de kwaliteit van leven is, maar of de mensen die jouw oma van nabij meemaken, als ze zelf in zo’n situatie komen, zo behandeld willen worden. Daarmee bedoel ik dan of ze zelf mee willen maken dat ze in een bijna vegetatieve staat, nog kunstmatig gevoed, en volgestopt met morfine, te kijk willen liggen voor iedereen die langs komt. De kans is groot dat na het overlijden, de familie bijna geen leuke dingen meer weet van oma, en later alleen maar haar ziekbed, dat naar ik aanneem, niet al te menswaardig meer verloopt en steeds beroerder wordt, in de herinnering zal hebben.
Laat alleen de mensen die regelmatig oma bezoeken hierover mee praten. Afscheid nemen is altijd moeilijk, maar mee lijden met iemand die je lief hebt kan veel zwaarder worden.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe. En eigelijk hoop ik dat als de familie niets durft te besluiten, de natuur en de morfine genadig zullen zijn en het lijden nog maar heel kort hoeft te duren.
Mogelijk ken je ze wel in de trant als we nu voor een aantal functies een punt geven, dan de punten samen tellen en delen door het aantal gemeten functies. Is het resultaat dan lager dan 3, is er geen kwaliteit, van 3 tot 6 weinig, en boven de 6 goede kwaliteit.
Wat men dan niet ziet, is dat voor elk van de punten toch weer een subjectieve beoordeling gemaakt wordt. Hierdoor geeft de meting, mits uitgevoerd door verschillenden mensen steeds weer een andere uitkomst. Dan gaan mensen soms nog een stapje verder en zeggen dan pakken we daar weer het gemiddelde van. Maar hoe je het wendt of keert, er is geen enkele objectieve meting. Daarbij komt, dat jouw oma, in haar gezonde periode, nooit heeft aangegeven wat ze wilde indien ze in zo’n situatie terecht zou komen. Ze zal het zeker niet beschreven hebben en zal ook geen lid zijn van een euthanasie vereniging.
Als je dan als familie wilt gaan bepalen of er nog kwaliteit van leven is, kom je er niet meer uit.
Mogelijk moet je niet meer praten met jouw familie over hoe de kwaliteit van leven is, maar of de mensen die jouw oma van nabij meemaken, als ze zelf in zo’n situatie komen, zo behandeld willen worden. Daarmee bedoel ik dan of ze zelf mee willen maken dat ze in een bijna vegetatieve staat, nog kunstmatig gevoed, en volgestopt met morfine, te kijk willen liggen voor iedereen die langs komt. De kans is groot dat na het overlijden, de familie bijna geen leuke dingen meer weet van oma, en later alleen maar haar ziekbed, dat naar ik aanneem, niet al te menswaardig meer verloopt en steeds beroerder wordt, in de herinnering zal hebben.
Laat alleen de mensen die regelmatig oma bezoeken hierover mee praten. Afscheid nemen is altijd moeilijk, maar mee lijden met iemand die je lief hebt kan veel zwaarder worden.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe. En eigelijk hoop ik dat als de familie niets durft te besluiten, de natuur en de morfine genadig zullen zijn en het lijden nog maar heel kort hoeft te duren.
Wanneer allen het eens zijn, heeft niemand nagedacht.
(Walter Lipmann)
(Walter Lipmann)
Allereerst bedankt voor alle steun.
Ik ben inmiddels, ook danzij jullie opmerkingen, tot de conclusie gekomen dat ik niet de kwaliteit van mijn oma's leven kan bepalen. Door deze twijfel zal ik ook nooit mijn familie kunnen overtuigen. Ik hoop dat mijn oma zo snel mogelijk rustig sterft.
Ik ga vanavond in ieder geval mijn ouders vragen om een wilsverklaring. leuk sinterklaascadeau. Ik ben voor mijzelf nog aan het nadenken van de tekst. Hoewel ik nog vrij jong ben wil ik dit graag voor mijn omgeving opschrijven. Ik kan niet van hen verwachten dat zij deze keuze nemen.
HarrieMe, je hebt volledig gelijk, ik dacht dat kwaliteit te 'berekenen' was. Dit betekend eigenlijk ook dat mijn vraag dus verkeerd was. Hoewel ik denk dat mijn oma geen kwaliteit meer in haar leven heeft. Maar voor haar kan ik dit nooit voor haar bepalen omdat ik het vanuit mijn oogpunt bekijk.
Nogmaals bedankt voor jullie steun. Ik kan door jullie reacties weer iets helderder nadenken en dat geeft mijzelf wat ruimte.
Groet,
garris
Ik ben inmiddels, ook danzij jullie opmerkingen, tot de conclusie gekomen dat ik niet de kwaliteit van mijn oma's leven kan bepalen. Door deze twijfel zal ik ook nooit mijn familie kunnen overtuigen. Ik hoop dat mijn oma zo snel mogelijk rustig sterft.
Ik ga vanavond in ieder geval mijn ouders vragen om een wilsverklaring. leuk sinterklaascadeau. Ik ben voor mijzelf nog aan het nadenken van de tekst. Hoewel ik nog vrij jong ben wil ik dit graag voor mijn omgeving opschrijven. Ik kan niet van hen verwachten dat zij deze keuze nemen.
HarrieMe, je hebt volledig gelijk, ik dacht dat kwaliteit te 'berekenen' was. Dit betekend eigenlijk ook dat mijn vraag dus verkeerd was. Hoewel ik denk dat mijn oma geen kwaliteit meer in haar leven heeft. Maar voor haar kan ik dit nooit voor haar bepalen omdat ik het vanuit mijn oogpunt bekijk.
Nogmaals bedankt voor jullie steun. Ik kan door jullie reacties weer iets helderder nadenken en dat geeft mijzelf wat ruimte.
Groet,
garris
-
Samante
Bij de Nederlandse Vereniging Voor Euthanasie (NVVE) zijn wilsverklaringen te verkrijgen. Ik heb ze zelf ook. Ik ben al een aantal jaren lid.garris schreef:Ik ga vanavond in ieder geval mijn ouders vragen om een wilsverklaring. leuk sinterklaascadeau. Ik ben voor mijzelf nog aan het nadenken van de tekst. Hoewel ik nog vrij jong ben wil ik dit graag voor mijn omgeving opschrijven. Ik kan niet van hen verwachten dat zij deze keuze nemen.
http://www.nvve.nl/nvve2/home.asp?pagnaam=homepage
In Spanje is euthanasie nog uit den boze, vanwege de invloed van het Vaticaan, die lijden als iets groots ziet.
Echter kan je bij de farmacia alles kopen zonder recept om zelf iets te beslissen.
Zo kan een mens toch nog zelf beslissen wat hem goed dunkt.
Echter kan je bij de farmacia alles kopen zonder recept om zelf iets te beslissen.
Zo kan een mens toch nog zelf beslissen wat hem goed dunkt.
Laat mij zien wat voor nieuwe dingen Mohammed heeft gebracht, en je zult alleen slechte en inhumane dingen vinden, zoals dat hij heeft voorgeschreven in het geloof dat hij predikte, en omdat met het zwaard te verspreiden".