Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Kritische maatschappij gerichte hersenspinselen...:)

Moderator: Moderators

Plaats reactie
Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 03 mei 2018 20:39

Het was in de zomer van 1969 geloof ik. Iemand vroeg mij of ik een klusje wilde opknappen aan een landhuis in de sjieke buurt van Hilversum. Ik deed dat graag want een beetje extra geld was mij zeer welkom, aangezien ik ver boven mijn stand woonde. Ik moest mij vervoegen bij een wat verwaarloosd pand, waarvan de eigenaresse mij al in de tuin stond op te wachten. Het was een wat oudere dame die sterk deed denken aan een Jordanese kroegzangeres. Zwaar opgemaakt, en behangen met kettingen, armbanden en juwelen.
Het vreemde was dat alles zorgvuldig bij elkaar gezocht leek, zodat het toch geen ordinaire indruk maakte.
Joviaal volks en buitengewoon hartelijk vroeg zij mij meteen de hemd van het lijf, Hoe oud ik was, wat ik deed voor de kost, en of ik al verkering had. Dat laatste was tot mijn verdriet nog steeds niet het geval. Dan moest ik maar dansles nemen sprak zij ferm. Zij zou het wel betalen. En ik zou wel zien dat het met een paar danslessen wel goed zou komen met de meisjes. Terwijl zij vrolijk doorsnaterde leidde zij mij naar de achtertuin waarin een tuinhuisje stond. Eigenlijk meer de overblijfselen van wat eens een tuinhuisje geweest was, want het gammele bouwsel stond op instorten.
Of ik het maar wilde slopen was de vraag. Dat leek mij niet al te veel werk, dus pakte ik wat gereedschap en ging het huisje binnen. Het krot bleek gemeubileerd te zijn en maakte een bewoonde indruk. Er stond een opgemaakt bed, een paar stoeltjes en een tafel voorzien van een schoon kleedje. In een hangkast zag ik een paar herenkostuums en op de vloer nog een paar gepoetste schoenen. Ik liep de tuin weer in en zei:
"Mevrouw eh..Weet u dat eh...:"stotterde ik. "O, zeg maar tante Mina hoor, zo noemen ze mij allemaal!" Eh..mevrouw Mina, het huisje staat nog vol met spullen hoor, dat kan ik zo niet slopen toch? O, jawel hoor, zet die troep maar allemaal voor aan de weg want die meneer komt het zo ophalen.
De dag was zo eenvoudig begonnen, en nu moest ik onverwacht iemands persoonlijke bezittingen in een koffer duwen en aan de straat zetten? Het leek mij niet juist, en toen ik mijn ongemak probeerde te verwoorden, zei ze dat het perfect in orde was. Zij was met de huurder overeen gekomen dat hij zijn laatste spullen in de loop van de dag zou komen ophalen. Hij had al meerdere maanden de huur niet betaald, en de gemeente had ook al moeilijk gedaan over dat illegale bouwsel, dat helemaal niet illegaal was want zij had een vergunning, en iedereen spande tegen haar samen tot en met de burgemeester toe, en ze zat zodoende in een dwangpositie, dat zou ik toch wel begrijpen?? Zij ratelde gewoon door zonder zelfs maar op te houden om even adem te halen.
Als ik deze klus voor haar zou willen opknappen, dan had zij nog veel meer werk voor mij. En ze was goed van betalen, daar kon ik van op aan. Mina was goed voor haar centen, dat kon ik bij iedereen navragen...
Dus zette ik de koffer en nog een paar plastic tasjes aan de weg, en begon met de sloop. Dat wil zeggen ik duwde stevig tegen de ene kant van de houten wand, tot ik gekraak hoorde, daarna gooide ik mijn gewicht tegen de andere wand, en kreeg het dak op mijn kop. Dat was gelukkig niet zwaar, en het huisje lag plat.
Het enthousiasme van Mina kende geen grenzen. Ze had nog nooit iemand zo snel een tuinhuis zien slopen. Ze zou meteen de burgemeester bellen dat het nu voor elkaar was, en ik moest blijven eten, want ik was haar redder in de nood terwijl iedereen haar altijd in de steek liet, zelfs Jezus kon niet bij mij in de schaduw staan...
Ja, Mina was duidelijk gestoord. En toch had haar dankbaarheid iets oprechts,alsof zij werkelijk meende wat zij zei.
Ik werd met zachte dwang naar binnen geduwd, en daar zag ik een huiskamer die precies overeen kwam met de chaotische indruk die zij op mij gemaakt had. Één wand werd volledig in beslag genomen door een dressoir van waarlijk gigantische afmetingen. Daarop stond alles uitgestald wat een mens maar kan bedenken.Ik zag ordners, maar ook bundels losse papieren, gemeentelijke aanschrijvingen en allerhande dwangbevelen. Er was een overvloed aan prullaria, bijzondere schelpen en een tuinkabouter.Stapels kranten.
Her en der verspreid lagen sieraden, variërend van goedkoop bazarspul tot echt dure items. De andere wand werd in beslag genomen door een veelheid van foto's. Rijp en groen zonder enig verband door elkaar modern en ouderwets, soms zelfs antiek, alledaagse amateur familie kiekjes, maar ook heel fraaie prenten duidelijk gemaakt door een beroepsfotograaf.

Terwijl haar spraak waterval ononderbroken werd voortgezet zag zij toch kans om een goede kop koffie te zetten en werd ik voorbereid op de enorme hoeveelheid werk die zij mij te bieden had. Aan de andere kant van de stad bleek zij namelijk nog een paar woningen te bezitten waaraan iets opgeknapt zou moeten worden. En ik leek haar nu juist de ideale persoon omdat te doen, handig en nog leuk om te zien ook.
Dat laatste was wel waar, maar bij dat "handig" had ik zo mijn twijfels. Nou ja, twijfels...Zeg maar gewoon afschuwelijke zekerheid. Ik was, en ben nog steeds buitengewoon onhandig.

Maar dat komt vanzelf wel aan het licht in het verdere verloop van dit verhaal.

Gebruikersavatar
Bonjour
Moderator
Berichten: 4133
Lid geworden op: 27 jun 2008 23:26

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Bonjour » 04 mei 2018 09:20


Reacties op dit verhaal graag in viewtopic.php?f=12&t=17367
Bedankt.
Zelfs als schepping bewezen wordt, is Magrathea net zo waarschijnlijk als God.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 04 mei 2018 15:48

Deel II
=============
Het grootste deel van de week was ik werkzaam in een fabriek voor school en kantoor meubelen. Goor en ongezond werk maar het betaalde het hoogste loon in de omgeving, en daar ging het mij om. Een echt leuke en redelijk betaalde baan zat er voor mij niet in, daarvoor was mijn opleiding veel te laag.
Op zekere dag verzocht de bedrijfsleider ons naar de kantine te komen, want hij wilde ons voorstellen aan een tiental nieuwe werknemers.
Daar zaten inderdaad een stuk of tien gebruinde mannen, de geen van allen een andere taal spraken dan Arabisch. Op één uitzondering na. Zijn naam was Nuri Alal. Hij was de enige die Frans sprak. Die tien nieuwe collega's kwamen namelijk uit Marokko en Frankrijk heeft een tijdlang het protectoraat gevoerd over Marokko. Niemand in de fabriek bleek Frans te spreken, ik ook niet. Maar ik was wel vertrouwd met Italiaans, en sprak een redelijk beetje Engels, dat ik had opgepikt van de televisie. Bovendien kent ons land een groot aantal Franse woorden, omdat ook ons land ooit bezet is geweest door Frankrijk.
Het eerste dat ik deed was een Frans zakwoordenboek kopen zodat ik met handen en voeten met Nuri contact kon maken. Ik had het voordeel van een speciale aanleg voor talen, en hoe meer je er spreekt hoe makkelijker dat wordt. Het duurde dan ook niet lang of ik fungeerde tot mijn vreugde meer als tolk dan als verfspuiter.
Dat was mij al eerder overkomen toen ik bij mijn vorige baas met Italianen moest samenwerken. (het was hoogconjunctuur dus ik wisselde vrij snel van werkgever voor een tientje meer per week) Op die manier kwam ik wel goed in mijn woordenboeken te zitten. Nuri was een aardige jongen, met een wat aristocratisch voorkomen. Heel anders dan de rest van zijn landgenoten die tamelijk grove gelaatstrekken hadden en een sterke door de zon gelooide leerachtige huid bezaten. Zij bleken allen -behalve Nuri- uit dezelfde landstreek te komen. Het waren Berbers afkomstig uit de noordelijke geïsoleerde bergdorpen van Marokko, die hoewel zij het Arabisch wel machtig waren, onder elkaar het meest in hun eigen Berbertaal spraken. Zij hadden kennelijk besloten dat Nuri hen maar het beste zou vertegenwoordigen, wanneer er zaken op het werk geregeld moesten worden.
Dan werd ik natuurlijk ook meegesleept omdat verder niemand het met dik arabisch accent gesproken Frans van Nuri kon verstaan.
Het duurde dan ook niet lang of wij werden onafscheidelijke vrienden. Dat kon ook moeilijk anders als je vanaf niks een taal moet leren. Maar hij was ook zeer sympathiek en had altijd een goed humeur.
Als ik vrij was fungeerde ik als duvelstoejager voor Tante Mina, die mij op een dag naar één van haar huizen stuurde om een verstopping van een afvoer te verhelpen. Die verstopping bleek zich voor te doen in een onwaarschijnlijk groot maar verveloos landhuis. Zo ongeveer het formaat van een kleine kazerne.
In dat huis waren vele kamers, en in die kamers stonden standaard vier stapelbedden langs de muur. De schaarse ruimte die overbleef werd in beslag genomen door een tafel en wat stoelen. In deze spartaanse omgeving woonden permanent vier mannen waarvan de meesten in Marokko geboren waren. Er waren totaal drie verdiepingen, en op elke verdieping was één vaste wastafel aanwezig. Beneden was één douche, en op de eerste etage nog eenbadkamer met ouderwets ligbad en een extra toilet. Dat was de hele sanitaire voorziening voor ongeveer dertig mannen.
Geen wonder dat de zaak verstopt zat. Mina zei wel dat ze een afspraak had lopen met een installatie bedrijf om extra voorzieningen aan te brengen maar volgens enkele bewoners zei ze dat een half jaar geleden ook al, en zij hadden nog geen loodgieter gezien...
Terwijl ik op zoek ging aan de plaats van de verstopping kreeg ik gezelschap van een paar mannen waarvan een enkeling wat gebroken Nederlands sprak.
Één wat oudere man met een trieste oogopslag keek mij indringend aan en zei:"Frouw dáoet" Waaruit ik opmaakte dat zijn vrouw Dáoet heete. Stom genoeg vroeg ik hem of Dáoet ook in Nederland woonde of dat zij in Marokko was achtergebleven. "NEE!! sprak hij verbolgen. FROUW DÁOET!! Toen drong het langzaam tot mij door dat zijn vrouw pas was overleden.
Dan sta je met al je taaltalent heel lelijk voor schut. Ik kon mijzelf wel voor m'n botte kop rammen.
En als het nu bij deze ene miskleun gebleven was, had ik er vrede mee gehad. We snappen allemaal wel eens iets niet direct nietwaar? Maar er kwam al snel daarop pijnlijk aan het licht mijn talent voor talen, ruimschoots werd overtroffen door een onmiskenbare aanleg voor het begaan van blunders.
De nu volgende flater kan je dan ook echt scharen onder de klassieker aller stommiteiten...
Lees, en huiver..., of liever sla dit gedeelte maar over, want hierna zal ik tot in de verre toekomst doorgaan voor de dorpsidioot van Hilversum.
Het was mij na veel zoeken gelukt de verstopping op te sporen halverwegen onder de vloer van de eerste verdieping. Daar liep een loden pijp van de wastafel naar beneden, en net in een bocht bleek de zaak dicht te zitten.
Blij dat ik de oorzaak gevonden had verloor ik geen tijd met het inwinnen van advies, maar ging welgemoed aan de slag. De lange veer die ik had meegenomen om de verstopping door te prikken bleek veel te kort.
Er zat niets anders op dan de vloer open te breken teneinde de leiding te bereiken. Tot zover ging alles heel goed.
Had ik echter geweten dat je een loden pijp niet moet doorzagen, omdat je hem daarna niet meer dicht krijgt, dan had ik dat natuurlijk niet gedaan.
Maar dat is achteraf praten.Ik was al gelukkig met het besef dat ik de obstructie spoedig zou kunnen verhelpen.Dus zette ik lustig de zaag fluitend in de loden pijp, en plukte daarna de verstopping die bestond uit een mengsel van zeep haren en kippenveren naar buiten.
Nu was het werk op een haar na gevild.
Alleen nog even dichtsolderen, maar dat moest toch niet moeilijk zijn...
Dat was het wel...Heel erg moeilijk...vooral voor een leerling timmerman. Ik zette de brander op de pijp, en hield de staaf soldeer bij de hand. De pijp zakte als een verkeerd behandelde soufflé zuchtend in elkaar. Nu had ik een gat veroorzaakt waar ik mijn kop wel in kon leggen...
De wanhoop sloeg genadeloos toe. Die zaak moest hoe dan ook dicht, dus besloot ik op zoek te gaan naar materiaal dat mij uit de brand zou helpen.
Ik belandde in een schuur die uitpuilde van allerlei afgedankte onderdelen van fietsen en motoren, en daartussen vond ik zowaar een stuk metalen buis, met een diameter dat net iets groter was dan de doorgezaagde loden pijp. Dat schoof ik over de doorgezaagde leiding en smeerde alles dicht met een mengsel van houtlijm zaagsel en afdichtkit. Ten overvloede omwikkelde ik het geheel met een grote hoeveelheid tape, spijkerde de vloer weer netjes dicht, en maakte dat ik wegkwam.
Mina was dolblij dat ik het euvel zo snel en met een minimum aan kosten had verholpen.
Ik moest natuurlijk weer blijven eten, omdat ik naar Mina's oordeel veel te mager was, en ik wel niet goed voor mijzelf zou zorgen. Ik bleef natuurlijk graag want koken kon zij als geen ander...
Drie dagen later moest ik in datzelfde huis een raadselachtige lekkage verhelpen...Hoe dat nou kwam?

