Thomas en Maria

[Maria]

IngeB heeft op DogmaVrij in 2015 een blog geschreven over de kerstdagen.
Maar elk jaar is het weer aktueel voor veel kerkverlaters en ex gelovigen
Thomas en Maria aan de kerstdis
Hoe dat kan voelen en hoe dat kan zijn voor mensen, die uit een gelovig nest komen.

Nu speciaal met het oog op mensen, die een dergelijke situatie kennen.
Dat kan op veel verschillende manieren.
Inge richt zich mn. op de situatie binnen streng gelovige gemeenschappen en op mensen, waarvoor gebeurtenissen door verandering van geloofsovertuiging traumatisch kunnen verlopen.
Richt zich vnl. op pogingen tot opnieuw verbinding maken, daar waar breuken zijn of dreigen te ontstaan, maar met behoud van de eigen beleving van levensvisie.

Hoe kunnen wij daarmee omgaan?
Is dat waar we zelf ook voor kiezen of is er een definitieve breuk, als samengaan niet mogelijk blijkt?
Of is dat aangepast aan de omstandigheden van deze dagen, waarin families samenkomen uit traditie en de saamhorigheid in het gedrang kan komen?

Zelf ben ik daar met mijn ouders (toen zij nog leefden) nooit over begonnen en heb de zeldzame keren, dat zij erover begonnen geaccepteerd zoals het was. Een geuit verdriet of een verwijt.
Met geen van beide wilde ik in discussie gaan vanwege het eerste.
Meestal kwam het geloof niet ter sprake dan alleen als het over de kerkgang ging op een bepaalde tijd in verband met bezoek.

Bij mijn broers en zussen is het verschillend.
Er wordt zelden gepraat over geloof.
Zo ja, dan alleen het uiten van de eigen mening en geloof en geen bekeringsdrang.
Alleen bij één gelovige zus komt het wel eens ter sprake, maar ik merk dat ze het heel ongemakkelijk vindt, als ik praat over wat ik niet geloof.
Mijn zwager heeft wel de neiging zich sterk te uiten, maar ook niet als ik er niet over begin of in de discussie meega.
Meestal is de conclusie, dat we elkaar nemen voor wat we zijn en voor wat onze overtuiging is en we er eigenlijk nooit diep op ingaan.
Zo ook bij vrienden, waar de gelovige toch wel in de minderheid is.
Ik ben dan vaak degene die het niet leuk vindt, als de ene de andere gaat uitdagen, als ik weet dat zij dat niet prettig vinden.

Hoe gaan jullie om met familie en vrienden met verschillende levensovertuigingen tijdens bijeenkomsten?

[Hopper]

Hoe gaan jullie om met familie en vrienden met verschillende levensovertuigingen tijdens bijeenkomsten?

Na tientallen jaren ben ik er handig in geworden om op tijd van onderwerp te veranderen als ik met diepgelovige familieleden in gesprek ben.
Soms moet je dan even hard ingrijpen, want ik weet precies wat voor onaangename sfeer er ontstaat bij theologische onmin.
Dan helpt een praatje over het weer ook niet meer. Dan moet je een harde, controversiële stelling er in gooien over een onschuldig onderwerp. Liefst bij iemand die het spelletje mee speelt. Dat klaart de lucht.

Maar er zijn ook gelovige familieleden die heel goed aanspreekbaar zijn op het geloof. Ik noem dat wel eens de hart-christenen. Daarmee kun je wel in discussie over levensovertuigingen. Die zijn milder.

