Charlatan Sai Baba.

Discussies over Occultisme, Newage, pantheisme, satanisme, sekten, alpha-cursus, alternatieve geneeswijzen, etc..

Moderator: Moderators

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Charlatan Sai Baba.

Bericht door Devious » 20 jun 2004 00:31

Eergisteren heb ik een documentaire gezien op de BBC over de goochelaar Sai baba. Hierin kwamen ook verscheidene exdevotees aan het woord die melding maakten van seksueel misbruik door de 'avatar'.
Plus de eenzame strijd van twee Indiërs van een of andere rationalist movement, die de dorpjes rond Puttaparthi bezoeken en daar demonstraties geven die aantonen dat Sai Baba gewoon een goochelaar is.
Hieronder een link naar een site van ex-devotees (in het nederlands en engels)
http://home.hetnet.nl/~ex-baba/dutch.html

Onderstaand citaat komt van een andere site over de indiase Hans Kazan.
http://www.stelling.nl/kleintje/303/saibaba.htm

Gaan met die banaan
Sai Baba wilde een paar jaar geleden laten zien, hoe hij elke soort fruit, waar zijn publiek om vroeg, uit een lege vaas op een podium kon halen. Iemand uit het gehoor vroeg om een banaan. Sai Baba stopte zijn hand in de vaas. Wat zat er in die hand, toen hij hem er weer uithaalde? Een mango! En het was nog wel nooit fout gegaan. De heilige man vroeg nog eens om een banaan. Weer deed hij een greep. Nu had hij ... een kokosnoot te pakken. Grote onrust in de zaal.
Wat was er aan de hand? Leden van de Indiase organisatie van skeptici hadden zich toegang verschaft tot de holle ruimte onder het podium. Ze hadden de aangever van Sai Baba daar weggejaagd. Toen waren ze zelf, voor de zaal en voor Baba onzichtbaar, onder de gaten in de vaas en in het podium gaan staan.

:lol: :lol:

ciao.. Devious.... 8)
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Gebruikersavatar
Universal soldier
Forum fan
Berichten: 108
Lid geworden op: 28 sep 2003 01:10
Locatie: Groningen Netherlands
Contacteer:

Re: Charlatan Sai Baba.

Bericht door Universal soldier » 04 dec 2004 16:43

Ik wil je wijzen op mensen als de Boeddha en ook meesters als Krishnamurti en Osho. Zij zullen je absoluut niet tegengesproken hebben als je hun had geattendeerd op hun schaduwkant. Zij begrepen als geen ander dat de schaduw onlosmakelijk verbonden is met het licht. En dat je door de schaduw heen tot het licht komt. Voor mij zijn charlatans als Sai baba de personificatie van de EGO-trip. EGO is altijd datgene geweest wat uit is op macht. Echte macht is innerlijke vrede en het opgeven van je gelijk. Innerlijke vrede is datgene wat de Boeddha ons wil leren in zijn leer. Ik vind in de kern van het Boedhisme heel veel innerlijke ervaring en innerlijke vrede (de innerlijke boeddha-meditatie).

EGO en het Al = Geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zoals de Satansfiguur en het Godsbeeld van een liefhebbende vader. Ik verwijs naar het Taoïsme...

Dualiteit in heelheid is holisme.

U-soldier
:)

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Re: Charlatan Sai Baba.

Bericht door Devious » 04 dec 2004 23:32

Universal soldier schreef: Echte macht is innerlijke vrede en het opgeven van je gelijk.
Het is wellicht erg machtig om je gelijk op te geven, maar ik acht het niet altijd wenselijk. Als je werkelijk gelijk hebt, is het ook erg machtig om je mening luidkeels te verkondigen, helemaal als deze mening strijdig is met de gangbare ideeen.
Ik vind het bijvoorbeeld niet erg machtig als iemand goede argumenten heeft tegen misstanden in de samenleving, en vervolgens haar/zijn mond dichthoudt. Ik denk niet dat de andere wang toekeren zo'n effectieve manier is om de samenleving te verbeteren. volgens mij houdt je op die manier onrecht in stand.

ciao..
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Gebruikersavatar
Universal soldier
Forum fan
Berichten: 108
Lid geworden op: 28 sep 2003 01:10
Locatie: Groningen Netherlands
Contacteer:

Re: Charlatan Sai Baba.

Bericht door Universal soldier » 05 dec 2004 09:26

[
Ik vind het bijvoorbeeld niet erg machtig als iemand goede argumenten heeft tegen misstanden in de samenleving, en vervolgens haar/zijn mond dichthoudt. Ik denk niet dat de andere wang toekeren zo'n effectieve manier is om de samenleving te verbeteren. volgens mij houdt je op die manier onrecht in stand.
Dit is een heel belangrijk standpunt. Hoe los je dit op een geweldloze manier op? Mijns inziens is de natuurwet actie is reactie hierop van toepassing. Agressie lokt agressie uit. Ego versus Ego. Heel begrijpelijk en dan ook tegelijkertijd het kernprobleem van onze beschaving.

Na met jou en Lanier eens gesproken te hebben over een beschaving die hun wereld stoelt op de rede, begin ik daar steeds meer en meer voor te voelen. Realisme versus fundamentalisme (cq égoïsme).

We zijn misschien wel op weg om uiteindelijk als beschaving d.m.v. de rede door één deur te kunnen (eenheid in verscheidenheid), wat nu nog veel strubbelingen geeft door het fenomeen égo mijns inziens. Het égo heeft ook veel van doen met impulsdriften wat mag worden getemperd door het ratio / de rede.

:wink:

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Re: Charlatan Sai Baba.

Bericht door Devious » 06 dec 2004 13:23

Universal soldier schreef: Dit is een heel belangrijk standpunt. Hoe los je dit op een geweldloze manier op? Mijns inziens is de natuurwet actie is reactie hierop van toepassing. Agressie lokt agressie uit. Ego versus Ego. Heel begrijpelijk en dan ook tegelijkertijd het kernprobleem van onze beschaving. :
Je kunt niet alles op een geweldloze manier oplossen. Zolang mogelijk blijven redeneren is heel belangrijk. Maar als er met de persoon in kwestie niet te praten valt en deze aanvalt, dan is mijn advies; verdedig jezelf!
We zijn misschien wel op weg om uiteindelijk als beschaving d.m.v. de rede door één deur te kunnen (eenheid in verscheidenheid), wat nu nog veel strubbelingen geeft door het fenomeen égo mijns inziens. Het égo heeft ook veel van doen met impulsdriften wat mag worden getemperd door het ratio / de rede.
Ik kan niet zeggen dat 'we ergens op naar weg' zijn. Logisch denken, en andere mensen aan het verstand brengen dat logisch denken tot betere oplossingen leidt, is iets waar keihard aan gewerkt moet worden. Door te zeggen dat 'we ergens naar op weg' zijn, lijkt op profetisme; dwz dat het vanzelf gaat gebeuren. Het kan leiden tot passiviteit.

ciao...
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Eduard
Banned
Berichten: 31
Lid geworden op: 29 nov 2004 16:32

Bericht door Eduard » 06 dec 2004 13:50

Alles leidt wel of niet tot passivisme of activisme. So what? Het klinkt mij in de oren alsof je denkt, dat door het hebben en verkondigen van de mening dat 'we misschien wel op weg zijn ergens naar toe', mensen daarmee aangespoord zouden worden om passief te zijn of te worden. Waarom denk je dat? In dit geval lijkt mij dat namelijk zelfs contraditionair, daar de visie van US inhoud dat mensen meer kennis, inzicht en dus bewustzijn dienen te verkrijgen en dat komt niet uit de lucht vallen.
Gnothi Seauton

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Bericht door Devious » 06 dec 2004 15:53

Eduard schreef:Alles leidt wel of niet tot passivisme of activisme. So what? Het klinkt mij in de oren alsof je denkt, dat door het hebben en verkondigen van de mening dat 'we misschien wel op weg zijn ergens naar toe', mensen daarmee aangespoord zouden worden om passief te zijn of te worden.
Hi Eduard. Je moet goed lezen wat ik schrijf.
Het kan leiden tot passiviteit.
Zoals ik reeds zei; 'Het kan leiden tot passiviteit'.
En in veel gevallen leidt het ook tot passiviteit. Veel (niet alle dus) New age geïnspireerde (en neen, ik ga er niet bij voorbaat van uit dat US een newager is) mensen denken inderdaad dat alles vanzelf komt. 'Ufo's komen ons redden', 'het tijdperk van aquarius komt er aan, en dan komt alles voor elkaar', 'De Maitreya komt om ons te redden' etc....
Daarnaast denken veel mensen dat ze door bidden of 'kosmische energie' uitstralen, de wereld kunnen veranderen.
Ik denk dat mensen zich beter kunnen focussen op tastbare, bewijsbare dingen ipv hokuspokus.
Waarom denk je dat? In dit geval lijkt mij dat namelijk zelfs contraditionair, daar de visie van US inhoud dat mensen meer kennis, inzicht en dus bewustzijn dienen te verkrijgen en dat komt niet uit de lucht vallen.
Mensen gebruiken het bovennatuurlijke vaak (neen, niet altijd) om zichzelf te bedriegen. De werkelijkheid kan soms pijnlijk zijn.
Waarom zeg ik dit? Omdat veel mensen denken dat ze kennis, inzicht en bewustzijn verkrijgen via het 'bovennatuurlijke', en dit 'bovennatuurlijke' leent zich bijzonder goed voor zelfbedrog, omdat het niet verifieerbaar is.

Vriendelijke groet...
8)
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Bericht door Devious » 06 dec 2004 18:38

Nog een kritische site over Sai Baba
http://www.indian-skeptic.org/html/index.htm
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Gebruikersavatar
atma
Geregelde verschijning
Berichten: 84
Lid geworden op: 26 apr 2007 22:56

