Verantwoordelijkheid.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Wat een kul verhaal.

Straks wordt het nog zo:
De leerling maakt gewoon de toets niet, want dat is zijn verantwoordelijkheid.

Maar eist er wel een voldoende voor op.

Nogmaals:
De verhouding LEERMEESTER leerling is verticaal niet horizontaal in de wetenschap.

In de filosofie ligt dat anders maar dat is dan ook maar zweefkezerij.

[Petra]

De berekening is in feite belangrijker dan het antwoord op zich.

Ik zelf gaf nog aardig wat punten als er slecht (correct) aangegeven was hoe een opgave kon worden gemaakt.

Voor de rest is er geen echte discussie mogelijk, de leermeester bepaalt hoe een antwoord gegeven moet worden niet de leerling.

Is daar niet aan voldaan dan wordt het gewoon een paal. (een 1 dus )

Schorsen vind ik wel een heel vreemd machtsmiddel in deze.

Het gaat niet zo zeer om de berekening of het antwoord.
het gaat erom dat wanneer je iemand voor een 'gedwongen' keuze stelt, zoals dat je als leermeester bepaald wat een leerling zou moeten doen, is het aan de leerling of deze het doet of niet doet. Daar is geen goed of fout aan. De leerling moet een keuze maken en besluit de wil van de leermeester niet te volgen. is de leerling dan verantwoordelijk voor zijn keuze terwijl het keuzemoment en de keuze opgelegd worden door de leermeester? Of is de leermeester verantwoordelijk omdat hij de leerling in een keuzemoment plaatst en is de leerling eigenlijk alleen maar 'slachtoffer' van de situatie, ongeacht welke keuze hij maakt?

Ik heb zelf nogal wat punten kunnen sprokkelen met dat ellendige vak, dankzij dat systeem.

Als je zoon een fout antwoord geeft is het voor de leeraar geen doen om te ontdekken waar nog bijgespijkerd moet worden. Hij is een last. En er zitten nogal wat van die lastige kinders in zo'n klas. Ik weet niet hoe oud het jong is... maar m.i. is het jouw verantwoordelijkheid als ouder om je kroost bij sturen in een richting die voor alle partijen het meest voordelig is.
Tevens is het de taak/verantwoordelijkheid van die leeraar om het jong klaar te stomen voor een examen. Waarbij punten gegeven worden voor berekeningen. Als hij dat niet doet mist hij punten. Is niet alleen zijn eigen verantwoordelijkheid want het belemmert die leeraar in de uitoefening van zijn vak en als al die vervelende kinderen dienst weigeren scoort de school ook lager in de ratings.

Eigenlijk vind ik wat kinderen betreft; ga lekker rebelleren, trek een broek met gaten aan, verf je haar blauw, zet een petje op, neem van mijn part 100 piercings. Maar in de klas... trek je die achterlijke capuchon van je kop af en gooi je die grote muil op slot. Die mensen zitten met 25 a 30 van dat bijdehante spul, dus bewaar je capriolen lekker voor thuis.
Maar enfin, die van mij gingen als pubers in uniform naar school, waar allemaal meneren en mevrouwen lesgaven. Knapten ze enorm van op.

Mijn conclusie; JIJ neemt je verantwoordelijkheid als ouder niet.
Zolang we het nog over pubers hebben (schat ik zo in) ligt de eindverantwoordelijkheid bij jou. Of je support hem of je stuurt hem een andere kant op, maak een keuze.

[Peter van Velzen]

Ik denk mcmadnasty, dat je het fenomeen verantwoordelijkheid nog niet helemaal begrijpt. Je bent alleen verantwoordelijk als anderen jou verantwoordelijk stellen. Als ze dat niet doen, is er van verantwoordelijkheid helemaal geen sprake. Hoewel degene die iemand verantwoordlijk stelt de oorzaak is van die verantwoordelijkheid, is deze daarom nog niet verantwoordelijk. Dat is hij of zij pas, als anderen hem daarvoor verantwoordelijk stellen. Maar dat is een andere verantwoordelijkheid.

