Wat heeft dit met dogmatisch te maken?

[TIBERIUS CLAUDIUS]

De begraven atheïst kan er moeilijk een probleem mee hebben, want dood is dood nietwaar?
En het lichaam, want meer is er niet volgens de atheïst, is slechts wormenvoer en de persoon die het lichaam ooit was bestaat op geen enkele manier meer.

Oh dus met een dode atheïst mag men maar doen en laten wat men wil.
Ze gewoon aan de jakhalzen voeren valt daar ook onder denk ik.

PS.
Het is verbazingwekkend dat velen menen dat atheisten min of meer vogelvrij zijn.

[Samante]

De begraven atheïst kan er moeilijk een probleem mee hebben, want dood is dood nietwaar?
En het lichaam, want meer is er niet volgens de atheïst, is slechts wormenvoer en de persoon die het lichaam ooit was bestaat op geen enkele manier meer.

Oh dus met een dode atheïst mag men maar doen en laten wat men wil.
Ze gewoon aan de jakhalzen voeren valt daar ook onder denk ik.

PS.
Het is verbazingwekkend dat velen menen dat atheisten min of meer vogelvrij zijn.

Ik verwoord slechts de materiële opvatting van atheïsten over het lichaam en dat de mens niet meer is dan dat lichaam en dat na de dood alles voorbij is.

Ik heb zelf geen enkel probleem met een seculiere begraafplaats. En ik zou het persoonlijk niet in mijn hoofd halen om spirituele verwijzingen op zo'n graf te plaatsen. Maar mensen verschillen daar nu eenmaal in. Er zijn gelovige nabestaanden die bijvoorbeeld stiekem een kaarsje branden in de kerk voor een atheïst. Iets soortgelijks kan plaatshebben op een seculiere begraafplaats.

Voor mij is een atheïst ook na de dood niet vogelvrij. Maar ik vermoed dat er andere factoren zijn, andere nabestaanden die anders met de dood van een atheïst omgaan. Niet zozeer uit disrespect maar misschien uit geloofsangst of iets dergelijks.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Ik heb zelf geen enkel probleem met een seculiere begraafplaats. En ik zou het persoonlijk niet in mijn hoofd halen om spirituele verwijzingen op zo'n graf te plaatsen. Maar mensen verschillen daar nu eenmaal in.

Dat ze er anders over denken geeft ze nog niet het recht, om rommel op iemands graf te plaatsen die dat niet gewild zou hebben. Het is wel degelijk een vorm van disrespect om iemand die zich na zijn dood niet meer kan vereren tot min of meer postuum deelgenoot te maken van in zijn ogen achterlijke rituelen.

Er blijkt uit dat veel gelovigen, atheisten niet als atheisten respecteren.

[axxyanus]

De overledene is misschien atheïst en zijn nabestaanden zijn dat mogelijk niet.
Wat gebeurt er als nabestaanden grafmonumentjes plaatsen zoals een engeltje of iets dergelijks?
Moeten de nabestaanden daar rekening mee houden en hoe wil je dan handhaven?
Zal dat handhaven niet enorm veel verdriet en boosheid veroorzaken?

Misschien en wat dan nog? Verdrietig en boos worden omdat je niet tegen de wens van de overledene in kan gaan, lijkt me weinig legitiem.

Ik weet van sommige forumdeelnemers dat zij zelf atheïst zijn maar hun echtgeno(o)t(e) en kinderen zijn gelovig.
Dan vraag ik me toch af hoe die forumdeelnemers het zouden vinden als de pleuris uitbreekt op een begraafplaats omdat er wellicht heel subtiel en onbewust een seculiere grens wordt overschreden door die nabestaanden.

Dat is een kwestie van communicatie binnen de familie. Dat soort problemen kan evengoed in de andere richting ontstaan.

Is het nodig over je eigen graf te regeren als je ervan overtuigd bent dat je zelf na de dood niet meer bestaat en nergens meer van weet? Zelfs als dit mogelijk problemen kan veroorzaken met je nabestaanden? Zou je dan niet liever kiezen voor een algemene begraafplaats of crematie?