Bericht door atma » 26 apr 2007 23:02

De ongelovige Thomas
Prof. G. Venkataraman
2
Oorspronkelijke titel:
God, the Avatar and the Doubting Thomas
Auteur:
Prof. G. Venkataraman
Oorspronkelijke uitgave:
Sai Inspires, Heart2Heart, Prasanthi Nilayam, India
Vertaling:
Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland
Copyright:
Engelse uitgave:
Heart2Heart, Prasanthi Nilayam, India, 2007
Nederlandse uitgave:
Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland, 2007
Uitgever:
Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland
Postbus 2349
3500 GH Utrecht
www.sathyasai.nl
Foto’s voorkaft: waterproject Chennai
3
Voorwoord
Het artikel God, the Avatar and the Doubting Thomas van prof. G. Venkataraman is via Sai
Inspires, de e-mailservice van H2H, verspreid op 8 januari 2007 en wordt u hierbij vertaald in
het Nederlands aangeboden.
Het biedt u een gedetailleerde, weldoordachte en krachtige weerlegging van de onterechte en
kwaadaardige beschuldigingen die de laatste tijd tegen Sai Baba en zijn missie zijn geuit.
Neem de tijd om het zorgvuldig te bestuderen, zodat u de beschuldigingen kunt weerleggen
met de juiste feiten, wanneer u ermee wordt geconfronteerd.
Er wordt een oproep gedaan aan de devotees om dit artikel met name ook aan de jongeren te
geven, zodat zij goed geïnformeerd zijn over Sai Baba en wat hij heeft gedaan en blijft doen,
voor het welzijn van de mensheid.
Publicatie Commissie
Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland
Maart 2007
4
GOD, DE AVATAR EN DE ONGELOVIGE THOMAS
PROF. G. VENKATARAMAN
1. INLEIDING
Ik was niet van plan een artikel als dit te schrijven, maar ben ertoe genoodzaakt, gezien enkele
kwalijke anti-Baba-artikelen in de pers en een talkshow waarin vele anti-Baba-denkbeelden
werden geventileerd. Elders heb ik al eens filosofische bedenkingen geuit over dergelijke
incidenten, die met toenemende frequentie schijnen voor te komen. In dit artikel zal ik met
name enkele kritische opmerkingen over Baba onder de loep nemen, omdat ook die weerlegd
moeten worden.
Er zijn al veel aanvallen op Sai Baba gedaan. Al waren de oorspronkelijke koplopers van de
lastercampagne onbeduidende mensen van duister en zelfs twijfelachtig allooi, niet alles kan
zo gemakkelijk worden afgedaan. Aan de andere kant toont het feit, dat de gemotiveerde
lasteraars bijval vinden, wel aan dat zelfs normale mensen verblind kunnen worden als zij niet
voldoende onderzoek doen en zo ten prooi vallen aan vooroordelen. Hoe intelligent iemand
ook kan zijn, een bevooroordeeld mens is net zo onverdraagzaam als degene die zonder na te
denken overijlde conclusies trekt.
Ik zou voornamelijk op drie kritische commentaren in willen gaan. Het eerste van de heer
Sanghvi in de Hindustan Times, het tweede van swami Angivesh in de NDTV-talkshow en de
derde van de illusionist P.C. Sorcar, eveneens in de genoemde talkshow. Sommige van deze
kritieken zijn niet nieuw, bijvoorbeeld het feit dat Baba zegt dat hij God is, en een ander over
de wonderen. In feite worden zulke kritieken al tientallen jaren geuit. De in zekere zin
‘nieuwe’ beschuldigingen houden verband met ‘aanrandingen’, een lastercampagne die enkele
jaren geleden begon door mensen met een zieke geest.
5
2. AANTASTING VAN DE GOEDE NAAM
Laat ik beginnen met de zaak van die ‘aanrandingen’. Sanghvi zegt dat de lijst met klachten
loopt tot in de honderdtallen en dat zelfs als enkele van die aanklagers leugenaars zijn, niet
allen leugenaars kunnen zijn. Laat ik dit zeggen. Al die jaren heb ik me afzijdig gehouden van
deze nonsens, omdat ik absoluut geen reden heb om ook maar één woord ervan te geloven. Al
jaren heb ik mogen genieten van de directe nabijheid van Swami, en dat is iets wat geen van
deze mensen, die de beschuldigingen rondstrooien, kunnen beweren. Met de hoogst
mogelijke nadruk kan ik zeggen dat er absoluut geen enkele reden is voor dergelijke
valse beschuldigingen. Natuurlijk zullen critici naar me uithalen om deze uitspraak, maar dat
maakt me niet uit.
Er is een reden waarom ik dit nu naar voren breng, terwijl ik me al die jaren onthouden heb
van het schrijven over deze nonsens. Onlangs kwam een ex-student binnenvallen om me te
spreken; oud-studenten doen dit aldoor. In dit gesprek raakte ik geschokt, toen ik van deze
oud-student hoorde, dat hij op de lijst van mensen stond die ‘belaagd’ zouden zijn. Ik vroeg
hem wat hij daarmee ging doen, omdat de beschuldigingen absoluut onjuist waren. Hulpeloos
zei hij: ‘Ik weet werkelijk niet hoe ik moet reageren.’ Toen voegde hij eraan toe: ‘Als u op het
internet kijkt, zou u verbaasd zijn te zien, dat niet alleen ik, maar heel veel van onze oudstudenten
op de lijst staan. Het lijkt erop dat iemand de lijst van oud-studenten te pakken heeft
gekregen en simpelweg veel namen heeft overgetypt!’
Ik was verbijsterd. Beroepshalve gewend om voorzichtig en grondig te werk te gaan, stelde ik
na het vertrek van deze ex-student een onderzoek in op het internet en stond versteld toen de
namen van velen, die hier feitelijk in diverse posities werken, opdoken. Het betreft mensen
die ik al jarenlang zeer goed ken. Bovendien heb ik zelfs hun herinneringen aan hun
studententijd in onze archieven vastgelegd. En ieder van hen is absoluut toegewijd aan
Swami. Deze jongens herinnerden zich prachtige momenten uit het verleden, en dan heb ik
het wel over een periode van 25 jaar; met hoeveel liefde beleefden ze elk moment van die
dagen weer opnieuw! Het was verbijsterend voor mij om te merken dat deze jongens op
slinkse wijze op de lijst zijn gezet door de plegers van die verzinsels. De heer Sanghvi,
overtuigd als hij wellicht is van zijn zienswijze, zal dit misschien verwerpen, maar ik zou
willen beklemtonen dat ik gedurende mijn hele vijfenzeventigjarige leven trouw gebleven ben
aan de waarheid en niets te winnen heb door mee te doen aan leugens. Hij zal geloven dat ik
om de tuin geleid ben, maar ik geloof liever in wat ik gezien en ervaren heb in de vijftien jaar
dat ik hier leef sinds mijn pensioen. Bovendien ken ik zoveel van deze jongens, van wie de
namen op de internetlijsten voorkomen, persoonlijk. En daarbij weten velen van hen niet eens
dat zij op zo’n lijst staan.
Robert Priddy, een van de mensen die veel van deze lasterpraatjes in omloop bracht,
beweerde dat twee vice chancellors (functie vergelijkbaar met rector magnificus - vert.) van
universiteiten in Australië de beschuldigingen ondersteunden. De hele wereld accepteerde dit.
Maar ik zou willen vragen: ‘Hebben die vice chancellors deze plaats ooit één keer bezocht?
Hebben ze met wie dan ook van onze docenten en studenten gesproken?’ Ik geloof van niet,
bovendien worden hun namen en connecties niet vermeld. En dan worden wij verondersteld te
geloven wat deze man beweert. Ik heb hier een termijn als vice chancellor gediend en ben
gedurende mijn hele verblijf van vijftien jaar leraar geweest. Nog steeds geef ik les. Zijn mijn
woorden dan minder geloofwaardig dan die van naamloze personen, die hier zelfs nooit
geweest zijn?
6
Zeer ongaarne deel ik dit mede, maar de heer Sanghvi kan spreken met seniorleden van de
Indian Physics Community, alsmede van de Indian Academy of Sciences - van beiden ben ik
een gekozen lid - om mijn referenties alsook mijn integriteit na te trekken. Hij kan BARC
bezoeken, IGCAR in Kalpakkam en ANURAG in DRDO-Hyderabad, om dingen over mij te
weten te komen en te horen wat mensen te zeggen hebben over mijn hartstochtelijke
betrokkenheid met waarden. In het bijzonder kunnen mijn referenties en integriteit
nagetrokken worden bij alle nog levende voorzitters van de ‘Atomic Commission’, alle
mensen die hebben gediend als directeur van BARC en speciaal dr. Vinod Sahni, directeur
van het Raja Ramanna Centre for Advanced Technology alsook professor A.K. Sood -
winnaar van vele prijzen, waaronder de Bhatnagar Award - nu verbonden aan het Indian
Institute of Science. Dit alles is niet om mezelf op te hemelen, maar om te benadrukken dat ik
me niet verberg achter de mantel van anonimiteit.
Toen ik de pensioenleeftijd bereikte, bood de regering mij feitelijk twee jaar verlenging van
dienst aan. Ik wees het beleefd van de hand omdat ik hier naar Puttaparthi wilde komen, om
de gemeenschap te dienen. Waarom maakte ik die keus? Omdat ik geïnspireerd was door
Sathya Sai Baba. Hij heeft me er niet om gevraagd, maar wat ik van deze plek had gezien was
voor mij voldoende.
Ik ben niet de enige die voor zo’n verandering heeft gekozen. Ik noem dr. Safaya, die achttien
jaar lang werkte in het All India Institute of Medical Sciences in Delhi. In 1991 ging hij
vrijwillig met pensioen (hij was toen directeur) om hier het Super Speciality Hospital te
komen leiden. En sindsdien is hij hier gebleven. Om de een of andere reden schijnt onze
geloofwaardigheid niets waard te zijn. Maar mensen schijnen wel de beschuldigingen te
geloven die komen van mensen uit de ‘hoogontwikkelde’ landen, omdat zij zo ‘open’ zijn. Ze
mogen dan open zijn, maar als het gaat om zaken als kindermishandeling, is een persoon
allereerst schuldig en wordt pas onschuldig bevonden nadat ze zijn overtuigd. Zo blijken de
anonieme Australische vice chancellors onmiddellijk hun instemming te hebben betuigd bij de
valse beschuldigingen, omdat ze zo waar leken. In feite betwijfel ik of die twee bestuurders
werkelijk bestaan. Als zij wel bestaan, vraag ik me af waarom hun namen en connecties dan
niet vermeld werden?
De heer Sanghvi verklaart dat tenminste enkele van de beschuldigingen waar moeten zijn. Is
hij op de hoogte van het feit dat een zo’n persoon, die optrad in de beruchte BBCdocumentaire
en allerlei beschuldigingen uitte, een zaak indiende bij een Californische
rechtbank en toen hij werd geconfronteerd met een getuige, die inconsistenties aantoonde in
zijn beschuldigingen, nota bene zijn aanklacht introk? Let wel, dit was de kroongetuige, en
iedereen prees hem aan met de woorden: ‘Dit is een man die voor de tv-camera’s heeft
gestaan, denkt u dan werkelijk dat hij zal liegen?’ Dan kan ik de vraag stellen: ‘Als zijn
beschuldigingen waar zijn, wat is er dan in die rechtbank gebeurd? Als deze persoon zo’n
ijzersterke zaak had, waarom trok hij de aanklacht dan in, met de afspraak een dergelijke zaak
nooit meer in enige Amerikaanse of Indiase rechtbank in te dienen?’ (Overigens hebben we
over het intrekken van deze zaak uitgebreid verslag gedaan in H2H.)
Ook als mensen van twijfelachtig allooi beschuldigingen uiten, moeten die beschuldigingen
onmiddellijk onderzocht worden. Maar als mensen zoals ik ze weerleggen, dan zijn wij
allemaal de belanghebbende partij, of zijn we om de tuin geleid, of zijn we stomme idioten.
De manier waarop Sanghvi zich geringschattend afmaakt van dr. Kalam zegt al genoeg. Ik
heb niet de behoefte onze voorzitter in dit alles te betrekken, maar daar ik dr. Kalam al bijna
twintig jaar ken, voel ik het als mijn plicht om de heer Sanghvi een paar dingen te vertellen.
Dr. Kalam heeft het land veel meer eer bewezen dan honderd mensen, die vinden dat zij een
7
grote dienst bewezen hebben met hun ongefundeerde journalistieke teksten. Ik heb gezien hoe
dr. Kalam in zijn werk jarenlang blijk gaf van geïnspireerd leiderschap. Toen hij voorzitter
werd, vroeg ik mij af hoe hij het zou doen in zo’n verschillende functie. En hij beantwoordde
mijn twijfel op briljante wijze door veelvuldige bijeenkomsten met jonge studenten te
beleggen, om hun geesten aan te vuren. Elke dag ontmoet hij er tenminste vijfhonderd.
Overigens is Kalam altijd zo idealistisch geweest. Ik herinner me dat toen de proef met de
ontsteking van Agni voor de eerste maal geslaagd was, dr. Arunachalam, de toenmalige
wetenschappelijk adviseur van het ministerie van defensie, dr. Kalam gewoonweg omhelsde
en zei: ‘U heeft ons allemaal een grote dienst bewezen. Wat kan ik voor u doen?’
Weet u wat dr. Kalam daarop antwoordde? Hij zei: ‘Ik zou een bedrag willen ontvangen voor
de aanplant van 30.000 bomen bij ons laboratoriumcomplex in Hyderabad, om er een
hertenkamp van te maken!’ Dat is nu dr. Kalam, wiens naam onnodig hierin betrokken is door
Vir Sanghvi. De verspreiders van halve waarheden verzieken ook nog eens de geest van jonge
mensen en wellicht ook ouderen.
Niet alleen dr. Kalam is naar Sathya Sai Baba gekomen. Al weer lang geleden kwam
veldmaarschalk Cariappa. Uit de strijdkrachten zelf kan ik er zoveel opnoemen die naar Sai
Baba zijn gekomen, allemaal mensen met topfuncties. Ook uit de rechterlijke stand kan ik er
velen opnoemen, om te beginnen met rechter Bhagavati, die overigens na zijn functie als
opperrechter van het hooggerechtshof voorzitter werd van de Commissie Mensenrechten. Ik
vraag de heer Sanghvi en de zijnen: ‘Suggereert u nu heus dat iemand als de heer Bhagavati
zich met een persoon en een organisatie als die van Sai Baba zou verbinden als er maar een
jota waar was van de beschuldigingen? Zou hij zich geen zorgen maken om zijn eigen
reputatie? Weet de heer Sanghvi dat niet alleen Bhagavati, maar ook wijlen de heer Nani
Palkhivala leden waren van de Trust, die toezicht houdt op het Sri Sathya Sai Institute of
Higher Learning, de door Baba opgerichte universiteit?
Beste lezer, ik ben gewoon niet in staat om te begrijpen waarom intelligente mensen hun
intelligentie onderdrukken en zonder nadenken zo gemakkelijk slikken wat mensen met
gevestigde belangen beweren. Vinden zij het normaal dat alle mensen zich in het openbaar
moeten bewijzen, alleen omdat X of Y iets beweert? Zelfs als zij dat vinden, kunnen zij dan,
zo vraag ik me af, smerige dingen schrijven zonder die beschuldigingen zelf te onderzoeken?
Precies dat deed Rusi Karanjia, een aartscriticus van Baba. Hij had de professionele integriteit
om dat te doen. Wat is er gebeurd met de ethische code van de journalistiek, of is die in dit
internettijdperk niet meer relevant?
3. SAI BABA’S SOCIALE PROJECTEN - DE SUPER SPECIALITY HOSPITALS
Ik wil nu verwijzen naar de laatdunkende commentaren die sommige van deze critici hebben
gegeven op de sociale projecten van Baba. Sanghvi zegt: ‘Ik geef toe dat hij ziekenhuizen,
universiteiten (en, ongerijmd genoeg, een planetarium) heeft gebouwd voor de mensen van
Puttaparthi. Maar dat bewijst alleen dat hij een soort filantroop is. En religieuze filosofie is
niet ongebruikelijk in het hindoeïsme. De Ramakrishna-missie doet veel meer dan Sai Baba
ooit heeft gedaan of nog zal doen.’ Sanghvi voegt er nog wat meer wrange opmerkingen aan
toe, maar die zal ik negeren.
Vir Sanghvi mag zich dan gelukkig prijzen dat hij de pagina’s van een kritiekloze krant tot
zijn beschikking heeft; ik kan u vertellen dat in de wetenschappelijke wereld dergelijke
klinkklare onzin niet getolereerd wordt. Ik kan het weten omdat ik bijna zeventig
8
wetenschappelijke verhandelingen heb gepubliceerd in door vakgenoten beoordeelde
tijdschriften over de hele wereld. Als iemand in de wetenschappelijke wereld onhoudbare
dingen schrijft, wordt de verhandeling terstond verworpen. Het is verbazingwekkend dat
journalistiek zich beroept op zijn integriteit en wat al niet. En toch schijnt de huidige norm
mensen toe te staan alles te zeggen wat ze willen, eenvoudig omdat ze naam hebben gemaakt.
Ik kan u zeggen dat wij in de wetenschappelijke wereld veel objectiever zijn. Iemand mag dan
de Nobelprijs hebben gewonnen, het volgende stuk dat hij schrijft wordt net zo kritisch
beoordeeld als dat van wie ook.
Laten we eens enkele van de hierboven genoemde opmerkingen in overweging nemen.
Sanghvi zegt dat Baba de ziekenhuizen heeft gebouwd voor de mensen van Puttaparthi. Het is
zeker waar dat de ziekenhuizen daadwerkelijk in Puttaparthi staan, maar wat het General
Hospital aangaat, daar komen mensen vanuit de hele staat Andhra Pradesh. Wat betreft het
Super Speciality Hospital, ik weet zeker dat alle lezers van H2H weten wat de stand van
zaken is. Maar toch zal ik voor de goede orde vermelden dat niet alleen mensen vanuit bijna
alle staten van India er komen, maar zelfs vanuit Nepal. Iedereen die komt wordt behandeld,
mensen uit andere landen ook, ongeacht kaste, geloof, ras of religie. Onlangs hadden we een
marxist uit West-Bengalen. Ook hij onderging de behandeling voor zijn hart als andere
patiënten met dezelfde klachten. Mijnheer Sanghvi, liefde kent geen grenzen. Het is jammer
dat u zo onverantwoord schrijft over Baba, de belichaming van onbegrensde liefde, zonder het
flauwste idee te hebben wat dit eigenlijk betekent.
De heer Sanghvi schijnt zich van Baba’s ziekenhuis af te maken alsof het gewoon een
routinezaak is. Weet hij bijvoorbeeld dat in de vijftien jaar dat het bestaat meer dan 15.000
hartoperaties zijn verricht, alleen al in het Puttaparthi ziekenhuis?
Hier zijn wat getallen die, hoop ik, de ogen van de mensen openen alsook die van de
lasteraars, die zo graag deze kolossale daad van mededogen willen kleineren.
SUPER SPECIALITY HOSPITAL IN PUTTAPARTI
(Vanaf de opening 22-11-1991 tot 30-09-2006)
Totale aantal behandelde patiënten
Cardiologie OPD (poliklinisch) 685.731
Totale aantal hartoperaties 15.884
waarvan
Bypass operaties 1.997
Hartklep operaties 6.178
Aangeboren aandoeningen 6.988
Aorta aneurysm 55
Harttumoren 171
Andere operaties 495
15.884
Totale aantal urologische operaties (van 22-11-1992 tot 30-09-2006) 30.020
Totale aantal oogheelkunde operaties (van 22-11-1994 tot 30-09-2006) 29.564
Totale aantal oogheelkundige laseroperaties 6.328
9
SUPER SPECIALITY HOSPITAL IN BANGALORE
(Vanaf de aanvang op 21-01-2001 tot 30-09-2006)
Totale aantal patiënten behandeld op Cardiologie OPD 258.734
Totale aantal patiënten behandeld op
Neurologie en Neurochirurgie afd. OPD 137.742
Totale aantal hartoperaties 7.063
Totale aantal neurochirurgie 6.326
Het bovenstaande is slechts een topje van de ijsberg van statistieken, vol met details welke
elders gepubliceerd zijn. Het bijzondere van deze geboden behandelingen is dat ze voor
honderd procent gratis zijn. Geen kosten voor poliklinische consulten. Geen kosten voor
echo’s en Doppler scans, allerlei bloedonderzoeken, catheterisatie, medicijnen,
artsenconsulten, operaties, ziekenhuisverblijf, inclusief intensive care, maaltijden enzovoort.
Mensen zijn binnengekomen zonder portefeuille en wandelen weer naar buiten zonder
portefeuille. Beste lezer, reken eens uit hoeveel men moet betalen in een privé-kliniek in
Bangalore, Mumbay of Delhi voor een operatie ter vervanging van hartkleppen, inclusief de
kosten van het eerste consult, de verschillende onderzoeken voorafgaand aan de operatie, de
operatie zelf, de toegediende medicijnen, de ligkosten en wat al niet meer. En vergeet niet de
fooien die meedogenloos worden ontfutseld door het lagere dienstpersoneel in het ziekenhuis.
Sommigen van u herinneren zich misschien dat we een volledige zondageditie hebben gewijd
aan die met recht ongastvrije ziekenhuizen (‘inhospitable hospitals’), gebaseerd op een artikel
door Shobha De in de Sunday Times.
Ik daag Sanghvi uit om me één privé-ziekenhuis waar dan ook in de wereld te noemen, van de
noordpool tot de zuidpool, waar zulke gratis behandelingen worden geboden aan iedereen en
op zo’n grote schaal. Overigens is er geen sprake van een tweeklassenstelsel, met mensen die
zich in rekening gebrachte kosten kunnen permitteren en zij die dat niet kunnen en worden
vrijgesteld van betaling. Mijnheer Sanghvi, zou u de intellectuele eerlijkheid hebben om een
bezoek te brengen, zo u wenst incognito, om te zien waar het betaalloket is? Als u dat doet,
zult u niet alleen ontdekken dat er geen betaalloket is in het ziekenhuis, maar tevens dat er
overal aankondigingen hangen in het Hindi, Telugu, Tamil, Kanada, Malayalam enzovoort,
waarop de mensen steeds worden geïnformeerd dat de behandeling volledig gratis is en dat
het onmiddellijk gemeld dient te worden aan de leiding als iemand probeert geld te innen.
Nogmaals, er worden absoluut geen kosten berekend voor onderzoek, voor zoiets als een CTscan,
voor handelingen als angiografie of zelfs vervanging van een hartklep, voor verblijf,
medicijnen, een speciaal voorgeschreven dieet; alles is absoluut gratis. En u zult ook geen
enkel mededelingenbord vinden waarop om fondsen wordt gevraagd.
Sterker nog, als u naar de ashram komt, zult u ook daar geen enkele aankondiging vinden met
verzoeken om fondsen. We zenden 24 uur per dag, zeven dagen per week uit. Heeft u ons ooit
een verzoek om geld horen doen? Doet ons tv-programma op Sanskar ooit een verzoek om
fondsen? (In tegenstelling daarmee zijn er zoveel anderen die programma’s presenteren op
datzelfde kanaal en regelmatig om bijdragen verzoeken.) Ook Sanathana Sarathi plaatst nooit
enige oproep tot donatie, zelfs als er een tsunami is. (Tussen haakjes, tijdens de tsunami werd
meer dan tien miljoen roepies besteed aan hulpverlening en we hebben daarvan uitgebreid
verslag gedaan in H2H). Werkelijk, over de hele wereld zijn er in geen enkel Sathya Sai
Baba-centrum collectebussen te vinden. Dat ene feit doet vele overzeese devotees niet alleen
versteld staan, maar trekt ook veel van hen naar zo’n centrum toe.
10
Om verder te gaan met het medische onderwerp, weet de heer Sanghvi wel dat er een mobiele
kliniek is die dagelijks gedurende de eerste twintig dagen van de maand naar veel dorpen om
Puttaparthi heen gaat, samen met een team van acht artsen, die gratis diensten verrichten? Dat
deze artsen deel uitmaken van een groep van 600 artsen, alleen al uit de staat Andhra
Pradesh? Dat dit busje een Doppler scanapparaat en een röntgenapparaat heeft? Dat deze
dienstverlening absoluut gratis is?
Is de heer Sanghvi zich ervan bewust dat door de Sri Sathya Sai Seva Organisatie op zeer
regelmatige basis medische kampen worden georganiseerd, niet alleen in alle delen van India,