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 05 mei 2018 16:23

Deel III

De lekkage bleek onherstelbaar. Een of andere kluns had vermoedelijk een loden afvoerpijp doorgezaagd...Wie daar uiteindelijk voor verantwoordelijk was is nooit aan het licht gekomen. Vermoedelijk een van de huurders, maar de naam stond er niet bij. Een erkend installateur heeft de nodige herstel werkzaamheden verricht.
En toen hij er toch was, ook meteen wat betere sanitaire voorzieningen aangebracht, zodat er niet langer een permanente wachtrij stond als men zich eens wilde wassen. Soms is er reden om een stuntelaar dankbaar te zijn, ook al blijft hij anoniem.
Mina had voor mij nog steeds meer dan voldoende werk, en door de ervaring wat wijzer geworden vermeed ik zaken te repareren waar ik geen verstand van had.
Daarbuiten viel er genoeg te doen zonder daarmee direct in de problemen te komen. Ik raakte zodoende op goede voet met de bewoners van het pension, en werd regelmatig uitgenodigd om bij hen thee te drinken of te blijven eten.
De thee die zij schonken was bijzonder lekker omdat zij heel veel aandacht aan de bereiding schonken. Het had meer weg van een uitgebreide ceremonie waarbij er diverse malen heet water in een theepot gegoten werd. Dat werd dan daarna overgegoten in een andere theepot en voorzien van gedroogde takken die een sterke pepermuntsmaak toevoegde. Het merkwaardige was dat de thee uiteindelijk met toevoeging van een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid suiker in een glas geschonken werd, vanaf een armlengte hoogte. Waarom dat zo moest weet ik nog steeds niet, maar iedereen deed dat op die manier.
Het eten werd groepsgewijze bereid, maar was meestal niet gemaakt volgens een bepaalde traditie, of landsaard. Dat was gewoon te duur. Bij de supermarkt werden Hollandse ingrediënten gekocht, waarbij de prijs bepalend was voor wat er uiteindelijk op tafel belandde. Wat in de aanbieding was werd ingekocht. Met een duidelijke voorkeur voor paprika uien knoflook aubergines tomaten en kip. Kip was het enige vlees dat zij aten. Deze mannen waren niet gierig, maar zij wilden zoveel mogelijk geld overhouden om naar huis te kunnen sturen. Zelf namen zij genoegen met het goedkoopste dat er te krijgen was, en dat gold niet alleen voor het eten, maar voor alle artikelen zoals spullen voor de persoonlijke hygiëne, kleding of huishoudelijke artikelen. Maar wat zij kookten was niet alleen uiterst voedzaam en gezond, zij wisten door op een geraffineerde manier van Marokkaanse kruiden gebruik te maken, met puur Hollandse ingrediënten toch een exotische smaak aan de maaltijd te geven. Het was bij hen goed toeven, met één pan op de vloer, waar men omheen gaat zitten op kussens die altijd voorhanden waren.Voor iedereen een vers stuk Marokkaans brood dat je diende te kneden tot een soort lepel, om daarmee het voedsel met de hand uit de pan te vissen. Het was even wennen, maar is heel gezellig, en je hebt na afloop niet veel werk aan de afwas...

Omdat er onder hen niemand was die een Europese taal sprak, bleef de conversatie aanvankelijk noodgedwongen beperkt door gebaren met handen en voeten, afgewisseld met soms een sprongetje. Dat laatste kwam dan vaak voort uit wanhoop omdat men met uitsluitend handgebaren toch niet de fijne nuance kan overbrengen die men voor ogen heeft... Dus besloot ik maar Arabisch te gaan leren, waarbij mij gelukkig alle hulp geboden werd die ik maar wenste.
De mannen vonden het kennelijk leuk dat die gekke Hollander hun taal wilde leren, en er was altijd wel iemand beschikbaar die een uur of wat van zijn vrije tijd wilde opofferen, om mij in te wijden in dat zangerige Arabisch met zijn lastige keelklanken. Ik geloof zelfs dat ze het een welkome afleiding vonden die voor hen de verveling doorbrak. Want lezen konden ze niet, en schotelantennes waren er evenmin. Niemand had nog een draagbare telefoon. Het enige contact met het thuisland en de familie, werd tot stand gebracht wanneer iemand op vakantie ging, en dan na verloop van tijd weer terugkeerde met de groeten van het hele dorp.
Wat ik het eerst nodig dacht te hebben was een woordenboek, en een verklaring van het Arabische alfabet.
Daarvoor moest ik naar Amsterdam want in heel Hilversum bleek zoiets niet te koop. Toen ik na veel moeite toch een woordenboek had bemachtigd bleek dat voor mijn doel onbruikbaar. Het grootste deel van de bewoners kon lezen nog schrijven. De"hooggeschoolden" hadden hooguit vier jaar lagere school gehad. Er bleef mij niets anders over dan alles woord voor woord fonetisch in een schrift te noteren, en dat uit het hoofd te leren. Ik voelde mij als een antropoloog in de jungle, die te gast is bij een stam die een onbekende taal spreekt. Toch ging het verrassend snel, hoewel ik extra alert moest zijn zodat men mij geen schuttingtaal zou onderwijzen. iets dat mij in het verleden wel met Italianen was overkomen. Die hadden soms de grootste lol als ik de meest obscene uitdrukkingen gebruikte in de veronderstelling dat ik iemand beleefd te woord stond. Maar deze Marokkanen hadden blijkbaar een ander soort gevoel voor humor, want niemand leerde mij onbehoorlijke woorden. Ook leerde ik niet vloeken, terwijl Italianen de eerste les al hun best deden mij zoveel mogelijk vloeken bij te brengen. En die zijn welhaast schilderachtig uitgebreid. In Nederland hebben wij, wat vloeken betreft veel minder fantasie dan Italianen aan de dag leggen. Misschien omdat zij een lange Katholieke geschiedenis hebben. Maar wij zijn weer beter in elkaar allerlei ziektes toe te wensen. En dat is kwalijker. Ik zeg veel liever hartgrondig goderverde godgloeiende godverdomme dat dat ik iemand zou toewensen dat hij de tyfus of erger kan krijgen. Want dat gegodver is het meest overtuigende bewijs dat goden niet bestaan. Anders was ik natuurlijk al lang geleden door de bliksem getroffen geworden geweesdt nietwaar?. Nu ga ik dan toch weer twijfelen, omdat ik nog maar steeds niet door hemelvuur geveld wordt, terwijl het mij heden juist erg goed zou uitkomen. Zeker met het oog op de gebreken die zich voordoen als gevolg van mijn leeftijd. Misschien is er wel een geheime instructie:"Voor hem geen bliksem"! Hij zal door de tijd gesloopt worden. Dat zal hem leren!!

Ondertussen ging ik mij steeds meer verbazen over Mina. Aan de ene kant zag ik een gewetenloze huisjesmelker, die iedere maand een vorstelijk bedrag aan huurpenningen incasseerde, en er geen been in zag om wanneer iemand een paar weken de huur niet betaalde, zijn spullen gewoon het raam uit te flikkeren.
Aan de andere kant kon zij heel spontaan genegenheid voor iemand koesteren en die persoon bedelven onder idioot dure kado's. Bij ziekte was zij heel zorgzaam en bleek geen moeite haar teveel om de narigheid te verlichten. Eigenlijk was zij in alles wat zij deed grenzeloos overdreven.
Zowel in het kwaad als in het goed. Misschien was zij wel een gespleten persoonlijkheid. Wat mij in haar beviel was dat zij iedereen hetzelftde behandelde.
Afkomst of status was voor haar van geen belang. De burgemeester werd hetzelfde behandeld als een van haar huurders. Zij zag geen verschil, en of je nu uit Afrika kwam of uit Groenland speelde voor haar echt geen rol. Zij stond er niet bij stil. Zij leefde in een heel ongecompliceerde wereld. Als je haar tegenwerkte was je de vijand, en deed je dat niet dan was je een vriend. Het was zwart of het was wit maar daar zat niets tussenin. En ze was volkomen eerlijk.
Haar gedrag was in alle gevallen extreem uitbundig en druk. Zonder dat je dacht dat dit een pose was. Zo zat zij in elkaar, en haar omgeving accepteerde dat voor zover ik dat heb kunnen waarnemen.
Als voorbeeld van haar bizar gedrag herinner ik mij een voorval waarbij ik nog steeds in de lach schiet als ik daar aan denk. Ik moest met haar mee naar het centrum om iets te kopen, ik ben vergeten wat dat precies was. Zij gedroeg zich op de fiets alsof er geen verkeersregels bestonden, gaf nooit richting aan, en sloeg linksaf zonder te kijken of dat wel kon. Op een drukke kruising reed zij door rood, recht in de armen van een agent die daar natuurlijk op reageerde door haar aan te houden. Mina barstte los in een tirade over de drukte van tegenwoordig, en het feit dat zij maar een arme oude vrouw was, die het toch al zo moeilijk had omdat zij in scheiding lag, en nu op weg was naar het ziekenhuis waar haar zoon lag die aan zijn hart geopereerd moest worden waar zij zich als moeder natuurlijk veel zorgen om maakte: "Ja man, dat begrijpt u toch wel? U heeft toch ook een moeder?? En daarbij heb ik al moeite met afstappen, en dan is het verkeer ook nog eens zo verwarrend met al die stoplichten en zo. En alles veranderd ook maar plotseling! Neem nou al die stoplichten!! Dan weer rood en dan weer groen!!!... De Agent stopte zijn bonboekje haastig weg en wist niet hoe snel hij Mina kon aansporen om maar gauw door te rijden. Ik denk dat hij na dit voorval verwilderd een dagje vrij heeft gevraagd...
Dan weer rood en dan weer groen!! is bij ons thuis een vaste uitdrukking geworden wanneer iemand in verwarring dreigt te raken...