Simpel voorbeeld: Een ouder eist dat een kind niet liegt. Hierdoor wordt het kind verantwoordelijk voor het liegen. De ouder is echter niet verantwoordelijk voor het liegen van het kind. (maar normaliter weer wel voor het op deze manier opvoeden van het kind). Verantwoordelijkheid berust op het opleggen ervan. Het is niet reeds van nature aanwezig. Je kunt immers pas (ver)antwoorden, als jou iets gevraagd wordt.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Dat lijkt me een eigen idee van verantwoordelijk zijn.

Rekenschap af moeten leggen voor daden waar men verantwoordelijk voor was is wat anders dan die verantwoordelijkheid zelf.

[Mcmadtasty]

Ik heb zelf nogal wat punten kunnen sprokkelen met dat ellendige vak, dankzij dat systeem.

Als je zoon een fout antwoord geeft is het voor de leeraar geen doen om te ontdekken waar nog bijgespijkerd moet worden. Hij is een last. En er zitten nogal wat van die lastige kinders in zo'n klas. Ik weet niet hoe oud het jong is... maar m.i. is het jouw verantwoordelijkheid als ouder om je kroost bij sturen in een richting die voor alle partijen het meest voordelig is.
Tevens is het de taak/verantwoordelijkheid van die leeraar om het jong klaar te stomen voor een examen. Waarbij punten gegeven worden voor berekeningen. Als hij dat niet doet mist hij punten. Is niet alleen zijn eigen verantwoordelijkheid want het belemmert die leeraar in de uitoefening van zijn vak en als al die vervelende kinderen dienst weigeren scoort de school ook lager in de ratings.

Hoezo zou mijn zoon bijgespijkerd moeten worden, wanneer deze dat zelf niet wil? En hoezo is hij een last?
Als leraar moet je van alles, wat maakt dat een kind van alles moet.
Op het moment dat het kind zelf besluit niet van alles te moeten, geraakt de leerkracht in de problemen, niet het kind, want die kan gewoon doen wat die doet. en daarmee komt de school in de problemen, want die behaalt zijn ratings niet, niet het kind.

Mijn conclusie; JIJ neemt je verantwoordelijkheid als ouder niet.
Zolang we het nog over pubers hebben (schat ik zo in) ligt de eindverantwoordelijkheid bij jou. Of je support hem of je stuurt hem een andere kant op, maak een keuze.

je beweert hier nogal wat.....
Verantwoordelijkheid nemen is handelen volgens de mogelijkheden die er zijn om een bepaald doel te bereiken. M.a.w. gewoon iets doen waarvan je denkt dat het het juiste is om je doel te bereiken.
ik als ouder ben niet diegene die gat bepalen welke weg mijn kind moet gaan. Dat mag het helemaal zelf bepalen.ik ben er alleen maar om hem te begeleiden en te zoeken naar een weg die bij hem past, waarin hij zichzelf kan zijn en zich kan ontwikkelen.

Ik denk mcmadnasty, dat je het fenomeen verantwoordelijkheid nog niet helemaal begrijpt. Je bent alleen verantwoordelijk als anderen jou verantwoordelijk stellen. Als ze dat niet doen, is er van verantwoordelijkheid helemaal geen sprake. Hoewel degene die iemand verantwoordlijk stelt de oorzaak is van die verantwoordelijkheid, is deze daarom nog niet verantwoordelijk. Dat is hij of zij pas, als anderen hem daarvoor verantwoordelijk stellen. Maar dat is een andere verantwoordelijkheid.

Simpel voorbeeld: Een ouder eist dat een kind niet liegt. Hierdoor wordt het kind verantwoordelijk voor het liegen. De ouder is echter niet verantwoordelijk voor het liegen van het kind. (maar normaliter weer wel voor het op deze manier opvoeden van het kind). Verantwoordelijkheid berust op het opleggen ervan. Het is niet reeds van nature aanwezig. Je kunt immers pas (ver)antwoorden, als jou iets gevraagd wordt.

nogmaals verantwoordelijkheid is voor mij slechts de mogelijkheid om te reageren. iemand verantwoordelijk stellen is een mogelijkheid om te reageren. iemand verantwoordelijk stellen heeft dus niets voor mij met verantwoording van de ander te maken maar met de reactie dat je iemand verantwoordelijk maakt, wat wil zeggen reageert op zijn handelen. het heeft niets met de ander te maken, slechts met de eigen reactie.