maar zelfs in het buitenland? Dat er bijvoorbeeld medische teams uit Nieuw Zeeland de Fijieilanden
bezoeken om daar medische kampen te draaien? Dat artsen uit Engeland naar Afrika
gaan om daar medische kampen te organiseren? In feite was er in 2005 (het jaar van Swami’s
tachtigste verjaardag) een campagne van een jaar door Engelse artsen, waarin zij in totaal
8000 oogoperaties verrichtten, verspreid over vele landen van Afrika, allemaal onder de
auspiciën van de Sai Organisatie in Afrika. Zo is er ook in Kenia een project, SaiNet
genaamd, met als doel speciaal geprepareerde muskietennetten uit te delen aan de armen, als
onderdeel van de campagne voor malariapreventie. Daarnaast worden er ook in heel Zuid-
Amerika het hele jaar door medische kampen gehouden.
4. SWAMI’S SOCIALE PROJECTEN - DE DRINKWATERPROJECTEN
Nemen we vervolgens de drinkwaterprojecten van Baba onder de loep. Een heer deed dit in
het NDTV-programma geringschattend af met de woorden: ‘O ja, Sai Baba zorgt voor wat
water door leidingen.’ Dit is niet alleen een onverantwoorde verklaring, maar een schande
omdat de persoon helemaal niet het recht heeft iets in het openbaar te beweren zonder enige
onderbouwing. Wat zijn de feiten? We hebben ze allemaal al eerder gepresenteerd (in H2H),
maar laat ik nogmaals enkele ervan naar voren halen, zodat lezers beseffen hoe lichtvaardig,
zonder enige grond, Swami wordt aangevallen.
Gedurende de jaren 1994-1996 voerde Sai Baba zijn eerste grote drinkwaterproject uit in
Anantapur District. Ongeveer 300 crores (drie miljard) roepies werden besteed, met als
resultaat dat meer dan 900 dorpen veilig drinkwater kregen. Dit betekende de constructie van
zeven reusachtige zomeropslagtanks, het aanleggen van zo’n 2.500 km leidingen, waarvan
enkele ongeveer 50 cm doorsnede hebben. Het water moest ook vanuit het noorden naar het
zuiden gebracht worden tegen een helling van bijna 150 m, wat heel veel pompen betekende.
Dit was een omvangrijk project. Na voltooiing, nadat het systeem een jaar lang in werking
was, werd het hele project overgedragen aan een overheidsinstantie op 19 oktober 1997. Er
werd geen stuiver in rekening gebracht. Het was een geschenk van liefde. Ik was bij die
gelegenheid aanwezig en ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik, bijna tien jaar later,
terugdenk aan die gelegenheid.
Anantapur was nog maar het begin. Erna kwamen Medak en Mahabubnagar, gevolgd door het
Chennaiproject. Weet u wat er gebeurde in het Chennaiproject? Iets uitzonderlijks, maar de
wereld doet nauwelijks moeite om dat te weten te komen, deels omdat wij nauwelijks moeite
doen om het te vertellen. Dus laat ik het nu eens allemaal zwart op wit zetten.
Chennai heeft altijd een gigantisch waterprobleem gehad, zelfs in de Britse tijd. Reeds in
1954 realiseerde men zich dat de enige hoop was gevestigd op water, aangevoerd uit de
Krishnarivier, in het ver verwijderde Andhra. Politici kwamen in touw en tenslotte werd in
1983 een project gelanceerd, natuurlijk met veel tamtam, waarbij drie beroemde
persoonlijkheden sterk op de voorgrond traden: Indira Gandhi, N.T. Rama Rao en MGR. Zo’n
11
twaalf jaar later was een zeer belangrijk kanaal voltooid, het Kandaleru-Poondikanaal zoals
het toen genoemd werd, dat deel uitmaakte van het Telugu-Ganges-stelsel; maar er stroomde
weinig water naar Chennai. De reden? Het kanaal was enkel graafwerk en simpelweg
ongeschikt om enorme hoeveelheden water over 150 km afstand te transporteren. Er waren
grote verliezen door verzilting, lekkage en erosie van de kanaalwanden. Meer dan 500 crores
(vijf miljard) roepies werden uitgegeven, maar Chennai bleef dorstig. Ondertussen liet de
noord-oostmoesson het ook herhaaldelijk afweten en Chennai was werkelijk meer dan ooit
tevoren in grote problemen.
En toen, op 19 januari 2002, kondigde Sathya Sai Baba aan dat hij water naar Chennai zou
brengen. De rest is geschiedenis. Binnen ongeveer veertien maanden werd een gloednieuw
kanaal gegraven, op de restanten van het oude, met toepassing van de nieuwste technologieën.
En op Baba’s 79ste verjaardag werd voor de eerste maal water door het kanaal geleid. Vier
dagen later bereikte het de grens van Tamil Nadu en sindsdien is er, zolang er water in de
Krishnarivier is, ook water voor Chennai. Voor de eerste keer in zeven jaar stroomde water uit
de kranen in de huizen van Chennai en hoefde men geen smerig en bedorven tankwater meer
tegen hoge kosten te kopen. De bevolking van Chennai bedraagt overigens zeven miljoen
zielen.
Vervolgens heeft Baba het fantastische Godavari-drinkwaterproject uitgevoerd dat, binnen de
korte tijdspanne van bijna veertien maanden, veilig en gezuiverd drinkwater bracht naar
vijfhonderd dorpen in de Oost- en West-Godavaridistricten. Met name Oost-Godavari was
een moeilijke opgave. Niet alleen is het gebied heuvelachtig, maar ook dicht bebost. Er leven
daar veel stammen, hetgeen vermoedelijk een van de redenen is van de langdurige
veronachtzaming. Heel veel water stroomt er door de Godavari naar de zee, maar de stammen
kregen er niets van. Het was Swami die verzamelputten, filtreerinstallaties en een uitgebreid
netwerk van pijpen bouwde in moeilijk terrein, om water naar de stammen en andere dorpen
te brengen. Zal ik u eens wat vertellen? Toen het project klaar was, was er geen officiële
opening, waren er geen VIPS, was er geen toespraak, niets van dat alles. Mensen zongen
bhajans, deden de kranen open en vingen het water op.
Die eenvoud gold ook toen het Puttaparthiziekenhuis werd geopend. Ik was erbij. Honderden
jongens zongen Veda’s, de toenmalige premier de heer Narasimha Rao kwam met het
vliegtuig aan, ging het ziekenhuisterrein op, begroette Sai Baba, knipte het lint door en de
deur ging open. Toen trad hij het ziekenhuis binnen met Swami, die vervolgens een licht
opstak. Erna gingen beiden naar boven, waar de OK was. Daar in de operatiekamer lag een
patiënt klaar om een hartoperatie te ondergaan. De narcose was al toegediend en dr.
Venugopal (tegenwoordig bestuurder van All India Institute of Medical Sciences) stond te
wachten om de incisie te maken. Buiten de OK gaf Baba zijn zegen en het chirurgisch mes
werd op de huid van de patiënt gezet. Vier operaties werden er die dag verricht. En de sage
van gratis hartoperaties in een dorp, waar in 1945 nog niet eens een weg toe leidde, was
begonnen.
Overigens maakt Sanghvi een sarcastische opmerking over het planetarium. Weet hij wel dat
hier een universiteit is en dat het planetarium een grote aanwinst is voor de universiteit? Is het
dan zonde voor een universiteit om een planetarium te hebben? Er komen letterlijk
honderdduizenden mensen elk jaar naar Puttaparthi. Ja, ze komen zelfs vanuit alle delen van
de wereld. Ze gaan naar het planetarium en zien daar de show, gepresenteerd door onze
universiteitsstaf. Veel bezoekers zijn arme dorpelingen. Zijn arme dorpelingen het niet waard
om planetariumshows te zien? Horen planetaria dan alleen in de grote steden thuis en mogen
12
alleen stadsmensen het voorrecht krijgen om ze te zien? Wat moet deze man een volslagen
minachting hebben voor de dorpen van India!
Sanghvi maakt een zinspeling op de Ramakrishna Missie (RM) en ik moet hierop ingaan. Laat
ik om te beginnen zeggen dat ik het grootste respect heb voor die missie en haar
buitengewoon hoogacht. Lang geleden, in de veertiger jaren van de twintigste eeuw, werkte
mijn vader in Karachi. Hij woonde toen regelmatig de lessen bij van Swami Ranganathanand,
die toen daar verbleef. Vervolgens werd mijn vader overgeplaatst naar Madras en maakte ik
mijn laatste twee schooljaren af in de middelbare school van Ramakrishna Missie in T. Nagar
Madras, een bekende school kan ik wel zeggen. In de loop der tijd heb ik veel boeken gekocht
die door de missie uitgegeven werden en zelfs vandaag de dag lees ik nog af en toe uit hun
bladen. Ik heb de leringen van Ramakrishna gelezen en voelde me erdoor geïnspireerd, zoals
ik ook erg enthousiast was en nog steeds ben over de toespraken en teksten van Swami
Vivekananda. Ik kan hier ook wel aan toevoegen dat velen, die ik hier ken, naar Sai Baba zijn
gekomen via de Ramakrishna Missie. Het beroemdste voorbeeld van deze mensen is
misschien wel wijlen de heer Kasturi.
5. SAI BABA OVERSTIJGT RELIGIES
Ik ben er helemaal voor dat RM de hoogste eer wordt toegeschreven. Door echter de RM te
gebruiken om te bagatelliseren wat Baba heeft gedaan is een grove onrechtvaardigheid. De
doelstellingen van deze twee zijn verschillend. De heer Sanghvi kan Baba de rol toebedelen
van een Hindoefilantroop, maar wij weten dat Sai Baba boven religies uitstijgt tot de hogere
sfeer van spiritualiteit. Hoeveel mensen weten nog dat Baba midden in de jaren zeventig een
moskee bouwde in Puttaparthi, zodat de moslims uit deze plaats niet meer de zes kilometer
naar Bukkapatnam hoefden te lopen om hun gebeden op te zeggen in een moskee daar?
Mijnheer Sanghvi, wees er alstublieft van doordrongen dat hier mensen komen van alle
godsdiensten, ook mensen uit Israel. De presidentsvrouw van Kazakstan is tweemaal met een
chartervlucht rechtstreeks uit Almati naar Puttaparthi gekomen! Er komen hier regelmatig
mensen uit Iran en Turkije. Boeddhisten komen hier om Boeddha Poornima te vieren.
Chinezen komen hier om hun nieuwe jaar in te luiden. Een paar dagen geleden nog werd niet
alleen het Kerstfeest gevierd met veel religieuze gloed (zoals altijd), maar droeg pater Charles
uit Nigeria (tegenwoordig Zambia) hier de mis op! Ik noem dit alles om te benadrukken dat er
zowel een cultureel alsook spiritueel verschil is tussen de RM en de ashram hier. Natuurlijk
krijgt de Vedanta altijd de hoogste aandacht, omdat deze zo allesomvattend is; maar alle
godsdiensten worden gerespecteerd en erkend als zijnde gebaseerd op liefde; zij bieden
allemaal gelijkwaardige paden naar de ene God. Daarom vertelt Baba aan de christenen:
‘Wees een goed christen’. En zegt hij tegen een moslim: ‘Wees een goed moslim.’ Daarom
ook komen Begum Parveen Sultana en Ustad Amjad Ali Khan regelmatig hier om darshan te
krijgen en muzikale concerten aan te bieden. Daarom ook hebben we hier nu regelmatig
symfonieorkesten, met elke zes maanden een concert. En om iedereen eraan te helpen
herinneren dat Prashanti Nilayam er voor alle mensen is, staat hier een prachtige Sarva
Dharma Stoepa. Evenzo zijn er in het Poornachandra auditorium afbeeldingen uit de grote
godsdiensten. In het Hill Viewstadium zijn standbeelden te zien van Boeddha, Jezus en
Zoroaster (ofwel Zarathoestra). Wandschilderingen, die de ziel van verschillende religies
weergeven, tooien de muren van het auditorium van het college hier. Ik zou overigens ook de
artikelen over de diverse godsdiensten kunnen noemen die we meerdere malen in H2H
hebben gepubliceerd; met name ons artikel over de Zoroastrische leer trok sterk de aandacht
van Parsi’s (belijders van het Parsisme, de door Zarathoestra gestichte Oud-Perzische
13
godsdienst in zijn huidige Indiase vorm - vert.) over de hele wereld, waarvan velen schreven
om te vertellen dat zij van dit artikel meer te weten kwamen over hun religie dan van andere
bronnen.
6. ENKELE ASPECTEN MET BETREKKING TOT DE AVATAR
Nu we de dienstverleningsaspecten onder de loep hebben genomen, wil ik het hebben over
drie thema’s tegelijk; dat zijn Sai Baba als een Avatar, de materialisaties die hij verricht
(gewoonlijk wonderen genoemd) en de transformaties die hij bewerkstelligt. Bij wijze van
spreken zijn ze onderling met elkaar verbonden. Ze staan ook in verband met de verklaring
die aan Baba wordt toegeschreven dat hij God is.
Laat ik beginnen met de opmerking die aan Baba wordt toegeschreven, een citaat dat
onvolledig is en uit zijn verband is gerukt. De lasteraars zeggen: ‘Sai Baba zegt dat hij God is.
Wat een onzin! Als hij inderdaad God is, waarom dan niet dit, waarom niet dat?’ enzovoort.
De eerste opmerking die ik zou willen maken is dat steeds wanneer Baba over God spreekt,
het altijd in de Vedantische context is, en niet in termen van hoe X of Y over God zou
kunnen denken. Dit is een belangrijk punt, omdat de wereld vol zit met mensen die allerlei
soorten ideeën hebben over hoe zij denken dat God is of zou moeten zijn. Helaas hebben de
meeste mensen geen flauw idee wat het concept van God is in de Vedanta, en ik betwijfel of
Swami Agnivesh (die er overigens voor heeft gekozen om enkele kwalijke en naar mijn
mening ongegronde opmerkingen te maken) de moeite heeft genomen om de Vedanta te lezen
en al deze zaken in die context te analyseren.
In de Vedanta is het centrale denkbeeld dat alles God is en, zoals Swami ons vaak voorhoudt,
dat er niets is behalve God. Dat gezegd hebbende, moet ik er ook aan toevoegen dat in de
uiterlijke wereld God niet direct zichtbaar is. Wel zichtbaar zijn stoffelijke entiteiten, zowel
de levende als levenloze. Wat ze ook zijn, één ding is zeker, God is immanent in ze. Wat
bedoelen we daarmee?
Ik zal er dieper op ingaan door te beginnen met een beroemde opmerking die Gandhi eens
maakte en die ik heel graag citeer. Gandhi zei: ‘Er is een ondefinieerbare, mysterieuze kracht
die alles doordringt. Ik voel hem, al kan ik hem niet zien.’ Deze kracht, shakti of hoe men die
ook wil noemen, is door Gandhi vereenzelvigd met God. Zonder er doekjes om te winden
verklaarde hij dat hij heel weinig over God wist, maar twee dingen heel goed besefte. Ten
eerste dat God bestaat en alomtegenwoordig is. Ten tweede, en dat wordt het beste duidelijk
gemaakt in Gandhi’s eigen woorden: ‘Hij is niet God die alleen maar het verstand
tevredenstelt. Om God te zijn moet God heersen over het hart en de zintuigen transformeren.’
Later vereenzelvigt Gandhi God met liefde, wat alle godsdiensten trouwens ook doen.
Kortom, als we in abstracte zin over God willen spreken, dan moeten we het hebben over
bewustzijn, of beter nog, universeel bewustzijn. Als we over God spreken met betrekking tot
de stoffelijke wereld, dan moeten we spreken over liefde. Zijn er twee niveaus van
goddelijkheid? Krishna bevestigt dit met nadruk. Hij zegt dat God bestaat als immanente
(inwonende) godheid in de uiterlijke wereld en tevens als transcendentale (bovenzinnelijke)
godheid in de ongemanifesteerde kosmos, wanneer de fysieke wereld ophoudt te bestaan. Als
we dit alles in een wetenschappelijke context willen plaatsen, dan zou ik zeggen: in de
uiterlijke wereld is God aanwezig als de energie van de atomen van elke bestaande eenheid,
zowel inerte (levenloze) als levende. Verder is Hij in levende wezens aanwezig als de
levenskracht (prana). In de Bhagavad Gita verklaart Krishna dit alles aan Arjuna met twee
14
belangrijke woorden: adi-bhautika (heeft betrekking op de stoffelijke wereld, het subtiele
spirituele aspect van materiele objecten - vert.) en adi-daivika (heeft betrekking op
goddelijkheid - vert.).
Volgens de wetenschap ontstond ons universum omstreeks 13,7 miljard jaar geleden.
Tientallen jaren is er veel onzekerheid geweest over de exacte leeftijd van het universum,
maar dankzij de COBE-satelliet is er nu zeer nauwkeurige informatie, die bevestigt dat het
universum 13,7 miljard jaar geleden geboren werd. Overigens ging de Nobelprijs
Natuurkunde dit jaar naar de lui die de COBE bedachten en ontwierpen en later deze
ongelofelijke ontdekking deden. De vraag rijst: als het universum nu 13,7 miljard jaar geleden
werd geboren, waarmee onze ruimte en tijd ontstonden, dan moet er een toestand zijn geweest
waarin ons universum niet bestond. Krishna bevestigt dat hij (lees: universeel bewustzijn)
zelfs toen bestond, en dát is nu wat bedoeld wordt met ongemanifesteerde godheid.
Ik wil nog iets meer zeggen over manifeste godheid. Sai Baba zegt: alles is God. Hetzelfde
werd door Ramakrishna aan de jonge Narendra verteld. Dat was vóór Narendra Swami
Vivekananda was geworden. Narendra was cynisch en dat blijkt uit zijn levendige
beschrijving van hoe hij op een middag op weg was naar het verblijf van zijn goeroe en
gefrustreerd was door de uitspraak dat alles God is. ‘In feite’, zei hij, bleef hij zichzelf
vertellen: ‘word ik verondersteld te geloven dat deze afrastering God is, dat dit gietijzeren hek
God is. Wat een onzin!’ Maar weet u wat er gebeurde toen hij bij zijn meester kwam?
Ramakrishna tikte de jonge Narendra zachtjes op de schouder en plotseling begon alles om
hem heen stuk voor stuk samen te vloeien in een vreemde kosmische eenheid. Narendra werd
zich bewust van een toestand van onbeschrijfelijke vrede, rust en vreugde, waar hij niet meer
uit wilde komen. Maar nog een tikje op de schouder en hij werd abrupt uit zijn onvoorstelbare
extase getrokken. De goeroe zei dat Narendra nog veel dingen te doen had voor hij in
aanmerking kwam voor permanente gelukzaligheid. U hoeft mij niet op mijn woord te
geloven, het staat allemaal in de Complete Works van Swami Vivekananda.
Wat is nu de clou van deze herinnering? Eenvoudig. Er bestaat een toestand van universeel
bewustzijn. Deze toestand bestaat niet alleen als het stoffelijke universum afwezig is, maar
overlapt op subtiele wijze het universum, zelfs als deze wel bestaat. Alle materie, die je in het
stoffelijke universum kunt waarnemen, is uit dit oorspronkelijke bewustzijn voortgekomen.
Dat is nu de voornaamste stelling van de Vedanta. Zoals George Wald, Harvard bioloog die
de Nobelprijs in de geneeskunde won eens verklaarde, is alles een materialisatie van deze
‘geeststof’. De mens is de ultieme avatar van dit bewustzijn, daar hij in staat is dit bewustzijn
op te merken en het bovendien op vele manieren tot bloei kan laten komen via literatuur,
kunst, wetenschap enzovoort.
Zo komen we tot het volgende: elke materiele entiteit is een aspect van goddelijkheid. Deze
goddelijkheid is niet duidelijk merkbaar, maar is zeker latent aanwezig. Met name in mensen
is zij verborgen als medha shakti ofwel wereldlijke intelligentie (die grote prestaties in de
natuurwetenschap mogelijk maakt); is zij verborgen als de kracht van creativiteit (die leidt tot
grote werken in kunst, muziek, literatuur enzovoort) en tenslotte als nobele waarden. In inerte
stof is bewustzijn, welke de essentie is van de goddelijke vonk binnenin, op passieve wijze
aanwezig. In levende wezens is het passieve aspect aanwezig in de samenstellende atomen,
maar daarnaast is er een actief aspect dat bewustzijn verleent. Een levend wezen is zich ervan
bewust dat het bestaat. In een mens is het vermogen tot zelfbewustzijn het grootst. Met andere
woorden, een mens heeft de mogelijkheid om 1) de goddelijke vonk van binnen te ontdekken
en 2) zijn of haar leven te leiden in overeenstemming met de latente goddelijke natuur. Dat is
15
de allereerste les die Krishna aan Arjuna onderwees. Hij zei: ‘O Arjuna, jij denkt over het
leven in termen van leven en dood van het lichaam. Jij bent niet alleen maar een lichaam; dat
is slechts een tijdelijk omhulsel voor het atma binnenin. Jouw ware natuur is het atma. Dus
moeten al je handelingen in het leven in overeenstemming zijn met die natuur.’ En juist dat is
ook precies dezelfde les die Sai Baba ons keer op keer voorhoudt, vooral als hij de vraag stelt:
‘Wie ben jij?’ Net als Krishna herinnert hij ons eraan dat we niet het lichaam zijn, maar ons
onderscheiden van het lichaam. Zo ook zijn we niet het denken, maar onderscheiden we ons
van het denken. We zijn het eeuwige atma.
Dit brengt me bij de verklaring van Sathya Sai Baba die door Jan en alleman buiten de context
wordt geciteerd. ‘Ik ben God’. Ja, Baba zegt dat inderdaad, maar daar blijft het niet bij. Hij
voegt er nog de volgende belangrijke opmerking aan toe: ‘Jullie zijn ook God; het enige
verschil is dat ik het weet en jullie het nog moeten gaan beseffen!’ God komt in menselijke
vorm (saakara Brahman) om juist deze les te onderwijzen. Rama onderwees die op een
bepaalde manier; Krishna weer op een andere manier. Sathya Sai Baba leert ons ook precies
dezelfde les, maar op een wijze die het beste past in de huidige tijd. Met andere woorden, er
mankeert absoluut niets, tenminste in de Vedantische context, aan Baba’s uitspraak dat hij
God is. En er mankeert ook niets aan zijn poging ons te laten beseffen dat ook wij God zijn.
En hij maakt het allemaal rond met de waarheid dat, terwijl híj zich bewust is van zijn ware
natuur, wíj verder leven in onwetendheid daarover. Ja, vanwege dat feit zeggen sommige
devotees: ‘Iemand die dit verwerpt is ook God’, naar de geest van het beroemde
Brahmarpanam-vers in het vierde hoofdstuk van de Bhagavad Gita.
Dan zou de vraag kunnen rijzen: ‘Welnu, als dat zo is, waarom dan deze lange weerlegging?’
Dat is wel zo, maar toch heeft het zin. Kijk, het leven is een kosmisch drama waarin wij onze
rol moeten spelen. Zeker, alles en iedereen is God, zowel degene die beschuldigt als degene
die beschuldigd wordt. Maar, verklaart de Vedanta, net als acteurs in een toneelspel moeten
wij ons houden aan het script. Zij die zichzelf niet kennen, die zich nog bewust moeten
worden van het spirituele licht, zullen veeleer immoreel gedrag (adharma) handhaven; maar
zij die al enig idee hebben van wat ware werkelijkheid eigenlijk is, moeten zich houden aan
moreel gedrag (dharma). In de Ramayana hebben we het klassieke geval van Ravana die, hoe
belezen en devoot hij op zijn manier ook was, toch het slechte pad aanhield. En toen er een
crisis dreigde, waagde Vibhishana het om Ravana tegen te spreken en goede raad te geven.
Dat getuigde van dharma. In de Mahabharata hebben we een klassiek voorbeeld van zwaar
plichtsverzuim, alsook een prijzenswaardige illustratie van plichtsbesef, wat er ook gebeurt.
De patriarch Bhisma, zeer belezen en op zijn manier een nobel iemand, verzuimde niettemin
