Begraven of cremeren?
Moderator: Moderators
Ik heb wel eens een discussie gehad met iemand van zwaar christelijke huize die letterlijk geloofde dat hij weer uit het graf zou opstaan. op de vraag hoe dat dan zat met al die verstrooide botten na de grafruimingen bleef hij toch volhouden dat het allemaal wel weer bij elkaar zou komen op de dag des oordeels.
God´s wegen zijn ondoorgrondelijk.
God´s wegen zijn ondoorgrondelijk.
Laat mij zien wat voor nieuwe dingen Mohammed heeft gebracht, en je zult alleen slechte en inhumane dingen vinden, zoals dat hij heeft voorgeschreven in het geloof dat hij predikte, en omdat met het zwaard te verspreiden".
Dus voor het milieu, kan ik beter stoppen met drinken van kwik? Ik vond het wel gewichtig.Otter schreef:Het is mij om het even. Inderdaad, wat de nabestaanden willen.
Aan het begin werd er gezegd dat gelovigen vooral begraven willen worden omdat ze de opstanding verwachten. Als ik voor mijzelf spreek, dan verwacht ik ook de opstanding, maar ik zie niet in waarom dat alleen bij begravenen zou kunnen.
Even voor de duidelijkheid. Begraafplaatsen behoren tot de meest vervuilde plekken. Dit komt doordat de zware metalen die in het leven van een persoon zich hebben opgekropt in het lichaam bij begraven weer vrij komen en zich in de bodem verspreiden. De milieu argumentatie is daarom, mijns inziens, daarom maar net waar je meer waarde aan hecht (Schone lucht of schone grond).Achnaton schreef:Weet je in feite maakt het weinig uit er zijn wel verschillen, praktisch neemt begraven meer plaats in meer dan een kruikje as, crematie is slecht voor het milieu daar er weer extra CO2 in het milieu word gepompt maar bij begraven doe je er een hoop verteringsorganismen een lol mee, uiteindelijk word het lichaam toch weer omgezet naar de elementen waaruit het was opgebouwd
Gegroet
Wanneer allen het eens zijn, heeft niemand nagedacht.
(Walter Lipmann)
(Walter Lipmann)
Voor mij persoonlijk interresseerd het me niet wat er met mij gebeurd haal er maar uit wat nog te gebruiken is en de rest maak er maar hondenvoer van (bij wijze van spreken) maar de beslissing of gecremeerd of begraven laat ik aan m'n dierbaren over.
Daarbij een begrafenis (ik heb geen ervaring met crematie) is voor mijn gevoel is een belangrijk onderdeel in de verwerkingsproces.
Zonder begrafenis blijf je met een groot deel van je verdriet achter, (dat is mijn ervaring het kan dus verschillen van mens tot mens).
Daarbij een begrafenis (ik heb geen ervaring met crematie) is voor mijn gevoel is een belangrijk onderdeel in de verwerkingsproces.
Zonder begrafenis blijf je met een groot deel van je verdriet achter, (dat is mijn ervaring het kan dus verschillen van mens tot mens).
Fuck met alles.
Precies dezelfde overwegingen heb ik gemaakt!Samante schreef:Ik heb gekozen voor cremeren. Een graf geeft gewoon teveel gedoe en ook zijn de kosten veel hoger door o.a. de grafsteen en zo. Ook voelen nabestaanden dan een verantwoordelijkheid om dat graf te onderhouden en te bezoeken.
Cremeren vind ik erg praktisch.
Het heeft mij ooit veel moeite gekost om de gedachten die jij daarover hebt, te verlaten als irreëel.Gerard schreef:balou schreef:Toch ben ik nimmer hun graf wezen bezoeken, omdat ik daar niets vind. Het afscheid en de herinneringen beleef ik in mijn hoofd. Het afscheid van een aantal van mijn honden, beleef ik op dezelfde wijze. Het verdriet is hetzelfde, en het gemis evenzo. Ik vind daarin geen verschil.
Ik beschouw het leven als een cyclus, en de dood als onderdeel daarvan.
Maar het begraven van je eigen kinderen vind ik (gevoelsmatig) een vloek.
Het hoort niet. Het moet andersom. Daarom hoop ik ook vurig dat ik als eerste ga.