[Petra]

Mijn eerste schonemoeder was zo'n heuse gelovige.
"Als je zelf kindjes krijgt ga je vanzelf in god geloven" zei ze altijd heel stellig. Dat stellige kreeg ik verschrikkelijk de kriebels van, maar kon er geen draad tegenin brengen toen ik nog geen kindjes had.
Nog lastiger was dat ze het allemaal zo enorm goed bedoelde. Dan kwam ze toedekken voor het slapen gaan en tekende ze een kruisje op mijn voorhoofd. Dat ze dan eerst haar vinger natlikte vond ik gewoonweg smerig maar jah hè... knettergek maar lief bedoeld, dacht ik dan.
En m'n eerste kerstmis in de kerk. Wat een toestand of ik er wel mooi genoeg uitzag. Waar die god zich allemaal toch druk om maakt, dacht ik toen. Maar ja, ze had alleen maar zoons dus ik was haar ehh zo op gehoopte poppetje
Maar toch, kerst was door haar wel een bijzondere beleving. De kerstversieringen waren geweldig mooi.
De broodtafel was een happening om nooit te vergeten. Niet te evenaren ook.
Eigenlijk is dat het vooral waar wij met kerst aan terugdenken. Sweet memories.
En stom genoeg hebben man en ik helemaal niks met het geloof maar waar we ook komen gaan we een kerk in om voor haar een kaarsje te branden.

[Hopper]

En stom genoeg hebben man en ik helemaal niks met het geloof maar waar we ook komen gaan we een kerk in om voor haar een kaarsje te branden.

Je hebt dan toch wel eerst het kaarsje natgelikt hè? Anders weten ze daar boven natuurlijk niet voor wie dat kaarsje is!

[Petra]

En stom genoeg hebben man en ik helemaal niks met het geloof maar waar we ook komen gaan we een kerk in om voor haar een kaarsje te branden.

Je hebt dan toch wel eerst het kaarsje natgelikt hè? Anders weten ze daar boven natuurlijk niet voor wie dat kaarsje is!

Wat een geinig
Ik ben ertoe in staat, met dan in m'n achterhoofd de lol over wat mensen daar dan weer allemaal van denken.

[Maria]

Na tientallen jaren ben ik er handig in geworden om op tijd van onderwerp te veranderen als ik met diepgelovige familieleden in gesprek ben.
Soms moet je dan even hard ingrijpen, want ik weet precies wat voor onaangename sfeer er ontstaat bij theologische onmin.
Dan helpt een praatje over het weer ook niet meer. Dan moet je een harde, controversiële stelling er in gooien over een onschuldig onderwerp. Liefst bij iemand die het spelletje mee speelt. Dat klaart de lucht.

Ik begrijp dat niet helemaal.
Hoe kan dat de sfeer door theologisch onmin verbeteren?
Hoe gaan ze dan met de confrontatie aan?
Brengt dat geen extra gevoelsmatige verwijdering?
Of kunnen jullie de onderwerpen goed scheiden?

"Dat klaart de lucht" schrijf je.
Voor wie?
En in welke hoedanigheid was dat dan nodig en met goede resultaten?

[Hopper]

Na tientallen jaren ben ik er handig in geworden om op tijd van onderwerp te veranderen als ik met diepgelovige familieleden in gesprek ben.
Soms moet je dan even hard ingrijpen, want ik weet precies wat voor onaangename sfeer er ontstaat bij theologische onmin.
Dan helpt een praatje over het weer ook niet meer. Dan moet je een harde, controversiële stelling er in gooien over een onschuldig onderwerp. Liefst bij iemand die het spelletje mee speelt. Dat klaart de lucht.

Ik begrijp dat niet helemaal.
Hoe kan dat de sfeer door theologisch onmin verbeteren?
Hoe gaan ze dan met de confrontatie aan?
Brengt dat geen extra gevoelsmatige verwijdering?
Of kunnen jullie de onderwerpen goed scheiden?

"Dat klaart de lucht" schrijf je.
Voor wie?
En in welke hoedanigheid was dat dan nodig en met goede resultaten?

Ik schrijf dat er een onaangename sfeer ontstaat bij theologische onmin. Sommige gelovigen zijn heel erg betrokken bij hun mening. Daarom ben ik er handig in geworden om die confrontaties te vermijden. Het enige wat ik nodig heb is een een-tweetje met een mede ongelovige.

