Wij zijn onze hersenen?

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Je kunt dat wel veronderstellen net zo goed als dat je veronderstellen dat ze door Dino's zijn uitgepoept. Dat maakt het echter nog niet waar. Het koppelen van twee breinen lijkt me al heel moeilijk. Zal trouwens snel tot conflictueuze situaties leiden vrees ik. Twee kapiteins op een schip dat gaat ook maar zelden goed.

Ik ken nochtans hersenen die daar heel anders over denken, binnen een niet-coöperatieve omgeving zal dat beslist geen optie zijn. Bij conflict kunnen we denken aan cognitieve dissonantie, de hersenen weten er niet altijd raad mee.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet veel van wat je daar beweert.

Waarschijnlijk te veel termen uit de pseudo-wetenschappen.

[TTC]

Eerlijk gezegd begrijp ik niet veel van wat je daar beweert. Waarschijnlijk te veel termen uit de pseudo-wetenschappen.

De hersenen zijn er nochtans elke dag getuige van, het kan zelfs heel vreemde vormen aannemen.

Cognitieve dissonantie is een psychologische term voor de onaangename spanning die ontstaat bij het kennisnemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging of mening, of bij gedrag dat strijdig is met de eigen overtuiging, waarden en normen. Het gaat met andere woorden om de waarneming van onverenigbaarheid tussen twee cognities, waarbij het woord cognitie kan slaan op kennis, houding, emotie, geloof of gedrag. Volgens de theorie voelen mensen een sterke drang om die dissonanties te verkleinen door hun opvattingen of gedrag aan te passen of te rationaliseren. Het tegenovergestelde van cognitieve dissonantie is cognitieve consonantie.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Cognitieve_dissonantie" onclick="window.open(this.href);return false;

[dikkemick]

Je kunt dat wel veronderstellen net zo goed als dat je veronderstellen dat ze door Dino's zijn uitgepoept. Dat maakt het echter nog niet waar. Het koppelen van twee breinen lijkt me al heel moeilijk. Zal trouwens snel tot conflictueuze situaties leiden vrees ik. Twee kapiteins op een schip dat gaat ook maar zelden goed.

Ik ken nochtans hersenen die daar heel anders over denken, binnen een niet-coöperatieve omgeving zal dat beslist geen optie zijn. Bij conflict kunnen we denken aan cognitieve dissonantie, de hersenen weten er niet altijd raad mee.

Maar...het blijven de hersenen! Hersenen kunnen ook ziek worden en totaal "verkeerde" informatie afgeven. Is er dan iets anders dan...hersenen?

[TTC]

Maar...het blijven de hersenen! Hersenen kunnen ook ziek worden en totaal "verkeerde" informatie afgeven. Is er dan iets anders dan...hersenen?

Weet niet goed wat je bedoelt met ziek en verkeerd in deze context. Misschien helpt een praktisch voorbeeld?

[TTC]

Maar...het blijven de hersenen! Hersenen kunnen ook ziek worden en totaal "verkeerde" informatie afgeven. Is er dan iets anders dan...hersenen?

Toevallig of niet, kreeg net het onderstaande binnen:

Zijn materie en bewustzijn van elkaar gescheiden? Met een nieuwe variant op een bestaand experiment uit de quantumfysica hoopt een fysicus deze prangende vraag te beantwoorden. De zogeheten Bell-test is een type experiment dat de afgelopen decennia enkele eigenaardigheden uit de theorie van de quantummechanica heeft bevestigd. Een daarvan is de spukhafte Fernwirkung, de spookachtige actie op afstand die Albert Einstein zo dwarszat. Nu heeft een theoretisch fysicus een Bell-test voorgesteld met iets dat nog nooit eerder in zo’n experiment is gebruikt: het menselijk bewustzijn. Als zo’n experiment afwijkingen van quantummechanica vertoont, zou dat voor het eerst aanwijzingen kunnen opleveren dat onze geest immaterieel is.

https://newscientist.nl/nieuws/bewustzi ... rieel%253F" onclick="window.open(this.href);return false;

[dikkemick]

Leuk dat de quantummechanica altijd om de hoek komt kijken. Maar quantummechanica heeft slechts betrekking op het allerkleinste en dan ook nog per kleinste hoeveelheid (quanta) deeltjes. De hersenen zie ik als 1 groot geheeld. En quantummechanica kan nog steeds niets zeggen over het grote geheel.