Ik heb nog nooit iemand dit soort opmerking horen maken t.o.v. een gelovige die schikkingen treft zodat zijn graf van de nodige religieuze ornamenten voorzien is, waarom is het dan ineens een probleem als een ongelovige ook schikkingen voor zijn graf wil?

Waarom zou het nodig zijn om over je eigen graf te regeren als je in een leven na de dood terechtkomt? Is de kwaliteit van je leven daar dan afhankelijk van? Laat God je maar in de hemel als er de nodige ornamenten opstaan?

Nogmaals, het maakt mij niet uit of er seculiere begraafplaatsen zijn. Alleen denk ik dat daar snel ruzie ontstaat.

Dat soort ruzies onstaat nu ook al, gewoon omdat de naaste nabestaande de wil van de overledene volgt en voor een burgerlijke begrafenis kiest en het gelovig deel van de familie daar niet mee om kan. Moeten we nu om ruzie te voorkomen er maar mee akkoord gaan om religieus begraven te worden?

[Maria]

Is het nodig over je eigen graf te regeren als je ervan overtuigd bent dat je zelf na de dood niet meer bestaat en nergens meer van weet? Zelfs als dit mogelijk problemen kan veroorzaken met je nabestaanden? Zou je dan niet liever kiezen voor een algemene begraafplaats of crematie?

Maar waarom denk jij dat het alleen de overledene is, waardoor dit wordt bepaald en gewenst, waar en hoe hij begraven wordt en of er wel of niet rituelen opgevoerd worden bij de begrafenis?
Hoeveel atheïsten zal het ene moer uitmaken voor zichzelf?
Is het niet zo, dat bijna altijd zo'n begrafenis geregeld wordt voor de nabestaanden?
Hoe vaak zal een atheïst het voor zichzelf belangrijk vinden, wat er met zijn stoffelijk overschot gebeurt?
Het gaat toch bijna altijd en uitsluitend om hoe een nabestaande erover denkt?

Ik kan me nog een paar begrafenissen herinneren van dierbaren, die voor mij zeer traumatisch waren, juist door de opvoering van een orthodox christelijk ritueel.
Het gebed, de preek, op de kaart geschreven:
Geen bloemen, maar wel een verschrikkelijke Bijbeltekst.

Dat is waar ik aan zou denken bij mijn wensen voor hoe mijn begrafenis eruit zal zien.
Deze begraafplaats is geheel vrijwillig.
Geen enkele atheïst met nog gelovige familie hoeft daar begraven te worden, als rekening gehouden wordt met de wensen van hen die het wel belangrijk vinden.
De begraafplaats is er voor hen die wel god-loos begraven willen worden of wel god-loos afscheid afscheid willen nemen.

Dat jij een panentheïst bent en je zo druk maakt over dat derden geen kaarsje zouden mogen branden.
En het zelfzuchtig van de overledene en de atheïstische nabestaanden vindt om niet alle rouwenden hun gang te laten gaan.
Vind je dat niet eerder wat egoïstisch gedacht, bedenkend hoeveel afvalligen en dan nog religieus getraumatiseerde afvalligen er zijn?
Die toch samen met hun naaste omgeving en dus ook met de nog gelovigen onder hun naasten om hun geliefde willen kunnen rouwen?

Een voorbeeld wilde je noemen.
Wat is er dan gemakkelijker om rekening mee te kunnen houden, dan het branden van een kaarsje zonder daar een een Jezus of Mariabeeldje beeldje bij te laten zien?
Kun je dat dan niet alsnog thuis doen?
Wat is er mooier dan allemaal alleen een kaarsje in de hand te houden om een licht te kunnen zijn voor elkaar in deze rouwperiode.
En dat over de verschillende religies en levensbeschouwingen heen?

[Samante]

Ik heb zelf geen enkel probleem met een seculiere begraafplaats. En ik zou het persoonlijk niet in mijn hoofd halen om spirituele verwijzingen op zo'n graf te plaatsen. Maar mensen verschillen daar nu eenmaal in.

