Het is al enige jaren in de pen en ook al overal in Nederland is er een planmatige aanpak om meer gebruikers gemakkelijke één- of tweepersoonsappartementen te bouwen.
Voor ieder, die daar behoefte aan heeft, gelijkvloers en geen tuin te onderhouden, maar een fijn ruim balkon en eventueel aangevuld met een gemeenschappelijke ruimte en een gelegenheid tot koffie drinken en een hapje te eten.
Doet me denken aan de late jaren 60. DE uitvinding bij woningnood. De aanleunwoning toen, voor elke 65 plusser en met de mogelijkheid mee te doen met de koffiezaal en gaarkeuken van het bejaardenhuis.
Maar waarom stoort mij dan deze manier van praten, het probleem en de plannen benoemen dan zo?
Toen waren de omstandigheden nog vaak zo dat het een enorme vooruitgang was voor ouderen, die meestal in sterk verouderde huizen woonden, zonder CV,, vochtige huizen en nog primitieve sanitaire voorzieningen.
Dat is nu totaal niet meer van toepassing en ook zorg is prima te regelen bij mensen thuis tot en met indien nodig een traplift.
Waarom dit probleem en dit voorstel altijd weer zo gesteld, dat het klinkt alsof het voor de zoveelste keer inleveren van ouderen is ten bate van jongeren?
Oproep aan 70-plussers: wilt u uit uw eengezinswoning?
Altijd weer worden de oudere mensen aangesproken op het gevoel, dat ze moeten wijken voor jongeren.Minister Ollongren (Binnenlandse Zaken) ziet in het bouwen van appartementen voor ouderen een oplossing voor de woningnood. Veel ouderen zitten nu nog in eengezinswoningen en houden daarmee de jongere generatie tegen.
Altijd is het weer deze generatie, die zich daardoor steeds bij meer dingen afgeschreven gaat voelen als volwaardig lid van de gemeenschap.
Een kwestie van hoe het wordt gebracht.
Waarom niet gewoon alleen alle voordelen benoemen van het verhuizen naar een gelijkvloerse moderne woning, met al die gemakken vlak naast de deur?
En het volledig open laten voor mensen, totdat zij er zelf volledig aan toe zijn of dat er door omstandigheden geen andere keuze meer zou zijn.
Is in de praktijk niet veel anders, maar klinkt toch meer als een vooruitgang bij veranderende omstandigheden bij het ouder worden, dan als een achteruitgang, afgedwongen door de wensen en behoeften van jongeren.
Een dat alleen door leeftijd.
Waarom heb ik de vieze smaak in mijn mond, dat mensen hier alleen nog nummers, aantallen en data zijn?
Een logaritme in een systeem.
(in ieder geval betreffende minister). Trek dit dit eens door naar het gehele kabinet en de huidige actualiteiten. Wat mij betreft zijn de politieke en ondemocratische ontwikkelingen (bijvoorbeeld rond corona) zo beangstigend, dat ik niet alleen een vieze smaak in mijn mond krijg, maar er behoorlijk misselijk van begin te worden.
