Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Christendom en Judaïsme, contradicties in de bijbel, de ethiek van de bijbel etc..

Moderator: Moderators

Gebruikersavatar
Peter van Velzen
Moderator
Berichten: 13423
Lid geworden op: 02 mei 2010 10:51
Locatie: ampre muang trang thailand

Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Peter van Velzen » 03 mei 2018 06:23

Ik liep op youtube toevallig tegen een debat over dit onderwerp aan tussen Kyle Butt en Bart Ehrman. Voor wie het niet mocht kennen zie hier op wikipedia In zekere zin hoort dit onderwerp niet alleen thuis bij Christendom/Judaisme. Er zijn even goede redenen om het in atheisme en vrijdenken, in ethische dillema's of in filosofie en psychologie te plaatsten. Maar omdat Kyle Btt een Christen is en Bart Erhrman er een was. Heb ik voor dit subforum gekozen

Voor Bart Ehrman was dit probleem reden om zijn geloof in God op te geven, net als trouwens voor Charles Darwin. Toch geeft hij toe dat dit probleem het bestaan van een god niet uitsluit. Wat het wel uitsluit is een (in onze ogen) almachtige, alwetende en algoede god. Blijkbaar willen veel mensen alleen geloven in een perfecte god, ondanks het feit dat een niet perfecte god veel waarschijnlijker is. Anselmus baseerde er zelfs zijn Godsbewijs op.

Darwin zou uiteraard beseft moeten hebben dat niet zozeer het lijden het probleem vormt alswel het kwaad. Lijden is een evolutionaire aanpassing waardoor organismen beter in staat zijn het kwaad (dat wat hen schaadt) te vermijden en daardoor het voortbestaan van hun genen te bevorderen. Maar hoe is een perfecte god te rijmen met het bestaan van het kwaad? Butt gaf drie oplossingen. Ten eerste zou god het kwaad kunnen gebruiken om kwade mensen te straffen. Maar dat verklaart uiteraard niet waarom ook goede mensen slachtoffer worden. Een tweede deelverklaring is meer gebruikelijk: De vrije wil. Veel kwaad wordt ons aangedaan door andere mensen, en dat voorkomen zou hun vrije wil aantasten. Tenslotte is er nog en kwaad dat ons door natuurcatastrophen, ziektes en parasieten wordt aangedaan. Dat heeft niets met de wil van de mens te maken. Een derde deelverklaring zou zijn dat de mens daarmee getest wordt (zie het boek Job), om te bepalen of hij van nature trouw is aan god of alleen zolang dit hem voordeel verschaft. Uiteraard is het de vraag waarom god dit zou moeten doen als hij immers alwetend is. Kyle biedt nog een alomvattende verklaring voor welk kwaad dan ook: Het valt in het niet vergeleken met de beloning van het eeuwige leven.

Mogelijkerwijs is de ware reden waarom Bart Ehrman niet in een god gelooft, het feit dat onze kennis omtrent onze hersenen het uiterst onwaarschijnlijk maakt dat er een eeuwig leven is (na de dood). Maar ook als we dat wél veronderstellen zitten er nog meer haken en ogen aan Kyle’s oplossingen. Ten eerste: Waarom zou een god mensen een vrije wil geven, waardoor ze in staat zijn om naast goed, ook kwaad te doen. Hier wringt de schoen van de schepper: Waarom zou hij mensen scheppen die geneigd zijn tot het kwade en niet uitsluitend mensen die geneigd zijn tot het goede? Is hij soms niet almachtig of niet alwetend zodat hij genoodzaakt is zich aan het toeval over te geven? Hetzelfde probleem bestaat bij het straffen van het kwaad. Waarom eerst het kwaad scheppen en het daarna straffen. Wat heeft dat voor nut als je almachtig en alwetend bent? Hetzelfde probleem bij het testen van de mens, heb ik al genoemd. Tot slot biedt het eeuwige leven na de dood niet echt een oplossing – als het al zou bestaan. Het maakt het kwaad in deze wereld weliswaar verwaarloosbaar klein, maar hoe klein ook: Waarom zou je het toelaten als je almachtig en alwetend bent?