te spreken op een cruciaal moment toen hij dat had moeten doen en toen zijn woord zwaar
gewicht in de schaal zou hebben gelegd. Aan de andere kant is er ook Vidhura, die niet
aarzelde om op scherpe toon Dhritarashtra aan te spreken (van wie Vidhura de raadgever was)
en er geen doekjes om wond.
Deze voorbeelden zijn niet zomaar gekozen. Ik kan wel zeggen dat toen in de jaren na de
onafhankelijkheid ons onderwijsbestel langzaam maar zeker ernstig ontaardde, er geen
krachtige stem was die daartegen in het geweer kwam. Als waarden in scholen en colleges
afnemen, wat kun je dan verwachten van die maatschappij? Waar het op neerkomt is
simpelweg dit: wat mij aangaat, ik maak deel uit van de digitale studio van Prashanti,
uitsluitend opgericht voor het verspreiden van de boodschap van liefde, vrede en
allesomvattende harmonie. Omdat we niet voldoende middelen hebben, kunnen we geen
miljoenen bereiken, maar zeker duizenden blijven ons dagelijks volgen en putten er op hun
eigen manier bemoediging en troost uit in deze zorgelijke wereld. Gekwetst en diep bedroefd
16
door de aanval op Swami hebben velen ons geschreven om iets te doen. Ik kan dit simpelweg
niet negeren door te zeggen dat Baba geen verdediging nodig heeft. Zeker, Swami staat
hierboven, maar wij hebben toch ook de plicht om te handelen, en door te handelen kunnen
we ons ook bevrijden.
In de Ramayana wordt, vlak voordat Rama Lanka zal binnenvallen, Vibhishana in staat van
beschuldiging gesteld en voor Rama gebracht, waarna Rama wordt gevraagd zich van
Vibhishana te ontdoen. Rama luistert zorgvuldig naar alle adviezen en zegt dan: ‘Ik waardeer
jullie zorg voor mij, die de meesten van jullie ertoe brachten te suggereren dat Vibhishana ter
dood gebracht zou moeten worden. Ik vrees dat ik hier niet mee akkoord kan gaan. Als het
alleen gaat om van Ravana af te komen, dan kan ik dat doen zonder de hulp van jullie. In feite
hoef ik daarvoor Lanka niet eens binnen te vallen. Sterker nog, ik had het vanuit Ayodhya zelf
kunnen regelen. Toch heb ik om bepaalde redenen voor deze speciale procedure gekozen. Ten
eerste om jullie allemaal de kans te geven jullie levens te verlossen door te strijden voor
dharma. En ook om mij de kans te geven jullie een paar lessen te leren. Ten derde, door het
drama op deze wijze te regisseren, krijg ik ruimschoots de kans om mijn genade over jullie uit
te storten! Nu wil ik jullie de les leren dat je iemand, die naar je toe komt om zich over te
geven, niet zomaar kan afvallen. Zelfs al zou die persoon slechte bedoelingen tonen en
koesteren. Maar het is het dharma van een koning dat hij, als om bescherming wordt
gevraagd, deze onvoorwaardelijk dient te bieden. En dat is nu precies wat ik, geboren in een
koninklijke familie, voorstel te doen.’
Geleid door dergelijk plichtsbesef en met veel nederigheid neem ik de moeite om dit lange
artikel te schrijven, zodat devotees overal enig idee krijgen van de ingewikkeldheid van het
goddelijk drama, en zich niet op stang laten jagen door wat onwetende mensen allemaal
zeggen.
Ik ben nog niet klaar, er zijn een nog een paar dingen die ik wil zeggen, allemaal verband
houdend met het avatarschap van Baba. Als inleiding tot dit gedeelte zal ik beschrijven wat er
gebeurde tijdens het allereerste interview dat Baba mij en mijn vrouw gaf, in 1990 geloof ik.
Een paar jaar ervoor had ons een persoonlijke tragedie getroffen, de plotselinge en
vroegtijdige dood van onze enige zoon en enig kind. Hij was achttien toen hij ons plotseling
achterliet. Ons leven was ontredderd en we zochten troost door ons aan te sluiten bij een
Saigroep dicht bij ons huis in Hyderabad en regelmatig aan bhajandiensten mee te doen. Het
ene leidde tot het andere en dankzij professor Sampath, de derde vice chancellor van Baba’s
universiteit, een hoogstaand mens die ik tot mijn genoegen al tientallen jaren ken, bezocht ik
Prasanthi Nilayam en werd uiteindelijk bij Swami geroepen. Ik had Baba al eerder kort
ontmoet, ten tijde van de Summer Course, maar voor mijn vrouw was het de eerste directe
ontmoeting. Hier zal ik de woorden weergeven uit een van mijn radiobeschouwingen, enkele
jaren geleden uitgezonden over Radio Sai.
Toen (tijdens dat interview) kwam ik voor het eerst te weten wat zoete, goddelijke
verbondenheid eigenlijk inhoudt. Maar ik was ook zeer verrast toen Swami enkele details
onthulde betreffende de vroegtijdige dood van onze zoon, waarover niemand ook maar iets
wist, behalve wij tweeën. Daarna vroeg Baba aan mijn vrouw: ‘Waarom strijdt u steeds met
mij?’ Mijn vrouw stond versteld van deze opmerking en ik ook. Mijn vrouw herstelde zich en
zei: ‘Swami, hoe kan ik ooit hiervoor met u gestreden hebben? Dit is de eerste keer dat we
elkaar ontmoeten!’ Swami glimlachte en vervolgde: ‘Nee, u hebt regelmatig met mij
gestreden!’ Deze keer bleef ze zwijgen terwijl ik perplex stond. Toen zei Baba: ‘Is het niet zo
dat u elke nacht, als de anderen slapen, naar de gebedskamer gaat, voor de goddelijke
afbeeldingen staat en vraagt: “God, waarom in hemelsnaam nam U mijn zoon weg? Wat heb
17
ik U voor kwaad gedaan? Integendeel, ik heb U altijd aanbeden. En toch heeft U mij dit
aangedaan. Dat is uiterst wreed en onrechtvaardig van U.” Heeft u niet dag, in dag uit zulke
dingen gezegd?’
Ik stond gewoon verbijsterd. Tot dan toe had ik niets afgeweten van die dagelijks
terugkerende nachtelijke confrontatie tussen mijn vrouw en God! Mijn vrouw boog haar
hoofd en zei zacht: ‘Ja Swami, dat is waar.’ Swami glimlachte en zei: ‘U ziet, ik weet het!’
Op zijn eigen wijze maakte hij ons duidelijk dat hij de almachtige Heer is en altijd alles weet.
Ik vertel dit vooral om u duidelijk te maken, aangezien Baba wordt erkend als Avatar, dat er
heel veel betekenis achter schuilt. U gelooft het misschien niet; anderen zouden het kunnen
afdoen als een verzonnen verhaaltje, maar dat maakt mij niet uit. Ik heb er werkelijk geen
belang bij om een verhaal te verzinnen. En mijn wetenschappelijke scholing heeft me geleerd
zeer sceptisch te zijn, tenzij er sterke redenen zijn om iets te geloven. Wat me op de vraag
brengt wat die zogenaamde wonderen zijn, die verachtelijk worden verworpen door mensen
die zelf nooit zo’n buitengewone gebeurtenis hebben meegemaakt.
Jarenlang heb ik niet in Sai Baba kunnen geloven; ook ik verwierp hem net als vele anderen
dat deden (en nog steeds doen). Wat vooral maakte dat ik Baba in die tijd afwees waren de
verhalen over zijn wonderen, die ik volstrekt wantrouwde. Later, toen het ongeluk toesloeg in
ons leven, concentreerde ik me op Baba’s boodschap van liefde, die volkomen aanvaardbaar
was voor mij, tientallen jaren opgegroeid als ik was met de geschriften van Gandhi en Tolstoj
- bedenk dat Gandhi zelf beïnvloed was door Tolstoj, en zijn boerderij in Zuid Afrika zelfs
naar Tolstoj vernoemde. In dat opzicht herinner ik me nog goed de discussie die ik had met
mijn oom over Sai Baba’s wonderen. Terwijl ik opsomde waarom dit niet mogelijk kon zijn
volgens de natuurkundige wetten, wees mijn oom dit alles van de hand met de woorden:
‘Grotere wetenschappers dan jij zijn van gedachten veranderd. Dus ik ben niet van plan om
me door jou te laten overhalen, kind!’
En toen in mei 1991, de 22ste van die maand om precies te zijn, kreeg ik de schok van mijn
leven. Ik was naar Bangalore gegaan, om een lezing te houden in de Summer Course,
georganiseerd door Baba’s universiteit. Professor Sampath was de toenmalige vice chancellor
en hij had me uitgenodigd. Ik arriveerde op de ochtend van 21 mei. Die nacht werd Rajiv
Gandhi vermoord. De volgende morgen was het hele land in rep en roer en mijn lezing op het
rooster van die ochtend werd geannuleerd. In plaats daarvan hield ik, op Baba’s instructie, een
persoonlijke toespraak. Toen hij professor Sampath vroeg om die toespraak te regelen,
vertelde Baba hem: ‘Zeg iedereen dat ik erbij zal zijn. Anders zouden sommigen deze
toespraak overslaan!’
Om 15:00 uur kwamen we allemaal bijeen voor mijn toespraak. Swami kwam niet. Hij was
toen erg druk bezig met zaken die verband hielden met het Super Speciality Hospital, dat
werd gebouwd in Puttaparthi. Toch werd als gewoonlijk een stoel klaargezet voor Baba. Toen
hij me aan het gehoor voorstelde, draaide professor Sampath zich om naar mij en zei: ‘Dr.
Venkataraman, dat is Baba’s stoel. Die kan voor u leeg lijken, maar wees ervan overtuigd dat
hij elk woord zal horen van wat u zegt.’ Ik nam dat niet serieus. Ik sprak over het belang van
waarden, hierin voornamelijk geleid door Gandhi.
Nadat mijn toespraak was beëindigd, bracht professor Sampath me bij Swami. Ik moest weg,
moest snel naar het vliegveld om een vlucht naar Hyderabad te nemen. Overal waren
opstootjes en ik was er niet eens zeker van of ik het vliegveld wel kon bereiken en zo ja, of er
wel een vlucht zou zijn. Meteen toen ik aan kwam lopen bij Baba, was het eerste wat hij zei:
18
‘Ik heb elk woord wat u heeft gezegd gehoord!’ Dat was de eerste knock-outslag. Een
ongelovige Thomas zou zeggen: ‘O nee, dat was allemaal in elkaar gezet tijdens een eerder
onderonsje tussen Baba en Sampath.’ Aan die mensen kan ik zeggen dat dit niet alleen groot
onrecht doet aan Baba, maar ook aan professor Sampath; een edeler mens dan hij kom je niet
gauw tegen. Voor degenen onder u die dit niet weten, professor Sampath heeft elektronica
gestudeerd in Stanford, is in 1955 naar Bangalore gekomen om colleges te geven aan het
Indian Institute of Science. Later ging hij over naar IIT Madras, waar hij jarenlang werkte als
plaatsvervangend directeur, en ook als professor en hoofd van de vakgroep informatica.
Daarna werkte professor Sampath bij de Union Public Service Commission, was manager bij
IIT Kanpur enzovoort. De opsomming van al zijn verdiensten is te lang om ze hier voor de
geest te halen. Maar hij was een perfecte gentleman en het zou een afschuwelijk vergrijp zijn
om hem te beschuldigen van enige medeplichtigheid in het incident dat ik nu beschrijf.
Een paar minuten later kwam mijn tweede knock-outslag. Ik nam afscheid van Baba en
maakte me klaar om naar het vliegveld van Bangalore te vertrekken. Ik herinner me dat
voorval heel goed. We stonden beiden bij de deur van Swami’s verblijf in Brindavan. Swami
maakte cirkelbewegingen met zijn hand, creëerde vibhuti voor mij en goot dat in mijn
handpalm. Het moment was gekomen om uit de sluimering te ontwaken. Deze schok was
sterker dan de schok van de plotselinge dood van mijn zoon of van de zo onverwachte moord
op Rajiv Gandhi. Ik was verstijfd van schrik. Later besefte ik dat ik er eens heel serieus over
moest denken om uit te gaan zoeken wat dit allemaal te betekenen had; daar zal ik zo op
terugkomen.
De vibhutimaterialisatie waarvan ik getuige was op die dag (en ontelbare malen later) deed
me beseffen dat er veel dingen waren die ver uitstegen boven hetgeen ik tot dan toe wist.
Sorcar voert aan dat deze vibhuti gewoon een zoutbolletje is dat eerst verborgen wordt en dan
verpulverd. Laat ik de heer Sorcar wat vertellen. Ik ben sinds die keer bij meer dan honderd
verschillende gelegenheden, op allerlei plaatsen, getuige geweest van vibhutimaterialisatie.
Aan mij persoonlijk is ook bij veel gelegenheden gematerialiseerde vibhuti gegeven. En ik
heb het bij al die gelegenheden geproefd. Het is geen zoutsmakend poeder, hoeveel fantasie
men ook mag hebben. Dat is mijn eerste punt.
Ik heb gezien dat vibhuti werd gematerialiseerd in de meest onverwachte omstandigheden.
Hier is een voorbeeld. In maart 1999 ging Sai Baba naar Bombay en ik mocht mee. Daar ging
hij ’s middags naar de woningen van menig devotee. Hij bezocht de woning van de heer Sunil
Gavaskar in Worli. Swami zat in een grote kamer vol met beroemdheden uit Bombay,
waaronder natuurlijk vele vanuit de sportwereld en een paar uit de filmwereld. De kamer was
overvol en volgens onze ongeschreven code zaten wij als leden van de groep (van Baba’s
metgezellen) buiten. Eerst werden er bhajans gezongen, toen werd er veel gepraat, waarna
Baba naar een eetzaal werd geleid, waar enkele hapjes werden geserveerd. Mensen gaven hem
brieven en dergelijke. Toen hij bij de deur kwam, kon ik hem duidelijk zien. Daar zaten Polli
Umrigar en G.S. Ramchand, crickethelden uit mijn tijd. Terwijl Gavaskar hen voorstelde,
vroeg Baba hun terloops: ‘Wilt u wat vibhuti?’ Zonder hun antwoord af te wachten
materialiseerde hij deze ter plekke. Ik kan niet inzien hoe iemand dat had kunnen voorzien en
zoutbolletjes verborgen tussen de vingers bij zich droeg, al die tijd gedurende een lange rit
van Andheri naar Worli, gedurende een lift naar boven, na een uur gezeten te hebben
enzovoort. Misschien kan Sorcar dat wel. Er zijn veel van die gelegenheden, maar die zal ik
overslaan. Toch zou ik graag hier een passage uit een interview met captain Oberoi willen
weergeven, dat we hebben afgenomen voor een uitzending van Radio Sai. Voor degenen van
u die hem misschien niet kennen, captain Oberoi werkte bij Indian Airlines, eerst als piloot en
later op de commerciële afdeling. Voor hij met pensioen ging heeft hij veel promotie
19
gemaakt. Na zijn pensionering kwam hij naar Puttaparthi, waar hij meer dan tien jaar
directeur van de luchthaven was. Ik kende hem goed.
Eens toen hij voor zijn werk gestationeerd was in Madras, kwam captain Oberoi naar
Bangalore, omdat hij gehoord had dat Baba naar Hyderabad ging. Als hoofd commercieel
manager kon hij in zijn functie gewoon overal naar toe vliegen in zijn regio. Hij wilde Swami
dringend zien, omdat hij een groot probleem had. Swami vertelde Oberoi dat hij naar
Hyderabad ging en hem zou spreken tijdens de vlucht. Dus Oberoi vergezelde Baba op de
vlucht naar Hyderabad.
In die tijd had captain Oberoi een ernstig probleem: bij hem was de diagnose keelkanker
gesteld. We laten nu captain Oberoi zelf vertellen over wat er toen gebeurde:
‘Tijdens de vlucht riep Swami mij en vroeg me om naast hem te zitten. Radhakrishna, die er
zat, stond op om plaats te maken voor mij. Toen ik zat vroeg Swami me naar mijn
gezondheid. Ik antwoordde: “Swami is de Bewoner (Antaryami) en hij kent mijn probleem”.
De tranen sprongen in mijn ogen, ik was ontroerd. Swami veegde mijn tranen af en zei: “Ik
weet het, maar ik wil het van jou horen. Het zal je last verlichten als je erover praat.”
Toen vertelde ik hem dat de keel-, neus- en oorarts had vastgesteld dat ik keelkanker had.
Swami vroeg om een glas drinkwater. Toen materialiseerde hij zwartachtig poeder, liet de
poeder in het glas vallen, roerde het water met een lepel en gaf mij dat water om het op te
drinken. De smaak was heel bitter maar ik dronk het allemaal op. Toen wreef Swami het
achtergebleven restje zwarte poeder met zijn vingertoppen op mijn keel.
Het was erg verzachtend. De pijn verdween onmiddellijk, en de tot dan toe onbedwingbare
hoest was bijna weg. Toen vroeg Swami mij om dr. Kameshwar in Madras te consulteren
voor een second opinion omtrent mijn probleem. Ik smeekte hem dat ik nu toch beter was,
waarom moest ik dan toch weer zo’n pijnlijk lichamelijk onderzoek ondergaan? Baba bleef
aandringen en zei: ‘Apne Swami ka agya palan karo aur second opinion lo (Luister naar het
bevel van jouw Swami en ga voor de second opinion)’.
Oberoi ging terug naar Madras en consulteerde, op advies van Baba, een uitstekende
specialist, dr. Kameshwar. Deze arts was een andere dan de specialist die al vele uitgebreide
proeven had gedaan en de diagnose kanker had gesteld. Dr. Kameshwar sloeg een blik op de
onderzoekresultaten die Oberoi had meegebracht en vroeg waarom hij weer een medisch
onderzoek wilde, temeer daar sommige van de proeven erg pijnlijk waren. Uiteindelijk was
het nauwelijks tien dagen geleden dat het vorige onderzoek was verricht; in zo’n korte periode
kon hij toch geen wonderen verwachten? Oberoi vertelde de dokter dat hem speciaal was
verzocht naar dokter Kameshwar te gaan voor een consult en hij volgde die instructies. Met
tegenzin deed dokter Kameshwar de proeven. Toen hij klaar was, moest hij twee keer kijken -
er was geen spoor van kanker meer - Baba had die al weggenomen. Oberoi legde me uit
waarom Baba wilde dat hij naar dokter Kameshwar ging in plaats van de dokter die hem
oorspronkelijk had onderzocht. Kameshwar geloofde niet in Sai Baba en na dit incident
veranderde hij volledig! Nogmaals, de woorden van captain Oberoi die ik hier weergeef zijn
exact de woorden die hij voor ons opnam ten behoeve van een uitzending over Radio Sai
enkele jaren geleden.
Ik ken captain Oberoi zeer goed. Hij is een heel goede bhajanzanger en iemand die eenvoudig
en recht door zee is in zijn spreken. Sorcar kan misschien verklaren dat ook dit bedotterij is, al
weet ik niet hoe zwart en bitter smakend poederzout in één klap kanker kan genezen.
Misschien dat Baba wist dat Oberoi van plan was naar hem toe te komen met een probleem,
en dat hij daarom al van tevoren een zwart tablet bij zich droeg!
20
Hier moet ik ook terugkomen op Sanghvi’s sarcastische opmerking: ‘Rijke devotees krijgen
Omega’s, de armen krijgen alleen gewijde as’. Alleen een spiritueel onwetende zou zo praten.
Voor mijzelf sprekend, zou ik altijd vibhuti meer waard achten dan een Omega horloge. Een
horloge is nuttig en ik draag er zeker een als ik werk. Maar een dure Omega wakkert
gehechtheid aan en dat zou ik beslist niet willen. En vibhuti? Zoals Baba uitlegt veranderen
dingen die verbranden in as, maar as zelf kan niet verbranden. Deze as herinnert ons dus aan
de toestand van hoogste spirituele zuiverheid, die de mensen op aanraden van de geschriften
behoren na te streven. De vibhuti is dus een symbool van ultieme zuiverheid.
Wat ik ook zeg, ongetwijfeld zullen er allerlei argumenten naar voren worden gebracht over
hoe naïef ik niet ben, hoe ik bedot en bedrogen ben door Baba, dat ik te onervaren ben om de
trucs van goochelaars te doorzien enzovoort. Welnu, laat ik dan deze ervaring van mij
vertellen. Dit gebeurde ongeveer vier jaar geleden. Het was vroeg in maart denk ik, de tijd van
de middagdarshan, en Baba zat op de veranda, in het volle zicht van de Sai Kulwant Hall,
waar een paar duizend mensen zaten. Het was verdraaid heet, niet te verwonderen, de zomer
kwam eraan. Plotseling na ongeveer een uur, midden in een gesprek met enkelen van ons die
naast hem zaten op de veranda, in het volle zicht van alle mensen daar, zwaaide Baba met zijn
hand en produceerde een vijg, een echte vijg, geen plastic of kleimodel. Hij liet hem rondgaan
onder de paar mensen om hem heen en toen ik hem aannam hield ik hem in mijn handpalm
om hem te bekijken. Hij was absoluut vers en koud, zoals hij zou zijn als hij net uit de
diepvriezer was gehaald! Hoe weet ik dat het een echte vijg was? Omdat Baba vroeg de vijg
in kleine stukjes te snijden en rond te delen. Ik kreeg een stukje en at het op. Ik herinner me
niet meer wie er allemaal behalve ikzelf bij waren, maar wel weet ik nog dat de heer S.V. Giri
erbij was, omdat hij toen vice chancellor was, en natuurlijk ook een of twee jongens die met
Baba meegaan om hem assistentie te verlenen. Ook zij kregen een stukje van de
gematerialiseerde verse en koude vijg. Dit alles voor een grote menigte van enkele duizenden
mensen. Ik vermeld dit alles omdat Sorcar in het NDTV- programma niet alleen beweerde dat
Baba een bedrieger was, maar eraan toevoegde dat Baba dingen materialiseerde in zijn kamer
achter een gordijn. Men kan aanvoeren dat de vijg eerder was gebracht en verborgen werd
gehouden in de mouw - de favoriete verklaring. Maar hoe hield Baba hem dan zo ijskoud?
Misschien had hij ook een diepvriezer in zijn mouw verstopt?
7. OMTRENT MATERIALISATIE
Zo veel heb ik ervan gezien, tot en met materialisaties tijdens een vlucht en in allerlei andere
plaatsen. Toen zijn rechterhand wegens een verwonding in een mitella zat, produceerde Baba
vibhuti (de grote wens van de meeste devotees) met zijn linkerhand. De vraag wordt nu: ‘Is
daar enige verklaring voor te geven?’ Vanuit mijn natuurwetenschappelijke achtergrond ben
ik zo vrij om een hypothese aan te dragen, die gebaseerd is op mijn huidige begrip van de
brug tussen fysica (natuurkunde) en metafysica. De laatste tientallen jaren zijn er
onvoorstelbare vorderingen gemaakt op het grensvlak van de natuurkunde, namelijk de brug
tussen de micro- en de macrokosmos. Een aantal jaren ben ik bezig geweest om deze
ontwikkelingen te bestuderen, in verband met een reeks boeken die ik aan het schrijven was.
(Een vluchtige glimp van deze fascinerende horizon wordt u geboden in de H2H-serie ‘Search
for Infinity’.) Deels tot mijn verbazing en deels volkomen begrijpelijk komt naar voren dat de
stoffelijke wereld een opmerkelijke en toch zeer subtiele, kosmische relatie vertoont tussen
entiteiten die voor ons verschillend lijken. Het kan zelfs zo sterk zijn, zoals een fysicus stelt,
dat er maar één elektron is, terwijl het ons toeschijnt alsof er velen zijn, gewoon vanwege de
effecten van ruimte en tijd. Dit kan prachtig verklaard worden met behulp van de zogenaamde
Feynmandiagrammen, maar zover wil ik niet afdwalen. Laat ik alleen vaststellen dat tijdens
21
het onderzoek naar de zogenaamde ‘Einstein-Podosky-Rosen (EPR)-paradox’ in de jaren
zeventig enkele opmerkelijke experimenten deze kosmische grondslag onthulden. Deze
ontdekking kwam volkomen onverwacht. Met name Einstein had dit voor onmogelijk
gehouden, maar dat kwam omdat hij geloofde dat verschillende entiteiten afzonderlijk van
elkaar bestaan. De natuur vertelt ons nu: ‘Voor je zintuigen kan dat wel zo lijken; voor je
wetenschappelijke instrumenten, die niets anders zijn dan een verlengstuk van je zintuigen,
kan dat wel zo lijken. Maar er is een verborgen kosmische verbondenheid, als gevolg waarvan
alles een wordt! En