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 06 mei 2018 13:44

Deel IV
===========
Op een mooie zomeravond volgde ik weer een Arabische les. Na afloop zaten wij met een paar man op het balkon te luisteren naar een van de bewoners die tamelijk virtuoos de Ud bespeelde. Een instrument dat verwant is met de Luit. Het klinkt wat meer omfloerst en melancholiek dan onze luit, en heeft ook geen resonerende losse snaren.
De man improviseerde wat op klassieke arabische thema's, en terwijl de zon langzaam daalde, zaten wij wat mijmerend voor ons uit te kijken.
ieder verzonken in zijn eigen gedachten. Sommigen zullen bij het horen van die Oriëntaalse klanken aan thuis gedacht hebben, zo onbereikbaar ver weg...
Beneden ons zagen wij een eenzame figuur de oprijlaan op wandelen. Hij zeulde een koffer met zich mee, en keek zoekend om zich heen.
Toen hij wat dichterbij kwam herkende ik die man. Het was Nuri...Wat kwam die hier nou doen?
Dat werd snel duidelijk toen hij eenmaal binnen was. Hij was zijn kamer uitgezet, omdat zijn huisbaas die ruimte nodig had voor zijn dochter.
Dat was wat ik zo'n beetje uit zijn relaas kon opmaken. Hij was verder totaal berooid, en nu ook nog dakloos. Het financiële probleem werd met grote solidariteit opgelost omdat er zonder plichtplegingen een inzameling werd gehouden en iedereen ruimhartig schonk wat hij op dat moment kon missen.
Na een uurtje kon men Nuri een bedrag van enkele honderden guldens overhandigen. Deze manier van hulpverlenen was kennelijk vanzelfsprekend want er werd verder niet gesproken over terugbetaling, en er werden ook geen papieren getekend. Men ging er van uit dat wanneer Nuri ertoe in staat zou zijn hij dat geld gewoon zou teruggeven. Wat een paar weken later ook inderdaad gebeurde.
Een onderdak regelen was niet zo snel op te lossen. Nergens was een behoorlijke plaats vrij. Hij kon wel blijven slapen maar dan ergens op de grond. Er was gewoon geen ruimte meer. Alle kamers waren al overbezet.
Ik kon Nuri uit de brand helpen. Zoals ik in het begin al aangaf, woonde ik boven mijn stand. Ik bewoonde aan een lommerrijke laan een kamer en suite In een "hotel garni." Zo stond dat te lezen op een bordje in de voortuin.
De eigenaresse verhuurde appartementen aan verlofgangers uit alle delen van de wereld, en op een of andere manier kon ik bij haar alleen maar die kamer en suite huren, voor de prijs van twee gemeubileerde kamers. Het was uniek gelegen, en ik kreeg er een diepe achtertuin gratis bij.
Het enige nadeel was dat ik van mijn salaris nooit een cent kon sparen. Ik redde het net als ik zuinig leefde, en nu rook ik een unieke kans om de woonlasten met Nuri te delen. Dus stelde ik voor met mij mee te gaan. Beide kamers waren gemeubileerd. In één kamer stond mijn bed, en in de zitkamer was een divan. Toen wij aankwamen was het al laat dus de volgende dag zou ik met de huisbaas overleggen of zij ermee instemde dat ik de suite voorlopig zou delen met Nuri. Ik had de stellige overtuiging dat zij dat wel best zouden vinden, zolang de huur maar op tijd betaald werd. Door wie, dat kon ze eigenlijk niets schelen. Het hotel werd gerund door een al hoogbejaard echtpaar. Hij; Een gemoedelijke sigarenrokende veel te dikke en trage man die niets te vertellen had, en de hele dag doorbracht met het lezen van financiële periodieken.
Zij; Een verzuurde tanige oude heks, zonder enig gevoel voor humor, en geobsedeerd door geld. Voor letterlijk alles wilde zij extra betaald worden. Je mocht bijvoorbeeld wel douchen, maar dat kostte vijftig cent per keer. In de winter kon je een oliekachel stoken, maar die olie maakte zij ook twee gulden duurder per vat van tien liter.
Het was eens voorgevallen dat ik na mijn werk in slaap gesukkeld was, en dat er onaangekondigd bezoek voor mij was gekomen. De ouwe feeks had op mijn deur geklopt,maar ik had niet onmiddellijk gereageerd. Daarop tikte zij wat luider met haar ring op het bovenlicht van de deur, en sloeg op die manier een ruitje stuk. Ik hoorde haar weg stommelen terwijl zij hardop mompelde:"Dat zal hij betalen!"... Mensen die behept zijn met zo'n onaangename karaktertrek gaan vermoedelijk heel benauwd dood. Als troost is dat natuurlijk ook geen fraaie gedachte, maar ik ben dan ook lekker niet volmaakt.
Ik gunde haar ook die vijftig cent voor een douche niet. Met een paar minuten lopen kwam ik bij het enige nog functionerende badhuishuis van Hilversum.
Daar kostte een douche maar twintig cent. Daarna huppelde ik schoongeboend naar huis, waar "Anneke Tanneke" al in haar hokje zat uit te kijken of er niet iemand stiekem een dame probeerde mee te smokkelen. Ik rammelde dan even triomfantelijk met mijn uitgespaarde drie dubbeltjes, terwijl ik haar overdreven vriendelijk groette.
Het samenwonen beviel mij erg goed. Nuri was een man met een permanent goed humeur en dat stond altijd "aan". Wij verdeelden de taken, Wij kookten om de beurt en konden het goed met elkaar vinden. Maar hij was alleen niet blij met het toch nog vrij hoge huurbedrag dat elke week voldaan moest worden. Het was hem te duur, en hij kon best zonder mooie achtertuin leven. Hij moest natuurlijk ook regelmatig geld overmaken naar zijn familie. Want daar in Marokko dachten zij dat hij er wel warmpjes bij zat. Ik kon daar wel begrip voor opbrengen en gezamelijk keken wij uit naar een wat minder dure kamer voor hem.
Als wij een adres gevonden hadden ging Nuri daar zo snel mogelijk op af, tot ik achterdochtig werd. Want hij kwam wel erg vaak onverrichter zaken terug.
In mijn argeloosheid dacht ik nog even dat zijn gebrekkig Nederlands hem verhinderde succesvol te onderhandelen. Dus gingen wij samen op huizenjacht.
Ik kwam er toen heel snel achter dat het niet aan zijn taalbeheersing lag, maar meer aan zijn huidskleur. Als de mensen in de veronderstelling verkeerden dat ik een kamer zocht stonden ze mij welwillend te woord, en noemden huurprijs en voorwaarden. Zodra ik echter zei dat het voor mijn vriend was, hadden zij toevallig net een afspraak gemaakt met iemand die een uurtje later langs zou komen. Maar als die persoon niet kwam of geen interesse had, dan zouden ze mij bellen. Op dat telefoontje wacht ik nog steeds...Dit was ruim tien jaar voordat de voormalig leraar maatschappijleer -Hans Janmaat- tot de schrikbarende ontdekking was gekomen dat Nederland hartstikke vol was! Voor die tijd was dat niemand zo opgevallen.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 07 mei 2018 19:23

Deel V
======
Nadat Nuri uiteindelijk toch een kamer had gevonden, moest ik weer alleen verder. En een moeilijke periode brak aan. Ik begon mij waarachtig eenzaam te voelen. Om daar iets aan te doen meldde ik mij aan bij een amateur toneelgezelschap. Ja inderdaad ik deed werkelijk alles om op te vallen. Dat was op de kleuterschool al zo. Eens per jaar in Juni, werd in Laren de St.Jans processie gehouden. De enige processie boven de grote rivieren die in het verleden dispensatie verkregen had van het "Processieverbod" op de openbare weg. De kleuters van de school -die geleid werd door nonnen- liepen ieder jaar mee in die processie. Zij gingen dan gekleed in allerlei fraaie gewaden die door de nonnen zelf gemaakt waren. Met veel liefde en vakvrouwschap, want handwerken konden zij. En zo werd er elk jaar een loterij georganiseerd onder de kleuters. Als je geluk had mocht je meelopen, verkleed als bisschop of jezus, dorpspastoor of paus... En op dat laatste had ik mijn zinnen gezet. Als paus in vol ornaat meelopen leek mij in die tijd het hoogst haalbare, want als je dan dood ging dan kwam je automatisch in de hemel want pausen waren al heilig terwijl zij nog leefde...
Moeder overste had echter besloten dat ik als Johannes de Doper verkleed zou gaan. Voor mij was de lol er toen goed af. Die man zag er niet uit. Hij ging enkel gekleed in een kriebelige harige doek dat zelfs een groot deel van zijn bovenlichaam onbedekt liet. Hij torstte daarbij tot overmaat van ramp een zielig kruisje met zich mee, gemaakt van een paar takjes die met een touwtje bijeen gebonden waren. Armoediger kon het niet. Maar ik was vijf jaar oud, en vond toen al dat de hoofdrol mij vanzelfsprekend toekwam. Ik had alles mee. Een onbesproken levenswandel, een devote houding in de kerk, en een buitengewoon waardig voorkomen.
Maar hoezeer ik mijn zaak ook bepleitte bij moeder overste, er kwam geen witte rook... Ik moest als armoedzaaier de lange weg van de kerk naar de begraafplaats afleggen. Deze teleurstelling heeft er rechtstreeks toe geleid dat ik van mijn geloof gevallen ben. Ja, kijk eens, als je al geen paus mag worden terwijl je als geen ander geschikt bent voor dat ambt, dan zal dat van de hemel ook wel niet waarwezen Toch?
Maar Komt tijd komt raad; Zo luid het gezegde. Helaas het enige dat tijd doet is ongemerkt verstrijken. Dus nam ik mij voor het lot een handje te helpen door zelf eens het initiatief te nemen. Ik werd door een goede kennis bij een plaatselijk toneelgezelschap geïntroduceerd, voornamelijk omdat zij zelf haar zinnen gezet had op een hoofdrol in het stuk "tramlijn begeerte" van Tennesee Williams. Zij zag in mij haar ideale tegenspeler. Ze had dat heel goed gezien, het werd dan ook een fiasco met epische proporties...
Het voornamelijk vaste publiek was gewend aan kluchten met veel schaars geklede dames, in een decor voorzien van een heleboel deuren...Die meestal op zeer ongelegen en ronduit pijnlijke momenten opengaan. En nu werden zij onverwacht getrakteerd op een moeilijk drama met getormenteerde karakters. Gelukkig won ik in de tombola na afloop nog een grote pot augurken...
Mijn goede vriend Nuri, die uit solidariteit was komen kijken en had zich dus anderhalf uur lang te pletter verveeld. Een klucht met bikini-dames achter veel deuren had hij misschien nog kunnen volgen, maar een zwaar psychologisch drama in het Nederlands was teveel gevraagd.
Hij keek mij met zijn droefgeestige hondenogen aan en zei alleen:"Mooi frau". Daarmee doelend op de hoofdrol-speelster. Na afloop gingen wij met die Mooi frau naar huis, om een feestje te vieren, en de herinnering aan die niet zo geslaagde afloop te verdrinken
De -mooi frau- ging een steeds belangrijker rol in mijn leven spelen.In haar nabijheid voelde ik mij niet meer eenzaam. Onze belevingswereld kwam harmonisch overeen. Wij hadden ongeveer dezelfde smaak en hielden beiden evenveel van dieren.

Het duurde dan ook niet lang of wij stonden wedstrijdjes te doen wie van ons het lekkerst kon koken. Een competitie die ik meestal verloor, wat ik helemaal niet erg vond. Zij was veertien jaar ouder dan ik, getrouwd, en had drie schatten van kinderen. Jonkies die ik snel als mijn eigen kinderen ging zien. Enkele jaren bleef onze verhouding puur platonisch. Totdat wij als vanzelf in een normale verhouding terecht kwamen. Er was geen sprake van een plotselinge overgang, maar wij lieten ons beiden meevoeren naar een vanzelfsprekend einddoel. Het was wel een periode waarin ik mij voor het eerst gelukkig voelde, en ik kijk er nu nog met een tedere herinnering op terug. Mooi frau ging ongemerkt over in -mooi mens-!
Maar mooi mens wilde niet met mij trouwen, hoewel de gelegenheid voor mij althans, gunstig was. Voor haar was het leeftijdsverschil toch een spelbreker. Maar zij liet mij niet alleen achter.
Op een heel vernuftige manier koppelde zij mij aan een meisje van mijn eigen leeftijd.
En Nurie kwam van vakantie terug met een bruid uit zijn geboortestreek die hij al vanaf kleuter had gekend.

Hieronder staat dan vaak; En zij leefden nog lang en gelukkig
Daarmee zou deze episode afgesloten kunnen worden, maar dat hoeft niet.
Tot nu toe is er slechts één derde deel behandeld....