Ik zie een sterke overeenkomst met de ontologische filosofie ten aanzien van de menselijke verantwoordelijkheid. Schuld en straf. Als ons handelen gedetermineerd is, dan zijn wij er immers niet verantwoordelijk voor. Als toeval een rol speelt dan zijn we daar evenmin verantwoordelijk voor. In beide gevallen is straffen zinloos. Tenslotte kan ons handelen bepaald worden door ons aangeboren karakter. Maar dat karakter hebben we ook niet zelf gekozen. Waarom zou men daarom straffen?

De oplossing ligt voor beide problemen in de natuurlijke selectie. Organismen leren het kwaad te vermijden doordat die genen voortbestaan die hen helpen dat kwaad te vermijden. Individuen leren het kwaad doen te vermijden doordat ze het risico op straf (of op zijn minst de afkeuring van hun medemensen) beseffen. Vaak door schade en schande.

De facto hebben we dus te maken met de consequenties. Zij zijn in feite het enige dat ons handelen daadwerkelijk beinvloed. Alleen kennen we de conseqenties nooit allemaal. Wij zijn niet alwetend. Daarom passen wij ons gedrag aan door evolutionaire aanpassingen, het aanleren van vuistregels en het hanteren van de kennis die we wél hebben. Hetzelfde geldt voor god en/of de natuur, Zij zijn niet alwetend.
Ik wens u alle goeds

Gebruikersavatar
Mcmadtasty
Forum fan
Berichten: 251
Lid geworden op: 26 okt 2017 13:30

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Mcmadtasty » 03 mei 2018 12:25

Het kwaad.....
Het kwaad kent zijn oorsprong in religie. Genesis bijvoorbeeld omschrijft de zondeval dor het eten van de verboden vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad. Voor mij is het denkbaar dat daar ook de oorzaak ligt van het kwaad

Dat wat mij zo boeit aan Genesis is het verhaal van de zondeval.
na het eten van de verboden vruchten werden ze namelijk verbannen naar de aarde.
dit verbannen heeft betrekking op een eigen ervaring waarin in uit mijn werkelijkheid in een andere werkelijkheid terecht ben gekomen. Hetzelfde, maar dan anders. de ene werkelijkheid kende wel vormen van kwaad,terwijl het nu niet te herkennen is. Genesis verteld mij heel iets anders dan de gangbare verklaringen
.
De mens heeft zich in de loop van de tijd ontwikkelt, maar hoe is die ontwikkeling precies verlopen?
Is het boek Genesis een soort getuigenis of filosofie van deze ontwikkeling.
Het boek Genesis omschrijft het scheppingsverhaal. Het scheppingsverhaal waarvan?
Is het voorstelbaar dat het gaat om de schepping van een dimensionale toestand van de wereld.
De wereld die is, die dan ineens verandert?
Hoe zou de wereld zijn wanneer we geen woorden zouden kennen?
Kunnen we dan systemen bedenken, ingewikkelde formules ontleden, begrijpen wat 1+1=2 is?
Kun je zonder woorden te gebruiken begrijpen wat goed of kwaad is?
Stel dat dit het scheppingsverhaal is.
"God", als dat wat niet benoemd is , schept de woorden hemel en aarde.
Op het moment dat de mens aan de beurt komt, lees je dan ook 'laten we de mens schapen naar ons evenbeeld'
Theoretisch zou het kunnen gaan over een ontwikkeling die de mens doormaakte.
Het eten van de vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad hebben dan ook betrekking op de woorden goed en kwaad. Aan dat wat 'is' wordt de betekenis van goed en kwaad geven. Terwijl dat "is" gewoon doet wat het altijd doet en altijd gedaan heeft.
Vernietiging van het kwaad is het loslaten van de bepaling en de denkwijze die ertoe leidt.
Probleem van het lijden is het kunnen bedenken wat het lijden is. Het gebruik van woorden leidt waarschijnlijk tot een groter empathisch vermogen, waarin we betekenis verbinden met gevoelens.

De verbanning naar Aarde is mogelijk een omschakeling geweest van het bewust-zijn, waarin de mens slachtoffer wordt van zijn eigen creatie door er volledig ingezogen te worden als zijnde 'het is de realiteit'.
Het is de realiteit van 'het woord'.....
Het verschil in wat wij hebben verandert niets in de gelijkheid van wat wij zijn.
In lack'ech, ik ben een andere jij, jij bent een andere ik.