Gebruikersavatar
atma
Geregelde verschijning
Berichten: 84
Lid geworden op: 26 apr 2007 22:56

Bericht door atma » 26 apr 2007 23:04

voor zij die verder willen kijken.....

http://www.saisathyasai.com/

Herman2
Forum fan
Berichten: 397
Lid geworden op: 14 mar 2007 07:47

Bericht door Herman2 » 27 apr 2007 07:12

Ze kunnen echter ook gaan kijken bij:

http://www.stelling.nl/simpos/saibaba.htm

(opsomming van een aantal kritische artikelen over Sai Baba)
Grüss Gott, falls Du Ihn begegnest.

Gebruikersavatar
doctorwho
Superposter
Berichten: 9836
Lid geworden op: 19 mei 2005 12:53
Locatie: tardis

Bericht door doctorwho » 27 apr 2007 08:22

Aha deze oplichter weer, een ongeletterde marionet. Overdag de mesias uithangen terwijl 's avonds de bedelaars door de ordedienst bij de poort worden weggeranseld. Het bevreemd mij dan ook dat er zovelen in Sai Baba zijn :?

Baba's goddelijke liefde
(Skepter 14 (1), maart 2001)

Twee keer per dag wandelt Sai Baba over het plein van zijn tempel, waar duizenden toegewijden zich voor de darshan hebben verzameld. Hier en daar stopt hij even om een smeekbrief in ontvangst te nemen of een klein beetje heilige as te 'materialiseren'. Enkele uitverkorenen mogen na afloop van het ritueel naar de interviewkamer voor een persoonlijk gesprek met de vleesgeworden god. Daar deelt Sai Baba ringen en kettingen uit die spontaan in zijn handen verschijnen.

Vertraagde videobeelden maken duidelijk dat de goeroe simpele trucs gebruikt. Er zijn volgelingen die erkennen dat ze wel eens hebben gezien hoe hij heimelijk geschenken tussen de kussens van zijn stoel vandaan haalde. Maar dat belet hen meestal niet om te blijven geloven dat hij ook zonder trucs kan toveren. Ze vermoeden dat hij soms bedrog pleegt om hun eigen geloof op de proef te stellen, want alles wat Baba doet heeft een goddelijke bedoeling die gewone mensen vaak niet kunnen begrijpen. `Never try to understand me,' waarschuwde Baba.

Zijn meest ondoorgrondelijke praktijken vinden plaats in een kamertje achter de interviewruimte. Knappe knapen en jonge mannen maken de meeste kans om na afloop van een groepsinterview uitgenodigd te worden voor een tête-à-tête in deze achterkamer. Het schijnt niet ongebruikelijk te zijn dat Baba tijdens zo'n privé-consult hun broek naar beneden trekt om gematerialiseerde olie op hun penis, balzak of buik te wrijven. Hij vindt het niet nodig een verklaring te geven voor deze overrompelende acties.

Een voormalige devotee uit Groningen vertelde hoe Baba zijn geslachtsdeel inspecteerde en een klevige vloeistof op zijn buik smeerde toen hij in 1989 als 19-jarige student een bezoek bracht aan de ashram in India. Hij had destijds niet het idee dat er iets ongeoorloofds gebeurde, maar dat veranderde toen hij enkele jaren later met de Engelse Keith Ord sprak. Keith vertelde dat hij drie keer in het achterkamertje was uitgenodigd, waar Baba zijn penis masseerde met de kennelijke bedoeling deze in erectie te brengen. Tijdens de laatste sessie pakte hij de hand van Keith en wreef daarmee langs zijn eigen lid terwijl hij 'good, good' en 'this is divine' zei.

Vorig jaar zijn er meer verhalen over Baba's handtastelijkheden naar buiten gekomen. Enkele getuigenissen zijn te vinden in 'The Findings' van David en Faye Bailey, een uitvoerig document dat via Internet is verspreid. De Engelse concertpianist David Bailey was een prominente volgeling van Baba. Hij had zich in 1994 aangesloten en gaf muziekonderricht aan studenten van Baba's middelbare jongensschool. Bovendien publiceerde hij een tijdschrift over Baba en schreef boeken over hem. Zijn visie veranderde radicaal nadat een Indiase scholier van het Sai College bij hem zijn hart uitstortte over de seksuele wandaden van Baba. Ook enkele andere bronnen berichten dat Sai Baba zich regelmatig seksueel te goed doet aan scholieren die speciaal voor hem geselecteerd worden. Het is echter moeilijk om te beoordelen hoeveel hier van waar is omdat de informatie uit de tweede of derde hand komt en de slachtoffers niet worden geïdentificeerd. Ook Bailey weet niet precies wie het zijn.

Op Internet staan inmiddels meerdere getuigenissen van westerse ex-volgelingen, waaronder twee Amerikaanse teenagers, die claimen dat Baba orale seks met hen wou bedrijven. (zie o.a. www.exbaba.nl) De meest schokkende onthullingen kwamen van Conny Larsson, ex-filmster, psychotherapeut en coödinator van de Sai Baba-beweging in Zweden. Zijn verklaringen zijn echter wat warrig en inconsistent.

Een aanzienlijk deel van de westerse aanhang heeft Sai Baba de rug toe gekeerd, maar de rest (mogelijk nog de meerderheid) blijft er van overtuigd dat een avatar geen seksuele verlangens heeft maar louter goede bedoelingen. Wie weet, misschien gebruikt hij de massageolie om de onderste chakra te reinigen of de kundalini-energie vrij te maken.

In zijn jongste kersttoespraak waarschuwde Sai Baba alle 'Judassen' die kwaad over hem spreken: 'Verraad aan God is de ergste van alle zonden – zulk verraad kan in geen enkel aantal levens goed gemaakt worden.' (rn)

http://www.skepsis.nl/saibaba.html
http://www.skepsis.nl/charisma.html
Wie atheïsme een geloof noemt kan tot niets bekeerd worden
The person who calls atheism a religion can be converted to nothing

Gebruikersavatar
atma
Geregelde verschijning
Berichten: 84
Lid geworden op: 26 apr 2007 22:56

Bericht door atma » 27 apr 2007 09:03

Zag dat het stuk, geschreven door professer G. Venkataraman niet in z'n geheel was geplaats, daaron nu de rest. Ben benieuwd wie het kan opbrengen om het totaal te lezen. Het valt mij op dat een ieder z'n oordeel klaar en dat die vaak gebasseerd is op informatie van derden. Wat opzich logisch is want zo gebeurt het vaak maar worden de bronnen gecontroleerd?

Veel negativiteit gaat ter ronde over Sathya Sai Baba. Echter spreek men met mensen die daadwerkelijk veel met hem te maken hebben dan blijkt iets heel anders. Evenals wanneer je met de vele duizenden, tienduizenden studenten die dankzij de vele scholen en universiteiten gratis onderwijs hebben gekregen spreekt.

Het is kenmerkend voor de huidige maatschappij dat men oordeelt en veroordeelt zonder enig kennis van zaken.

