Christelijke zelfhaat

[Socratoteles]

Eigenlijk moet je denken volgens de principes van het Romeinse Recht: Als iemand zich aanbiedt om de straf in de naam van een ander te ondergaan....dan kan dat en mag dat.....Jezus biedt zich als vrijwilliger aan...Was God ook weer tevreden..

Deze contractuele interpretatie is inderdaad wijdverspreid in de Westerse traditie. Het geloof dat iemand doodgemarteld moest worden vanwege jouw verdorvenheid is altijd goede voeding voor de menselijke afkeer van zichzelf. De Oosters Orthodoxe theologie hangt deze interpretatie echter niet aan, en focust op het 'genezende' werk van Jezus. In deze traditie neemt het Jezusgebed overigens een belangrijke plaats in. Er wordt aangenomen dat de bijbelse oproep om 'onophoudelijk' te bidden hierop sloeg:

"Heer Jezus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar".

Geen mantra die een psycholoog u zou aanraden, vermoed ik.

[Waarom?]

Maar inderdaad, we moeten vergeven worden door JC. Het geloof hierin maakt je niet meteen een goed mens. Wellicht dat er daardoor ook best wel veel christelijke boeven zijn. Verdorven ben je toch al. Even weer vergeving vragen en je kan weer door.

Blijft toch een wonderlijk principe hoor...

Dag Octo,
En dat bovenstaande heb je ook helemaal niet begrepen....dat sommige christenen in de praktijk zo handelen is wat anders, maar zo zit het christendom niet in elkaar.....een christen die "weet" heeft van het offer van christus zal zijn hele leven lang "dankbaar" leven voor JC en zeker niet opnieuw JC opnieuw "aan het kruis" spijkeren door bewust door te zondigen...dat zou ondankbaar zijn......Nietzsche spreekt niet voor niets van een kruiperige slavenmoraal....

[Socratoteles]

Bijbelteksten citeren is één ding, wat doen christenen daar nou in de praktijk mee? Op een christelijke website waarin een 'op de bijbel gebaseerd zelfbeeld' wordt gepropageerd, wordt duidelijk dat de psychologische impact van zelfverachting niet onopgemerkt is gebleven.

Maar kan de auteur zich ontworstelen aan de gifmengerij van de Blijde Boodschap? Natuurlijk niet. Na een lange uiteenzetting over hoe 'Satan' onze potentie, geluk, en relaties vernietigt via 'low self-esteem', krijgen we dit erbarmelijke idee voorgeschoteld:

What are the two biggest lies we believe that contribute to low self-esteem?

The first lie is that we can have sense of personal worth apart from establish­ing a personal relationship with God. The unregenerate person is deceived into thinking that one need not be saved or that salvation is by works and that salva­tion can be put off to some later day. All the world religions except Christianity believe in a works based faith and they are all deceived.

Vrij vertaald: een negatief zelfbeeld komt voort uit de leugen dat we iets waard zouden zijn buiten een persoonlijke relatie met God. De onbekeerde mens wordt bedrogen door gedachte dat hij niet gered hoeft te worden of dat hij zijn eigen redding kan bewerkstelligen.

Voor de gelovige is zo'n redenering natuurlijk volkomen logisch. Nadat je al je gevoel van eigenwaarde buiten jezelf in God hebt geprojecteerd, is een innige connectie met God de enige manier om ermee in contact te blijven.

[Octo]

Dag Octo,
En dat bovenstaande heb je ook helemaal niet begrepen....dat sommige christenen in de praktijk zo handelen is wat anders, maar zo zit het christendom niet in elkaar.....een christen die "weet" heeft van het offer van christus zal zijn hele leven lang "dankbaar" leven voor JC en zeker niet opnieuw JC opnieuw "aan het kruis" spijkeren door bewust door te zondigen...dat zou ondankbaar zijn......Nietzsche spreekt niet voor niets van een kruiperige slavenmoraal....

Met zoveel verschijningsvormen en varianten van christendom is het ook wel erg lastig om het te begrijpen...
Met bijna elke opmerking die ik zou maken over het christendom kan er wel iemand opstaan die beweert dat ik het niet begrepen heb. Want de (in dit geval) christelijke boeven zijn geen "echte" christenen.

[Socratoteles]

Wellicht dat er daardoor ook best wel veel christelijke boeven zijn. Verdorven ben je toch al.

Daar heb ik geen statistieken van, maar (om enigszins on-topic te blijven) het is wel bekend waar apologeten het liefst zieltjes winnen. In gevangenissen, bij verslaafden, bij de onderkant van de samenleving waar het gevoel niets waard te zijn welig tiert. Als aasgieren komen de evangelisten op de emotie van schaamte af. Het is tenslotte eenvoudiger voor een kameel om door het oog van een naald te kruipen, dan om iemand te bekeren die heeft geleerd zichzelf te vergeven en te accepteren.