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 1556
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Storm » 03 mei 2018 13:16

Ja, het probleem van het lijden, daar hebben veel mensen een "probleem'' mee. Het kwaad zit dat in ons, en wat is kwaad? Bij ziekte en lijden kun je als atheïst zeggen; het gebeurd, foute cellen, genetische bepaalde ziekten etc etc. Oh het blijft erg, want het doet pijn het geeft verdriet.

Gelovigen krijgen er vaak een vraag bij, "waarom doet God niets aan al dit lijden? Zoals jij schrijft Peter is dat vaak de oorzaak van het geloof verlaten.

Toch zie ik ook dat ondanks verschrikkelijk lijden mensen steun zoeken en ervaren bij die God die niets lijkt te doen. Is dat selffulfilling profecy?
Ik denk aan Dietrich Bonhoeffer, aan al die mensen die in concentratie kampen toch hun steun zochten bij die God die erbij stond en er naar keek.
Maar ook aan hij die in de rij stond en het verschrikkelijkste meemaakte wat er maar was, kijken naar de ophanging van anderen. Het gemompel "waar is god " ging door de rijen. Voor velen werd hij toen morsdood, en ws is dat nog zo. De één zoekt troost in het lijden via zijn/haar geloof, voor de ander wordt op dat moment god morsdood.

Rabbijn Harold Kushner schreef het boek; als-t-kwaad-goede-mensen-treft- hij kende het lijden persoonlijk. Zijn zoontje had progeria en zijn gevecht met het lijden begon. Harold kon niet anders dan denken/uitkomen op een God die niet almachtig was/is.

En als er een God is dan kom ik daar ook op uit. Is Hij wel almachtig -en stond hij erbij en keek ernaar- dan is hij niet Algoed maar eerder wreed te noemen.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Gebruikersavatar
Rereformed
Site Admin
Berichten: 13837
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Rereformed » 03 mei 2018 14:33

Peter van Velzen schreef:
03 mei 2018 06:23
Een tweede deelverklaring is meer gebruikelijk: De vrije wil. Veel kwaad wordt ons aangedaan door andere mensen, en dat voorkomen zou hun vrije wil aantasten.
Inderdaad wordt dit altijd door gelovigen aangevoerd. Ik heb het altijd leuk gevonden om daarop te antwoorden dat in dat geval de belofte dat ooit al dat kwaad voorgoed weg is (in de hemel in het hiernamaals, het zogenaamde "eeuwige leven") een loze belofte is. Zolang een mens vrije wil heeft breekt het kwaad in de kortste tijd ook daar uit.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 905
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Gershom » 03 mei 2018 16:27

Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 12:25
Het kwaad.....
Het kwaad kent zijn oorsprong in religie. Genesis bijvoorbeeld omschrijft de zondeval dor het eten van de verboden vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad. Voor mij is het denkbaar dat daar ook de oorzaak ligt van het kwaad
Gefascineerd lees ik jou bijdrage. Ik lees het nogmaals, en daarna nog een keer. En ik begrijp alleen het citaat wat hierboven wordt weergegeven. Een opmerking waar ik het niet mee eens ben, maar ik geloof dat het daar ook niet om gaat.
Je wilt iets aantonen, maar wat?? Ik zou dat graag begrijpen, maar ik lees uitsluitend woorden die in een bepaalde volgorde staan, zodat zij zinnen vormen die ik kan uitspreken. Maar ik tast in het duister wanneer ik de betekenis daarachter probeer te begrijpen.
Ik betreur dat.

appelfflap
Bevlogen
Berichten: 4874
Lid geworden op: 23 mei 2005 17:16

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door appelfflap » 03 mei 2018 16:38

Peter van Velzen schreef:
03 mei 2018 06:23
Toch geeft hij toe dat dit probleem het bestaan van een god niet uitsluit. Wat het wel uitsluit is een (in onze ogen) almachtige, alwetende en algoede god.
maar bots je dan niet op het probleem dat alwetend, algoed,... doorgaans definiërende kenmerken van het concept/begrip god is?
een penis is een definiërend kenmerk om een man te kunnen zijn terwijl eileiders een man net uitsluiten.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 905
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Gershom » 03 mei 2018 17:01