21
het onderzoek naar de zogenaamde ‘Einstein-Podosky-Rosen (EPR)-paradox’ in de jaren
zeventig enkele opmerkelijke experimenten deze kosmische grondslag onthulden. Deze
ontdekking kwam volkomen onverwacht. Met name Einstein had dit voor onmogelijk
gehouden, maar dat kwam omdat hij geloofde dat verschillende entiteiten afzonderlijk van
elkaar bestaan. De natuur vertelt ons nu: ‘Voor je zintuigen kan dat wel zo lijken; voor je
wetenschappelijke instrumenten, die niets anders zijn dan een verlengstuk van je zintuigen,
kan dat wel zo lijken. Maar er is een verborgen kosmische verbondenheid, als gevolg waarvan
alles een wordt! En vanwege dit feit is de speciale relativiteitstheorie onderuit gehaald!’
Dit is naar mijn mening een verbluffende ontdekking en een paar mensen, die er diep over
hebben nagedacht, realiseerden zich dat de natuur feitelijk de intuïtieve concepten bevestigt
van kosmische, onderlinge verbondenheid door het atma, waarover onze oude wijzen al
spraken.
Nu komt er nog een vraag op: ‘Als het heelal een begin had, en we geloven immers dat ons
heelal ongeveer 13.7 miljard jaar geleden was ontstaan, waar kwam het dan vandaan?
Hierover is in de wetenschappelijke wereld veel gespeculeerd, maar in de taal van de
Bhagavad Gita gesproken durf ik te beweren dat er voorbij de ruimte en tijd die ons heelal
bepalen er een ‘ongemanifesteerd Iets’ is, waaruit ons specifieke heelal is ontstaan. Dat ons
heelal een ‘moeder’ zou kunnen hebben is iets dat vele kosmologen nu openlijk aanvaarden.
Volgens mij, hierin sterk gesteund door de Vedanta, is die ‘moeder’ universeel bewustzijn.
Ik geef toe dat dit slechts een overpeinzing is, maar niettemin een redelijk geloofwaardige.
Het concept van bewustzijn kan niet zo maar afgewezen worden, zoals een paar net startende
en onrijpe wetenschappers van tegenwoordig dat geneigd zijn te doen. Veel moderne
natuurkundigen zijn schoorvoetend tot de conclusie gekomen dat stoffelijke werkelijkheid
inderdaad is ontstaan uit zuiver bewustzijn. Wat dit heelal betreft, was het niemand minder
dan Freeman Dyson, de briljante natuurkundige die zoveel inzicht verschafte in de kwantumelektrodynamica
van de begintijd, die een serieuze verhandeling schreef in het prestigieuze
tijdschrift Reviews of Modern Physics over leven zonder vlees en bloed. Dyson mijmerde dat
zelfs als de planeet aarde onherbergzaam wordt voor leven zoals wij dat kennen, er leven in
het heelal zou kunnen zijn in een oervorm, als een wolk van bewustzijn. Deze diepzinnige
navorsingen werden door Dyson uitgevoerd toen hij het prestigieuze ‘MacArthur Fellowship’
droeg.
Wat ik probeer te zeggen is: 1) ons heelal is ontstaan uit bewustzijn; 2) ons heelal ontwikkelt
zich tegen een terugval van universeel bewustzijn en 3) dit bewustzijn is aanwezig in elk
atoom van ons heelal; het duidelijkst en in zijn rijkste vorm in de mens.
Waarom nu die lange uitweiding over bewustzijn? Om de volgende reden. Laat ik eerst
duidelijk stellen dat volgens Sri Aurobindo de energie van zuiver bewustzijn vele niveaus
afdaalde om te worden tot de energie die ons universum schiep. Dit is een interessante
gedachte. De Vedanta begint met hoog bovenaan het abstracte rijk van zuiver bewustzijn.
Ergens beneden is het stoffelijke heelal dat wij bewonen. Energie stortte op de een of andere
manier als een waterval vanuit het ‘superabstracte niveau’ omlaag om ons ‘niveau’ te creëren.
Niettemin doordringt zuiver bewustzijn ook ons heelal, is overal aanwezig, ongeveer als het in
onbruik geraakte concept van ether uit de klassieke leer. De ontdekking van
kwantumverbondenheid in de experimenten, die uitgevoerd werden om de EPR-paradox (EPR
= elektronparamagnetische resonantie - vert.) uit te sluiten, geeft aanleiding om met een
zekere mate van vertrouwen te stellen dat er inderdaad een subtiele verbondenheid is die ten
22
grondslag ligt aan het gehele stoffelijke universum, en heel goed zuiver bewustzijn kan zijn,
zoals ik stel.
Hiermee is het verhaal nog niet uit. Ongeveer 20 jaar geleden werd aan een professor in de
aerodynamica aan de universiteit van Princeton, Robert Jahn genaamd, gevraagd om een
studente onder zijn hoede te nemen die bezig was met wat experimenten in parakinetica,
omdat haar begeleider zou vertrekken. De experimenten van deze studente betroffen het
onderzoek naar wisselwerking tussen geest en stof. Persoonlijk geloofde Jahn niet in
dergelijke fenomenen, maar uit hoffelijkheid tegenover zijn collega-professor stemde hij toe.
Hij zou voornamelijk toezicht houden op de elektronische en tevens ook de statistische
aspecten van het experiment. Het liep erop uit dat Jahn na enige tijd gefascineerd raakte door
het onderzoek en er volledig in dook. Hij deed vreemde ontdekkingen - vooral dat de geest
stof kan beïnvloeden (ik zal zodadelijk omschrijven wat dit inhoudt). Aanvankelijk geloofde
hij zijn bevindingen niet; daarom verscherpte hij meermalen de controles; maar hij bleef
uitkomen op het feit dat de geest inderdaad stof kan beïnvloeden! Toen kwam Jahn tot de
conclusie dat het latent in de mens aanwezige bewustzijn in staat was om levenloze machines
te beïnvloeden, omdat ook die van bewustzijn doordrongen waren, zij het in een passieve
vorm. Dit bracht Jahn ertoe een mathematische theorie op te stellen van bewustzijn als een
veld, zo ongeveer als de velden die ten grondslag liggen aan kwantumelektrodynamica en
kwantumchromodynamica. Ik ben er niet zeker van of ik tot in detail zou instemmen met
Jahn’s mathematische formulering, maar wat betreft zijn basisvooronderstelling heb ik geen
enkele twijfel.
Overigens publiceerde Jahn zijn bevindingen over de wisselwerking tussen geest en machine
in het prestigieuze tijdschrift IEEE, gepubliceerd door het Institute of Electrical en Electronic
Engineers in Amerika. Naar beoordeling van vakgenoten is het een vakblad van naam en om
daarin gepubliceerd te worden moet het artikel een hoog niveau hebben. Weliswaar worden
de bevindingen van Jahn niet algemeen erkend, maar feit is dat Jahn, zonder enige kennis
vooraf van de Vedanta of van het ontstaan van ons universum en dergelijke op de
mogelijkheid heeft gewezen dat geest en stof op elkaar kunnen inwerken.
Wat heeft Jahn nu precies gedaan? Hij voerde veel experimenten uit waaronder het hierna
volgende (tevens het fascinerendste moet ik zeggen). Hierin gebruikte Jahn een elektronisch
apparaat genaamd Random Number Generator (RNG). Uit zichzelf kan dit apparaat
willekeurige getallen voortbrengen. Er zijn heel nauwkeurige testen om te controleren of de
geproduceerde getallen in een volgorde komen die verwacht kan worden van zuiver
willekeurige getallen. Jahn liet vrijwilligers urenlang voor het apparaat zitten, terwijl ze zich
op het apparaat concentreerden, het mentaal haast opdroegen: ‘O apparaat, ik vraag je om af
te wijken van de willekeurige volgorde’. Op het eerste gezicht zou zo’n experiment gezien
worden als krankzinnig en een volstrekte tijdverspilling. Jahn zelf begon met die zienswijze.
Maar hij hield zichzelf voor: ‘Ik mag niet bevooroordeeld zijn over de uitkomst. Ik verwacht
niet dat er iets uit zal komen, maar laat ik het toch proberen’. En al doende kwam hij erachter
dat mensen werkelijk in staat zijn om een apparaat te beïnvloeden! Natuurlijk geloofde Jahn
het eerst niet, maar na talloze testen kwam hij tot de conclusie dat er toch iets inzat en toen is
hij daadwerkelijk begonnen met het ontwikkelen van een theorie over wisselwerking tussen
geest en stof, overgebracht door het veld van bewustzijn, zoals hierboven beschreven.
Waar ik nu echt heen wil is gewoon het volgende. Als de natuur materie heeft geschapen
vanuit het bewustzijnsveld ten tijde van het ontstaan van het universum, dan is het denkbaar,
vooral gezien Jahns experimenten, dat iemand zich direct kan verbinden met zuiver
23
bewustzijn om objecten te materialiseren, en dat er dan werkelijk dingen zullen gebeuren.
Vraag: ‘Kan iemand, kan iedereen zich verbinden met dit zuiver bewustzijn en ‘wonderen’
doen, zoals wij dat noemen?’ Het antwoord is dat niet iedereen dit kan, maar wel iemand die
zichzelf heeft geoefend om in het rijk van zuiver bewustzijn te verblijven. De Vedanta noemt
dergelijke vermogens onmiskenbaar siddhi´s en daar zijn in feite veel soorten van. De
Vedanta waarschuwt ook dat de ware zoeker zich niet moet laten verblinden en afleiden door
de siddhikrachten, want die kunnen de persoon gemakkelijk doen ontsporen op zijn zoektocht
naar de essentie.
Wat Sorcar een goedkope truc noemt is naar mijn mening een manifestatie van
siddhikrachten, welbekend uit de geschiedenis. Baba zegt dat als een werkelijk zuiver persoon
iets wil, het gewoon gebeurt. De geschiedenis doet melding van de vele wonderen die Jezus
verrichtte. Dat verbaast me niet. Vele mystici worden verondersteld wonderen te hebben
verricht - ook dat is heel goed mogelijk. Het vermogen van iemand om te willen en die wil
ook te laten vervullen of realiseren is volledig afhankelijk van de spirituele zuiverheid van
die persoon; dat heeft niets te maken met godsdienst. Vandaar de verhalen over heiligen en
profeten uit alle geloven, die zogenaamde wonderen verrichten.
Ik heb deze uitvoerige zijsprong enkel gemaakt om duidelijk te maken dat ik wonderen
aanvankelijk sterk betwijfelde, maar toen ik ze eenmaal zag en ook nog eens onder zoveel
verschillende omstandigheden - ik wenste dat ik tijd en ruimte genoeg had om ze allemaal op
te sommen - moest ik een verklaring ervoor vinden. Het kostte me jaren om met een
aannemelijk scenario te komen, gebaseerd op bewustzijn en al kan ik het niet bewijzen, ik
verzeker u dat het ook niet weerlegd kan worden. Alle theorieën over het ontstaan van het
leven hier op aarde zou onder die categorie vallen. Zo ook zullen alle theorieën over de
oorsprong van ons specifieke universum altijd een kwestie van speculatie blijven, met maar
enkele aannemelijke mogelijkheden. Wat het universum betreft, zullen we moeten stellen dat
buitengewone gebeurtenissen, inclusief de directe schepping van materie door geestkracht,
niet onmogelijk zijn; ze kunnen en zullen ook gebeuren onder bepaalde omstandigheden. Men
kan speculeren over de verschillende scenario’s die wonderen mogelijk maken en dient het
daarbij te laten. We zullen wellicht nooit achter de volledige waarheid komen - in deze wereld
zullen er altijd veel dingen zijn (‘wonderen’ incluis) waar we nooit alles van te weten komen.
O ja, charlatans kunnen mensen voor de gek houden - deze dingen zullen altijd voorkomen.
Maar dat betekent nog niet dat iedereen een charlatan is. Het is gevaarlijk om zich te laten
verstrikken door bij voorbaat al vaststaande overtuigingen, in de mening dat men rationeel is.
Rationaliteit, zoals die tegenwoordig wordt beoefend, ligt binnen de grenzen van tijd en
ruimte. Ja, ons dagelijks leven is gebonden door tijd en ruimte; maar kan men daarom
ervaringen, die deze overstijgen en veel verder reiken, volledig afdoen als nonsens? Einstein
verklaarde dat hij wetenschap beoefende om het gevoel van kosmische religiositeit te krijgen.
Sprak hij nonsens? Was hij een dwaas? Misschien dat sommigen van degenen, die Sai Baba
minachten, zullen denken dat Einstein een dwaas was; in dit opzicht moet ik zeggen dat ik erg
blij ben dat ik gekozen heb voor datzelfde dwaze beroep, en niet voor pseudo-journalistiek!
Sprekend over het ervaren van kosmische religiositeit, zou ik u nog eens eraan willen
herinneren dat Einstein dit beschrijft als een ervaring voorbij woorden en gedachten; een
opmerking die verbazingwekkend veel lijkt op de woorden in de Upanishaden om de
Allerhoogste te beschrijven! Onze Vedische zieners streefden dit ook na, door in trance te
gaan door meditatie. Ramakrishna, Ramana, zij allen kregen ervaringen van deze toestand van
opperste gelukzaligheid, de toestand van kosmisch bewustzijn. De Vedanta heeft nog een
24
andere naam voor deze toestand van absolute werkelijkheid, namelijk Brahman. De Vedanta
verklaart verder dat men, door bij zichzelf naar binnen te gaan, uiteindelijk Brahman binnenin
kan ontdekken. Aldus is de ‘God’ vanbinnen dezelfde als de God vanbuiten, een waarheid
uitgedrukt in de verklaring dat atma Brahman is. Na grondige studie van de Vedanta kwam de
Nobelprijswinnaar Schrödinger tot precies dezelfde conclusie. Ik vestig er speciaal de
aandacht op, om nog eens extra duidelijk te stellen dat een volledig (purna) Avatar een
menselijke vorm is van deze abstracte en vormloze God, waarnaar in de schriften verwezen
wordt als Nirakara Brahman. Daarentegen heeft Sakara Brahman betrekking op de Avatar
die een vorm van vlees en bloed heeft aangenomen. En Krishna beschrijft heel duidelijk dat
God inderdaad de menselijke vorm aanneemt en neerdaalt als het noodzakelijk wordt.
Wanneer we dit nu even allemaal in gedachten houden en overpeinzen, dan is het echt niet
moeilijk om het volgende in te zien:
1. Allen zijn aspecten van het atma - dit is overigens het allereerste wat Krishna aan Arjuna
onderwees.
2. De Avatar is een zeer bijzondere vorm van de belichaming van het atma.
3. Terwijl mensen zich proberen te verheffen tot het niveau van het goddelijke door
zelfreiniging, bhakti en dergelijke, daalt de Avatar af om de mensen dit hele proces te leren
en hen aan te moedigen in hun streven. Krishna maakt dit inderdaad heel duidelijk.
4. God daalt neer als mens opdat de mens kan opstijgen naar het niveau van God. In dit drama
is de Avatar als zuiver, fris water dat als koele regen omlaag valt, terwijl de zich
ontwikkelende ziel is als water op het aardoppervlak, dat verdampt en opstijgt, droesem
achterlatend. Dat is het verschil tussen een Avatar als bijvoorbeeld Krishna en een devotee
als Ramana, die zich verheft.
5. Overigens erkende Sri Aurobindo de afdaling van God in de vorm van Sri Sathya Sai in
1926, maakte een korte opmerking van die strekking en trok zich later wezenlijk terug in
zichzelf.
In grote lijnen komt dit alles op het volgende neer:
1. Devotees van Sathya Sai Baba geloven vurig dat hij inderdaad een Avatar is.
2. Een Avatar komt met zijn voltallige vermogens, zoals bijvoorbeeld Krishna, en daarom
hoeft het geen betoog dat veel van zijn handelingen wonderbaarlijk lijken.
3. Al staan gewone mensen perplex van deze wonderen, Baba zelf zegt dat zij niets anders
zijn dan uitdrukkingen van zijn liefde.
4. Niet iedereen hoeft te geloven dat Baba een Avatar is. Toch geeft dat ongeloof hun niet het
recht om ongefundeerde lasterpraatjes te ondersteunen of Baba’s sociale werken te
bekladden; en dat ook nog eens zonder zelfs de moeite te nemen om zich op de hoogte te
stellen van de daadwerkelijke feiten - iedereen met een beetje fatsoen zal moeten toegeven
dat er geen particuliere liefdadigheidsinstelling bestaat die zoveel heeft gedaan voor de
armen en sociaal zwakken van dit land wat betreft medische zorg en drinkwater als Baba.
Lange tijd aanvaardde ik Baba alleen als een zeer goed en heilig persoon, tot ik een diepe
analytische en nauwgezette studie maakte van het leven van Krishna. Ook bestudeerde ik
zorgvuldig de verschillende boeken die Baba geschreven heeft, las afschriften van al zijn oude
toespraken en luisterde aandachtig naar de vele toespraken die ik bijwoonde. Daarnaast
bestudeerde ik de Bhagavad Gita, stukken en brokken van de Upanishaden, geschriften van
Vivekananda, leringen van Ramakrishna, Ramana enzovoort. Toen ging ik me realiseren dat
Sathya Sai Baba iets unieks was, niet in zijn uiterlijke vorm, maar in dimensies die veel
25
verder reikten dan alleen maar de vorm. Aan de beroemde Pakistaanse natuurkundige Abdus
Salam, een vrome moslim overigens, werd eens gevraagd hoe hij als wetenschapper in God
kon geloven. Salam gaf een kort antwoord. Hij zei: ‘Ik zie geen tegenspraak. Door de
natuurwetenschap probeer ik de uiterlijke wereld te begrijpen. Waar het God aangaat zoek ik
van binnen. Waar ligt het probleem?’
Eerder al bracht ik naar voren dat Gandhi zegt dat Hij, die het hart regeert en transformeert,
God is. Dat is nu precies wat Baba met mij deed en voor mij is dat genoeg om hem als God te
aanvaarden. Als dat criterium goed genoeg was voor Gandhi, is het goed genoeg voor mij. Ik
heb zoveel mensen zien veranderen, maar dergelijke incidenten worden nauwelijks bekend.
De voorzitter van de All India Sri Sathya Sai Organisation vertelde mij onlangs dat, toen hij
pas geleden naar Chattisgarh ging voor wat organisatorische routineklusjes, hij een man
ontmoette die werkzaam is als ambtenaar omzetbelasting. Deze man vertelde onze voorzitter
dat hij, vóór hij Sai Baba ontdekte, gewoon was om veel steekpenningen aan te nemen en
deze in feite opeiste. Maar nu heeft de liefde van Sai deze persoon voor altijd veranderd. Er
zijn talloze van dergelijke verhalen en ze zijn niet nieuw; zulke transformaties hebben zich ten
alle tijden over de hele wereld voorgedaan, bij mensen van alle geloven. Uiteindelijk is er
maar één God en wij zijn allemaal Zijn kinderen.
8. DE GODDELIJKE AANTREKKINGSKRACHT
Kenmerkend voor de godheid in menselijke vorm is onder meer zijn aantrekkingskracht, die
zich op buitengewone wijze uitdrukt. Hier is een persoonlijk verslag van een verhaal uit eigen
ervaring. Dit voorval vond plaats in 2004, dat moet geweest zijn na de invasie van Irak door
de coalitiestrijdkrachten. Hoe weet ik dat? Lees door, dan merkt u het.
Het was zomer, Baba was in Brindavan en ik toevallig ook. Op een dag vertelde iemand mij:
‘Zeg, er is een man uit Irak en je zou hem moeten ontmoeten’. Ik was opgewonden. Iemand
hier uit Irak, en nog wel in deze tijd? Ik mag hem zeker niet missen! Ik regelde toen op een
middag een afspraak met deze man in het gastenverblijf, grenzend aan Swami’s woning
(Trayee). Aan Sai Prakash, die de camera in onze studio (Prashanti Digital Studio) bedient,
vroeg ik om met zijn filmcamera te komen.
De man verscheen op het afgesproken uur, met zijn vrouw - ik wist niet dat zijn vrouw bij
hem was - en we begonnen te praten, terwijl Sai Prakash zijn filmcamera liet lopen. Er
ontvouwde zich een verbazingwekkend verhaal, en toch niet helemaal verrassend. Deze clip
hebben we op Sanskar vertoond en ik geloof dat hij ook in Saicast bekeken kan worden. Maar
in elk geval volgt hier in het kort het verhaal van deze man.
Zijn naam is Suleiman Dawood, als ik me goed herinner, en in de zeventiger jaren was hij
hoofdinspecteur van de politie in Bagdad, een belangrijke en machtige post. Saddam Hussein
was president geworden en gebood hem eens iets te doen dat tegen zijn geweten inging.
Suleiman weigerde, nam ontslag en vluchtte samen met zijn vrouw het land uit. Hij ging eerst
naar Turkije, bracht daar vele jaren door als zakenman; vertrok toen naar Bulgarije, ook weer
om zaken te doen. Nadat Saddam weg was keerden Dawood en zijn vrouw terug naar hun
geboorteland. De Amerikanen vroegen hem om weer het politiekorps van Bagdad te leiden,
maar hij weigerde; zoals hij mij vertelde wilde hij niet onder de veroveraars dienen. Hij had
nu genoeg geld en kon het zich veroorloven zonder werk te zitten. Maar hij was verre van
gelukkig, daar hij overal ellende en leed zag. Hij maakte zich zorgen en bad voortdurend tot
Allah.
26
Op een dag hoorde hij een stem die zei: ‘Ga naar India’. Suleiman stond versteld maar deed
erna deze ervaring af als een inbeelding. Maar de stem hield vol, dagen lang. Suleiman
besloot dat hij naar India zou gaan. Hij vertelde het zijn vrouw, die dacht dat haar echtgenoot
gek geworden was. Ze vroeg: ‘Waarheen in India?’ ‘Ik weet het niet.’ ‘Wat bedoel je met ik
weet het niet? Wie wil je zien in India?’ ‘Ik weet het niet!’ ‘Bedoel je dat je gewoon in India
wilt landen zonder te weten waarheen je moet gaan en wie je wilt zien?’ ‘Dat klopt!’
‘Waarom wil je gaan?’ ‘Omdat een heilige mij roept, daarom!’
Welke zinnige vrouw zou dat nu accepteren? Op dit punt in het verhaal aangekomen
onderbrak Dawoods’ vrouw hem met de woorden: ‘Ik besloot met mijn man mee te gaan. Ik
deed het niet omdat ik erin geloofde, maar omdat ik meende dat hij gek geworden was en
iemand nodig had om bij hem te zijn en hem zonodig te helpen.’ En zo begonnen de twee aan
een reis, letterlijk naar het onbekende. Stelt u zich de situatie eens voor. Het werd steeds
gevaarlijker, ook al hadden de Amerikanen Irak veroverd. Het vliegveld in Bagdad was dicht
- geen vluchten naar enige bestemming, alleen militaire vluchten. Dus besloot Dawood om
over land te reizen - eerst naar de grens met Iran, dan door Iran naar de grens van Iran met
Pakistan, dan dwars oversteken naar India, niet wetend waarheen! Maar hij begon gewoon aan
die reis omdat iets aan hem trok. Hij reisde per trein, bus en taxi.
Toen hij me dit verbazingwekkende verhaal aan het vertellen was, zat zijn vrouw voortdurend
te bidden. Zo’n achttien dagen na het vertrek uit Bagdad trokken ze India binnen bij de grens
van Wagha en gingen naar Amritsar. Daar vertelde iemand hem dat heilige mannen alleen in
Zuid India leefden! Dus ging het paar naar Delhi. Daar, op het New Delhi spoorwegstation,
probeerde Suleiman uit te zoeken naar welke plaats hij moest gaan. Iemand zei: ‘Ga maar
naar Puttaparthi, maar daarvoor moet je eerst naar Dharmavaram gaan’. De man probeerde
toen kaartjes te kopen voor een trein naar Dharmavaram, maar het meisje aan het loket gaf
hem die kaartjes niet. In plaats daarvan zei ze: ‘Ik denk dat u naar Puttaparthi wilt gaan, want
dat is een heilige plaats en niet Dharmavaram. Ik zal u op een trein zetten die naar Puttaparthi
gaat’, en ze gaf hem twee tickets voor een trein die via Puttaparthi naar Bangalore ging.
Een dag of wat later kwam het paar aan op het station van Puttaparthi; het had hun 23 dagen
gekost om van Bagdad naar hier te komen. Toen ze begonnen wisten ze niet waarheen ze
gingen; maar wisten ze het nu wel? Het antwoord daarop kwam toen Suleiman zich
omdraaide en een grote foto van Sai Baba met een lachend gezicht zag op het station.
Suleiman vertelde zijn vrouw opgewonden: ‘We zijn op de goede plek aangekomen. Kijk
daar, dat is de heilige man die mij riep!’
Suleiman ging naar de ashram, maar hoorde dat Sai Baba niet daar was maar in Brindavan.
Dat was echter geen probleem, want een Duitse devotee ging net op weg naar Brindavan en
beloofde het Irakese paar mee te nemen daarheen. Toen ik deze mensen ontmoette, waren ze
ongeveer een week in Brindavan en ze waren zo gelukkig. De vreugde straalde van het
gezicht van deze man af, die steeds naar Baba verwees als Baba Swami. Hij zou het liefst
Baba’s zegeningen ontvangen voor het volk van Irak, waarover hij zich veel zorgen maakte.
Dit is een nuchtere beschrijving van een buitengewone ervaring van mij, het verhaal te horen
van een man, die door een onbekende, maar machtige en onweerstaanbare kracht wordt
aangetrokken, vanuit zijn door oorlog verscheurde land, naar iets dat hij niet kon omschrijven,
maar dat hem niettemin aantrok. Dat is een voorbeeld van de roep, die de gelukkigen bereikt,
op vele verschillende manieren, onfeilbaar, als vanbinnen het sterke verlangen aanwezig is.
Dat is de goddelijke ‘daarginds’-oproep tot de latente goddelijkheid van binnen. In dit geval
27
was de goddelijkheid daarginds Sai Baba, zoals dat ook het geval was bij James Sinclair, jaren
geleden. (Velen van u zullen dat verhaal kennen en ik zal het hier niet herhalen.)
9. GODDELIJKE GENADE EN HET KWIJTSCHELDEN VAN KARMA
Dergelijke verbazingwekkende incidenten worden nauwelijks bekend, maar zullen terstond
terzijde geschoven worden door de ongelovigen als verzinsels of hooguit als
zinsbegoochelingen. Dat is te verwachten. Mijn eigen ervaring van de Avatar is dat hij vaak
de rol van examinator speelt. Hij kan testen om te zien of we voor de test slagen of zakken.
Baba zegt dat als een timmerman een spijker in de muur slaat om een afbeelding op te
hangen, hij eerst aan de spijker wrikt om te zien of die stevig vastzit. Is dat niet het geval, dan
zal hij nog wat verder slaan en pas als hij er absoluut zeker van is, hangt hij de afbeelding op.
Hij doet die test om de afbeelding te beschermen. Op dezelfde wijze komt de genade van God
pas als die terecht verdiend is.
Dit is een belangrijk punt, dat niet gemakkelijk te begrijpen is. Ook ik ging door deze fase van
grote twijfels heen: ‘God is onredelijk; waarom doet Hij dit en niet dat?’ en dergelijke. Aldoor
verzinnen we testen om God op de proef te stellen, ons niet realiserend dat ook Hij bezig is
met ons te testen! Vroeger hadden we een systeem genaamd ‘genadecijfers’; ik weet niet of
dat systeem nog bestaat, maar het werkte als volgt. Stel dat het kritische cijfer op 35 van 100
ligt. Stel dat een kandidaat op een examen 34 van 100 punten haalt. In dit geval kan de
kandidaat medegedeeld worden dat hij voor dat onderwerp is gezakt. Maar hier wordt het
cruciale feit genegeerd dat er bij een subjectieve evaluatie een afwijkingsmarge is. In de
wetenschap noemen we dit experimentele afwijking. Alle observaties zijn onderhevig aan
zo’n afwijking en als een experimentator een resultaat vermeldt, is hij tevens verplicht dit
nauwkeurig te omschrijven. In het geval van examens werd rekening gehouden met het feit,
dat er een afwijkingsmarge kan zijn bij het toekennen van cijfers, door een deskundige
autoriteit de bevoegdheid te geven om ‘genadepunten’ toe te kennen. Zo kon een vice
chancellor een extra punt toekennen aan een jongen die 34 in plaats van 35 punten had, zodat
zijn lot werd gewijzigd van gezakt in geslaagd; werkelijk een enorm verschil.
Het komt erop neer dat God ook zo’n systeem volgt. Mensen praten over het kwijtschelden
van karma, zonder het fijne ervan te weten. God heeft de wet van karma vastgelegd, maar laat
deze zich vanzelf voltrekken; Hij grijpt zelden in. Toch zijn er twee uitzonderingen.
Uitzondering een: de betreffende persoon heeft bijna alle slechte daden uit het verleden
goedgemaakt en heeft nog maar een beetje karma over. In dit geval kan en zal God het karma
kwijtschelden, zoals banken soms schulden kwijtschelden. Rijke landen deden dit onlangs
voor veel arme Afrikaanse landen, die hun geleende geld niet konden terugbetalen. In het
NDTV-programma dat ik eerder al noemde, riep een dame boos uit: ‘Ik was in de kamer toen
Sai Baba een interview gaf. Er waren twee heel zieke mensen; Baba negeerde hen en in plaats
daarvan creëerde hij een ring voor de Amerikaanse ambassadeur, alsof de diplomaat om zo’n
ring zat te springen’. Dit is een klassiek voorbeeld van hoe wij proberen God te beoordelen, in
plaats van ons te realiseren dat het precies andersom is.
En wat is uitzondering twee? Dat werd lange tijd geleden onthuld en is helder
gedocumenteerd in de Bhagavad Gita, als mensen die met modder gooien tenminste de
moeite nemen om daarin te kijken. In het midden van de Gita, in het negende hoofdstuk om
precies te zijn, geeft Krishna de eeuwige belofte dat wanneer iemand voortdurend denkt aan
God, Hij dan zorg zal dragen voor die persoon. Dit vervolgt hij met nog een nadrukkelijke
28
belofte in het laatste hoofdstuk, waarin hij zegt dat als iemand zich onvoorwaardelijk en totaal
overgeeft, God die persoon volledige bescherming zal verlenen.
In praktische termen betekent dit dat de Avatar niet per definitie in alle gevallen karma moet
kwijtschelden. Dat is niet zijn plicht, zoals sommige mensen schijnen te vinden. Het
kwijtschelden hangt ook af van bepaalde overwegingen en onwetendheid daaromtrent leidt tot
allerlei twijfels. Jaren geleden heb ik zelf op een middag twee mensen in hun rolstoel uit de
interviewkamer zien komen. Swami vroeg een van hen om op te staan en in het zicht van alle
mensen te lopen en dat deed hij. Maar de andere man bleef in de rolstoel zitten. Ik was
verbaasd en had medelijden met hem. De volgende morgen werd deze andere persoon
geroepen voor een interview en ik zei tegen mezelf: ‘O, deze man is vanmorgen aan de beurt’,
maar helaas ging hij niet lopen; hij zit nog steeds in de stoel, al is zijn toewijding geen greintje
verminderd. Tot velen die hem smeken zegt Baba: ‘Ik kan genezen, maar het karma kan niet
weggewassen worden. Het leed zal alleen uitgesteld worden tot het volgende leven; wil je de
bagage met je mee blijven slepen of wil je er definitief van afkomen?’
Zo ziet u dat dit kwijtschelden van karma niet zo eenvoudig is en het is niet te verwonderen
dat mensen, die elk dieper inzicht daarin missen, onzin beweren.
Ik moet hier nog iets anders noemen. In sommige gevallen, zoals bij patiënten met
kwaadaardige kanker, heeft Baba gewild dat zij geen pijn zullen lijden. Mijn vrouw is
overleden aan kanker en ze heeft niet de onverdraaglijke pijn geleden die kankerpatiënten
vaak moeten doorstaan in de laatste fasen. Haar broer, zelf oncoloog, die overigens haar eerste
aanval van borstkanker had vastgesteld, stuurde me een aantal morfinepillen voor het laatste
stadium (dat zeven jaar na de eerste operatie kwam), maar ze zijn helemaal niet gebruikt.
Swami zorgde goed voor haar en toen ze stierf hoefde ik niets voor de begrafenis te regelen;
dat werd volledig door hem overgenomen, tot aan het laatste detail toe; hij regelde zelfs een
groot aantal dames die meeliepen in de begrafenisstoet en de hele weg bhajans zongen. Vlak
voor haar dood bezocht hij haar persoonlijk in het ziekenhuis en materialiseerde vibhuti voor
haar en deed een beetje ervan in haar mond. En dit heeft hij zo vaak gedaan voor zoveel
mensen die in zijn nabijheid leefden en hem op een of andere wijze gediend hebben. In andere
woorden, als het verdiend is geeft Swami een gedeeltelijke korting.
Nu we het over karma hebben, herinner ik me een voorval, dat door Baba zelf werd
beschreven, toen hij jaren geleden met studenten sprak. Het was een persoonlijk onderhoud
van hem met studenten en enkele van ons ouderen waren aanwezig; ik was erbij omdat ik toen
vice chancellor was. Swami vertelde over een persoon die vroeger de kantine beheerde. Deze
man hield zielsveel van Swami, maar was nogal onaangenaam tegen alle anderen. Hij werd
herhaaldelijk gemaand liefdevol te zijn, maar zijn natuurlijke neigingen ofwel guna’s wonnen