Ik vermijd de confrontatie juist omdat er met (sommige) gelovigen per definitie niet te praten valt. Dat geeft geen gevoelsmatige verwijdering, omdat ik gewoon een terrein zoek die onschuldig is. (Een beetje lol maken)

Het is niet dat we de onderwerpen goed kunnen scheiden. Ik ben bekend met het fanatisme waarmee mensen hun overtuigingen verdedigen. Mijn moeder was ook heel erg gelovig en omdat ik toch ook een goede relatie en verstandhouding na streefde (ze leeft niet meer) dan dien je iets te verzinnen. Soms kan je dan ook orginele invalshoeken verzinnen. Waarom zou ik tegen Jezus zijn? Ik denk dat de Jezus zoals we die kennen uit de bijbel nooit bestaan heeft. Maar ik kan toch over hem spreken zoals ik over Roodkapje zou spreken? Daar kan ik ook familieleden mee tot kalmte krijgen. (Heb uw vijanden lief of zoiets)

Leven en laten leven is mijn motto. Ik hecht niet zo veel waarde aan mijn eigen overtuigingen. En dan zie je des te beter hoe (sommige) familieleden dat wel doen. Voor wie geen waarde hecht aan zijn eigen overtuigingen is het gemakkelijk om anderen op het verkeerde been te zetten. En dan is de stemming gelijk weer een stuk vrolijker.

[Hopper]

En stom genoeg hebben man en ik helemaal niks met het geloof maar waar we ook komen gaan we een kerk in om voor haar een kaarsje te branden.

Je hebt dan toch wel eerst het kaarsje natgelikt hè? Anders weten ze daar boven natuurlijk niet voor wie dat kaarsje is!

Wat een geinig
Ik ben ertoe in staat, met dan in m'n achterhoofd de lol over wat mensen daar dan weer allemaal van denken.

Nah, zonder dollen. Ik heb ook wel eens een kaarsje opgestoken in een of ander Maria kapelletje. In mijn beleving is dat niet stom, maar je doet het voor degene die je herdenkt. En als die veel met de kerk had, dan kan je dat best doen. Als je stil staat bij degenen die overleden zijn, dan doe je dat meestal in de sfeer van wie hij of zij was. Je kan ook een nummer van Elvis Presley draaien als de overledene daar fan van was. Je hoeft er dan zelf niks aan te vinden.

[Storm]

Je hebt dan toch wel eerst het kaarsje natgelikt hè? Anders weten ze daar boven natuurlijk niet voor wie dat kaarsje is!

Wat een geinig
Ik ben ertoe in staat, met dan in m'n achterhoofd de lol over wat mensen daar dan weer allemaal van denken.

Nah, zonder dollen. Ik heb ook wel eens een kaarsje opgestoken in een of ander Maria kapelletje. In mijn beleving is dat niet stom, maar je doet het voor degene die je herdenkt. En als die veel met de kerk had, dan kan je dat best doen. Als je stil staat bij degenen die overleden zijn, dan doe je dat meestal in de sfeer van wie hij of zij was. Je kan ook een nummer van Elvis Presley draaien als de overledene daar fan van was. Je hoeft er dan zelf niks aan te vinden.

Ja, ik heb dat vooral met muziek, muziek die me herinnerd aan iemand waar ik van hield en die er niet meer is. Ten diepste doe ik dat voor mijzelf; niet voor hen. Het is een balsem op de wonde of soms het openrijten van wonden.

