Je kunt maar beter wél gelovig te zijn...

[Maria]

Terwijl de foto niet alleen vanwege die bijzondere ogen zo mooi is. Ook het groen van de achtergrond en het rood van haar kleding dragen bij aan de schoonheid van de foto. Net als de (stand van de) mond van het meisje.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar zo kijk ik nooit naar kunst.
Alleen met mijn gevoel.
Kunst is het voor mij daar waar en wanneer het me raakt.
En dat probeer ik dan voor mezelf te verklaren, waarom dat is.
Vind ik dat, dan vergeet ik het nooit meer.
En dat werd precies door dit gedicht verwoord.

Het groen van de achtergrond heb ik niet eens meegenomen in mijn gevoel voor deze ogen.
Ik ben niet zo goed in het recenseren van een totaal.

Voor mij is alleen het detail van die ogen van belang.
(Zo ook degene, die dat als achtergrond zag voor deze woorden in dit gedicht.)
Mij ging het om de diepte van dit gevoel:
Het tegelijkertijd terughoudende en het argwanende en toch intens haar wereld beziende.
Van deze jonge vrouw, een kind nog.
Ik vond het gedicht er heel mooi inpassen en ook mijn associaties.

[sofia]

[
Wat de dichter zelf van dat lachen denkt, wordt er niet bijverteld.
Dat is aan de kenner.
En de goede verstaander met een helder horend geestesoor.
Als ik mag raden?
Misschien wordt er bedoeld, dat je maar beter kunt lachen om al dat commentaar.

En nu zeg je wéér iets waarvan ik denk: je staat op het punt een ontdekking te doen!
Een val naar de vrijheid? Mijn zegen heb je, in ieder geval.