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 09 mei 2018 12:43

Deel VI
===========
Uitgerekend op mijn trouwdag zei mijn vrouw tegen mij:"Wat loop jij raar?"... Het was niet bedoeld als kritiek op mijn manier van voortbewegen. Want volgens mij liep ik helemaal niet raar. Het was meer een verontruste constatering van iets dat nu pas opviel. Ik begreep niet eens waar zij op doelde.
"Kijk dan eens naar je linkervoet" zei ze. Toen begreep ik wel wat haar was opgevallen. Bij iedere stap die ik zette maakte mijn linkervoet een rare zwabberige beweging die ik alleen maar waarnam als ik er naar keek. Ik voelde het niet, en daardoor kon ik blijven denken dat ik normaal liep.
Ik had geen flauw idee hoe dat zo plotseling was opgetreden, en ook niet hoelang ik al zo vreemd met mijn voet zwabberde.
Omdat ik er verder geen last van had besteedde ik er ook maar geen aandacht aan. Ik heb zolang ik mij kan herinneren één motto;-alles gaat vanzelf weer over-
Mijn huisdokter bromde dan: "ja, je leven ook"...
Voordat ik een spreekkamer binnenstap is het daarom meestal veel te laat, en is de kwaal al lang op weg naar een natuurlijk herstel. Het is niet zozeer dat ik bang ben een dokter te bezoeken, ik vind het alleen zo zonde van mijn tijd. Want soms kan een dokter zo gauw niets vinden, en dan moet je een nieuwe afspraak maken. Als het tweede onderzoek ook niets oplevert gaat de medicijnman net zo lang door met onderzoeken tot hij wel iets vind. Een kwaal waar je niet voor kwam en waarvan je maar beter niet kon weten dat je die had, ook al omdat er nog geen remedie voor gevonden was.
Mijn vrouw vond echter dat ik mij maar over die aversie tegen geneesdames en heren heen moest zetten. Nu goed, ik wilde ook niet meteen zo kort na de huwelijks ceremonie al dwars gaan liggen. Daar zou nog tijd genoeg voor zijn. Je moet die zaken langzaam opvoeren. Dus omhaar gerust te stellen maakte ik een afspraak met mijn huisarts. Ik stond al zes jaar bij hem als patiënt ingeschreven, maar zag hem nu voor het eerst. Hij klopte hier en luisterde daar eens wat, en zei dat hij het ook niet wist. Ik had al zo'n vermoeden. Maar hij kende een dokter die het wel zou weten, en even later stond ik buiten met een brief in mijn hand die ik in het ziekenhuis moest afgeven, aan de dokter die het wel zou weten.
Nu wist die dokter weer een ander ziekenhuis in Utrecht, waar ze het wel heel erg zeker zouden weten. Een paar weken later wist ik nog niets. Achter mijn rug om was er vermoedelijk toch iets in gang gezet, want geheel onverwacht kwam er een schrijven van het AZU, dat ik mij geheel nuchter moest vervoegen bij een fotograaf.
Ik dronk in die dagen nog geen druppel alcohol, dus nuchter was mijn dagelijkse gesteldheid. Maar ik mocht helaas ook niet eten. Dat leek mij niet gezond
Maar ze waren onvermurwbaar. Dus zat ik hongerig een half uur te wachten tot een heel charmante vrouw mij meevoerde naar een kamertje met allerlei enge apparaten, waar ik gedeeltelijk ontkleed op een bank moest gaan liggen. Dat is het meest nare onderdeel van de procedure. Wel eens een volwassen vent zien bibberen in zijn onderbroek, met zijn sokken aan?? Wat een afknapper is dat! Zo wil je niet eens dood aangetroffen worden... Even later trad de dokter de kamer binnen. Ik was een ogenblik bang dat zij in een gierende lachbui zou uitbarsten bij de aanblik van die totale deceptie die vanaf de bank wantrouwend naar haar keek. Zij deelde mij mede dat zij een contrastfoto moest maken van mijn rug, en dat één en ander best pijn kon doen. Toch moest ik van haar doodstil blijven liggen, en mocht ik onder geen enkele voorwaarde knoerthard wegrennen, want dat kon nare gevolgen hebben.
Ja, want dan mislukt je foto dacht ik, terwijl ik probeerde te achterhalen door welke deur ik het beste kon verdwijnen als de noodzaak van een reddende sprint zich zou voordoen. Die liefelijke vrouw vroeg mij onverwacht of ik ook hobby's had. Ja die had ik wel, en halverwege mijn antwoord onderbrak zij mij met de woorden; "Zo het is gebeurt u kunt zich weer aankleden hoor" Mijn liefhebberijen interesseerden haar geen biet. Zij had alleen doeltreffend weten te voorkomen dat ik gillend door een deur zou verdwijnen...Op het juiste moment een onnozele vraag stellen zodat de patiënt er geen erg in heeft dat je hem verschrikkelijk veel pijn doet...Je moet er maar opkomen.
Een tweetal forse ziekenbroeders in autoritaire hesjes voerden mij per brancard af naar een kamer waar ik minstens zes uur zou moeten blijven. De verveling sloeg na twee minuten al toe en ik had niet eens een boek meegebracht. er lagen alleen een paar afleveringen van Donald Duck, en een exemplaar van "arts en auto", op en laag tafelt je. Maar Ik ben geen arts, en heb niet eens een rijbewijs. Welke analfabeet zou er belast zijn met de lectuurvoorziening in wachtkamers van medische instituten?? Dan maar zelf op zoek naar iets leesbaars dacht ik, en dwaalde wat door de gangen van het ziekenhuis.Tevergeefs, want nergens zag ik iets dat zelfs maar een beetje op een aardig tijdschrift leek. Ondertussen bemerkte ik een vlijmende pijn in mijn nek dat korte tijd later werd bekroond met een stekende hoofdpijn. Ik heb een hoge pijndrempel, en kan veel verdragen. Maar deze pijnen werden verontrustend. Ik kon mijn hoofd niet meer draaien of buigen. Als ik dat probeerde kon ik met moeite een schreeuw onderdrukken. Ik wankelde naar de deur om hulp te vragen, en liep een verpleegster tegen het lijf, die mij geschrokken vroeg wat ik uit bed deed? Ik begreep van haar dat ik zeker zes uur plat zou moeten liggen na die ruggenprik die ik had ondergaan.
Iemand was vergeten mij dat te vertellen.
Na de rustperiode vertelde de neuroloog mij dat ik geopereerd zou moeten worden. Ik stond blijkbaar niet goed op de foto. Hij had tal van gebreken ontdekt.
Ik had een onvolgroeide lendenwervel te veel waardoor mijn rug een scheve stand had gekregen. Er waren restverschijnselen van rachitis, ten gevolge van ernstige ondervoeding als baby, en dat had een algehele verzwakking met zich meegebracht. Daardoor was ik extra kwetsbaar voor een hernia, en daarom vertoonde mijn linkerbeen uitval-verschijnselen. Het goede nieuw was dat hij dat door middel van een operatie zou kunnen verhelpen.
Maar ik zou nooit meer zware lichamelijke arbeid mogen verrichten.
Van een trotse jonge man in de kracht van zijn leven werd ik binnen tien minuten gereduceerd tot een kneus in de W.A.O

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 11 mei 2018 22:36

Deel VII
===========
Monter was ik in alle vroegte de operatiekamer binnengereden. Daar kreeg ik eerst een kalmerend middel ingespoten, wat niet echt nodig was, want ik maakte mij totaal geen zorgen.
Toen ik enkele uren later uit de narcose ontwaakte was ik veranderd in een jammerende hoop ellende. Ik lag op mijn rug, op de operatiewond, waar een drain instak. Dat deed na een paar uur helse pijn, maar ik had niet de kracht van positie te veranderen. Na zes uur kwamen er twee vrolijke verpleegsters de zaal binnen en gaven te kennen dat zij mij om wilde draaien, want dat moest zeiden zij. Ik lag gewikkeld in een soort spanlaken met aan beide zijden een flap.
Zij pakten die flap beet, en gaven een ruk, zodat ik naar één kant van het bed getrokken werd, en rolden mij daarna om. De pijn was onbeschrijfelijk. Ik gaf een schreeuw die een paar huizenblokken verder hoorbaar moet zijn geweest. Het voelde alsof ik zonder waarschuwing doormidden gebroken was. Ik was te suf om duidelijk te zeggen wat ik voelde en kon alleen maar zachtjes jammeren. Dat wekte kennelijk enig medelijden, want al snel kwam er een zuster met een morfine spuit. Binnen een paar minuten sliep ik gelukkig heerlijk in, en beleefde allerlei mooie zaken. Maar na zes uur was de morfine wel uitgewerkt, en lag ik weer ongemakkelijk te verlangen naar een iets andere houding. Na een eeuwigheid kwamen wederom twee kloeke verpleegsters binnen die aankondigden dat zij mij moesten omdraaien. Half gek van angst, lag ik zo stijf als een plank in dat bed, en was bereid alles te bekennen, als zij mij maar niet wilde omdraaien.
De aardigste van de twee; (je hebt altijd a good nurse and a bad nurse...) zei op meelevende toon dat ik volledig moest ontspannen, en pas als ik echt helemaal slap was, zouden zij actie ondernemen. De lieverd had gelijk, en met een zucht rolde ik bijna vanzelf op mijn andere zij. Hoopvol vroeg ik of ze nog wat morfine hadden meegenomen, maar eh... nee. Zij wilden niet dat ik het hospitaal als een junk zou verlaten. Een zetpil was de enige pijnstiller die ik kon krijgen. Nou die mochten ze houden, en ook de paracetamol die ik aangeboden kreeg konden ze in hun haar smeren. Dat is allemaal spul waar je niets aan hebt in die omstandigheden.

Niet lang daarna kwam er iemand langs die met mij zou gaan oefenen, en de volgende dag stond ik al wat onzeker naast mijn bed.
vierentwintig uur later kon ik al weer zelfstandig door de zaal lopen, dus vroeg ik hoe laat ik naar huis mocht.
Het antwoord luidde om 14.00 uur.
Over drie weken...
Dat is een onafzienbaar lange tijd vooral als je pas getrouwd bent. Dat komt niet om. Gelukkig kwam mijn vrouw mij van een stapel goede boeken voorzien, zodat ik de verveling op een afstand kon houden. Ook maakte ik kennis met een nieuwe buurman, en patiënt uit Turkije, die direct vanuit Istanboel in een ziekenhuisbed belandde met een gebroken nek. Het was een ingewikkelde breuk, en de enige specialist die dat kon behandelen werkte in Utrecht.
De man sprak alleen maar Turks, en zijn familie was niet in Nederland. Binnen een paar dagen ging die man psychisch zo achteruit dat het de doktoren opviel.
Zij kwamen elke dag langs met een sliert studenten achter zich aan, die allerlei moeilijke vragen moesten beantwoorden. Zij zagen een sterk vermagerde man met en hartverscheurend droeve oogopslag.
De arme kerel werd verteerd door heimwee en er was niets dat hem enige afleiding kon brengen. Nu wist ik in mijn woonplaats een Turkse winkel, waar ze heerlijke zoetigheden verkochten. Wij waren daar vaste klant, en stonden op goede voet met het echtpaar dat die zaak pas begonnen was. Ik vroeg mijn vrouw of ze in die zaak wat Turkse kranten kon kopen, zodat mijn buurman in ieder geval op de hoogte kon blijven van de situatie in zijn land. En toen gebeurde er iets moois. Mijn vrouw had in het Turkse winkeltje gezegd dat er een zieke landgenoot helemaal alleen in Utrecht lag, en zij hoefde geen verdere uitleg te geven. Er volgde een explosie van hartelijkheid. Kasten gingen open en er werden allerlei zaken ingepakt waarvan de man zeker wist dat alle Turken daar gek op waren. Alles werd rap ingepakt en er ging een uitbundige strik omheen. Toen moest mijn vrouw nog een ogenblik wachten want zij wilden de zieke ook nog even een brief schrijven.
Toen mijn vrouw hen uiteindelijk wilde betalen voor alle spullen, weigerden zij pertinent een cent aan te nemen. Allah zou hen wel belonen later... zei hij vrolijk. Ook kreeg zij nog een gratis zak lekkers mee omdat wij hen in staat gesteld hadden een goed werk te doen.

Toen het bezoek uur daar was stapte mijn vrouw naar de Man die Mehmet heette, en overhandigde hem het pak met de brief. Wat er in de brief stond wisten wij niet, maar zijn reactie zal ons altijd wel bij blijven. Hij zat ineengedoken op het bed met in zijn trillende handen die brief. En begon geluidloos te huilen.
Wij zijn stilletjes de kamer uitgelopen en hebben hem een tijdje zijn emoties laten verwerken. Toen wij terug kwamen troffen wij hem in een opgewonden stemming aan. Hij wees op een artikel in de krant waar een foto bij was van een straaljager in gevechtspositie. Er bleek oorlog te zijn uitgebroken tussen Turkije en Cyprus, maar daar wist ik toen nog niets van. Hij wees op de foto en sprak op luide toon de enige Engelse zin die hij machtig was: "Turkish Aereoplane Boem Boem!!Het bericht bleek hem zoveel vreugde te bezorgen dat het werd toegevoegd aan zijn naam. Voortaan heette hij op de afdeling neurologie van het AZU; Mehmet BoemBoem!
Kort daarna deed zich een pijnlijk incident voor. Mehmet stelde een vraag in het Turks aan een verpleger. Maar de broeder begreep hem niet. Niemand van ons had enig idee wat hij bedoelde, en er was geen Turkse tolk voorhanden. Mehmet probeerde steeds wanhopiger en met steeds meer stemverheffing duidelijk te maken wat hij verlangde, maar er ging bij niemand een lampje branden. De verpleger raakte door zijn geduld heen, en raakte zo geïrriteerd dat hij Mehmet ging nabauwen, zo in de trant van; "JahJah dehoemishhuchana ahawaleichem tralala"...
Waarop ik in blinde drift ontstak. En geloof me ik ben geen driftig mens. Ik heb waarlijk het geduld van een os. Maar deze onproffesionele uitval van die verzorger maakte mij echt kwaad. En kokend van woede schold ik hem de deur uit. Echt in de de vorm van : "En Nou Opgesodemieterd!! (Hij ging ook nog)
Een uurtje later kwam hij in gezelschap van zijn supervisor heel temide zijn excuus aanbieden.
Uiteindelijk werd ik pas na drie weken ontslagen en moest ik thuis verder werken aan mijn herstel. Mijn baas kwam met een paar collega's op bezoek en opperde bijna terloops: "Waarom ga je niet lekker in de WAO??" He ja,lekker dacht ik...Ik ben ook al 26 dus het wordt tijd af te sluiten. Lang genoeg gewerkt. Lekker leven van 80% van een shit-salaris dat schiet op. Maar gelukkig had ik nog een jaar gewoon ziekengeld, en dus nog wat tijd om alternatief werk te zoeken dat ik eventueel nog wel zou kunnen doen.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 12 mei 2018 17:11