Dat ze er anders over denken geeft ze nog niet het recht, om rommel op iemands graf te plaatsen die dat niet gewild zou hebben.

Daar ben ik het wel helemaal mee eens. Het is een vorm van grafschennis.

Het is wel degelijk een vorm van disrespect om iemand die zich na zijn dood niet meer kan vereren tot min of meer postuum deelgenoot te maken van in zijn ogen achterlijke rituelen.

Die achterlijke rituelen zijn misschien het gevolg van diepgewortelde religieuze angst voor de bestemming van de ziel van de overledene. Vroeger kocht men aflaten voor een overledene. Zelf heb ik daar niets mee.

[Samante]

Is het nodig over je eigen graf te regeren als je ervan overtuigd bent dat je zelf na de dood niet meer bestaat en nergens meer van weet? Zelfs als dit mogelijk problemen kan veroorzaken met je nabestaanden? Zou je dan niet liever kiezen voor een algemene begraafplaats of crematie?

Is het niet zo, dat bijna altijd zo'n begrafenis geregeld wordt voor de nabestaanden?
Hoe vaak zal een atheïst het voor zichzelf belangrijk vinden, wat er met zijn stoffelijk overschot gebeurt?
Het gaat toch bijna altijd en uitsluitend om hoe een nabestaande erover denkt?

Ja precies, en nabestaanden zijn doorgaans allemaal verschillend.

Ik kan me nog een paar begrafenissen herinneren van dierbaren, die voor mij zeer traumatisch waren, juist door de opvoering van een orthodox christelijk ritueel.
Het gebed, de preek, op de kaart geschreven:
Geen bloemen, maar wel een verschrikkelijke Bijbeltekst.

Dat is helemaal naar als de overledene geen bijbelgelovige was.

Dat jij een panentheïst bent en je zo druk maakt over dat derden geen kaarsje zouden mogen branden.

Waar maak ik me daar druk over? Het maakt mij niets uit.

En het zelfzuchtig van de overledene en de atheïstische nabestaanden vindt om niet alle rouwenden hun gang te laten gaan.

Ik heb er geen oordeel over. Ik zie beren op het pad vanwege de diversiteit van nabestaanden en dat er problemen kunnen ontstaan als seculiere grenzen worden overschreden op zo'n begraafplaats.

Een voorbeeld wilde je noemen.
Wat is er dan gemakkelijker om rekening mee te kunnen houden, dan het branden van een kaarsje zonder daar een een Jezus of Mariabeeldje beeldje bij te laten zien?
Kun je dat dan niet alsnog thuis doen?

Ja dat vind ik ook. Maar nabestaanden gaan allemaal op hun eigen manier om met een overlijden.

Wat is er mooier dan allemaal alleen een kaarsje in de hand te houden om een licht te kunnen zijn voor elkaar in deze rouwperiode.
En dat over de verschillende religies en levensbeschouwingen heen?

Dat vind ik een geweldig mooie gedachte.

[Samante]

Nogmaals, het maakt mij niet uit of er seculiere begraafplaatsen zijn. Alleen denk ik dat daar snel ruzie ontstaat.

Dat soort ruzies onstaat nu ook al, gewoon omdat de naaste nabestaande de wil van de overledene volgt en voor een burgerlijke begrafenis kiest en het gelovig deel van de familie daar niet mee om kan. Moeten we nu om ruzie te voorkomen er maar mee akkoord gaan om religieus begraven te worden?

Nee daar hoef je niet mee akkoord te gaan.
In dit topic heb ik heel veel rekening gehouden met de gevoeligheid van gelovige nabestaanden. Teveel eigenlijk.

Ruzies ontstaan ook over de nalatenschap en zo kunnen ruzies ontstaan over de uitvaart.

Ik heb geen gelovige nabestaanden als ik dood ben. En zij gaan me cremeren neem ik aan. En verstrooien in een natuurgebied. Dan zijn wel mijn hersenen, ogen en ruggengraat naar de Hersenbank (die zijn er blij mee want veels te weinig psychiatrische patiënten in hun onderzoek).