Gekibbel is er zeker binnen onze familie -we hebben nogal wat temperament, en nu ook nog een puber kleinzoon-. Toen ik in een geloofscrisis kwam werd dat stevig uitgemeten en besproken. Het gevolg was dat jongste atheist/agnost is geworden in een zeer korte tijd ( ze had al wel haar twijfels). Oudste staat er zo'n beetje in als mij; gaat zelden nog naar de kerk maar is niet los van het evangelie.
In de familie van mijn man speelde een situatie af te vergelijken met "knielen op een bed violen''. Vader kwam plotseling tot geloof en geen kerk was goed genoeg, dus gezelschappen. Eén zus woonde nog thuis en heeft het heel moeilijk gehad, vader overleed op zijn 58ste jaar, deze tijd heeft ongeveer 8 jaar geduurd. Hun moeder was een wijze,lieve vrouw, ze was bevindelijk gelovig maar sprak er alleen maar over met kinderen die dat wilden. Scheidingen binnen de familie wist ze rustig op te vangen zelfs zo dat ze nog hield van de ex-partners. Toch heeft de situatie rondom vader teweeg gebracht dat 2 kinderen anti-theïstisch geworden zijn. Ze droegen hun moeder de kerk in en verlieten die zelf...ze konden niet onder het gehoor zitten van een dominee. De predikant mocht ook niet mee naar het kerkhof waar het gebruikelijk is dat het : "Onze Vader" gebeden wordt. Dat hebben 2 kinderen altijd nog moeilijk gevonden, waaronder mijn man; het hoorde bij het "ten grave dragen'' wat mijn schoonmoeder ook zou willen.

[Hopper]

@Storm

Ja, dat is een moeilijke kwestie. Anti-theïstisch kan net zo erg zijn als theïstisch. Het is veel eenvoudiger en aangenamer om elkaar in de waarde te laten. Mijn ouders hebben een uitvaart met alle kerkelijke rituelen gehad en ik zou niet anders gewild hebben. Voor een verwerkingsproces is het belangrijk om in de geest van de overledene te handelen. Ik heb dan ook geen enkele moeite om een uurtje in de kerk te zitten. Jammer dat zoals in jouw geval zowel theïsme als anti-theïsme mensen verwond en uit elkaar drijft. Daarom is een lolletje maken op zijn tijd ook zo belangrijk. Ten teken dat je alles niet al te serieus moet nemen.

[Petra]

Die onmin en strijd tussen wel en niet-gelovigen.. dat is denk ik de reden dat zovelen een verbinding tussen geloof en wetenschap proberen te maken. Om op de e.o.a. manier ergens harmonie te vinden tussen al die partijen.
Ik heb het ook geprobeerd maar krijg het niet voor elkaar.

[Storm]

Die onmin en strijd tussen wel en niet-gelovigen.. dat is denk ik de reden dat zovelen een verbinding tussen geloof en wetenschap proberen te maken. Om op de e.o.a. manier ergens harmonie te vinden tussen al die partijen.
Ik heb het ook geprobeerd maar krijg het niet voor elkaar.

Denk je dat?
De verbinding is misschien dat er ook gelovigen zijn die wetenschap bedrijven, niet alle gelovigen staan achter de lopende band. En als ze dat goed doen en er over hun schouder mee gekeken kan worden, kan dat m.i.

Dit topic gaat meer over de emotionele band en ergernissen. Visa versa.

[Petra]

Die onmin en strijd tussen wel en niet-gelovigen.. dat is denk ik de reden dat zovelen een verbinding tussen geloof en wetenschap proberen te maken. Om op de e.o.a. manier ergens harmonie te vinden tussen al die partijen.
Ik heb het ook geprobeerd maar krijg het niet voor elkaar.

Denk je dat?
De verbinding is misschien dat er ook gelovigen zijn die wetenschap bedrijven, niet alle gelovigen staan achter de lopende band. En als ze dat goed doen en er over hun schouder mee gekeken kan worden, kan dat m.i.

Ja dat denk ik, maar ik ga dan ook uit van goede intenties.

Dit topic gaat meer over de emotionele band en ergernissen. Visa versa.

Vandaar mijn:

Om op de e.o.a. manier ergens harmonie te vinden tussen al die partijen.

P.S.
Zouden er dingen bestaan op deze aardkloot waar we geen emoties bij hebben?