Deel VIII

Het eerste dat mij te doen stond was bepalen waar mijn talenten lagen. Het arbeidsbureau was mij behulpzaam en maakte mij attent op een project dat kandidaten kon testen op hun vaardigheden, en aan de hand van de resultaten aanbevelingen kon doen.
Binnen een week zat ik gebogen overeen fors aantal formulieren en vragenlijsten met als doel het vaststellen van de meest succesvolle route op weg naar een geheel nieuwe loopbaan.
Alles werd onder een vergrootglas gelegd. Van mijn politieke voorkeur tot aan mijn vermogen één plus één van elkaar af te trekken om daarna het resultaat te kunnen delen door drie en een half. En dat was nog de makkelijkste vraag van het onderdeel "rekenkundige problemen". Na een dag ploeteren had ik mij door alle lijsten heen gewerkt en kon het resultaat met enige opluchting inleveren.
Ik zou het beroepskeuze advies zo snel mogelijk te horen krijgen. Twee dagen later ging de telefoon. Ik sprak met een hoge medewerkster van het adviesbureau. Zij verzocht mij vriendelijk nog even langs te komen, omdat ik een belangrijke vraag onbeantwoord had gelaten. Op het kantoor aangekomen kreeg ik het papier met de "belangrijke" vraag voorgelegd, en ik herinnerde weer voor welk dilemma ik gestaan had. Het betrof een vraag met een morele hypothese waarbij ik een keuze zou moeten maken. Maar de keuze bestond uit slechts twee mogelijkheden. Een zeer slechte mogelijkheid. Of een optie die nog veel slechter was. Antwoorden was verplicht. Ik wist dat ik in de marge een toelichting had gegeven met een vrij uitvoerige motivering waarom ik die vraag niet met een simpel ja of nee kon beantwoorden. Dus had ik het veld waarop een antwoord zou horen te staan, leeg gelaten. Klaarblijkelijk tot ongenoegen van hen die de test hadden samengesteld. Want ik dacht toch niet dat ze die vraag voor niets zo geformuleerd hadden? Uit mijn antwoord zouden belangwekkende gegevens kunnen worden geconstrueerd die wel eens bepalend zouden kunnen zijn voor het uitbrengen van hun advies.
Mijn opmerking dat men ook wel conclusies zou kunnen trekken uit mijn hardnekkige weigering die vraag te beantwoorden, werd genegeerd.
Zij stond er op dat ik hoe dan ook een antwoord zou formuleren. Ik hield voet bij stuk, op gevaar af de hele test eenvoudig te verknallen.
Ik had namelijk geen idee wat daarvan de gevolgen zouden kunnen zijn. Zou ik in het vakje onbemiddelbaar terecht komen vanwege karakter fouten? En zou dat gevolgen kunnen hebben bij het aanvragen van een uitkering?
Het uiteindelijk advies dat ik kreeg uitgereikt liet een paragraaf zien waaruit men zou kunnen afleiden dat mijn gebrek aan medewerking toch een indruk had achtergelaten. Er stond namelijk dat; "Cliënt er blijk van heeft gegeven zelfstandig autonome beslissingen te kunnen nemen, en zijn reacties met een zekere hardnekkigheid gemotiveerd te kunnen verdedigen".
Gevolgd door een alinea waarin keurig stond te lezen; Cliënt heeft een zekere afkeer van het werken met mathematische grootheden.
Waaruit je in gewone mensentaal zou kunnen concluderen: Deze kluns kan absoluut niet rekenen. Een functie als accountant kan je dus wel vergeten na zo'n keurig gestelde passage.
Maar er bleek uit het rapport zonneklaar dat ik iets zou moeten doen met mensen. Nu heeft Josef Stalin dat ook gedaan, maar ik geloof niet dat men iets dergelijks voor ogen had. Nee, er was duidelijk gebleken dat ik leraar vreemde talen zou kunnen worden, of archivaris, en nog veel meer onbereikbaars. Want daar kwam het advies wel op neer. Ik zou bijvoorbeeld als leraar veel meer gaan verdienen dan op het niveau waarop ik mij thans bevond. En dat was niet toegestaan. Niemand zou een dergelijke studie financieren. Je mocht niet van je handicap gebruik maken om je maatschappelijke positie te verbeteren. Het kwam er doodleuk op neer dat men liever tot aan mijn pensioen een uitkering zou verzorgen dan dat men zou meewerken aan een statusverhoging die een gevolg zou kunnen zijn van een studiefinanciering.
Dan niet! dacht ik, en ik besloot gewoon mij ergens naar binnen te bluffen. Ik solliciteerde zonder enige ervaring naar de betrekking van groepsleider in een inrichting voor moeilijk opvoedbare jongens. en werd uitgenodigd voor een gesprek. Een week later werd ik aangenomen op voorwaarde dat ik bereid zou zijn (op hun kosten) een studie in dat veld te volgen. Ik was meer dan bereid, maar er was nog een hobbel te nemen. De studie vereiste een vooropleiding op MAVO niveau. En dat diploma kon ik niet overleggen. Maar er was een mogelijkheid dat diploma schriftelijk te verwerven. Dus bestelde ik het complete pakket van zes kloeke delen, keek het in, zette het in de boekenkast en vroeg staatsexamen aan. Na een maand kreeg ik het begeerde document voorzien van een cijferlijst officieel uitgereikt. Toch mooi drie jaar studie weg gebluft
Uit de cijferlijst kon je makkelijk opmaken dat ik een zekere afkeer had van het werken met mathematische grootheden, doch dat dit werd gecompenseerd door een zeker gemak waarmee ik woorden in een volgorde kon zetten zodat het net leesbare zinnen leken. Na ingeschreven te zijn voor een studie inrichtingswerk kon ik beginnen als groepsleider. Een van de betere beslissingen die ik ooit genomen heb.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 13 mei 2018 12:12

Deel IX
==========
Een nieuwe baan, een nieuw geluid. Een beetje gespannen kwam ik In het begin van de middag aan bij het instituut waar ik zou gaan proberen een compleet ander bestaan op te bouwen. Het gebouw waar ik mij moest melden was een oud en enigszins verwaarloosd koloniaal landhuis in een bosrijke omgeving. Ik draaide met mijn motor een parkeerterrein op dat gedeeltelijk gevuld was met van die Franse lelijke eenden en afgetrapte Duitse kevers. Dat gaf op slag een idee van de maatschappelijke status die inrichtingswerkers genoten. Of het moest zijn dat deze beroeps groep zo non conformistisch was dat zij niet gevoelig waren voor uiterlijk vertoon, en een auto meer zagen als een noodzakelijk vervoermiddel dan als status symbool. Mijn motorfiets trok wel de aandacht van een aantal jonge bewoners van het gebouw, want het was een toch wat minder gebruikelijk transportmiddel. Jongens in de leeftijd van twaalf tot achttien jaar vinden het meestal een stoere manier om je te verplaatsen. En ik moet zeggen, het gaf ook een gevoel van vrijheid als je in de zomer in hemdsmouwen en zonder zo'n verschrikkelijke integraalhelm op de mooiste landweggetjes kon rijden, waar je met een auto niet kon komen.
Ik liep een brede trap op naar een bordes, waar een groepje jongens mij wantrouwend stond te bekijken. Ik wilde net vragen waar ik mij moest vervoegen, toen een wat lange magere slungel mij op lijzige toon vroeg:"Zo ouwe lul, wat kom jij hier doen"? Er klonk enig gegniffel om de impertinente opmerking van die lange, die kennelijk een bepaald aanzien genoot bij zijn kornuiten. Mij dierentuin-ervaring zei mij, dat ik deze brutaliteit niet mocht laten passeren. In een reflex pakte ik hem beet, tilde hem daarbij een eindje van de grond en plakte hem tegen de muur, terwijl ik hem zachtjes maar dreigend toevoegde, beste vriend jij gaat mij fatsoenlijk antwoord geven of ik flikker je hier van het bordes af. Het gegniffel verstomde, en er trad een geschrokken stilte in. De beste actie komt onverwacht, en in geval van dreiging pak je de leider. Het werkt altijd. Nu had ik als voordeel een krachtig postuur en was ik een enthousiast beoefenaar van een aantal vechtsporten. Ik wist alleen niet of mijn gewelddadige reactie op een provocatie wel gewaardeerd zou worden door mijn nieuwe werkgever. Dat bleek erg mee te vallen, Niemand die er verder wat van zei. Terwijl het toch heel snel door het gebouw zoemde, dat je met "die nieuwe" geen grappen moest uithalen. Na mijn wat spectaculaire entrée maakte ik kennis met "mijn "nieuwe groep. Dertien jongens uitgevoerd in de meest uiteenlopende formaten, en vier groepsleiders waaronder één juffie. En ik merkte al gauw dat in zo'n masculine setting een "juffie" een zeer speciale positie inneemt.
Vermits zij tegen een geintje kan, en ad rem kan reageren, neemt zij al spoedig een plaats in waar je als man alleen maar jaloers naar kan kijken. Zij fungeert als vertrouwensvrouw, en in moeilijke situaties praten de jongens het liefst met haar.
Menigmaal heb ik verzucht "was ik maar één enkele dag een Juffie". Zo'n kruising tussen de maagd Maria en Kenau (Simonsdochter) Hasselaer. Zij kan met een rake opmerking een ruzie beslechten, of een driftaanval bezweren, maar is ook in staat troost te bieden bij een diep gevoeld verdriet.
Ik draaide meteen mee in de "late dienst" de langste periode die duurde van 2.00 tot 22.30 uur. De dag is ingedeeld in vaste segmenten, en eigenlijk is alles er opgericht orde te scheppen en chaos te vermijden. In dat opzicht kwam het ook vaak overeen met het leven in een dierentuin, waar de nadruk ook ligt op vrede en veiligheid. Wanneer je die houding hebt geïntegreerd in jouw eigen bestaan, dan pas je dat verder zonder nadenken toe overal waar je met groepen te maken hebt. Of dat nu dieren of kinderen zijn maakt bijna geen verschil.
Er brak nu een periode aan waarin ik uitgeprobeerd werd, en dat is niet de makkelijkste periode, maar je moet er even doorheen. Er wordt veel van je geduld gevraagd, maar het meest belangrijk is een goed gevoel voor humor.
Vooral zelfspot wordt erg gewaardeerd. Als alles goed gaat merk je na verloop van tijd dat je gezien wordt als een vast onderdeel in het bestaan, en zonder veel ophef wordt je opgenomen, en wordt je één van hen.
Ik leerde opnieuw wat een klote leven een puber eigenlijk heeft, en begon de voordelen in te zien van mijn eigen beroerde jeugd. Je bent daardoor wat makkelijker in staat je te verplaatsen in het gevoelsleven van zo'n jongen in al zijn onmacht, woede en frustratie. Ik begon zelfs mijn totale mislukking op de ambachtsschool als een voordeel te zien,omdat ik daardoor veel eenvoudiger de weerzin kon aanvoelen die veel van "mijn" jongens tegen hun schoolopleiding ontwikkeld hadden. Ik sprak al na heel korte tijd over "mijn" jongens.
Mogelijk omdat ik zonder eigen familie ben opgegroeid, ben ik er nooit achter gekomen wat een bloedband eigenlijk is.
Daarom ervaar ik ook geen gevoelsmatig verschil tussen mij biologische kinderen en pleegkinderen. De banden met hen zijn even sterk. Ik voelde mij dan ook binnen korte tijd eigenlijk vader van dertien kinderen. Dat was natuurlijk niet wederzijds, maar dat deed er niets aan af. Na een paar weken onregelmatige diensten te hebben gedraaid merkte ik wel hoe zwaar het werk eigenlijk was. Zodra ik thuis was viel ik in slaap. Voor een deel werd dat veroorzaakt door de onregelmatige tijden waar je aan moest wennen (wat eigenlijk nooit lukt) en een ander deel kwam omdat ik vaak de problemen van de jongens mee naar huis nam. Ik kon daar maar heel moeilijk afstand van nemen. Collega's waarschuwden mij wel dat ik niet al te zeer betrokken moest raken bij de moeilijkheden die sommige jongens hadden, maar toch kon ik daar maar heel moeilijk afstand van nemen. De categorie van jongens die bij ons werden opgenomen was niet onder één noemer te vangen. Sommigen waren vrijwillig geplaatst, ander door justitie. Maar het was in principe een vrije inrichting
Jongens gingen buiten naar school, en mochten ook het terrein verlaten om in het dorp wat vertier te zoeken. Op de achtergrond werd wel gecontroleerd, en scholen trokken meteen aan de bel wanneer een pupil niet was komen opdagen.
Waar veel tegen werd opgezien was de z.g. weekend dienst. Dan waren er wel vaak jongens met verlof naar huis, maar er bleven er altijd wel een aantal die om uiteenlopende redenen niet thuis konden zijn. Waar je normaal met twee of drie collega's dienst deed, stond je er in het weekend alleen voor. Had je geluk dan waren er slechts vier jongens aanwezig, maar bij pech waren er soms wel tien in de groep. Kom dan de zondag maar eens zonder problemen door...
Mijn eerste weekenddienst brak al spoedig aan. En er bleken acht jongens thuis te zijn. Groepsleiders van verschillende groepen hadden mij al genoeg enge verhalen verteld over wat er op zo'n dag allemaal mis zou kunnen gaan, dat ik er flink tegenop zag. Ik bedacht een noodplan. Het moest een hoogst ongewoon weekend gaan worden. Dus ging ik met de bus naar mijn werk, en nam mijn hond mee. Een voortreffelijk afgerichte stoere Duitse herder, die tal van uiteenlopende opdrachten perfect kon uitvoeren. Ik had tevoren niet verteld dat ik een hond zou meebrengen, dus dat was een volslagen verassing. Ik had ook niet verteld dat ik ze die zondag om acht uur al uit bed zou trommelen. Maar de aanwezigheid van een hond met een reddingscertificaat maakte dat men geen ontevreden geluiden liet horen ten aanzien van dat ongewoon vroege uur, waar zij normaal nog eens lekker konden uitslapen. Wat gaan wij doen, was de vraag die niet lang op zich liet wachten...Heren, wij gaan op avontuur, zei ik, maar ik had eigenlijk geen vast omlijnd idee. Dus kondigde ik aan dat ik een demonstratie zou geven wat je met een goed afgericht hond eigenlijk kon doen. Dat idee werd enthousiast omarmd, en ik moest een verdeel plan maken wie in de tussentijd Kelev -want zo heette- de hond, aan de riem mocht vasthouden.
Op een open plek in het bos, was er gelegenheid voor de eerste demonstratie. Kelev kreeg bevel te wachten en de jongens mochten hun schoenen uitdoen en die zo goed mogelijk verstoppen. Daarna moesten zij terugkeren naar de hond, en hem het commando "zoek" geven. Dit was een van de meest favoriete oefeningen, en de hond gedroeg zich altijd erg trots wanneer hij alle verloren voorwerpen had gevonden. Dit was nog eens een andere dagbesteding dan een beetje op het terrein rondhangen. Je jongens hadden er echt schik in, en vroegen of hij behalve schoenen ook nog andere dingen kon vinden. "Maar natuurlijk, deze hond heeft zo'n goede neus dat hij jouw fietssleuteltje ook nog terug vindt"
De tijd vloog voorbij op die manier, en het werd tijd voor de lunch. Tevoren had ik in de keuken een voorraad boterhammen klaargemaakt en een behoorlijke hoeveelheid krentenbollen mee gejat. En het ging allemaal schoon op.
Wij wandelden in opperbeste stemming nog wat verder tot ik plotseling een luid geblaf hoorde van vele honden. Dus gingen wij die richting uit en tot mijn verassing kwamen wij uit op een oefenterrein van de plaatselijke politiehonden vereniging. Daar was men druk aan het trainen, en zo werd de middag wel heel spectaculair. Want er was zelfs een pakwerker aanwezig die onder veel kabaal en geschreeuw keer op keer door verschillende honden woest van zijn fiets werd gesleurd. De jongens raakte van opwinding buiten zinnen, en gebruikte mij als boksbal. Oei hee, zag je dat man? En hup daar kreeg ik weer een stomp in mijn ribben...Moet je kijken man! Hij sleurt hem zo over de grond. Baf, weer een por
Ik begon weekenddienst leuk te vinden, maar het meest verrassende moest nog komen. Nadat de training was afgelopen moesten wij ook naar huis, om op tijd aan tafel te verschijnen. Maar midden op een heideveld kwam er een jonge bouvier op ons afgelopen, die duidelijk zin had in een spelletje. Dus de jongens begonnen stokken weg te gooien die keer op keer werden opgehaald om opnieuw gegooid te worden. Ergens ver van ons vandaan stond een man de hond te roepen, maar die had even wat anders te doen. Onverwacht kwam die man achter de struiken vandaan rennen en gafzijn hond een harde trap in zijn ribben. Het dier gaf een schreeuw van schrik en pijn. Ik vroeg die vent of hij zijn beste vrienden altijd op die manier behandelde. Die stommerd gaf geen antwoord, maar pakte mij beet. Nog voor dat hij zijn actie kon voltooien
had hij al een peer op zijn muil te pakken, wat hem een voortand kostte. In plaats van het op te geven dook die sufkop ook nog voorover naar mijn benen zodat ik reflexmatig met mijn knieën op zijn nek belandde. Daar zag hij met zij smoel in de grond zand te happen. In een flits zag ik dat een van de jongens Kelev aan de lijn hield, wat erg gelukkig was want hij zou mij zeker te hulp geschoten zijn... De jongens schrokken zich wezenloos van al die actie en zeiden dat ik op moest houden. Behalve dat ventje uit Rotterdam die ik hoorde roepen "Goed zo slanem op se bek!!"
Intussen bleek onze "hondenliefhebber" er ook genoeg van te hebben, en hij zag er ook tamelijk gehavend uit. Zijn kleren besmeurd, en zijn bakkes een mengsel van bloed en zand, restte hem niet veel anders dan zich haastig uit de voeten te maken.
Op de terugweg begon ik mij bezorgd af te vragen. Je wilt als volwassene een voorbeeld zijn voor het jongvolk, en dan ga in het weekend een beetje lopen matten met een willekeurige passant?? Dat roept vraagtekens op over mijn geschiktheid als rolmodel. En inderdaad bij mijn thuiskomst stond de directeur al bij de poort te wachten, want mijn reputatie was mij met grote snelheid vooruit gegaan. De directeur vroeg licht verontrust hoe het zat met al die politieauto's en die ambulance, en bijna dood, en traumateams die moesten ingrijpen....Enfin, Hoe een klein verhaal razendsnel groot werd gezien door de ogen van een clubje veertienjarigen