Storm schreef
Maar ook aan hij die in de rij stond en het verschrikkelijkste meemaakte wat er maar was, kijken naar de ophanging van anderen. Het gemompel "waar is god " ging door de rijen. Voor velen werd hij toen morsdood, en ws is dat nog zo. De één zoekt troost in het lijden via zijn/haar geloof, voor de ander wordt op dat moment god morsdood.
Dat verhaal uit het kamp is nog te begrijpen. Die mensen die getuigen waren van de verschrikkingen konden één ogenblik later zelf aan de beurt zijn om gedood te worden. Er rest nog een sprankje hoop dat god wel zal ingrijpen wanneer jij aan de beurt bent. Het touw kan breken
of de beul kan een hartaanval krijgen, en in dat geval kan men denken dat god op het laatste moment heeft ingegrepen.
Zoals paus Johannes Paulus altijd heeft gezegd dat hij de aanslag heeft overleefd dankzij de maagd Maria.(niet dank zij een team van artsen die zes uur lang hebben staan vechten voor zijn leven)

Maar 500 jaar geleden stonden mensen in drommen bijeen, te kijken naar het levend verbranden van een "ketter" of een "heks".
Daar vroeg men niet waar god was. Het leek eerder een bevestiging van zijn rechtvaardigheid. En als de ketter op het laatste moment vergeving vroeg, en hij voordat de brandstapel werd ontstoken genadiglijk werd gewurgd, dan was dat ook nog eens een aanwijzing dat god barmhartig was. Niemand verklaarde god toen dood... althans daar zijn geen berichten van.
.

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 1556
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Storm » 03 mei 2018 17:16

@Gershom,
Sorry maar het eerste wat in mij naar boven komt is : Heer ontferm U. Hoe velen riepen dat!!
Maar ik snap dat dit als vloeken in de kerk is.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 905
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Gershom » 03 mei 2018 19:05

Storm schreef:
03 mei 2018 17:16
@Gershom,
Sorry maar het eerste wat in mij naar boven komt is : Heer ontferm U. Hoe velen riepen dat!!
Maar ik snap dat dit als vloeken in de kerk is.
Maar dat toont juist aan dat niemand twijfelde aan zijn bestaan. Want aan een dode god vraag je geen gunsten.
Ik ga even voorbij dat deze uitroep voortkomt uit een soort Pavlov reactie, want in tal van litanieën wordt een dergelijke frase uit den treuren herhaald. Het is één en al ontferming dat moet plaatsvinden.
Kijk Storm, iemand die verstolen mompelt: "waar is god?" kan ik begrijpen. Die persoon is de wanhoop nabij en meent wat hij zegt.
Mensen die collectief een versje opdreunen, vertonen een ingeslepen automatische reactie. Hun bede klinkt aangeleerd en heeft geen enkele emotionele waarde. Miserere Nobis!! ik wordt s'nachts nog wel een gillend wakker met die woorden...

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 1556
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Storm » 03 mei 2018 19:39

Ik zal het niet weer zeggen, want ik wil niet dat je s'nachts gillend wakker wordt. ;-)

Inderdaad iets kan een gewoonte worden of een noodkreet zijn, soms is het beiden.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Gebruikersavatar
Mcmadtasty
Forum fan
Berichten: 251
Lid geworden op: 26 okt 2017 13:30

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Mcmadtasty » 03 mei 2018 21:02