Uitgelegd naar jouw voorbeeld;
wanneer een kind liegt, liegt deze.het is zijn manier te reageren. Een kind ka een reden hebben om te liegen, bijvoorbeeld om straf of boosheid te voorkomen. Op het moment dat een kind weet dat het gestraft gaat worden of met de waarheid boosheid op te wekken, gaat het liegen. Liegen krijgt dus een functie. Op het moment dat je als ouder niet boos wordt of niet gaat straffen hoeft een kind niet te liegen.
Dus op het moment dat een kind gaat liegen, zou je je als ouder af moeten gaan vragen wat in jezelf zou moeten veranderen om te voorkomen dat een kind liegt.

[Peter van Velzen]

Dat lijkt me een eigen idee van verantwoordelijk zijn.

Rekenschap af moeten leggen voor daden waar men verantwoordelijk voor was is wat anders dan die verantwoordelijkheid zelf.

Ja en nee.

Neem het voorbeeld van een dief. Wij veroordelen diefstal, en daarmee introduceren we het idee dat mensen verantwoordelijk zijn voor de schade die zij veroorzaken door te stelen, Het is vanwege ons oordeel omtrent stelen, dat wij de dief verantwoordelijk daarvoor houden. Dat de dief in de praktijk geen verantwoording aflegt, omdat hij niet wordt gesnapt, doet daar inderdaad niets aan af. Maar als we geen oordeel over het stelen zouden hebben, dan was er van verantwoordelijkheid geen sprake.

Uiteraard hebben wij wel een oordeel over stelen, maar we hebben niet noodzakelijkerwijs een oordeel over het mooi vinden van een muziekstuk. Wie de "sacre du printemps" mooi vindt is daar niet verantwoordelijk voor, evenmin als degene die het stuk lelijk vindt. Zo zijn er veel dingen die wij anderen niet kwalijk nemen en waarvoor wij ze evenmin zullen prijzen. Zoals: wit ondergoed dragen. patience spelen en boeken lezen. Tenzij het hun taak is (bijvoorbeeld als student) om boeken te lezen, of (voor een fotoshoot voor lingerie-reclame) wit ondergoed te dragen, of bij een filmopname patience te spelen. In alle gevallen berust de verantwoordelijkheid op het oordeel van anderen over de vraag wat jij wordt geacht wél of niet te doen. Als het niemand een biet kan schelen, ben je nooit verantwoordelijk.

[Peter van Velzen]

nogmaals verantwoordelijkheid is voor mij slechts de mogelijkheid om te reageren. iemand verantwoordelijk stellen is een mogelijkheid om te reageren. iemand verantwoordelijk stellen heeft dus niets voor mij met verantwoording van de ander te maken maar met de reactie dat je iemand verantwoordelijk maakt, wat wil zeggen reageert op zijn handelen. het heeft niets met de ander te maken, slechts met de eigen reactie.

Uitgelegd naar jouw voorbeeld;
wanneer een kind liegt, liegt deze.het is zijn manier te reageren. Een kind ka een reden hebben om te liegen, bijvoorbeeld om straf of boosheid te voorkomen. Op het moment dat een kind weet dat het gestraft gaat worden of met de waarheid boosheid op te wekken, gaat het liegen. Liegen krijgt dus een functie. Op het moment dat je als ouder niet boos wordt of niet gaat straffen hoeft een kind niet te liegen.
Dus op het moment dat een kind gaat liegen, zou je je als ouder af moeten gaan vragen wat in jezelf zou moeten veranderen om te voorkomen dat een kind liegt.

Als we jouw logica - zonder meer - accepteren zijn mensen nergens verantwoordelijk voor. Want ook de ouder straft slechts omdat hij (meestal zij) anders een onhandelbaar kind kijgt. Het is zijn (meestal haar) manier van reageren.