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 14 mei 2018 22:14

Deel X
=========
Nadat ik de directeur verteld had wat er werkelijk was gebeurt, en liet blijken dat ik er zeker niet gelukkig mee was dat een hele groep jongens getuige was geweest van mijn niet zo pacifistisch optreden, zei hij dat ik daar maar niet zo zwaar aan moest tillen. Hij voorspelde dat ik in de toekomst de voordelen van die gebeurtenis wel zou inzien.
Hij had gelijk. Ik merkte niet alleen in mijn groep, maar zelfs in andere groepen met de wat oudere jongens, een verandering in houding en gedrag. De jongens leken wel toeschietelijker geworden. Daar is wel een verklaring voor, maar die heb ik zelf in elkaar geknutseld.
Een deel van de mannekes was getuige geweest van een kordaat optreden van een leider die werd aangevallen. Zij hadden dat voorval beleefd als heel sensationeel. zij hadden het nieuws als verspreid door alle groepen, al voor dat ik thuis was.
Het verhaal dat later de ronde deed was zeer sterk overdreven. Dat verhaal kwam er ongeveer op neer dat ik die middag water in wijn had veranderd, over water was gaan lopen, en een dode tot leven had gewekt. En dan geef ik nog de afgezwakte lezing...
Ontspoorde jongens, onzekere karakters, in de steek gelaten jonge mensen van een jaar of twaalf zoeken vóór alles veiligheid. Een leider die resoluut van zich afbijt kan die veiligheid bieden. Dat is het onuitgesproken signaal dat zich in die koppies vastzet. Normaal hebben zij volwassenen leren kennen als "de vijand", bovendien nog onbetrouwbaar ook.
De logische reactie is dan wantrouwen. Kom niet te dichtbij want je hebt geen toegang!! Behalve wanneer een volwassene aantoont, dat hij daadwerkelijk leiding kan geven, en niet met zich laat sollen. En waar voorheen veel jongens zich afstandelijk toonden, zochten zij nu mijn gezelschap, en kreeg ik makkelijker toegang tot hun wereld. Conflicten werden gemeden, want ik had naam eerst te slaan en dan pas te vragen wat er was. Dus er werd niet meer met eten gegooid tijdens mijn dienst.
Er deed zich zich een paar weken later nog een incident voor dat mijn reputatie nog veel sterke maakte. Wegens ziekte
van een groepsleider van groep vijf. werd ik voor een weekend gevraagd voor de zieke in te vallen. (Groepen werden naar leeftijd ingedeeld in ik zat bij groep twee. Groep één bestond niet.) Dus moest ik dienst doen bij fors uit de kluiten gewassen knapen van tussen de zestien en achttien jaar. Toen ik aankwam was het verdacht stil. De deur zat op slot, en men was niet van plan die open te doen. Ik vond het niet pluis, ook al omdat ik een brandlucht rook. Ik rende buitenom, en zag door de grote glazen tuindeuren dat men de Juf had gegijzeld. Ze hadden haar op een stoel met plakband vastgebonden en stonden er wat omheen te joelen. Ik moest hoe dan ook naar binnen maar alles was afgesloten. Er stond op het bordes alleen een vrij imposante industriële stofzuiger. Die vloog dus pardoes door de glazen deur, terwijl ik er achteraan vloog. De klap was luid alsof er een granaat was ontploft, en de ravage enorm. Een meer dan manshoge glazen deur werd finaal versplinterd, en er achteraan kwam een woest vloekende tamelijk kwaadaardig uitziende baard-aap als een soort Bokito avant la lettre. Het enige verschil was dat Bokito er wat gemoedelijker uitzag.
Het werd erg stil, de heren waren na de klap maar de verste hoeken van de kamer gevlucht. "Jij, maak haar los NU!!"
Blafte ik tegen de leider. Nerveus stond die met trillende vingers aan het plakband te prutsen. "Gebruik een schaar lummel!" blafte ik weer. (wat is een beetje toneel ervaring toch nuttig)
En jullie..Opruimen!!, en heel voorzichtig want als ik bloedspatten op de scherven zie, dan zijn de rapen pas goed gaar...
Ik molk de situatie nog wat uit, en groeide in mijn rol van niets ontziende bullebak. De laatste woorden van mijn monoloog galmden nog wat door de ruimte om langzaam weg te sterven. Ik maakte mij op om het applaus met gepaste gratie in ontvangst te nemen...maar het bleef stil... op wat zacht gerinkel van een paar glasscherven na...
Toen pas drong het tot mij door dat het drama in stilte werd verwerkt. En eigenlijk is dat de hoogste beloning die een acteur deelachtig kan worden.

Intussen zat ik ook nog twee dagen per week in de schoolbankjes. Een rare gewaarwording, want ik volgde een urgentie-opleiding en werd gedropt in een klas met voornamelijk zittenblijvers van een jaar of zestien. En tussen dat jongvolk leek ik echt een verdwaalde hoogbejaarde reeds half seniele ouwe lul. Gelukkig was er nog een urgentie-geval op leeftijd die dezelfde opleiding volgde als ik; "Inrichtingswerk" Hij was een beer van een vent. Werkelijk van een formaat waar ik makkelijk in kon wonen, en hij had ook een bijpassende uitstraling. hij vertoonde sterke gelijkenis met een grizzly beer, maar dan veel groter. En hij liep stage in de psychiatrische observatie kliniek in Utrecht. Natuurlijk raakten wij bevriend, voornamelijk omdat de rest van de klas ons behandelde alsof wij fossielen waren van ver voor het reptielen tijdperk.
Helaas voor ons ouden van dagen leek er een tijdperk aangebroken waarin niet meer gewoon naar docenten geluisterd werd, want dat was volkomen achterhaald. Leraren werden gezien als een verlengstuk van de status quo die door het systeem gebruikt werden als nuttige idioten, met als voornaamste doel zoveel mogelijk mensen in de bestaande wereldorde te persen. Een orde die alles dat op kritiek leek buitensloot en marginaliseerde; "Kijk maar hier staat het!"
En dan volgde een lange onbegrijpelijke passage uit de geschriften van Karl Marx of uit het Rode boekje van de grote roerganger. Een dikke kalende Chinees die regelmatig zwemmend probeert de rivier de Yangtse over te steken om te laten zien dat hij goed koers kan houden. Zwemmen deed hij omdat het springen niet zo wilde lukken aangezien zijn Grote sprong voorwaarts op een fiasco was uitgelopen. Wat ook erg veel tijd kostte was het graven in de eigen persoonlijkheid
Waarbij het niet zozeer van belang was wat men beleefde maar hoe men die beleving subjectief ervoer...
Er werd daarbij een jargon gehanteerd, waar je vanzelf gestoord op ging reageren.
Onze huis-grizzly raakt op een dag daardoor zo geïrriteerd dat hij een langdradig ultra links betoog ruw onderbrak. "Dat gezeik gaat maar door, Maar ik ben hier gekomen om te leren hoe ik moet reageren als ik morgen de celdeur open maak
en netje goede morgen heren zeg, ik vervolgens een bank naar mijn harses krijg!!
Ik wilde nog even de suggestie aan de hand doen, dan maar een stofzuiger naar binnen te werpen, maar realiseerde mij dat in zijn omgeving weinig glazen deuren zullen zijn en dat verminderd het effect aanzienlijk.