[Octo]

Wat betreft de zelfhaat en lage eigenwaarde had Moeder Teresa het ook wel goed begrepen:

Er is iets moois in het zien van de armen die hun lot accepteren, om te lijden zoals de Passie van Christus

[Atheo]

Als aasgieren komen de evangelisten op de emotie van schaamte af.

Ook Jezus wist dat heel goed. Van hem is de treffende uitspraak:
"Waar het aas is, daar zullen de gieren zich verzamelen" (Matt. 24:28)

Zo zie ik zijn godsdienst ook. Jaja, een enkele keer ben ik het met Jezus eens.
Mijn grootvader, die niet christelijk was, heeft zich kort voordat hij overleed laten dopen.
Hij was toen ernstig ziek.
Sindsdien staat die uitspraak van Jezus in mijn geheugen gegrift.

[lost and not found yet!]

Als aasgieren komen de evangelisten op de emotie van schaamte af.

Ook Jezus wist dat heel goed. Van hem is de treffende uitspraak:
"Waar het aas is, daar zullen de gieren zich verzamelen" (Matt. 24:28)

Zo zie ik zijn godsdienst ook. Jaja, een enkele keer ben ik het met Jezus eens.
Mijn grootvader, die niet christelijk was, heeft zich kort voordat hij overleed laten dopen.
Hij was toen ernstig ziek.
Sindsdien staat die uitspraak van Jezus in mijn geheugen gegrift.

Dan vraag ik me af waarom hij dit (liet) doen of deed? Gebaseerd op angst of om de familie gerust te stellen? Want als je niet uitverkoren bent kom je er toch niet, ook al ben je gedoopt! Of speelde de uitverkiezing geen rol? Dat kan natuurlijk ook!

[Socratoteles]

Immoreler kan ik het mij niet voorstellen, krankzinniger ook niet.

Als je er van huis uit mee bent opgegroeid, dan dringt de perfiditeit van de christelijke verlossingsleer nauwelijks meer tot je door.


Hoi lieverd, goed nieuws!
Ik bied je vandaag mijn vaderlijke liefde aan.
Uit puur medelijden, dat snap je zelf ook wel.
Je denkt toch niet dat je mijn liefde waard bent?
Als een rotte vis glibberde je uit je moeder te voorschijn
En rottigheid is alles wat je sindsdien hebt uitgehaald.
Dag op dag dag drijft je verdorvenheid me tot razernij.

Oh, als je mij toch niet had om jou te redden..
Geloof me, je zou mijn straf niet doorstaan.
Ssh - stil maar, wees maar niet bang..
Zo groot is mijn liefde, ik straf mezelf voor jou!
Want jij bent zwak, maar papa is sterk.
Godsamme! Kijk dat bloed! Het bloed dat jouw leven redt!
Het bloed dat jou tot mijn eigendom maakt!

Toe maar, op je knietjes en mondje open.
Mijn goddelijke lichaam - het ware voedsel!
Mijn bloed - de ware drank!
Eeuwig dankbaar zul je mij dienen,
Een levend offer voor mijn glorie.
Maar wee je gebeente als je me afwijst,
Je zult wensen dat je nooit geboren was.

[Henry II]

Ik heb een kennis die rond zijn 16e tot bekering kwam. Hij was daarvoor geheel losgeraakt van de N-H Kerk en kwam daar al jaren niet meer. Ik weet dat hij een keertje iets gejat had uit een winkel. Maar toen hij tot geloof kwam en overal te pas en te onpas zijn getuigenis ging afleggen, toen leek het wel alsof hij Willem Holleeder zelf was geweest. Kom op zeg, hij was zelfs nog nooit door de politie opgepakt geweest. Maar in zijn geest moest het verlossend lijden van Jezus toch iets enorms zijn geweest. Ik zie dit ook als een onderdeel van zelfhaat zoals in TS misschien bedoelt. Dat schuldgevoel, of je nu ooit een keer iets gepikt hebt bij de Blokker, of zelfs helemaal nog nooit iets hebt uitgevreten, je bent toch besmet door de zonde van Adam en vooral van Eva. Dus je moet het zo groot mogelijk opblazen om het lijden van de heer maar zo groot mogelijk te maken.

[Storm]

Als je er van huis uit mee bent opgegroeid, dan dringt de perfiditeit van de christelijke verlossingsleer nauwelijks meer tot je door.

Ik word zo depressief van wat jij hier schrijft, oh ik weet dat wanneer ik geloven af pel dat het zo is.
Dat het de leer van het christelijke geloof is.Ik post hier te lang om dat niet te weten. Maar zo geschreven treffend misschien -het valt als een zware deken over me heen- laat iets zien wat ik nooit zo ervaren heb.Ook niet in mijn meest gelovige tijd. Maar het is ten diepste wel zo, zelfs al ben ik nog zo vrijzinnig.

[Waarom?]