[TTC]

Leuk dat de quantummechanica altijd om de hoek komt kijken. Maar quantummechanica heeft slechts betrekking op het allerkleinste en dan ook nog per kleinste hoeveelheid (quanta) deeltjes. De hersenen zie ik als 1 groot geheeld. En quantummechanica kan nog steeds niets zeggen over het grote geheel.

Zo gezien lijkt het alsof de hersenen ook zichzelf in verwarring kunnen brengen, hoe zie je die hersenen dan concreet?

[Petra]

Ik vind het concept van de kwebbeldoos (uit de vrije wil bestaat niet van Victor Lamme) van vurende neuronen die samen onze idee van een wil en gedachten vormen wel aardig beeld schetsen.

Dat van een ander moet ik niet aan denken, maar voor jezelf is er goed nieuws. Men is op dit moment al in staat om gezellig je DNA te knippen en plakken en je te laten verjongen.

Pas maar op met die hersenen van je, straks moet je ook eeuwig werken om de economische statistieken naar oneindige hoogten te brengen. We zijn nu eenmaal onze hersenen, geprogrammeerd om niet anders te denken dan dat we geprogrammeerd zijn.

De kwebbeldoos is onderuit gehaald met de Lamme Paradox.
Ff googelen....

'Een problematisch idee, zo betoogt Philipse: het leidt namelijk tot de ‘Lamme Paradox’. ‘Als een wetenschappelijk auteur redenen geeft voor een stelling, maar tegelijkertijd betoogt dat alle redenen rationalisaties zijn, dan moet de lezer zich afvragen of hij die stelling nog wel moet geloven.’


Het vraagstuk brein-bewustzijn is nog niet beslecht
Doen alsof dat wel zo is, doet me denken aan wat Philipse zei over 'vrije wil'.
'Wilsvrijheid is het vermogen om voor rede vatbaar te zijn. '
Dus beste TTC, met de stelling 'we zijn nu eenmaal onze hersenen' maak je gebruik van je vrije wil om een nog niet bewezen feit als enige echte waarheid aan te nemen, hoe redelijk is dat?

Swaab heb ik enkele jaren geleden gelezen maar weet nog wel dat ik hem puur neurologisch vond schrijven. Waarom de man neurosoof genoemd wordt snap ik niet want filosoferen is niet zijn ding.
Doe mij Philipse maar.

[Petra]

stel hersenen? Anderzijds, denk je dat het mogelijk is om al die hersenen te harmoniseren opdat deze wereld een betere plaats wordt?

Daar is iemand mee bezig!
Geïnspireerd door de synchroniciteit tijdens een voetbalwedstrijd.
Kan niet meer op z'n naam komen. Spaanse wetenschapper.

The mind of the universe. VPRO.
Afl. 3 geloof ik.

Het koppelen van twee breinen lijkt me al heel moeilijk.
Zal trouwens snel tot conflictueuze situaties leiden vrees ik.
Twee kapiteins op een schip dat gaat ook maar zelden goed.

Ook dit zie je in die aflevering.
Gekoppelde breinen van twee apen. Die.. jawel... gaan samenwerken !

[dikkemick]

@Petra. Bovenstaande was geen quote van mij.

[Petra]

haha. ik ben nog al experimenteel ingesteld..een DNA verjonging vind ik ook prima. Ik ben nogal zelfverzekerd dus problemen heb ik niet met mijn uiterlijk ..al mocht een maatje meer geen probleem zijn maar een ander lichaam heb ik ook geen problemen mee ..maar dan alleen me hersenen hoor.. Mijn hoofd op een ander lichaam ..nee dank je... En een jaartje in een lichaam van een vrouw zitten lijkt me ook een leuke ervaring..al verwacht ik dat ik dan nog steeds op vrouwen val. En 30 qua uiterlijk is voor mij een prima leeftijd (zie er nog steeds als een 30tiger uit )

Een jaar nog wel.
Maar vooruit, ik zou het voor korte tijd wel doen; in een mannelijk lijf. Alleen maar omdat ik ook een keer m'n naam in de sneeuw wil pissen. Manlief noemt het penisnijd.