Gershom schreef:
03 mei 2018 16:27
Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 12:25
Het kwaad.....
Het kwaad kent zijn oorsprong in religie. Genesis bijvoorbeeld omschrijft de zondeval dor het eten van de verboden vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad. Voor mij is het denkbaar dat daar ook de oorzaak ligt van het kwaad
Gefascineerd lees ik jou bijdrage. Ik lees het nogmaals, en daarna nog een keer. En ik begrijp alleen het citaat wat hierboven wordt weergegeven. Een opmerking waar ik het niet mee eens ben, maar ik geloof dat het daar ook niet om gaat.
Je wilt iets aantonen, maar wat?? Ik zou dat graag begrijpen, maar ik lees uitsluitend woorden die in een bepaalde volgorde staan, zodat zij zinnen vormen die ik kan uitspreken. Maar ik tast in het duister wanneer ik de betekenis daarachter probeer te begrijpen.
Ik betreur dat.
Dank je.
Ik ben blij dat het er niet over gaat dat je het niet met me eens bent. ik heb het er liever over waarom we het niet met elkaar eens zijn dan waarover we het oneens zijn. En dat is niet omdat de één meer geleerd heeft dan de ander, slimmer is dan de ander.
Dit is oorzakelijk. zo'n 10 jaar geleden ben ik uit de vertrouwde werkelijkheid gesleurd en in een andere werkelijkheid terechtgekomen.
Om een voorbeeld te noemen hoe dat eruit ziet is dat je het ene moment ziet dat mensen overtredingen begaan, crimineel kunnen zijn en van alles verkeerd kunnen doen en het andere moment, terwijl er niets aan de wereld zelf veranderd is, de mensen het juiste doen en volledig gehoorzaam zijn aan alle wetten.
Beide werkelijkheden zijn voor mij echt. De ene op moment dat ik er in zat, de ander op het moment zoals ik het nu beleef.
De makkelijkste weg is te zeggen dat ik een afwijking heb, gestoord ben.op het moment dat beide werkelijkheden echt zijn,hoe bepaal je dan wat gestoord is en wat niet. Waarheid bepaald wat echt is en wat niet. Beide werkelijkheden omvatten waarheid, terwijl beide werkelijkheden ten opzichte van
elkaar onwaarheden bevatten. Dus waar ben ik beland? Een andere dimensie? Het is de zelfde omgeving en toch een andere werkelijkheid. In mijn zoektocht naar het begrijpen wat er is gebeurd kwam ik dus ook terecht bij het boek Genesis, bij de zondeval. de verbanning uit de tuin van Eden naar aarde. Het veranderen van de omgeving, waarin de twee werkelijkheden naam wordt gegeven om het verschil in werkelijkheid aan te duiden?
Het thema goed en kwaad eveneens een overeenkomst. Waar het kwaad zich eerder manifesteerde is het kwaad nu in geen velden of wegen te bekennen. waar manifesteerde dat kwaad zich dan? Het enige dat verandert is zijn mijn gedachten, mijn denken.
De conclusie die ik trek, gezien mijn eigen ervaring is dat de werkelijkheid mede gevormd wordt door het denken en dat het niet alleen maar zo is dat de werkelijkheid het denken vormt.

het onderwerp "Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)" is op verschillende manieren te interpreteren. Waarom is er het probleem van het lijden, of te wel het kwaad? Wat geen schuldvraag betreft, waarin we God of wie dan ook verwijten, maar een vraag is over waarom wij het probleem van het lijden ervaren. Waarom wij het kwaad kennen. Is dat werkelijk zo, of wordt dat geprojecteerd door onze gedachten.
Wat maakt die beleving van die werkelijkheid?
Dat wat ik duidelijk probeer te maken is dat het woorden zijn, de omgeving in woord uitgedrukt, waarin niet meer de betekenis van de omgeving in woord uitgedrukt wordt, maar de betekenis van het woord in omgeving wordt uitgedrukt.
Iets wat mogelijk niet altijd zo geweest is. De eerste woorden zijn ooit eens gevormd, hoe...?
Genesis verteld mogelijk een ander verhaal dan aangenomen wordt..........
Het verschil in wat wij hebben verandert niets in de gelijkheid van wat wij zijn.
In lack'ech, ik ben een andere jij, jij bent een andere ik.

Gebruikersavatar
Gershom
Ervaren pen
Berichten: 905
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Gershom » 04 mei 2018 01:38

