appelfflap schreef:doctorwho schreef:Een kind is geen "eigendom"van de vader, en ik vind dat hier bij moverende gronden de moeder beslist. Dus baas in eigen baarmoeder.
als je de vader geen rechten geeft is het ook moeilijk om hem plichten te geven zoals bvb latere alimentatiebetaling. persoonlijk vind ik wel dat vader mee inspraak mag hebben in bepaalde gevallen mbt (niet)uitvoering abortus.
het is tenslotte het kind vd beide volwassenen en niet het privebezit vd vrouw.
vb: gehandicapt kind en man wil het kind nemen en vrouw niet. waarom zou man niet gehoord mogen worden?
waar en hoe je de grens trekt is weer een ander punt
De grens is mi vrij eenvoudig.
Zodra je die vader het recht geeft de abortus tegen te houden, bezorg je die moeder automatisch de verplichting om de zwangerschap voort te zetten in het geval dat de vader dat wil. Hiermee ontneem je haar dus de zeggenschap over haar eigen lichaam en wordt ze een soort broedstoof voor die vader. Dat kan niet echt de bedoeling zijn. Bovendien komt de zorg voor de kleine in 99 % van de gevallen toch bij de moeder terecht, die hiermee in ieder geval de komende 18 jaar zoet is.
Indien paps de moeder kan dwingen tot een abortus, het andere uiterste, dwingt hij haar tot een onprettige procedure, die voor sommige vrouwen simpelweg traumatisch is. In beide zou de man dus een onevenredige invloed hebben op haar leven.
De moeder dient dus het laatste woord te hebben in deze kwestie.
Natuurlijk hebben vaders plichten op het moment dat er een kind geboren wordt. Ik zie dat als een plicht naar je familie, zoals je ook plichten hebt naar je broers en zussen, ouders, oma enz. En in die gevallen heb je al helemaal geen inspraak gehad in hun geboorte. Bij die baby hab je die kans wel gehad, nl bij de conceptie. Had je maar stil moeten liggen, of een condoom moeten gebruiken.
Time is an illusion. Lunchtime doubly so. -- Douglas Adams