Waar het om gaat is of we een oordeel hebben over het gedrag, en of we het goed- of afkeuren. Inderdaad moet je een kind niet straffen omdat het de waarheid vertelt. Je moet dat juist positief waarderen. Maar dat is weer een oordeel dat wij hebben over hoe je jezelf als ouder moet gedragem Daarmee stellen wij de ouders in principe verantwoordelijk voor de manier waarop ze met hun kinderen omgaan. Het kind liegt als het daarvoor wordt beloond, en het vertelt de waarheid als het dáár voor wordt beloond. Het is de verantwoordelijkheid van de ouders om het juiste gedrag te belonen, en het is - op den duur - de verantwoordelijkheid van het kind om dat gedrag te vertonen. Uiteraard moet het kind eerst leren welk gedrag gewaardeerd wordt, voordat het enige verantwoordelijkheid draagt. Maar vroeg of laat is het volwassen en is dan volledig verantwoordelijk. Maar alleen voor zover anderen een oordeel hebben omtrent zijn of haar gedrag.

[Mcmadtasty]

Als we jouw logica - zonder meer - accepteren zijn mensen nergens verantwoordelijk voor. Want ook de ouder straft slechts omdat hij (meestal zij) anders een onhandelbaar kind kijgt. Het is zijn (meestal haar) manier van reageren.

op het moment dat je verantwoordelijkheid als het vermogen tot reageren zou kunnen zien zoals ik dat zie, zoals ik dat zie, betreft verantwoordelijkheid niet alleen het eigen handelen/reageren, maar ook het handelen/reageren van anderen.
zoals ik bijvoorbeeld al duidelijk probeerde te maken wordt iemand gedwongen te handelen/reageren op moment dat je iets eist/verlangt/vraagt van een persoon, zoals een leerkracht dat doet bij mijn zoon met 'je moet sommen maken en de berekeningen erbij opschrijven.
Daarmee verplicht je iemand te reageren. je initieert een situatie. op het moment dat je een situatie initieert ben je als persoon verantwoordelijk voor de gevolgen en dus ook voor de negatieve gevolgen, waarin mensen zeggen, dat doe ik niet.
Zo stel je bijvoorbeeld een dief verantwoordelijk voor het stelen. ikzelf stel de maatschappij medeverantwoordelijk voor het stelen, omdat de manier waarop wij leven maakt dat je afhankelijk bent van bezit/inkomen en stelen is een manier waarop je dat kunt verkrijgen.
echter die verantwoordelijkheid ontgaat menigeen. Een wereld zonder geld is bijvoorbeeld een wereld, waarin niemand hoeft te stelen.
op het moment dat je gaat zeggen alles is van iedereen, kan niemand meer stelen. Op het moment dat je gaat zeggen ik heb niets, ik behoef geen bezit kan niemand van je stelen. daarmee wil ik alleen maar te kennen geven dat stelen initieert wordt door wat we zelf doen. en ja dan is het zo dat iemand gaat stelen, want diegene wil ook wat of moet ook leven. Wat er gebeurd is dat het stelen veroordeeld wordt, zonder erbij stil te staan dat we het zelf initiëren.
Verantwoordelijkheid is dat wat je doet, naar jezelf en naar anderen en om je verantwoordelijkheid te kennen moet je weten wat je doet en weten wat je doet is wanneer jezelf begint met initiëren, en niet wanneer je slecht reageert op dat wat door anderen geïnitieerd is.

[Mullog]

Zo stel je bijvoorbeeld een dief verantwoordelijk voor het stelen. ikzelf stel de maatschappij medeverantwoordelijk voor het stelen, omdat de manier waarop wij leven maakt dat je afhankelijk bent van bezit/inkomen en stelen is een manier waarop je dat kunt verkrijgen.
echter die verantwoordelijkheid ontgaat menigeen.

Dat vind ik een rare redenatie. De dief neemt initiatief tot stelen en is daarmee verantwoordeliojk voor die daad. Als je de redenatie doortrekt is degene die bestolen wordt medeverantwoordelijk voor het geven van de gelegenheid. Er is volgens mij een hele SIRE campagne geweest (of loopt nog) om toch vooral geen gelegenheid te geven. Verder neemt de maatschappij wel degelijk maatregelen (Bijstand en andere uitherkingen of toeslagen of vormen van ondersteuning) waardoor het niet zuiver is om de verantwoordelijkheid sec bij de maatschappij te leggen (even los van de discussie of dat allemaal wel voldoende is). En ik weet het niet zeker maar durf wel te wedden dan de doorsnee dief niet steelt om in zijn levensonderhoud te voorzien maar vooral om nog meer luxe of luxe hobbies te kunnen onderhouden.