Het kwam niet helemaal als een totale verrassing, maar de ene dag was ik nog niets, en een dag later was ik vader. En dat beviel heel goed. Ik bedoel de bevalling. Iedereen mocht wensen op zo'n soepele manier zonder al te veel pijn een kind ter wereld te brengen als mijn vrouw deed. Het ging allemaal zo snel en soepel, dat ik nog maar amper een uur na aankomst in de verloskamer een perfecte baby in mijn armen gedrukt kreeg. Het was waar ik stiekem op gehoopt had, een meisje.
Als je de hele dag omgeven bent door jongens wil je wel eens even iets anders in je vrije tijd nietwaar? Mijn vrouw bleef een week in het ziekenhuis, omdat het kon, niet omdat het nodig was. Maar zij had zich zo moedig en zonder klacht door het hele zwangerschap proces heen gewerkt dat ze wel even een weekje rust kon gebruiken, en zo de tijd kon nemen een band met de baby op te bouwen. Nadat zij dan eindelijk thuis gekomen waren moest ik Kelev nog vertellen dat hij vader geworden was. Nadat de hond op mijn verzoek was gaan liggen plaatste ik zijn nieuwe puppy tegen zijn flank, en zijn reactie was onvergetelijk mooi. Heel voorzichtig manoeuvreerde hij zich in een positie die hem in staat stelde een voorpoot over haar heen te leggen. Vanaf dat moment heeft die herder zich altijd verantwoordelijk voor haar gevoeld.
Als er wat moest gebeuren of iemand wilde zin puppy bekijken, dan mocht dat wel, maar altijd onder een waakzaam toeziend oog.
Een treffend staaltje van de reikwijdte van die zorgzaamheid zal ik proberen te beschrijven. Als ik de honden uitlaat moet ik een drukke kruising oversteken. Die oversteekplaats is voorzien van verkeerslichten, met een akoestische voorziening om blinden te waarschuwen dat het veilig is. Als hele jonge hond had ik Kelev aangeleerd, om wanneer het licht voor ons op groen sprong te reageren op het commando: "Handje vast". Hij pakte dan mijn hand beet, en liet pas los wanneer wij de overkant bereikt hadden. Het was een nuttig commando, want ik voelde altijd contact met de hond, en zelfs als er een vreemde hond naast ons stond. liet hij zich daardoor niet afleiden. Toen ik voor de eerste keer met mijn dochter
in een wandelwagen dat kruispunt overstak gaf ik niet het gebruikelijke commando aangezien ik beide handen nodig had.
Zonder commando deed Kelev een stap naar voren en nam heel behoedzaam het voetje van de baby in zijn bek.
Hij bleef vasthouden tot wij op de hei waren aangekomen, en is dat de rest van zijn leven blijven doen. Ook bij warm weer als mijn dochter geen schoentjes droeg. Dan zat dat blote voetje in die moorddadige muil met die schrikwekkende knip kiezen. Moeder keken meer dan eens geschokt mijn richting uit. met in hun ogen onverholen afschuw over zo'n eclatant gebrek aan verantwoordelijkheids- gevoel.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 17 mei 2018 15:29

Dell XI
============
Soms lijkt het alsof je alleen maar pech in het leven hebt. Dat is natuurlijk niet zo, alleen de ongelukkige momenten wegen zwaarder. Vlak voor het moment dat ik kon doorstromen naar de opleiding HBO inrichtingswerk, zodat de door mij begeerde functie van hoofdgroepsleider in zicht kwam, kreeg ik een "bedrijfsongeval"
Dat kwam zo; Jongens zoeken heel vaak een uitdaging. Het zijn net een stel jonge honden en zij laten geen gelegenheid voorbij gaan om even hun lichaamskracht te testen. Groepsleiders fungeren bij gevolg regelmatig als een soort boksbal. Ik vond dat nooit een bezwaar temeer daar ikzelf de nodige jaren diverse vechtsporten had beoefend. Om die reden moest ik mijn krachten vaak meten met de sterkste en zwaarste jongens uit de hogere groepen. Ik was geroutineerd en gemeen genoeg om ze nooit te laten winnen, want ik had een reputatie hoog te houden, en moest ook in de toekomst mijn gezag kunnen laten gelden. Veel van die knapen zaten niet in een tehuis omdat zij zo makkelijk in de omgang waren.
Nu zochten de jongens altijd wel een gelegenheid om mij bij verrassing onverhoeds aan te vallen zodat zij niet onmiddelijk bij het begin al uitgechakeld konden worden. En dus stond een jongen boven op het bordes terwijl ik op de begane grond argeloos langs hem heen liep zonder hem op te merken. Het was een krachtige knaap van ongeveer zeventig kilo die van bovenaf pardoes op mij neerdook. Ik hoorde een verdacht krakend geluid in mijn rug, en het volgende moment lag ik te kermen in het zand, en was niet meer in staat overeind te komen. De pijn was zo hevig dat ik mij zelfs niet meer durfde bewegen. De aanvaller was hevig geschrokken van het effect dat zijn actie teweeg had gebracht. Dit had hij niet bedoeld. Terwijl ik gefixeerd voorzichtig in de ambulance geschoven werd kon ik hem geruststellen. Ik wist dat hij niet had kunnen voorzien dat ik ondanks mijn vaak stoere opstelling toch een zwakke plek had.
Toen ik voor deze loopbaan koos had ik mij ook niet gerealiseerd dat deze werkkring wel degelijk zware lichamelijke arbeid met zich mee zou brengen.
Ik was gewend dagelijks zware gewichten te verplaatsen, zoals vaten verf en grote hoeveelheden metalen onderdelen. Dat verstond ik onder zwaar belastend werk. En toen ik overstapte naar een soort zorgsector dacht ik in mijn naïviteit dat het licht werk was.Te laat kwam ik tot de ontdekking dat dit een misrekening was geweest. Ik had de zaak een beetje onderschat. De neuroloog schudde zijn hoofd toen hij de nieuwe foto's zag. "Dat ziet er niet best uit" zei hij. Behalve dat de rug nog wat schever was gaan staan, was er op de plaats van de eerste operatie nogal wat littekenweefsel ontstaan, en dat zou bij een tweede operatie een succesvolle uitkomst in de weg staan. Niettemin was die operatie wel noodzakelijk, want ik had weer een tot totaal verlamd been.
Als ik er zonder tegenslag doorheen zou komen zou ik wat hem betrof nog net een kopje thee kunnen optillen, maar verder mocht ik die slappe ruggengraat niet belasten, wilde ik niet eindigen in een rolstoel. Opgebeurd door dit rooskleurige toekomstperspectief onderging ik noodgedwongen die tweede operatie.
Toen ik wakker werd uit de narcose, besefte ik doodsbang, dat ik na een aantal uren onvermijdelijk gedraaid zou gaan worden. Die angst was zo sterk dat ik pogingen in het werk begon te stellen op eigen kracht te draaien. Langzaam stukje bij beetje kreeg ik dat voor elkaar, en net op het moment dat ik met een bevrijdende zucht en zonder pijn op mijn andere zijde terecht was gekomen stapten er twee broeders binnen die aankondigden dat zij mij gingen omdraaien. "Als je het maar laat"! riep ik, want ik heb mij zojuist zelf al omgedraaid...Dat kan niet zeiden zij in koor. Na zo'n operatie kan niemand zichzelf omdraaien! O jawel hoor riep ik terug:"Wel eens van doodsangst gehoord"? Dat geeft meer kracht dan een mens voor mogelijk houdt!
Gelukkig geloofden zij mij, met de verzekering dat zij dit nog nooit hadden meegemaakt. Ach voor alles is een eerste keer.
Nu moest ik langer in het ziekenhuis blijven, en intensiever oefenen alvorens naar huis te kunnen. Bij het eerste bezoekuur stond tot mijn blijde verrassing Nuri voor mijn neus. De ouwe schurk was intussen gescheiden van zijn naar eigen zeggen "niet mooi vrouw" En had nu verkering met naar ik aannam een "wel mooi vrouw. Maar ik kreeg haar niet te zien. Hij had grootse plannen want hij had veel geld gespaard en wilde terug naar zijn geboorteplaats. Daar zou hij een taxibedrijf kunnen beginnen. Het is hem nog gelukt ook! Hoewel wij enige tijd samen waren opgetrokken waren wij na verloop van tijd toch uit elkaar gegroeid
Wij hadden ook niet veel gemeen. Nuri had geen liefhebberijen en zijn animo om Nederlands te leren was ook niet erg groot. Hij bleef zich zeer moeizaam bedienen van een mengeling van Frans en een krom plat soort hollands, wat soms lastig te volgen was. Hij heeft het bij ons eigenlijk nooit naar zijn zin gehad, en ik denk dat hij zich gelukkiger voelt nu hij weer thuis is bij zijn familie. Daar is hij ook de rijke man die het helemaal gemaakt heeft.
Ik had intussen even geen grootse plannen, zelfs geen klein plannetje. Wat moest ik beginnen? Nog weer eens omscholen? Teneinde wat te doen? De marges waren wel erg smal geworden. De arbeidsbemiddelaar zag ook geen perspectief en vond verder contact nog weinig zinvol. Ik moest maar permanent in de WAO, er zat niets anders op. Ik overlegde met mijn vrouw en kwam er achter dat zij eigenlijk niets liever wilde dan weer zinvol betaald werk verrichten. Het huishouden vond zij wat minder zinvol, wat ik al wel gemerkt had aan haar opvallend gebrek aan kookunst. Zij kookte wel, maar het was bij haar meer plicht dan kunst. Dus zag ik gelegenheid haar van de kookplicht te ontheffen, en eigenlijk ook meteen maar van de rest van het huishouden. Wij zouden van rol wisselen. Zij verdiende de kost, die ik vervolgens zo smakelijk mogelijk zou gaan bereiden. Ik had dus weer werk. Een vertrouwde werkkring waar ik al de nodige ervaring mee had opgedaan.
In feite begon ik mijn eigen groepje 2 met één kleuter, en een tweede onderweg. Een inrichting voor mijzelf, waarvan ik tevens directeur was. Zo snel en onverwacht kan je dus in deze brance promotie maken. Een heel gelukkige periode brak aan.Ik was natuurlijk geen voorbeeldige huisvrouw, bij wie alles spic en span verzorgd was. Ik maakte met enige regelmaat gebruik van de stofzuiger, maar het hoefde van mij niet te glimmen. Koper is veel mooier wanneer het groen is uitgelagen. Dan verwar je het tenminste niet met dat ordinaire goud. Je ziet in een oogopslag Dit is eerlijk koper zonder pretenties.
Het liefst ging ik met kind, hond en wandelwagen naar de kinderboerderij, of gewoon naar de hei, lekker spelen in het warme zand. Thuis poets je de smoezelige kleuter weer een beetje schoon, en kookt een lekkere maaltijd. Ziezo de dagtaak zit er weer op.
Ik hield wel erg veel tijd over op een dag. Kleuters slapen nog erg veel dus bedacht ik een nieuwe hobby. Fotograferen leek mij leuk dus ging ik maar eens lezen hoe je dat moest doen. Het werd al snel iets meer dan een hobby en na een tijdje oefenen merkte ik dat ik mijn foto's kon verkopen.
Ik ging met mijn kinderen naar een speelplaats, en in de zandbak speelde tal van andere kinderen. Als je die onopgemerkt al spelend fotografeert krijg je verrassend aardige kinderfoto's die goud waard zijn zeker in de ogen van de moeder, en vooral wanneer zij vergroot en ingelijst worden aangeboden. Het geld dat ik ermee verdiende investeerde ik weer in betere apparatuur, en snel was ik zo goed als professioneel fotograaf. Zij het met beperkingen. Het echte grote werk kon ik niet doen. Sjouwen met lampen tassen en statieven dat ging uiteraard niet, maar een goede kleinbeelkamera was voor mij best te hanteren.
Mijn vrouw was zeer tevreden nu zij weer kon werken, en zo was iedereen gewoon gelukkig en tevreden. er diende zich een nog groter geluk aan toen mij midden in de nacht op kalme toon gevraagd werd even de verloskundige te bellen. Het bleek zover te zijn. Ik kreeg van de vroedvrouw de instructie maar vast naar het ziekenhuis te gaan,dan zou zij daar al zijn. Zij had het gevoel dat de bevalling sneller zou verlopen gezien haar ervaring met de eerste keer. Dat gevoel had ik ook, maar toen wij aankwamen was er geen verloskundige. Wij werden in een wachtruimte gelaten. Tot het moment dat mij vrouw begon te kreunen.
Ik riep op de gang de verpleegster en zei dat mijn vrouw zelfstandig aan het bevallen was geslagen. De zuster aarzelde niet en reed haar naar de verloskamer. Tijd om haar op de verlostafel te leggen was er niet, Ze konden de baby nog net opvangen.Dat hele verhaal in Genesis over met smart en moeite zult gij uw kinderen baren daar klopt mooi niets van. Laat u nietswijsmaken het gaat gewoon ongemerkt.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 940
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Ik herinner mij: 1_Nuri Alal.