Deze contractuele interpretatie is inderdaad wijdverspreid in de Westerse traditie. Het geloof dat iemand doodgemarteld moest worden vanwege jouw verdorvenheid is altijd goede voeding voor de menselijke afkeer van zichzelf. De Oosters Orthodoxe theologie hangt deze interpretatie echter niet aan, en focust op het 'genezende' werk van Jezus. In deze traditie neemt het Jezusgebed overigens een belangrijke plaats in. Er wordt aangenomen dat de bijbelse oproep om 'onophoudelijk' te bidden hierop sloeg:

"Heer Jezus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar".

Geen mantra die een psycholoog u zou aanraden, vermoed ik.

Dag Socratoteles,

Mooi dat je dit opschrijft, bijna niemand heeft geen "weet" meer van de "verromeinsing" of contractuele interpretatie van de Westerse theologie (en via het "Westen" wereldwijd verbreid). Een enkele verdwaalde theoloog nog....die meestal geen handen op elkaar krijgt bij zijn collega's.

[Peter van Velzen]

In de kerkgemeenschap waarin ik opgroeide wordt de Heidelbergse Catechismus beschouwd als gezaghebbende samenvatting van het christelijk geloof.

Zondag 2
Vraag 4: Wat eist God in zijn wet van ons?
Antwoord: Dat leert Christus ons in een samenvatting, Matteüs 22: 37-40:
Gij zult de Here, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. Dit is het grote en eerste gebod. Het tweede, daar aan gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangt heel de Wet en de Profeten.

Vraag 5: Kunt u dit alles volbrengen?
Antwoord: Nee, want naar mijn aard ben ik erop uit om God en mijn naaste te haten.

Me dunkt een wel heel eigenaardige theorie. God zou een wezen geschapen hebben dat er op uit is hem te haten. Zou hij echt zo'n behoefte hebben om gehaat te worden? Dat zou wel een argument zijn om te concluderen dat hij de bijbel zelf geschreven heeft. ze staat immers vol van redenen om hem te haten

[Waarom?]

Me dunkt een wel heel eigenaardige theorie. God zou een wezen geschapen hebben dat er op uit is hem te haten. Zou hij echt zo'n behoefte hebben om gehaat te worden? Dat zou wel een argument zijn om te concluderen dat hij de bijbel zelf geschreven heeft. ze staat immers vol van redenen om hem te haten

Dag Peter,

Doorlezen in zondag 3,.....alles komt in de christelijke theologie voort uit een "zondeval" these.
Eigenlijk alleen te "billeken" als zoekontwerp van de mensheid om te ontsnappen aan een gevoel van totale zinloosheid...Met deze geschapen "reden" heeft het lijden , zonde, ziekte, etc ( alles van de zelfhaat van christenen) nog "zin" of een "oorzaak". Zinloosheid vraagt moed om te blijven leven... maar Socratotales merkte het al op: de christelijke theologie is zelf ook ontaardt in zinloosheid......en nihilisme...Niet voor niets dat Nietzsche daar zo tegen fulmineerde....

[Socratoteles]

Ik word zo depressief van wat jij hier schrijft, oh ik weet dat wanneer ik geloven af pel dat het zo is.
Dat het de leer van het christelijke geloof is.Ik post hier te lang om dat niet te weten. Maar zo geschreven treffend misschien -het valt als een zware deken over me heen- laat iets zien wat ik nooit zo ervaren heb.Ook niet in mijn meest gelovige tijd. Maar het is ten diepste wel zo, zelfs al ben ik nog zo vrijzinnig.

Als gelovige wordt je overgehaald om het beste van jezelf te offeren aan God. Dat wil zeggen: om je eigen goedheid buiten jezelf, in God, te plaatsen. De manier waarop deze psychologische transactie wordt aangemoedigd is weliswaar vreselijk manipulatief.. Maar nadat de operatie voltooid is, ervaar je God als het beste waartoe je psyche in staat is. In jouw geval keert het geloof zich zo tegen zichzelf: je God is simpelweg béter dan de deprimerende christelijke dogma's beweren, ook al is hij geboren uit dezelfde emotionele chantage.

Ik zag dat je onlangs Reve citeerde:

Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in dezelfde wanhoop, Gij mij zoekt
zoals ik U.

Aan deze zoektocht komt een eind wanneer God weer oplost in jezelf. Ik moet denken aan de laatste paragraaf van Rereformed's reflectie op Ouweneel, waar hij schreef:

Sinds ik atheïst ben merk ik het pas hoeveel zon ik ben. Voor een christen is het bijna ondenkbaar de zon en eindeloze kracht in je eigen hart te vinden, zoals het voor hen ondenkbaar is dat de moraal op jezelf kan berusten. Maar het behoort tot de aangenaamste zaken in mijn leven de zon te vinden in mijn eigen persoon. Atheïsme is misschien niet zozeer meer geluk, maar wel een hoop meer zelfrespect. Een gezonde zelfliefde, alsook een gezonde liefde voor het aardse leven, en het verdwijnen van allerlei zware wolken.