Het is daarom niet zo dat die verantwoordelijkheid menigeen ontgaat. Het is dat iedereen al dan niet bewust vindt dat de maatschappij daarin zijn verantwoordelijk neemt (waarbij de uitzonderingen die dat niet vinden de regel bevestigen).

[Mcmadtasty]

Dat vind ik een rare redenatie. De dief neemt initiatief tot stelen en is daarmee verantwoordeliojk voor die daad. Als je de redenatie doortrekt is degene die bestolen wordt medeverantwoordelijk voor het geven van de gelegenheid. Er is volgens mij een hele SIRE campagne geweest (of loopt nog) om toch vooral geen gelegenheid te geven. Verder neemt de maatschappij wel degelijk maatregelen (Bijstand en andere uitherkingen of toeslagen of vormen van ondersteuning) waardoor het niet zuiver is om de verantwoordelijkheid sec bij de maatschappij te leggen (even los van de discussie of dat allemaal wel voldoende is). En ik weet het niet zeker maar durf wel te wedden dan de doorsnee dief niet steelt om in zijn levensonderhoud te voorzien maar vooral om nog meer luxe of luxe hobbies te kunnen onderhouden.

Het is daarom niet zo dat die verantwoordelijkheid menigeen ontgaat. Het is dat iedereen al dan niet bewust vindt dat de maatschappij daarin zijn verantwoordelijk neemt (waarbij de uitzonderingen die dat niet vinden de regel bevestigen).

De verantwoordelijkheid wordt gezien om het bezit beter te beschermen, kun je doen, voorkomt het stelen echter niet, maakt het eerder moeilijker waarbij je het risico loopt dat een 'dief' afhankelijk wordt van het gebruik van gewelddadige methodes om aan zijn buit te komen.
ik ben het met je eens dat een gemiddelde dief niet voor zijn levensonderhoud steelt maar voor zijn levenswensen. een bijstand- of andere uitkering voorziet daar niet in. Stelen is een manier om snel geld te maken. waar iemand jaren voor moet werken, verdient een dief met één goeie klus.
Zolang je niet gepakt wordt is het een goeie manier om van te leven in een wereld waarin je voor jezelf dient te zorgen, door zelf acties te zetten om aan je behoefte te komen, waarin ieder zijn deel moet zien te krijgen door datgene te doen wat je kunt doen. naast werken is stelen daarin gewoon een mogelijkheid, waarbij het niet gaat of het goed of verkeerd is om te doen, maar of dat het effectief is. en mensen kiezen er blijkbaar voor om het risico te lopen, dat ze te maken krijgen met een systeem die hun het leven zuur maken in ruil voor een vorm van welvaart waarin ze kunnen leven.
met het beter beveiligen voorkom je dus niet dat mensen gaan stelen, nog steeds is de initiatie aanwezig dat je kunt stelen om je in je behoefte te voorzien.
die initiatie kun je weghalen door te stellen alles is van iedereen. want je kunt niet van jezelf stelen, of niemand heeft bezit, waarin je stelt dat bezit slecht op het moment van gebruik geld en niet als persoonlijk eigendom gaat gelden. Dit vergt beide een geheel andere manier van leven waarin je als mensheid anders met elkaar omgaat.

[Peter van Velzen]

Met het afschaffen van geld voorkom je niet dat iemand steelt. Je maakt het wel wat moeilijker, want iemand die wil stelen moet dan de betreffende goederen ontvreemden, en dat is meestal een zwaardere last. Ook kan de dief dan niet gemakkelijk diensten afnemen, maar beiden wordt dan voor iederéén moeilijker.

Ook het afschaffen van bezit is geen oplossing. Iemand kan nog altijd goederen verstoppen zodat hij of zij er het alleengebruik over verkrijgt. De dief creëert het bezit alsnog. Alleen zijn het dan uitsluitend de dieven die bezit hebben.