het van hem. In zijn laatste dagen werd hij erg ziek, maar niemand kwam hem helpen. Het
liep zover dat hij in zijn eigen uitwerpselen lag en dat zijn lichaam bedekt met pus begon te
stinken. Swami ging toen naar hem toe, waste hem en zorgde voor de zieke man. De kerel
huilde, ‘Swami, ik heb u zo trouw gediend, moet mijn leven nu zó eindigen?’ Baba
antwoordde: ‘Je hebt mij je liefde betoond en daarom ben ik gekomen. Maar ik heb je altijd
gewaarschuwd anderen niet te beschimpen; daar heb je nooit acht op geslagen. Wat kan ik
eraan doen als je karma jou achtervolgt als de bloedhond van de hel?’
Beste lezer, mensen die weinig afweten van de Vedanta en alleen hier en daar een woord
hebben opgepikt, zullen soms onzin uitkramen. We kunnen dat negeren, maar ik schrijf dit
alles op om u tenminste enig idee te geven van hoe deze onschendbare wet van karma werkt.
De verwijzing naar het verhaal van de ongemanierde man brengt me op een andere kwestie
29
die velen naar voren brengen. Zij zeggen: ‘Luister, Baba spreekt aldoor over liefde, maar je
ziet hier zoveel mensen die onaardig tegen je zijn. Is dat niet in tegenspraak daarmee?’ Een
dergelijke opmerking is niet nieuw en is vroeger zelfs regelmatig gemaakt tegen Swami zelf.
Baba lachte die dan vaak weg met een humoristische opmerking, maar af en toe gaf hij de
correcte verklaring voor dergelijk gedrag. Dan zei hij: ‘Deze ashram is gewoon een deel van
de wijde wereld daarbuiten. Mensen komen hier van buiten. Sommigen blijven alleen maar
korte tijd en keren weer terug, terwijl anderen hier blijven om dienstbaar te zijn. Ik geef hun
de kans, met de hoop dat zij hun tijd zullen gebruiken om te transformeren. Het is aan hen om
zich te verbeteren. Als zij zich vast willen blijven houden aan hun ongewenste gewoontes en
bijvoorbeeld snel boos worden, dan wordt alles wat zij doen toegevoegd aan hun karmische
last. Daar kunnen zij nooit aan ontsnappen. Ik zeg mensen dat zij zich moeten verbeteren,
maar hun guna’s hebben stevige grip op hen. Men moet strijd leveren om boven zijn guna’s
uit te stijgen - dat is de lering van de Bhagavad Gita. Maar wie maalt daarom?’
Klagen over de ashram is niets nieuws. Iemand deed hetzelfde tegen Ramana die als antwoord
gaf: ‘Ben je hier gekomen om jezelf te verbeteren of om de ashram te verbeteren? Deze
ashram is een microkosmos van de buitenwereld. Als je hier jezelf leert te verbeteren, dan kun
je de wereld ingaan en beter blijven; dat zou je ook de gelegenheid geven om je omgeving te
verbeteren!’ En geloof me, dat is echt waar. Ik heb zoveel mensen gesproken die hiervan
getuigd hebben. Dr. Jeevanandam is een bekend chirurg die werkt in de universiteit van
Chicago. Hij heeft bijna 300 harttransplantaties verricht en enkelen van u zullen mogelijk
gehoord hebben van het interview dat wij met hem hadden op Radio Sai. Hij vertelde me dat
hij vroeger vaak erg ongeduldig was, maar sinds hij naar Baba gekomen is heeft hij geleerd
geduld te hebben. Ik kan ook wel zeggen dat ik zelf op veel belangrijke manieren geholpen
ben. Ik ben niet perfect, dat geef ik toe, maar ik geloof oprecht dat ik nu minder bagage heb
van onwenselijke gewoontes dan ik vroeger had, volledig dankzij Baba.
Nergens wordt deze transformatie duidelijker dan in Baba’s studenten. Zoveel van hen hebben
een prachtige transformatie ondergaan en trekken de wereld in om uitstekende voorbeelden te
worden. Ik heb Samir Bhatia (toen manager bij de HDFC-bank en nu hoofd van Barclays in
India) horen vertellen dat hij na het aantrekken voor HDFC van grote aantallen van Baba’s
studenten, merkte dat zij de sfeer van de onderneming hebben veranderd. Tijdens de
weekenden, als andere leden van het bankpersoneel naar feesten gingen, verdwenen onze exstudenten
gewoon in het niets. Later bleek dat zij naar naburige dorpen gingen om kleine
diensten te verrichten. Aangetrokken door dat idee voegden zich langzamerhand anderen bij
hen aan en al gauw adopteerde de bank zelf een paar dorpen voor ontwikkelingswerk. Dit
verhaal heeft zichzelf op vele plaatsen herhaald.
10. DE TSUNAMI STOPPEN
In het NDTV-programma waarnaar ik eerder al verwees, zei Swami Agnivesh dat indien Sai
Baba God was, Hij de tsunami wel zou hebben laten stoppen. Hij vroeg ook waarom Sai Baba
niets deed aan corruptie? Ik zou hier graag op willen antwoorden op twee niveaus, eerst
betreffende de tsunami zelf en ten tweede over het bestrijden van het kwaad (namelijk
corruptie).
Wat betreft de tsunami heeft Swami het al vele, vele malen duidelijk gemaakt dat Avatars
zelden ingrijpen in natuurverschijnselen, behalve plaatselijk. Krishna deed dit en ook Baba, in
een weinig bekend incident in verband met een grote overstroming, die Puttaparthi trof in de
vroege jaren zeventig. Een uitgebreid verslag hiervan hebben we al eerder in H2H geplaatst
30
en dus zal ik dit hier niet herhalen. Maar ik zou graag het volgende eraan toevoegen. Krishna
had Abhimanyu kunnen redden, maar hij deed het niet. Al die strijdmakkers van de Pandava’s
werden afgeslacht, maar Krishna deed er niets aan om dat te stoppen, al had hij het wel
gekund. Op wereldniveau gebeuren die dingen soms.
Op korte termijn kunnen we de betekenis ervan niet zien, maar op langere termijn wordt soms
iets van het goddelijke plan zichtbaar. Neem het voorbeeld van Jezus, zoon van God
genoemd. Had God Jezus niet kunnen redden? Natuurlijk wel; maar waarom deed Hij dat dan
niet? Omdat Jezus, door zich aan het kruis op te offeren, later een lichtend voorbeeld zou
worden voor miljoenen mensen, als de wereld zijn leringen het meeste nodig had. Heel vaak
zijn er verborgen versterkende effecten, maar die zien we niet. En omdat we die niet zien
trekken we overhaast allerlei conclusies. Overigens kan ik meedelen dat onderzoek door een
Sri Lankaanse wetenschapper uit Princeton, gepubliceerd in een vooraanstaand vaktijdschrift,
Geophysical Letters genaamd, aangetoond heeft dat de tsunamigolf in Sri Lanka, in een
kuststreek waar het koraalrif was opgeblazen om gips en brokken koraal aan toeristen te
kunnen verkopen, zonder iets om zijn razernij te stoppen ver landinwaarts kon gaan en een
hele trein met zo’n 1700 passagiers verwoestte, ermee solde en alle 1700 passagiers doodde.
In onze extra Tsunami-editie van H2H hebben we een foto van deze noodlottige trein
geplaatst. Waar ik op doel is dat terwijl de natuur uithaalt, de mens de schade nog vergroot.
We zien dit keer op keer, als het gaat om aardbevingen en orkanen. Een grote aardbeving in
Californië doodt tientallen mensen, terwijl een kleinere beving in Azië duizenden doden
maakt. Een orkaan die Florida treft doodt 12 mensen, terwijl een tyfoon die de Filippijnen
treft honderden mensen doodt. Als men zich niet druk maakt om de bescherming van zijn
medemensen, dan kan de natuur niet volledig daarvoor verantwoordelijk gesteld worden.
Wat betreft de klacht dat Baba niet alles eraan doet om corruptie te bestrijden, zou ik graag
het volgende willen zeggen. Corruptie is slechts één zonde (zij het een belangrijke) die de
hedendaagse maatschappij teistert. De fundamentele oorzaak is het afwijken van dharma
(rechtschapenheid). Avatars komen om de mens eraan te helpen herinneren dat hij zich aan
dharma dient te houden. Rama deed dat op zijn eigen wijze en Krishna ook. Baba doet
hetzelfde in zijn eigen stijl. En dat is door rustig de boodschap van liefde te verspreiden.
Weinig mensen zullen zich ervan bewust zijn dat veel terroristen in het Warrangaldistrict van
Andhra Pradesh hun leefwijze hebben veranderd in een vreedzaam leven, nadat ze onder
invloed van Baba zijn gekomen. Deze feiten zijn niet algemeen bekend, maar ik ken ze omdat
ik de mensen spreek die daar seva doen; ook heb ik die mensen hier zien komen in groepen
van honderden tegelijk, om zich te verheugen in hun transformatie. Helaas is transformatie
geen proces dat volop in het nieuws komt en hoe kan iemand die altijd afstemt op de
krantenkoppen en dergelijke, iets hiervan afweten?
Ik respecteer het maatschappelijke activisme van Swami Agnivesh, maar ik moet me toch
afvragen of deze geachte man ook maar iets heeft gelezen over de Vedanta. Misschien vindt
hij dat hij het niet nodig heeft, maar laat ik u zeggen dat de mens de plicht heeft om ten strijde
te trekken tegen onrechtvaardig gedrag (adharma), terwijl God geen verplichting heeft
(Krishna stelt dat heel duidelijk, als de heer Agnivesh de moeite neemt om de Bhagavad Gita
te lezen), maar alleen adviseert; dat deed hij ook in Kurukshetra. En in dit tijdperk zegt de
Avatar ons om adharma te bestrijden door het ‘wapen’ van liefde te gebruiken. Dat doen nu
de vrijwilligers van de Sri Sathya Sai Seva Organisatie, in stilte en rust, het hele jaar door, van
Darjeeling tot Kerala.
31
We doen ons best om deze hartverwarmende verhalen over te brengen, met de hoop dat
tenminste enkelen van jullie de moeite nemen om ze te lezen. Het spijt mij te moeten zeggen
dat er niet veel enthousiasme is onder veel devotees voor dergelijke verhalen, die gaan over
onzelfzuchtige liefde. Mensen lijken meer genoegen te beleven aan geroddel en als dat de
voorkeur is van veel devotees zelf, kunnen we het dan de media kwalijk nemen dat zij achter
geruchten en ongefundeerd materiaal aangaan om goede verhalen te maken? Ga alstublieft
naar H2H-archieven om deze hartverwarmende verhalen te lezen die we uitgebreid hebben
beschreven. Deze vormen alleen nog maar het topje van de grote berg van onzelfzuchtig
dienstbetoon.
Swami Agnivesh, wij volgen de strategie van doeners, maar werken in stilte en rust; ook zij
die in stilte bezig zijn dienen. Ik ben niet tegen hetgeen u doet; soms moet men wel zijn stem
luid verheffen tegen onrecht, om de aandacht ervoor te trekken, maar dat betekent niet dat
iedereen het op die manier moet doen. In cricket zijn er snelle worpen en ook spinners; voor
een team heb je naast goede veldspelers en slagmannen ook deze nodig. Dus beste swami, 1)
wilt u ons in hemelsnaam niet afwijzen en belachelijk maken, simpelweg omdat wij dingen
anders doen en 2) verwacht niet dat Baba de straat opgaat. Hij dient als wegwijzer, net als
Krishna dat deed.
Ik zal hier niet vermelden welke hulp Baba bood ten tijde van de Gujarat aardbeving en de
tsunami. Toch moet ik wel iets zeggen over een nauwelijks bekend voorval waarbij Baba
bescherming bood, toen het land zelfs in groot gevaar was. Ik weet niet hoeveel van u zich de
plotselinge en onverwachte aanval op India door de Chinezen in 1962 nog herinneren. Ik
herinner me die dagen heel goed. Ik was toen in Bombay en die tijd was als één lang,
eensgezind feest, waarbij iedereen Hindi Chini Bhai Bhai zong, wat betekent dat India en
China als broeders waren. Dat was de tijd toen India internationaal zeer gezien was, terwijl de
Chinezen wereldwijd werden gemeden, dankzij het vooroordeel in het westen. Ik herinner me
nog het bezoek van de Chinese premier Chou en Lai aan het toen geheten Atomic Energy
Establishment, dat later BARC werd. Er was een conferentie in Bandung in Indonesië en
Chinese leiders werden daarheen gevlogen in een vliegtuig van Air India, dat werd
opgeblazen met een geplaatste bom; gelukkig hebben velen dit overleefd.
We dachten dat we op goede voet stonden met de Chinezen, maar achter de schermen waren
de Chinezen helemaal niet gelukkig met de grens tussen India en China, zoals die door de
Britten getrokken was. Er waren veel woordenwisselingen en uiteindelijk, in oktober 1962,
zonden de Chinezen zowaar troepen naar India. Nehru was geschokt. Maar ondertussen
trokken de binnenvallende troepen snel door, met name aan de oostelijke zijde en waren ze al
bij de buitenwijken van Tezpur in Assam. Dit was ongelofelijk; de Chinezen stonden in feite
al bijna op de laagvlakten van India en niet ergens ver weg in de bergen. India deed
vertwijfelde beroepen op Amerika, die net de Cubaanse raketcrisis met de Sovjetunie achter
de rug had. Amerika zond onmiddellijk hulp en ik herinner me levendig de Amerikaanse
vliegtuigen, die elke 20 minuten landden op het vliegveld van Santa Cruz (deze vliegtuigen
konden wij aldoor in de lucht zien), om vuurwapens te brengen voor het gewapend conflict.
Wat heeft dit nu allemaal te maken met Sai Baba? Moment! Toen het Chinese leger ook nog
korte metten maakte met de (totaal onvoorbereide) Indiase troepen, gingen een paar mensen
naar Sai Baba en zeiden: ‘Swami, het land is in groot gevaar. U moet iets doen.’ Baba
antwoordde simpelweg: ‘Wees niet bang, er zal niets gebeuren; dit is Punya Bhumi
(deugdzame aarde); de Chinezen zullen zich weer terugtrekken.’ Haast niemand geloofde
hem. Maar weet u wat er toen gebeurde? Op 21 november 1962 kondigden de Chinezen, die
32
bezig waren India binnen te wandelen zonder enige weerstand van naam op hun weg tegen te
komen, eenzijdig een staakt-het-vuren af. Precies twee dagen voor Baba’s verjaardag!
Sindsdien zijn de twee landen veel nader tot elkaar gekomen.
Natuurlijk zullen sceptici niet geloven dat Sai Baba ook maar iets te maken had met de
eenzijdige verklaring van staakt-het-vuren door de binnenvallende Chinezen of hun
eropvolgende terugtrekking; maar de Avatar is hier niet om mensen te overtuigen. Hij is hier
om mensen te helpen die hulp zoeken. Zo is het altijd geweest en zal het altijd blijven. Vanuit
mijn eigen ervaring kan ik nog het volgende toevoegen. 1) Af en toe kan de Avatar dingen
doen die wij onlogisch en onwenselijk kunnen vinden. Misschien zijn ze dat ook in
menselijke termen, maar niet als zaken in een groter perspectief worden bekeken. Bovendien
heeft het omgaan met de Avatar alles te maken met geloof en onvoorwaardelijke liefde.
Krishna maakt dat heel duidelijk in het twaalfde hoofdstuk en de specificaties blijven tot op
de komma hetzelfde. Soms roept hij twijfels op, louter om ons te laten uitzoeken of ons geloof
wel sterk genoeg is. De Avatar komt om te helpen, te leiden en te onderwijzen. Maar hij stelt
ook op de proef, door moeilijke ballen met effect te bowlen, om een cricketuitdrukking te
gebruiken. Krishna beschrijft dit kort en bondig. Hij zegt, in het zevende hoofdstuk:
‘O Arjuna, ik ken alle mensen uit het verleden, het heden en zij die in de toekomst
zullen komen. Maar niemand kent mij! Verborgen als ik ben door de macht van mijn
schepping, ben ik niet waarneembaar voor iedereen. De misleide wereld kent mij, de
ongeborene en onveranderlijke, niet! Misleid door de uitingen van de drie guna’s
slaagt de wereld er niet in om mij, de onvergankelijke, die de voorbijgaande aspecten
van de schepping overstijgt, te kennen. Waarlijk, mijn goddelijke illusie (maya) is
moeilijk te doorbreken. Enkel zij die hun toevlucht tot mij nemen komen over die
illusie heen!’
en in het negende hoofdstuk voegt Krishna eraan toe:
‘De dwazen kennen mijn hogere natuur als Heer van de schepping niet. Daarom
verachten zij mij wanneer ik in menselijke gedaante ben. IJdel zijn de hoop, de
handelingen en het verstand van de dwazen die een demonische en misleidende
geaardheid koesteren. Maar de verheven zielen O Partha, die zich laten leiden door
hun goddelijke natuur, kennen mij als de onvergankelijke bron van alles. Ze vereren
mij met niet aflatende aandacht gericht op mij.’
Ik hoop dat hiermee alles gezegd is. De Avatar weeft het web van maya en filtert de
ongelovige Thomassen eruit; de getrouwen mogen dwaas en onlogisch lijken voor de
twijfelaars; maar waar het de Heer aangaat zijn zíj degenen die bevrijd worden.
Iemand, die leeft vanuit het hoofd in naam van rationalisme, zou zakken voor de test van de
Avatar, omdat deze test zaken behandelt voorbij het domein van zuivere logica. Zoals
Krishna het duidelijk stelt, is er een zichtbaar universum waarin God zich in immanente vorm
verbergt. Maar Hij houdt niet op te bestaan als het universum ophoudt, omdat Hij eeuwig is.
Zijn eeuwige aspect is de ongemanifesteerde vorm van goddelijkheid, voorbij tijd en ruimte.
Dat is, zo verklaren filosofen, het domein van het hart, dat voorbij koele logica ligt.
Dit rijk kan voorbij tijd en ruimte liggen; toch is het zelfs op aarde toegankelijk, mits men het
niet met het hoofd maar met het hart zoekt. Zoals ik al eerder aangaf, bedreef Einstein
wetenschap met zijn hoofd, maar toen het aankwam op het ervaren van het wonderbaarlijke
33
gevoel van ‘kosmische religiositeit’, zoals hij het noemde, deed hij dat met zijn hart.
Datzelfde gevoel werd door Vedische wijzen nagestreefd via meditatie en door vele anderen,
zoals moeder Theresa bijvoorbeeld, via de eenvoudige methode van het uitstorten van
onzelfzuchtige liefde. De wereld van de ervaring kan terzijde geschoven worden als schijn,
hallucinatie enzovoort, maar zelfs rationalisten hebben ervaringen, zoals het voelen van een
huivering, opwinding en dergelijke. De sublieme gelukzaligheid, die Chaitanya Mahaprabhu
bijna constant ervaarde, lag op het hoogste topje van de ervaringsschaal. Voor de rationalist
kan dit misschien niet bestaan, maar voor Tyagaraja bestond het wel toen hij innig verenigd
was met Rama door zijn bezielde liederen. Ik vermoed dat dit ook voor vele anderen in andere
culturen heeft gegolden. Ik herinner me nog goed de woorden die Heisenberg schreef, als
jongeman van omstreeks 22 jaar. Kort nadat hij een doorbraak maakte die leidde tot de
ontdekking van kwantummechanica, schreef Heisenberg een brief aan zijn zus. Als ik het
goed herinner schreef hij: ‘Ik voelde me alsof ik over de schouders van de goede Heer keek,
toen Hij de symfonie van het universum schreef!’
11. WEERLEGGEN VAN VERKEERDE INFORMATIE
Beste lezer! We moeten ons in zekere zin zorgen maken als er pogingen zijn in hoge kringen
om ons te doen ontsporen, maar laten we ons tegelijkertijd niet van streek maken door andere
kwaadwilligen. Een van die opruiers zegt bijvoorbeeld dat Sai Baba de atoombom
ondersteunt, omdat Baba’s naaste medewerker ooit (wijlen) dr. Bhagavantam was, ‘de vader
van de Indiase atoombom’, zoals deze man zegt. Ik weet toevallig het een en ander over dr.
Bhagavantam, niet alleen betreffende zijn wetenschappelijke bijdragen, maar ook over zijn
professionele loopbaan en tevens zijn verblijf hier bij Swami. Wat betreft zijn professionele
loopbaan hield Bhagavantam zich vroeger bezig met het ramaneffect, onder de supervisie van
zijn wetenschappelijke mentor, de heer C.V. Raman. Later schreef Bhagavantam boeken over
het ramaneffect, in feite een van de eerste. Vervolgens hield hij zich deels bezig met de
toepassing van groepstheorie op de analyse van spectroscopische gegevens en deels met het
boek dat hij schreef met Venkatarayudu; hij werd erg bekend voor er andere boeken
verschenen. Later deed Bhagavantam veel uitstekend werk in magnetische ruimtegroepen, en
hoe die toepasbaar zijn voor de analyse van macroscopisch magnetische gegevens over vaste
deeltjes. Beroepsmatig was Bhagavantam professor in de natuurwetenschappen in de Andhra
universiteit en later werd hij de voorzitter van het befaamde Indian Institute of Science (I.I.S.)
in Bangalore. In die periode bezocht Baba af en toe Bhagavantam in zijn woning in I.I.S.
Bhagavantam was ook werkzaam als wetenschappelijk adviseur van de minister van defensie.
Naar ik zeker weet had Bhagavantam absoluut geen enkele relatie met de ontwikkeling van
het Indiase kernwapenprogramma. Ik kan het weten want ik heb 35 jaar op het departement
van atoomenergie gewerkt. In feite zijn de namen van de mensen die het eerste nucleaire
programma hebben ontwikkeld algemeen bekend, en velen van hen ken ik persoonlijk, zoals
mijn voormalige baas (wijlen) dr. Raja Ramanna en mijn voormalige collega dr. P.K. Iyengar.
Is er dan enige relatie tussen Bhagavantam en de atoombom? Welnu, op een zeer indirecte
wijze. (We hebben een opname waarop Bhagavantam zelf dit verhaal vertelt voor een
videocamera. Deze werd een aantal jaren geleden gemaakt door een Amerikaan. Die clip
hebben we en misschien zullen we die op Saicast zetten.) Vrij snel nadat Bhagavantam naar
Sai Baba gekomen was, vroeg Baba hem of hij iets over de Bhagavad Gita wist.
Bhagavantam antwoordde van niet. Sai Baba merkte toen op dat dit jammer was, aangezien
de vader van de atoombom, Robert Oppenheimer, een beroemde versregel uit de Gita citeerde
toen hij in 1945 de allereerste proef bijwoonde in de woestijn van Nieuw Mexico. Dit is een
goed gedocumenteerd incident, waarin Oppenheimer het vers citeert over Krishna die
34
stralender schijnt dan duizend zonnen. Dit vers staat in het elfde hoofdstuk. De schittering van
de exploderende bom en zijn enorme kracht deed Oppenheimer denken aan dit specifieke
vers. Overigens heeft Oppie, zoals hij bekend stond, Sanskriet geleerd om de originele versie
van de Bhagavad Gita te kunnen bestuderen. Nadat hij Bhagavantam aan dit incident
herinnerde, zei Baba dat het te betreuren was, dat een Amerikaanse wetenschapper de Gita
wel kende en een Indiase wetenschapper niet. Terwijl hij dit zei materialiseerde Baba voor
Bhagavantam een exemplaar van de Gita uit het zand langs de Chitravathirivier, waar zij
beiden toen waren. Dat is de enige relatie tussen Bhagavantam en de Indiase atoombom! U
ziet hoe onwetendheid feiten kan verdraaien. En dat gebeurt door mensen die men zou moeten
kunnen geloven als ze beschuldigen uiten.
Maar in de huidige maatschappij zijn de normen tot een dusdanig bedenkelijk niveau gedaald,
dat zodra het woord kindermisbruik wordt genoemd, de beschuldiging wordt geloofd en op tv
een volkstribunaal wordt opgericht, dat een uitspraak doet, gebaseerd op een jury die
communiceert via SMS! Ik hoorde dat juist rond de tijd dat de Hindustan Times (die ironisch
genoeg ooit werd uitgegeven door Mahatma Gandhi’s zoon!) naar buiten kwam met zijn anti-
Baba artikel, de Guardian in Engeland een paar vergelijkbare beschuldigingen bracht. Dit is
uiterst ongelukkig, want de Guardian is een zeer gerespecteerde krant. Maar tegenwoordig
zijn de maatstaven van de journalistiek niet meer wat zij geweest zijn. Ik had nooit gedacht
dat ik in mijn leven nog eens de tijd zou meemaken dat toonaangevende kranten in India een
foto van een executie op de eerste pagina plaatsen. Nog maar twintig jaar geleden, toen
publieke ophanging in een naburig land regelmatig voorkwam, werd algemeen verklaard dat
dergelijk vertoon het toppunt was van onbeschaafd gedrag. Maar die normen werden vorige
week in de wind geslagen, zelfs door fatsoenlijk geachte Indiase kranten. Ja, we leven in een
tijd waarin betamelijkheid niet meer belangrijk schijnt te zijn.
Tot slot zou ik een oproep tot de lezers willen doen, met name de jongere. Jullie hebben de
gelegenheid om je ware aard te ontdekken en die ontdekking te gebruiken om je omgeving en
daarmee de wereld te verbeteren. Onderschat jullie mogelijkheden niet. Vandaag kun je nog
op een onbeduidende positie zitten, maar wie weet wat morgen zal brengen? Toen hij nog
maar een joch van zestien jaar was, schudde Clinton de hand van Kennedy in het Witte Huis.
Jaren later zou hij daar zelf zitten en toen hij die plek verliet, was hij in een positie waarin hij
heel veel goeds kon doen voor de armen in Afrika, en dat doet hij feitelijk ook. Heb daarom
vertrouwen en maak je klaar voor de toekomst, in de overtuiging dat in dat geval de
almachtige God je niet over het hoofd zal zien als Hij zoekt naar mensen die een grote rol
moeten gaan spelen.
Gelieve daarom de tijd te nemen om spirituele lectuur te lezen. Lees en overdenk, want alleen
dat zal de geest verruimen. Probeer met die verruimde blik te zien wat voor hulp u kunt
bieden; er zijn vele wegen daartoe. Als u schrijfvaardigheid heeft, zou u bijvoorbeeld voor
ons verhalen kunnen schrijven over de triomf van liefde en dharma (rechtschapenheid) in
deze tijd; veel mensen denken dat dit aardige onderwerpen zijn voor lezingen, maar in de
praktijk niet werken. Uiteindelijk overwint altijd het goede - dit is geen Hollywoodformule,
maar de werkelijkheid van dharma. Natuurlijk, het kwade kan op korte termijn opmerkelijk
succes hebben, maar er is geen historisch feit te noemen waarin het kwade voorgoed
overwonnen heeft. Dit kan niet, om de simpele reden dat dharma ten grondslag ligt aan de
schepping en niet het kwade.
Op het praktische vlak zou ik onze lezers, speciaal de jongeren, willen verzoeken wat tijd vrij
te maken om je uitgebreid op de hoogte te brengen, niet alleen van Baba’s leringen, maar ook
35
tot in detail van wat hij heeft gedaan. Het spijt mij te moeten zeggen dat men nauwelijks op de
hoogte is van wat H2H nu precies is en dat velen (oud Sai-studenten incluis) de Sai Inspiredienstverlening
aanziet voor H2H. Tevens schijnen nog niet veel mensen ervan op de hoogte
te zijn dat er nota bene 24 uur, 7 dagen per week radio-uitzendingen zijn. Ook is het heel
spijtig dat hoewel er een luxe en werkelijk kostelijke serie van vijf fotoboeken is uitgebracht
ter gelegenheid van de 80ste verjaardag, met 800 pagina’s vol foto’s van Sai Baba’s leven en
werk (inclusief het ziekenhuis en de waterprojecten), er maar weinig mensen daarvan op de
hoogte schijnen te zijn of, wat nog erger is, niet erg geïnteresseerd zijn. Als wij zo weinig
belangstelling hebben in de leringen en in de werken, hoe kunnen we dan nog iets goeds
verwachten van de buitenwereld, die zoveel minder weet?
Juist vandaag ontvingen we een e-mail van een bezorgde ouder die erg ongerust is dat zijn
kinderen zich om niets in de wereld bekommeren dan hun ‘superidolen’. Maar als mensen
bereid zijn ons te helpen, kunnen we zovelen bereiken die zich graag willen inzetten voor
minder bedeelden en voor de mensheid en de natuur in het algemeen.
12. SAMENVATTING
Dit is een erg lang artikel geworden en ik zal daarom tot slot de belangrijkste punten eruit
samenvatten.
- Mijn doelstelling is tweeledig; allereerst ter informatie en ten tweede om devotees in
staat te stellen zich te wapenen met voldoende feiten, zodat zij in de toekomst, als dat
noodzakelijk zou worden (wat God moge verhoeden!) zelf al de aantijgingen op
passende wijze kunnen weerleggen.
- Verder heb ik getracht om vele punten wat gedetailleerder uiteen te zetten zodat zij,
die de laatste tijd naar Baba zijn gekomen, inclusief de jongeren, een beter inzicht
krijgen in de begrippen God en Avatar.
- Zoals Sai Baba ons voorhoudt is het geboren worden als mens een geschenk, dat
gegeven wordt om de mens de kans te bieden zich te bevrijden en terug te keren naar
God. Baba zegt dan ook: ‘Van God zijn we gekomen en tot God moeten we
terugkeren’
- Praktisch gesproken betekent het dat we ons leven moeten vergeestelijken. En dit
betekent weer dat we ons in het leven serieus moeten inspannen om ons voortdurend
bewust te zijn van onze kosmische oorsprong en natuur en van de noodzaak om in
volledige harmonie te zijn met de kosmos zelf.
- Als we zo gaan leven, zullen tenminste enkele mensen om ons heen aangestoken
worden en ook transformeren.
- Laten we niet onderschatten hoeveel kracht er in dit verspreiden van goedheid zit.
Enorme bosbranden zijn vaak het gevolg van kleine brandhaarden. In de natuur zijn
veel andere voorbeelden te vinden van organische omslagpunten. Als goedheid zich
verbreidt, dan zal er beslist een stadium komen dat de kritieke drempel wordt
overschreden en dingen ten goede keren. Een dergelijke kentering komt voor in het
leven van individuen, maar het is nodig dat wij de mensheid naar zo’n positieve
kentering leiden, opdat de planeet en de mensheid beiden gered worden.
De weg die vóór ons ligt is niet gemakkelijk, is behoorlijk zwaar en we moeten vele
oneffenheden verduren in de vorm van mensen, die onverantwoord en op negatieve wijze
36
spreken. Dit alles moeten we onderweg doorstaan. Ik hoop dat mijn schrijven tenminste iets
zal helpen daarbij.
Tenslotte hoop ik dat wij allen goed beseffen dat God slechts zeer zelden als mens naar de
aarde afdaalt. Als Hij dit doet, moeten we die kostbare kans niet verspillen door aan onze
persoonlijke activiteiten voorrang te geven, hoe goed die ook mogen zijn. In een toespraak
van enkele jaren geleden zei Baba krachtig: ‘Wat bedoelen jullie toch met streven naar
persoonlijke bevrijding? Ga naar buiten om de mensen daar te dienen. Dan zal God naar jou
uitzien en jou bevrijding verlenen, zelfs ongevraagd!’
Ons wordt gevraagd om God overal te zien en daarop te resoneren met liefde en
dienstbaarheid. Dat kan alleen gebeuren als we niet alleen met het hoofd maar ook met het
hart kijken.
Laten wij bidden dat zij, die verstrikt zijn geraakt in het bedrieglijke rijk van het hoofd en
Swami verwensen, werkelijke liefde gaan ondervinden en transformeren. Zoals het gezegde
luidt, was de heilige van vandaag de zondaar van gisteren en zal de zondaar van vandaag de
heilige van morgen zijn. Vóór een vrucht rijp en zoet wordt, moeten vele stadia doorlopen
worden. Als we dus reageren op kritiek, moeten we ons niet laten gaan en het grotere verband
uit het oog verliezen.
Praktisch gesproken betekent dit dat we tijd moeten vrijmaken om voortdurend te drinken uit
de bron van aloude wijsheid. Het is niet voldoende om alleen e-mails te checken, de
effectenhandel te volgen en meer van dat. De Vedanta zegt: doe dat allemaal als onderdeel
van de rol die je in het leven moet vervullen, maar niet ten koste van het grotere verband.
Laat ik met de woorden van Adi Shankara zeggen dat als het einde komt, geen medicijn ons
kan redden, maar alleen de naam van de Heer!
God zegene u, Jay Sai Ram.
‘Liefde is je grootste goed. Ontwikkel liefde en spreek altijd de waarheid. Waarheid klinkt
bitter, terwijl men zich gemakkelijk laat amuseren door leugens. Mensen versmaden de melk
die op hun drempel is neergezet, terwijl ze bereid zijn om kilometers te reizen om een fles
drank te kunnen drinken. Onwaarheid is tegenwoordig aan de orde van de dag. Onwaarheid
mag anderen plezieren, maar niet jouw geweten. Streef ernaar je geweten tevreden te stellen
vóór je anderen tevreden stelt. Volg onder alle omstandigheden het pad van waarheid. Als het
uitspreken van de waarheid kan leiden tot gevaar, zwijg dan.’
Sathya Sai Baba

