Thomas72 schreef:Bedankt voor je, naar ik aanneem geheel vrijblijvende, psychoanalytische beschouwing van mijn diepste motieven.
In zekere zin heb je gelijk, ik voel me thuis bij de weldenkende atheïst en agnost, misschien nog wel meer dan bij het religieuze kerkvolk. En gelukkig kom je die hier af en toe ook tegen.
Om te voorkomen dat dit boeiende gesprek onaangenaam verzand, wat helaas maar al te vaak al gebeurt, is mijn voorstel om het af te ronden. Een discussie beginnen is heel eenvoudig, maar op tijd stoppen veel lastiger. En nee, de grond wordt mij niet te heet onder de voeten…
Ik denk dat we op een punt zijn gekomen dat we over en weer onze ideeën en argumenten hebben uitgewisseld. Nu verder gaan betekent herhaling, met groot risico op stekelige opmerkingen en dat wil ik niet.
Helemaal mee eens. Er valt niets meer over te zeggen wat niet al gezegd is.
Thomas72 schreef:Elders op dit forum las ik dat je piano speelt en gezien je repertoire niet onverdienstelijk.
Misschien dat we op muzikaal vlak beter zouden harmoniëren. Ik speel namelijk viool. Niet op topniveau, meer een ervaren amateur mag ik mijzelf wel noemen, na 6 jaar les te hebben gehad en veel met pianisten te hebben samengespeeld. Helaas heb ik bij mijn beroepskeuze destijds niet de afslag conservatorium genomen en ben ik gegaan voor een ‘degelijke’ opleiding.
Toch heb ik ook muzikaal gezien een voorkeur voor de barok, en dromer als ik ben, de (laat)romantiek.
Wagner is niet zo mijn stijl. Maar als je van Chopin houdt, dan ben je toch ergens ook een romanticus.

Ergens een romanticus? Ik ben het op en top, anders zou ik om de liefde niet alles opgegeven hebben om mijn leven in Finland te gaan slijten, en ook geen vijftig jaar hebben nodig gehad om het christelijk geloof resoluut achter te laten.
Maar ik ben iemand van "en, en, en" nooit van "dit of dat". Degelijke studies (theologie

en Engels) deed ik ook eerst, alhoewel mijn pianoleraar toen ik 18 was mij had geadviseerd naar het conservatorium te gaan. De conservatoriumstudie deed ik twintig jaar later in Finland. Ik studeerde af op 38-jarige leeftijd, en zag deze droom van vele jaren toch verwezenlijkt. De enige droom waar ik met de pet naar heb gegooid is een studie om chirurg te worden. Daarvoor had ik heel jong al zeer besluitvaardig moeten zijn, iets wat me totaal ontbrak, maar als ik het over zou mogen doen zou ik die carrière kiezen.
Wat kunstmuziek betreft ben ik een alleseter, van Guillaume Dufay en Orlando Gibbons tot Steve Reich en Kaija Saariaho. Hoewel ik moet toegeven dat ik niet geloof dat Hindemith me ooit zal inspireren, en Telemann me al verveelt zodra ik zijn naam lees.
Thomas72 schreef:Het ga je goed, geniet van de muziek.
Dank je wel, eensgelijks.
Thomas72 schreef:Dat maakt het leven tenminste nog een beetje aangenaam.
Mijn passie voor psychoanalyse doet me onmiddellijk opnieuw constateren dat je zwaarmoedig bent en je van het leven meer opvangt van zwaarbewolkt met druilregen dan van zonnig weer en viooltjesgeur. Dat is wellicht de diepste reden waarom je bij het christendom blijft rondhangen. Hoewel dat geloof ook
opleidt tot bovengenoemd wereldbeeld.
Ik herken je gedachte uit mijn vroegere zelf. De muziek die me als kind tot het diepst raakte was Bachs beroemde lied
O Haupt voll Blut und Wunden,
voll Schmerz und voller Hohn,
o Haupt, zum Spott gebunden mit einer Dornenkron
Sinds ongeveer mijn veertigste ben ik me ertegen gaan verzetten, en tegenwoordig voel ik me bevrijd van dit denken. Ik hoop dat je dit ook ooit mag ervaren.
Mijn motto is al jaren iedere dag wanneer ik opsta: "Life is Amazing!!!" en mocht ik het ooit in mijn hoofd halen er over te klagen, moge de duivel me dan halen en de kraakvis mij kraken.