Mcmadtasty schreef
En dat is niet omdat de één meer geleerd heeft dan de ander, slimmer is dan de ander.
Dit is oorzakelijk. zo'n 10 jaar geleden ben ik uit de vertrouwde werkelijkheid gesleurd en in een andere werkelijkheid terechtgekomen.
Dank voor je uitgebreide antwoord. Want het gaat er inderdaad niet om wie er nu meer geleerd heeft. Wij doen geen wedstrijd.
Het probleem is meer dat jij jezelf in twee realiteiten kunt bewegen, waar ik er maar één van denk te kennen. Dat is de werkelijkheid waar jij zoals je zegt uit gesleurd bent. Tot die andere wereld heb ik geen toegang. Ik ervaar dat als een gemis.
Ik heb die ervaring in mijn leven vaker gehad. Beroepsmatig in de omgang met andere mensen, en ook privé met een hond die ik niet begreep.
Het was een dier dat ik zeer liefhad, maar hij was voor mij onbereikbaar. Nu is er in de belevingswereld van een hond veel voor ons verborgen
Maar vaak begrijpen wij elkaar toch op een aantal terreinen waar wij kennelijk overeen stemmen. Maar bij "Nicky" was dat begrip er niet.
Hij leek in een andere wereld te leven, waarin ik geen toegang had. En waarschijnlijk was ik in zijn ogen net zo onbegrijpelijk voor hem...
Jouw gedachten over goed en kwaad, of de oorzaken daarvan, de manier waarop jij Genesis opvat en interpreteert, is zo anders dan wat ik beleef, dat ik mij afvraag of wij wel hetzelfde boek lezen. Dat geeft een gevoel van onmacht. Je wilt iemands gedachtegang volgen, en bij zijn uitleg staar je op klaarlichte dag als een blinde in het duister, en weet geen weg meer. Je durft niet verder gaan uit angst te vallen.
Toch ben ik opgelucht door je antwoord, omdat ik bang was dat mijn vraag onheus zou overkomen.

Gebruikersavatar
Petra
Bevlogen
Berichten: 3584
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Petra » 04 mei 2018 10:54

Storm schreef:
03 mei 2018 13:16

En als er een God is dan kom ik daar ook op uit. Is Hij wel almachtig -en stond hij erbij en keek ernaar- dan is hij niet Algoed maar eerder wreed te noemen.
Volgens mij ging het een ietsje anders hoor. Hij was hartstikke almachtig en deed wel wat meer dan er een beetje bij staan kijken....
Ik denk dat het principe vrij simpel is; het ene kan niet bestaan zonder het andere.
Jesaja 45:7.
Ik formeer het licht, en schep de duisternis; Ik maak den vrede en schep het kwaad, Ik, de HEERE, doe al deze dingen.
“Men and women are learning animals. If you do not see what they have learned, you're blind. They are creatures ever changing, ever improving, ever expanding their vision and the capacity of their hearts."
― Anne Rice, The Vampire Chronicles

Gebruikersavatar
Petra
Bevlogen
Berichten: 3584
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Petra » 04 mei 2018 11:16

Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 21:02
.Beide werkelijkheden omvatten waarheid, terwijl beide werkelijkheden ten opzichte van
elkaar onwaarheden bevatten. Dus waar ben ik beland? Een andere dimensie? Het is de zelfde omgeving en toch een andere werkelijkheid.

Wel, ik zit gelukkig met jou in die dimensie aangezien ik dit stukje van je kan lezen. :D
M.i. bevinden dimensionale of andere verschillen zich dan ook in ons eigen hoofd. Jij neemt je omgeving nu anders waar.
Net zoals iemand 'het licht gezien' kan hebben en opeens alles met goddelijk inzicht denkt te bekijken.
Of zoals de 5D-ers in een andere dimensie denken te zitten.
Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 21:02
Dat wat ik duidelijk probeer te maken is dat het woorden zijn, de omgeving in woord uitgedrukt, waarin niet meer de betekenis van de omgeving in woord uitgedrukt wordt, maar de betekenis van het woord in omgeving wordt uitgedrukt.
Iets wat mogelijk niet altijd zo geweest is. De eerste woorden zijn ooit eens gevormd, hoe...?
Genesis verteld mogelijk een ander verhaal dan aangenomen wordt..........
Dit doet me denken aan de taalfilosofen https://nl.wikipedia.org/wiki/Taalfilosofie
Het bekendste voorbeeld daarbij is het werk van Ludwig Wittgenstein die enerzijds in zijn Tractatus Logico-Philosophicus (1922) vertrekt van de stelling dat de grenzen van de taal de grenzen van de wereld zijn..
En het doet me denken aan:
Een belangrijk probleem dat de taalfilosofie en de logica heeft beziggehouden is het probleem van de vaagheid van woorden
“Men and women are learning animals. If you do not see what they have learned, you're blind. They are creatures ever changing, ever improving, ever expanding their vision and the capacity of their hearts."
― Anne Rice, The Vampire Chronicles