Gebruikersavatar
Devious
Erelid
Berichten: 6467
Lid geworden op: 14 jul 2003 22:17
Locatie: saturn
Contacteer:

Bericht door Devious » 27 apr 2007 09:40

Bedankt voor het plaatsen van deze informatie Atma. Ik wil je er echter wél even op wijzen dat we op dit forum óók een eigen inbreng verlangen (dus niet alleen knip en plak werk). Niet dat ik bij voorbaat zeg dat je dit niet gaat doen, dus begrijp me niet verkeerd. Ik zeg het maar even om eventuele misverstanden te voorkomen.

Vriendelijke groet.
'Bij een discussie die de redelijkheid zoekt heeft hij die het onderspit delft groter voordeel, voor zover hij er iets van opgestoken heeft.’ Epicurus (341-271vc)

Herman2
Forum fan
Berichten: 397
Lid geworden op: 14 mar 2007 07:47

Bericht door Herman2 » 27 apr 2007 09:41

Wat betreft seksueel misbruik: ik zat vroeger een tijdje bij de Bhagwan/Osho-beweging en ben ook een keer in het hoofdkwartier in Poona geweest. Daar nam ik waar dat tijdens "darshans'' (zogeheten verlichtingsessies in aanwezigheid van de meester) de grote goeroe zich ook overgaf aan seksuele excessen. Hij had het vooral op knappe jonge volwassen vrouwen gemunt die zich als het ware vrijwillig aanboden en veronderstelden dat je na seks gehad te hebben met een verlichte meester zelf ook verlicht werd. "Spiritueel luilekkerland" schreef Lyn Stevens daarover in haar kritisch boek "Een schijn van heiligheid".

Dat waren dan nog volwassenen die zich min of meer vrijwillig lieten gebruiken. In het geval van Sai Baba is het erger omdat er sprake is van misbruik van minderjarigen die zich in een afhankelijke positie wanen en dan veronderstellen dat dit erbij hoort.
Grüss Gott, falls Du Ihn begegnest.

Plaats reactie