Non-genders of transgenders zijn in dit vraagstuk interessant.
Ik heb er eentje 'gevolgd' met een mannenlijf die vrouw wilde zijn.
Alleen al het opvoeren van oestrogeen leidde tot een totaal gewijzigde denkwereld.
Vooral opvallend was het minder rechtlijnig denken en veel emotioneler voelen.

Zijn we ons brein of onze hormonen

P.S.
Ik kan ook gezellig roepen dat ik er nog als een dertiger uitzie; mijn man is de enige die het vrolijk blijft bevestigen.
Keep on dreaming.

[Petra]

@Petra. Bovenstaande was geen quote van mij.

Huh waar?

[Petra]

Zijn materie en bewustzijn van elkaar gescheiden? Met een nieuwe variant op een bestaand experiment uit de quantumfysica hoopt een fysicus deze prangende vraag te beantwoorden. De zogeheten Bell-test is een type experiment dat de afgelopen decennia enkele eigenaardigheden uit de theorie van de quantummechanica heeft bevestigd. Een daarvan is de spukhafte Fernwirkung, de spookachtige actie op afstand die Albert Einstein zo dwarszat. Nu heeft een theoretisch fysicus een Bell-test voorgesteld met iets dat nog nooit eerder in zo’n experiment is gebruikt: het menselijk bewustzijn. Als zo’n experiment afwijkingen van quantummechanica vertoont, zou dat voor het eerst aanwijzingen kunnen opleveren dat onze geest immaterieel is.

Interessant!
Vandaar mijn stelling dat ik denk dat het bewustzijn bewezen gaat worden.
Ik doelde meer op QCD confinement.

https://cds.cern.ch/record/782536/files/9907029.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Ook dit zie je in die aflevering.
Gekoppelde breinen van twee apen. Die.. jawel... gaan samenwerken !

Dar experiment is me bekend.

Echt volledig gekoppeld zijn ze niet, ze kunnen slechts beperkt informatie uitwisselen.
Ook zijn bepaalde delen uitgeschakeld.

[Petra]

Omdat we nog beslister kunnen aannemen dat het niet zo is. Ik heb een hoofd, een hart en een ziel. Die hersenen zijn deel van het geheel. Niet andersom.

De meningen zijn zoals altijd verdeeld, ik stel me wel de vraag waar het element der utopische gespletenheid dan een plaats krijgt. Dit element stelt dat we (jij, ik, zij ...) allemaal een gelukkig leven nastreven maar niet lukt omdat we daar allemaal een andere visie over hebben, resulterend in een strijd die niet laat vermoeden dat gezond verstand een menselijke eigenschap is. Ecco homo.

Sja, daar zeg je wat.
Met al mijn ge-wereldreis ben ik er vooral achter gekomen dat we allemaal niet zoveel verschillen, in wat we het liefste willen. Vrede, vrijheid en liefde zijn universele behoeften. (En m.i. behoorlijk verstandig en gezond)
Het gekke is dat alle mensen dit willen maar vele er toch niet voor terugdeinzen om andermans/vrouws behoefte niet te respecteren. Ook de vrijheidsberover wil zelf vrij zijn.

Geluk, is een lastig vraagstuk.
Wat maakt mensen gelukkig?
Het vermijden van lijden is een stelling.
Maar dan.. zijn er ook weer die van pijn genieten of pijn van anderen.

Genieten van de kleine dingen, is een stelling.
Enig, dat vogeltje in het park of het ruisende beekje daar niet van, maar ik heb er niet genoeg aan.
Ik wil meer.
En met dat meer... komen we in elkaars vaarwater. Ben ik bang.