Gebruikersavatar
Mcmadtasty
Forum fan
Berichten: 251
Lid geworden op: 26 okt 2017 13:30

Re: Het probleem van het lijden. (oftewel het kwaad)

Bericht door Mcmadtasty » 04 mei 2018 12:25

Petra schreef:
04 mei 2018 11:16
Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 21:02
.Beide werkelijkheden omvatten waarheid, terwijl beide werkelijkheden ten opzichte van
elkaar onwaarheden bevatten. Dus waar ben ik beland? Een andere dimensie? Het is de zelfde omgeving en toch een andere werkelijkheid.

Wel, ik zit gelukkig met jou in die dimensie aangezien ik dit stukje van je kan lezen. :D
M.i. bevinden dimensionale of andere verschillen zich dan ook in ons eigen hoofd. Jij neemt je omgeving nu anders waar.
Net zoals iemand 'het licht gezien' kan hebben en opeens alles met goddelijk inzicht denkt te bekijken.
Of zoals de 5D-ers in een andere dimensie denken te zitten.
Het gaat mij niet alleen om de verschillen, ook over de overeenkomsten want die komen mogelijk op dezelfde manier tot stand..
"het probleem van het lijden".... welk probleem? hoe ontstaat dat idee. op het moment dat we geen woorden zouden gebruiken/ Dan is er gevoel zoals gerelateerd aan de woorden boosheid of verdriet of pijn en misschien het beeld dat blijft hangen. kan het beeld wat is op het moment dat er geen woorden bestaan dat leiden naar een God die oorzakelijk schijnt te zijn of naar een gedachte van had ik het maar anders gedaan? Of is het woord zoals we het in taal gebruiken oorzakelijk voor onze werkelijkheid. Is het probleem van het lijden eigenlijk alleen maar de gedachte dat er lijden is? Bestaat het kwaad alleen maar omdat het kwaad in de werkelijkheid van het woord bestaat?
Mcmadtasty schreef:
03 mei 2018 21:02
Dat wat ik duidelijk probeer te maken is dat het woorden zijn, de omgeving in woord uitgedrukt, waarin niet meer de betekenis van de omgeving in woord uitgedrukt wordt, maar de betekenis van het woord in omgeving wordt uitgedrukt.
Iets wat mogelijk niet altijd zo geweest is. De eerste woorden zijn ooit eens gevormd, hoe...?
Genesis verteld mogelijk een ander verhaal dan aangenomen wordt..........
Dit doet me denken aan de taalfilosofen https://nl.wikipedia.org/wiki/Taalfilosofie
Het bekendste voorbeeld daarbij is het werk van Ludwig Wittgenstein die enerzijds in zijn Tractatus Logico-Philosophicus (1922) vertrekt van de stelling dat de grenzen van de taal de grenzen van de wereld zijn..
En het doet me denken aan:
Een belangrijk probleem dat de taalfilosofie en de logica heeft beziggehouden is het probleem van de vaagheid van woorden
Het fenomeen dat ik ervaar is dat Genesis mij een heel ander verhaal verteld als dat wat andere mensen zeggen. Dat wat verschilt is het referentiekader. Door mijn ervaring herken ik iets wat ik in bepaalde context kan plaatsen. op het moment dat de herkenning van omgeving refereert aan de vormgeving van betekenis van woorden, refereert de herkenning van woorden dan ook aan de vormgeving van de omgeving? als voorbeeld wat ik hiermee bedoel is de duidelijk meningsverschillen over 'wat is' binnen hetzelfde onderwerp. Mijn associatie met meningsverschillen is het eerste gebod, dat voor mij een andere betekenis heeft als voor een ander, die op zijn of haar beurt weer een andere input nodig heeft om te associëren met het eerste gebod en weer een ander niets kan associëren met het eertste gebod. in hoeverre zien we die associaties met taal als werkelijkheid?
Het verschil in wat wij hebben verandert niets in de gelijkheid van wat wij zijn.
In lack'ech, ik ben een andere jij, jij bent een andere ik.

Plaats reactie