Het blijft nodig om de mensen er van te overtuigen dat ze niet een onevenredig beslag op goederen mogen leggen, ten koste van hun medemensen. Zo was in China enige tijd alles collectief bezit. Men mocht zelfs zijn eigen uitwerpselen niet bezitten omdat die als mest voor de collectieve landbouw nodig was. Wie desondanks zijn poep achterhield, werd als dief veroordeeld. Niet dat ik zo’n maatschappij voorsta, maar het maakt duidelijk dat privé bezit niet noodzakelijk is voor het begaan van diefstal.

In elke vorm van maatschappij zullen er zaken zijn die wij goed- of afkeuren en daarmee stellen wij anderen dus verantwoordelijk voor hun gedrag in deze. Als wij dat niet doen dan is niemand meer verantwoordelijk voor wat dan ook. Het is ons aller verantwoordelijkheid om een dergelijke amorele maatschappij te voorkomen. Sterker nog het is een voorwaarde voor ons overleven.

Behalve stelen is er nog het roven. Anarchisten – waar ik overigens best sympathie voor heb – en libertariërs denken vaak dat een wereld zonder een machtige regering mogelijk is. Dat is niet zo. Als wij de machtige overheid afschaffen, zal weer hetzelfde gebeuren als in het verleden. Roversbenden zullen het machtsvacuüm opvullen en de machtigste roverhoofdman zal koning worden. Zo is het ook in het verleden gegaan, en het heeft ons vele eeuwen gekost, om de nazaten der rovers (de adel) en der roverhoofdmannen (royalty) weer onder controle te krijgen door middel van een parlement. We hebben ze eerst verantwoordelijk gemaakt, en toen dat niet bleek te werken hebben we ze onder curatele gesteld. (zo is Rutte nu verantwoordelijk voor alles wat Willem Alexander doet.) Momenteel proberen miljardairs en multi-nationals op hun manier de wereld bij elkaar te roven, en daar waar hun zetbazen in de regering zitten lukt dat ook nog. We blijven zo bezig mensen verantwoordelijk te stellen voor wat er in de wereld gebeurd. Of we dat leuk vinden of niet.

De mens heeft nu eenmaal twee enigzins tegenstrijdige eigenschappen, Enerzijds zijn wij net als alle levensvormen in een strijd gewikkeld met concurrerende organismen, inclusief onze medemensen. Anderzijds hebben wij als sociale dieren empathie voor anderen en zijn dus ook in staat anderen te helpen. Mensen het idee bijbrengen dat ze verantwoordelijk zijn voor de gevolgen die hun daden (met name voor anderen) hebben is een onmisbaar onderdeel van de samenleving.

[Petra]

Een last ben je omdat je het die leeraar moeilijker maakt. Zoals ik al zei, qua bijspijkeren en qua begeleiden naar het examen.
Natuurlijk ben jij als ouder degene die je kinds weg bepaalt. Wie anders! Daarom heet hetgeen je geacht wordt te doen ook: OPVOEDEN.
En daarom ben jij ook zowel moreel als wettelijk eindverantwoordelijk voor de daden van je kroost, omdat ze nu eenmaal kind zijn.
Houdt hij voet bij stuk en stuur jij niet bij, dan support je hem blijkbaar in zijn beslissing.
Prima. Moet je zelf weten.
Aan elk besluit zitten consquenties verbonden.
Dus dan moet je ook de consequenties accepteren. Of dat nou schorsing is, minder punten scoren, zakken voor dat vak , of uitsluiting van het eindexamen. It's all in the game.

Wat liegen betreft; dat is een hang en wurg verhaal.
Je wilt niet dat ze liegen maar je wilt ook niet elke waarheid belonen, slecht gedrag kun je nu eenmaal niet tolereren, ook niet als er niet om gelogen wordt. Liegen is m.i. uit den boze. Een fair and square beleid, heb ik geprobeerd te hanteren. Met op liegen de 'doodstraf.'