Bericht door Gershom » 27 mei 2018 23:55

Deel XII
Ach wat was dat jochie lelijk. Hij had veel weg van een jonge verfrommelde baviaan baby die te lang in de Nijl had gelegen. Twee dichtgeslagen ogen keken mij niet aan, en zijn koppie was gedeukt alsof hij ergens bekneld was geraakt in de wielklem van een fietsenrek. Schijnbaar was dat niet genoeg want hij bleek ook nog ernstig ondervoed.
Maar gelukkig had hij honger voor wel drie baby's, en kreeg hij een speciale melk waaraan het nodige was toegevoegd. Hij dronk niet, maar zoop zijn eerste flesje in één teug leeg zonder een adempauze. en al die rare vlekken en deuken op dat koppie zou vanzelf weer wegtrekken zo werd ons verzekerd door de verloskundige, die nog steeds de pest in had dat zij de bevalling had gemist door een stomme verkeers-opstopping. De volgende dagen maakte ik de gangen van de kraamafdeling onveilig door overal met mijn camera in de aanslag te verschijnen om allerhande baby's vast te leggen voor de eeuwigheid, nou ja, in ieder geval voor lang. In het bed naast mijn vrouw lag een jong Turks meisje van hooguit een jaar of zestien. Ze was vreselijk verlegen en sprak geen woord Nederlands. Maar ze had alvast haar eerste baby en was daar zo te zien onverdeeld gelukkig mee.Toen ik nog diezelfde avond een grote foto van haar kindje kon laten zien straalde zij van geluk, en was verbaasd dat ik binnen zo korte tijd al een foto kon hebben gemaakt. Als je zelf een donkere kamer hebt is dat niet zo'n heksentoer, maar ik ben toch blij dat het met de digitale fotografie tegenwoordig een stuk makkelijker is geworden. Het enige nadeel is dat er nu geen cent meer te verdienen valt omdat iedereen vandaag de dag zelfs goede foto's maakt met zijn telefoon! Godsammekraken met een telefoon!! Dat is toch gestoord?? Ik ga toch ook niet telefoneren met mijn camera?! De vooruitgang is vaak zo bliksemsnel dat een nieuwe vinding al verouderd is in het pakpapier. Maar in de tijd dat ik mij begon thuis te voelen in de rol van huismanmoedervader, ging het er allemaal nog wat rustiger aan toe.
Ik ging op mijn dooie gemak met de kleintjes naar het consultatie bureau, waar ik door iedereen werd aangestaard alsof ik van een andere planeet kwam.
Ik was dan ook de enige man, en mijn handelingen werd derhalve kritisch gevolgd door een kleine twintigtal ogen, waar je de scepsis van af kon scheppen.
"Je zal zien dat hij die baby uit die grote onhandige jatten laat vallen...Ondersteund hij het hoofdje wel? He gelukkig... Moet ik niet aanbieden om te helpen met die luier?...O,nee..kijk dat gaat goed?! Ik kon het sommigen bijna horen denken. Het ongewone went gelukkig snel, en na een paar bezoekjes keek niemand meer vreemd op.
Behalve een meisje van een jaar of zes dat aan mij vroeg of mijn kinderen geen moeder hadden? Ja, zei ik;"ze hadden wel een moeder, maar die moest werken"..
"Moet jij niet werken dan?"vroeg ze , en er klonk oprechte verbazing door in haar vraag. Nee, zei ik;"Ik kan niet meer werken, want ik ben ziek".
Het kind keek mij onderzoekend aan en zei met enige twijfel in haar stem:"Je ziet er niet ziek uit".
Kijk zo'n kind wordt waarschijnlijk controlerend arts bij het GAK...

Wij woonden in ons eerste eigen huisje aan een smalle maar druk bereden verkeersader. Het was één lange kaarsrechte straat waar eenrichtingsverkeer gold. Een openlijke invitatie het gaspedaal diep in te drukken
Over het algemeen werd er inderdaad veel te hard gereden. Het was een buurt die was aangelegd voor het personeel van een voormalige tapijtfabriek. De huisjes waren klein en de hele buurt maakte een armoedige indruk. Nog net geen achterbuurt,maar het scheelde niet veel. Ik wilde daar eigenlijk zo snel mogelijk weg, hoewel de bewoners zeer vriendelijke mensen waren, daar lag het niet aan. Maar de hele omgeving was te deprimerend. Ik had in plaats van een achtertuin, een droefgeestig betegeld plaatsje met net genoeg ruimte voor een kinderwagen en een box. Het geheel werd ingeklemd tussen grauw stenen muren. Dus de breedte stelde niet veel voor en de lengte was al niet veel beter. Het enige waarmee je wel mee voor de dag kon komen was de gigantische hoogte.Alleen als verkoopargument heb je daar niets aan.
Daarom legden wij iedere cent opzij om onze droom, een huis met een tuin, te verwezenlijken. Ik was niet de enige die er zo over dacht. De welvaart begon duidelijk toe te nemen, en de een na de andere bewoner vertrok naar een betere buurt zodra ze zich dat konden veroorloven. Hun plaats werd ingenomen door mensen uit Marokko en Turkije, met daartussen een verdwaalde Algerijn. Met het beetje Arabisch dat ik vroeger had opgestoken, kreeg ik wel snel toegang tot de meeste mensen, en mijn vaardigheid in fotografie was daarbij zeker behulpzaam.
Want de nieuwe buren hadden vaak onwaarschijnlijk mooie kinderen. Als je dan een paar foto's links en rechts weggeeft, rollen de opdrachten als vanzelf binnen. Een enkele keer deed zich wel eens een misverstand voor. De Algerijnse familie wilde graag foto's hebben om naar huis te sturen. Dus kwam ik met een mapje waarin ik mijn aardigste foto's bijeen had gebracht, met als extra een paar mooie close ups van hun tweeling. Zij zagen daar niets in. Een close up vonden zij lelijk. Een foto was pas de moeite waard als je er ten voeten uit op stond. Zij lieten mij een album zien met zeer oude vergeelde opnames uit hun geboortestreek, en de mooiste afbeeldingen vonden zij die prenten die niet alleen de complete mensen, maar ook nog wat van hun huis lieten zien.
Het werd nog een hele sessie, want de familie bleek behoorlijk uitgebreid, en ik moest zelfs een groothoeklens gebruiken om ze er allemaal op te krijgen.
En in hun mooiste kleren want de familie moest wel zien dat het hen goed ging. Het was een drukke middag maar heel gezellig. Het is niet eenvoudig binnen te komen als vreemdeling, maar eenmaal binnen, is het soms een hele toer om weer buiten te geraken. Alle lekkers die voorhanden was werd uitgestald op een grote tafel, en daar moest je van eten, want de gastvrijheid kende echt geen grens. Onwillekeurig moest ik denken aan een middag bij een predikanten-familie uit Huizen. De grootmoeder liep nog in klederdracht, met als hoofdbedekking een soort kap die sterk deed denken aan een huifkar.
Ik kreeg een kopje thee en grootmoeder tastte onder haar schort waarvandaan ze een sleutel opdiepte. Die paste weer in een deurtje van een kast, alwaar zich een koektrommel bevond. Daar werd een speculaasje uit opgevist, welke met grote precisie op het schoteltje werd gedeponeerd. "Zooo, die pakt uit" dacht ik nog.
Ik vertelde dit voorval aan mijn Ambonese vriend die bulderend van het lachen uitriep; Typisch Hollands!! Hij gaf vaker voorbeelden van kaaskoppengedrag, die mij altijd waren ontgaan omdat ik nu eenmaal een beetje terughoudend ben tegenover mijn landgenoten, en mij meestal afzijdig hou bij hun gesprekken. Ik zeg niet dat het rotvolk is hoor begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd. Er zitten ook best wel een paar goeie bij, maar door de bank genomen Ehh..Begrijp je wel?
Gewoon hoe zal ik het zeggen..nou gewoon Ehhh...snap je? Ze zijn ook niet echt wit he? Een beetje rose. Niet dat er iets mis mee is, mijn beste vriend is een Hollander. Maar toch, euh Ehhh...ik vertrouw ze niet zo. Wel met één tegelijk hoor dat weer wel, maar als ze met z'n tweeën zijn en ze gaan een beetje staan zo, zo...van eh... weet je wel weet je niet? Dat heb jij toch ook toch? Of niet dan? dat dach ik ook!

Net in de tijd dat de huizenmarkt op hol sloeg, deed er iemand een ongevraagd bod op ons huisje. Het bedrag dat geboden werd lag 300% hoger dan wij er zeven jaar terug voor betaald hadden. En dus trokken wij naar een andere woning waar even zo goed nog dik geld bij moest, want alle andere woningen bleken ook 300% in prijs gestegen te zijn. Wat wel weer een beetje tegenvalt als je net denkt dat je een gigantische winst hebt gemaakt. Maar eindelijk had ik dan toch een ruime tuin achter het huis met echte bomen en planten. Het leven had op slag meer kleur gekregen.Vooral omdat er achter mijn tuin een stuk braakliggend terrein lag dat tot mijn vreugde werd bewoond door een uitgebreide kolonie verwilderde katten. Niet iedereen bleek mijn vreugde te delen, want er werden door buurtbewoners verwoede pogingen ondernomen de dieren te verdrijven: "Want die krengen kakken mijn begonia's onder".
Dat lamme excuus bracht bij mij een intense allesverwoestende haat op gang tegen begonia's. Ik kan ze niet zien, die stomme rot planten!! Het zijn de mongolen onder de vegetatie. Ik trap ze ook dood waar ik maar de kans krijg.

Plichtsgetrouw bracht ik op de fiets elke dag mijn dochter naar school, en stond dan als enige man op het schoolplein tussen allemaal moeders. Een beetje verloren dat wel, daar ik geen deel had aan hun gesprekken. Vaak ging het over zaken van huishoudelijke aard, die mij niet bovenmatig boeiden, soms over recepten voor lekkere hapjes, waar ik dan net even geen geld voor had. Ik vond het praten met kinderen veel leuker. Het duurde dan ook niet lang of ik werd gestrikt voor een functie. Er bleek grote behoefte aan een voorleesvader, en mijn aantrekkingskracht als verhalenverteller op het schoolplein, was niet onopgemerkt gebleven. En wat is er nu leuker dan omringt te zijn door twintig kleuters, die geen piep geven omdat zij willen weten hoe het afloopt...
De uitnodiging om deel te nemen aan het wekenlijkse koffie-uurtje kon ik nog beleefd afslaan, maar de verleiding om kinderen regelmatig voor te lezen kon ik niet weerstaan. Evenals de verlokking jaarlijks als Sinterklaas te fungeren. Een dag in het jaar was ik een ontzagwekkende figuur, en kon ik mij de vrijheid veroorloven al te brutale vragen van de onderwijzeres te bestraffen met een vertoornde blik, daar het beantwoorden daarvan in strijd zou zijn met mijn episcopaalse waardigheid.
Het was bovendien aardig dat de school zich bevond recht tegenover een kerk, en het bestuur had van de pastoor verlof gekregen voor een Sinterklaasviering in de kerk.
Dan is het decorum compleet want dat is de omgeving waar een bischop van nature thuishoort. Je gaat anders lopen in een kerk. Het wordt meer schrijden. Alles gaat dan ook trager en bedachtzamer.
Maar het hoogtepunt was dat ik het verzoek kreeg het gezelschap vanaf de kansel toe te spreken. Ik had mij daar niet op voorbereid, maar het idee om even in het middelpunt van de belangstelling te staan was zo aantrekkelijk dat ik het avontuur roekeloos aanging.
En wat ik mij nooit had gerealiseerd is het gevoel van macht dat mij overspoelde toen ik hoog verheven boven het plebs al improviserend aan mijn toespraak begon. Voor het eerst begon ik de voordelen van een Katholieke indoctrinatie te ontdekken. Vaak had ik als kind geboeid geluisterd naar de oraties van missie-paters en was vertrouwd met de trucs die zij gebruikten om hun gehoor zodanig te begeesteren dat zij na afloop ruimhartig de collecteschaal zouden vullen. De kunst was de stem zodanig te gebruiken dat de zaal betoverd raakte. Een zacht geheimzinning fluisteren dat langzaam aanzwelt tot een oorverdovend cresendo, gevolgd door een plotselinge stilte vergezeld van een veelbetekende blik. Het is gewoon acteren, maar er hoort humor bij, en dat is het moeilijkst om te doen. Als het eerste grapje beloond wordt met wat aarzelend gegrinnik, dan ben je op de goede weg. Is er geen waarneembare reactie dan kan dat rampzalig uitpakken. Je moet dan geestigheid forceren en dat lukt maar zelden. Mensen voelen dat je staat te vechten, en zij gaan niet lachen.
Ik had mazzel dat ik direct bij het begin al gegrinnik hoorde, en dan gaat het verder vanzelf.
Alleen de kinderen hoefden niet te lachen. Zij begrepen geen woord van wat ik daar stond te bazelen, maar leden daar niet onder.Zij staarden in blinde adoratie naar die Sinterklaas zo dicht in hun nabijheid, die bovendien alle tijd van de wereld scheen te hebben.
Bij het uitreiken van de cadeautjes voelde ik de blik van een jochie die mij ongewoon intens stond te observeren. Het was zelfs een beetje verontrustend.
Ik kende dat kindje goed want hij was samen met zijn zusje uit de Congo naar Nederland gekomen en geadopteerd door een stel wier kinderwens onvervuld was gebleven. Omdat zij in de buurt woonden kwamen zij vaak met onze kinderen spelen. Toen ik een dag later gewoon weer als ambteloos burger naar school kwam werd ik aangesproken door Brian, want dat was zijn naam. Hij keek mij samenzweerderig aan en zei:"Jij was Sinterklaas hé?"
Ik schrok en wist even niet wat te zeggen. Nnee... Nee, man natuurlijk niet...Hoe kom je daar nu bij...?? Jawel! zei hij met een overtuigende stelligheid.
Ik zag het! Zijn zekerheid was zo groot dat ik gewoon niet langer durfde ontkennen. Ik kon het gewoon niet. Dus nam ik hem in vertrouwen. Ik zou hem de volledige waarheid vertellen in ruil voor de belofte dat hij er verder met niemand over zou spreken. Het zou voor altijd ons geheim zijn.
Ik kreeg de belofte, en hij heeft woord gehouden. Tien jaar later zat hij als bij toeval weer bij mijn dochter in de klas op de middelbare school.
Dan ontmoette ik hem soms in de gang of in de garderobe. Een lange gitzwarte puber met een brede grijns die in het voorbijgaan altijd even een buiging maakte en dan zachtjes groette..."Sinterklaas"...

Plaats reactie