Ik ben het volledig met je eens. Mijn zoon is begraven in mezelf. De begraafplaats, overigens een prachtig plek in een bos en niet zo'n standaard rij stenen, herinnert me vooral aan zijn overlijden. Zijn kamer bv, na 2 jaar nog zo als hij het achterliet, ademt veel meer zijn leven. Toch is het belangrijk, voor mij althans, om een plek te hebben waar hij fysiek ligt.En precies zo denk ik er ook over. Maar ik heb mijn gewijzigde standpunt aan mijn gezin kenbaar gemaakt om te voorkomen dat zij om wille van mijof uit respect voor mij mijn toen nog sterke voorkeur voor cremeren zouden volgen ondanks dat ze zelf anders zouden hebben gekozen.balou schreef: En hoe mijn uitvaart er uit gaat zien, ach
er zijn altijd nabestaanden, en met hun wensen zal ik rekening houden. Omdat het mij dan toch niks meer kan schelen.
Echter.........een ieder het zijne.
Ik echter heb mijzelf voorgehouden dat ik na mijn overlijden, niets anders ben dan een dode klomp vlees etc.
Ik heb op gronden van praktische (en wettelijke) aard voor cremeren gekozen, maar de gieren van Cluny hadden het voor mij ook mogen doen.
Ik heb als eindresultaat van mijn overwegingen dus tegen mijn nabestaanden gezegd, "Bekijk het, kinderen"! en..........zorg ervoor dat je zo weinig mogelijk aan die poppenkast uitgeeft, want het is weggegooid geld!
Ik heb ooit hetzelfde gedacht maar na het plotseling overlijden van mijn zoon Nick (bijna 17) ben ik daar anders in gaan staan. Een kale begrafenis zou hem geen recht hebben gedaan en ons gevoel al helemaal niet. Als ik als kluizenaar op een berg zou leven zou ik zeggen: Graaf een gat en dump me daar in of laat me aan de gieren. Maar dit projecterend op mijn zoon ligt geheel anders. Het gaat om de nabestaanden, die bepalen alles.fbs33 schreef:Het heeft mij ooit veel moeite gekost om de gedachten die jij daarover hebt, te verlaten als irreëel.
Echter.........een ieder het zijne.
Ik echter heb mijzelf voorgehouden dat ik na mijn overlijden, niets anders ben dan een dode klomp vlees etc.
Ik heb op gronden van praktische (en wettelijke) aard voor cremeren gekozen, maar de gieren van Cluny hadden het voor mij ook mogen doen.
Ik heb als eindresultaat van mijn overwegingen dus tegen mijn nabestaanden gezegd, "Bekijk het, kinderen"! en..........zorg ervoor dat je zo weinig mogelijk aan die poppenkast uitgeeft, want het is weggegooid geld!
"Er zijn mensen die men overtuigt met verheven gebaren, maar die men wantrouwig maakt met argumenten."
Friedrich Nietzsche
Friedrich Nietzsche
Ik had je al gelezen daarover (en ingedacht meegeleefd als mens met in feite gelijksoortige gevoelens)Gerard schreef:Ik heb ooit hetzelfde gedacht maar na het plotseling overlijden van mijn zoon Nick (bijna 17) ben ik daar anders in gaan staan. Een kale begrafenis zou hem geen recht hebben gedaan en ons gevoel al helemaal niet. Als ik als kluizenaar op een berg zou leven zou ik zeggen: Graaf een gat en dump me daar in of laat me aan de gieren. Maar dit projecterend op mijn zoon ligt geheel anders. Het gaat om de nabestaanden, die bepalen alles.fbs33 schreef:Het heeft mij ooit veel moeite gekost om de gedachten die jij daarover hebt, te verlaten als irreëel.
Echter.........een ieder het zijne.
Ik echter heb mijzelf voorgehouden dat ik na mijn overlijden, niets anders ben dan een dode klomp vlees etc.
Ik heb op gronden van praktische (en wettelijke) aard voor cremeren gekozen, maar de gieren van Cluny hadden het voor mij ook mogen doen.
Ik heb als eindresultaat van mijn overwegingen dus tegen mijn nabestaanden gezegd, "Bekijk het, kinderen"! en..........zorg ervoor dat je zo weinig mogelijk aan die poppenkast uitgeeft, want het is weggegooid geld!
Maar ik kijk tegen de ratio aan die mij in de eerste plaats tot 'mens' maakt, gebaseerd op die gevoelens/instinct, die ik als dier al bezat.
En voel mij als zodanig verplicht tot die ratio, waar óók mijn herinneringen huizen.