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Een last ben je omdat je het die leeraar moeilijker maakt. Zoals ik al zei, qua bijspijkeren en qua begeleiden naar het examen.
Natuurlijk ben jij als ouder degene die je kinds weg bepaalt. Wie anders! Daarom heet hetgeen je geacht wordt te doen ook: OPVOEDEN.
En daarom ben jij ook zowel moreel als wettelijk eindverantwoordelijk voor de daden van je kroost, omdat ze nu eenmaal kind zijn.
Houdt hij voet bij stuk en stuur jij niet bij, dan support je hem blijkbaar in zijn beslissing.
Prima. Moet je zelf weten.
Aan elk besluit zitten consquenties verbonden.
Dus dan moet je ook de consequenties accepteren. Of dat nou schorsing is, minder punten scoren, zakken voor dat vak , of uitsluiting van het eindexamen. It's all in the game.

Wat liegen betreft; dat is een hang en wurg verhaal.
Je wilt niet dat ze liegen maar je wilt ook niet elke waarheid belonen, slecht gedrag kun je nu eenmaal niet tolereren, ook niet als er niet om gelogen wordt. Liegen is m.i. uit den boze. Een fair and square beleid, heb ik geprobeerd te hanteren. Met op liegen de 'doodstraf.'

Daar ga ik grotendeels in mee.

Alleen met dat liegen zet ik een vraagteken.
Als je kinderen niet straft: dus ook niet als ze liegen kan dat ook een vrijbrief zijn om te liegen.

VB.
Het gapt een dure pen van een medeleerling.
Waarom zou hij/zij nu de waarheid spreken als er naar wordt gevraagd of hij de dader is?
Ook al krijgt hij geen straf voor de diefstal hij/zij staat waarschijnlijk niet graag bekend als dief.
Dus er over liegen ligt meer voor de hand dan de waarheid spreken.

Ben wel benieuwd hoe Mcmadtasty daar mee omgaat als hij weet de zijn kind weldegelijk gestolen heeft,
het lijkt me haast dat hij dan zal doen of zijn neus bloedt of zal zeggen dat het geen echt stelen is.

[Mcmadtasty]

Een last ben je omdat je het die leeraar moeilijker maakt.

op het moment dat je je eigen ding gaat doen ben je geen last, je kunt als last ervaren worden dor iemand die van je verwacht dat je iets anders doet.
het ligt aan het verwachtingspatroon dat je als last ervaren wordt, wat niet betekent dat je het bent

VB.
Het gapt een dure pen van een medeleerling.
Waarom zou hij/zij nu de waarheid spreken als er naar wordt gevraagd of hij de dader is?
Ook al krijgt hij geen straf voor de diefstal hij/zij staat waarschijnlijk niet graag bekend als dief.
Dus er over liegen ligt meer voor de hand dan de waarheid spreken.

Ben wel benieuwd hoe Mcmadtasty daar mee omgaat als hij weet de zijn kind weldegelijk gestolen heeft,
het lijkt me haast dat hij dan zal doen of zijn neus bloedt of zal zeggen dat het geen echt stelen is.

het bekend staan als dief of voor dief uitgemaakt worden kan al een vorm van straf zijn.

hoe ik daar mee om zou gaan?
ik maak daar geen probleem van, want het is voor mij inderdaad geen stelen, het is iets pakken wat je kunt zien vanuit het perspectief dat het van iemand anders is als stelen, en wat je kunt zien als pakken vanuit een perspectief waarin niemand persoonlijk bezit toekomt. op het moment dat je vanuit het perspectief gaat redeneren en handelen dat het pakken van iets, wat een ander zou toebehoren, staat dat voor mij gelijk aan religieus handelen, omdat het alleen maar een vorm kan aannemen binnen de overtuiging van 'wat is'. Dat deze wereld zich verbind aan het hebben van persoonlijk eigendom vloeit voort uit de overtuiging en wat 'men' laat bestaan vanuit overtuiging en overlevering.
Op het moment dat ik zou gaan zeggen wat het is dat mijn zoon gedaan heeft, is alleen maar omdat ik een keuze maak in mijn overtuiging. Wat mijn zoon gedaan heeft met het pakken/stelen van die pen hangt af van mij. niet van mijn zoon.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Wat mijn zoon gedaan heeft met het pakken/stelen van die pen hangt af van mij. niet van mijn zoon.

Ben jij wel van deze wereld????