Ik heb een aard die knarsetandend tot het besluit komt dat ik het met die herinnering moet doen, en niets meer.(ik had ooit als logo, "Bewustzijn is een zware last" en dacht er achteraan, "Er zijn maar weinig ratio's die dié last werkelijk kunnen dragen")
Maar natuurlijk (denk ik,.. ..niet, vis ik!!) dat er ook (in jouw geval) een moeder in het geding is.
In het (op dit moment)? ingebeelde geval dat ik een kind van mij zou moeten begraven, zou ik de wil v.d. ander(en) respecteren en e.e.a. laten gebeuren zoals zij goeddachten.
Het zou voor mij eigenlijk weinig verschil uitmaken, want de herinnering blijft onaangetast. (behalve dat het verschil, nodeloos[in mijn ogen] geld zou kosten dat beter aan de nog levenden besteed zou zijn!).
Het is dié reden dat ikzelf voor crematie gekozen heb, maar (bij mijn huidige leven) geen enkel bezwaar zou hebben om op wens v.d. nabestaanden, begraven te worden.(of weet ik wat!)
Uiteraard zou ik (indien daar weet van hebbende) wijzen op de kosten waar IK op geen enkele wijze van zou profiteren (m.i., omdat ik niet meer besta)
Maar als het 'hun gevoelens' goed zou doen, of om daarmee een geste t.o.v. de buitenwereld te maken die hun werkelijke gevoelens zou verbergen?
Zijn vragen als, "wat denken jullie ervan" of "wat is volgens jullie de beste manier om", niet vragen naar een universeel antwoord? Waarom zou je van vrijdenkers willen weten hoe ze hierover denken? Een vrijdenker, heeft zijn eigen iedeeen hierover, en kan ze onderbouwen, waarom hij er zo over denkt. Dat onderscheidt hem (of haar) van de niet vrijdenker, die bijvoorbeeld altijd kiest voor begraven, omdat zijn geloofsovertuiging dit eist. Anders kan het lichaam niet herrijzen???
Ik denk dat de meeste vrijdenkers weinig interesse hebben in het bepalen wat er met hun lichaam gebeurt, nadat ze zijn overleden. Maar dat ze uit respect voor hun eigen nabestaanden hun wens, begraven cremeren of overleveren aan de wetenschap, zullen (laten) uitvoeren.
Ik denk dat de meeste vrijdenkers weinig interesse hebben in het bepalen wat er met hun lichaam gebeurt, nadat ze zijn overleden. Maar dat ze uit respect voor hun eigen nabestaanden hun wens, begraven cremeren of overleveren aan de wetenschap, zullen (laten) uitvoeren.
Wanneer allen het eens zijn, heeft niemand nagedacht.
(Walter Lipmann)
(Walter Lipmann)
1. Alles waar een ander gelukkig mee is eruit slopen, ik heb er toch niks meer aan.
2. de rest op een houten schip als de zon opkomt naar de opkomende zon laten drijven en dan een brandende pijl erin schieten... vind ik een erg mooi afscheid. ( gaat helaas waarschijnlijk niet , maar het ging om het idee)
2. de rest op een houten schip als de zon opkomt naar de opkomende zon laten drijven en dan een brandende pijl erin schieten... vind ik een erg mooi afscheid. ( gaat helaas waarschijnlijk niet , maar het ging om het idee)
Het vlees mag eraf gehaald worden voor medisch onderzoek. Snij me maar lekker aanstukken en doe er mee wat je wil zou ik tegen de doktoren zeggen.
Zal wel niets opleveren maar toch, als iedereen dit zou doen kan de wetenschap misschien achter bepaalde "zaken" komen.
De botten mogen begraven worden.
Zal wel niets opleveren maar toch, als iedereen dit zou doen kan de wetenschap misschien achter bepaalde "zaken" komen.
De botten mogen begraven worden.
Het grootste boek van alle, ik bedoel het boek van de natuur, ligt opengeslagen voor ons.
Ik laat het waarschijnlijk aan mijn nabestaanden over. Het interesseert me niet veel wat er met mijn lichaam gebeurt na mijn overlijden. Als mijn familie behoefte heeft aan een plek met een steen dan moeten ze mij vooral begraven. Geven ze de voorkeur aan een pot boven de openhaard dan moeten ze langs het crematorium. Het enige nadeel hiervan is dat familie leden wellicht ruzie gaan maken.
Zo...mijn eerste post op dit forum zit erop
Zo...mijn eerste post op dit forum zit erop
Philoaophy ia rhw highest music