Mijn geloof is geen religie maar een relatie met God

[Gershom]

Ach ja, zoals Psalm 14 al zegt:

Dwazen denken: ik heb een persoonlijke relatie met God.

Die psalm zegt in mijn NBG bijbel, dat juist niemand, niet één, een relatie met god heeft.

[Rereformed]

Ach ja, zoals Psalm 14 al zegt:
Dwazen denken: ik heb een persoonlijke relatie met God.

Die psalm zegt in mijn NBG bijbel, dat juist niemand, niet één, een relatie met god heeft.

Wij hebben een persoonlijke relatie met de bijbel.

[Readburd]

In de tijd dat ik christen was dacht ik ook dat ik een persoonlijke relatie met god had. Maar ik zag het niet als buiten de religie om, maar als onderdeel van religie. In de Baptisten kerk waar ik toen lid van was werd er ook op gewezen dat "wij christenen een persoonlijke relatie met god kunnen hebben". Het was geen dogma en er werd ook geen groot punt van gemaakt, meer een halfslachtige poging tot moderniseren, de kerk weer hip maken. Tegelijkertijd werden de oude dogma's er nog altijd ingehamerd.

[Dat beloof ik]

De term ‘persoonlijke relatie met god’ duidt naar een 1 op 1 gevoel. Dit in tegenstelling met een 1 op velen of 'gemeente' relatie. Het is een puur egocentrische kijk op een verondersteld wezen, waarbij men niet is gebonden aan regels die door anderen zijn opgelegd. Zo bekeken lijkt het op narcisme: wat ben ik toch goed dat het superwezen met mij een speciale band heeft. Kennelijk vergeet men daarbij dat er alleen op deze aardkloot al 7 miljard mensen zijn, die dan toch ook zo’n band zouden moeten hebben, en dan is het dus een 1 met 7.000.000000 relatie. Maar zo wil iemand met een persoonlijke relatie dat niet zien. Hij zal dan ook zeggen dat God het zo niet ziet, daarmee in feite zeggend dat hij als persoon dat zélf zo niet wil zien. Deze mensen hebben de, voor hun, ideale relatie: zij zelf, en niemand anders, zijn de enigen die de regels voor de relatie bepalen. Zo bekeken is het iets autistisch, en dat is denk ik de reden dat je met deze mensen erg moeilijk in gesprek kan gaan. Men is bikkelhard tegen anderen want in een persoonlijke 1 op1 relatie is iedereen die daar tussen komt een bedreiging voor die relatie.

De vraag van Bonjour was: Wat is het makkelijkste antwoord hierop? Er is ik vrees ik geen makkelijk antwoord. Het ligt er maar helemaal aan wat de vraag is, en of het wel nodig is om een antwoord te geven. Een wildvreemde die je nooit meer ziet? Vergeet het, gaat je niet lukken. Betreft het iemand in je eigen omgeving, dan zul je er contact mee kunnen maken zoals met ieder ander autist. Dat is lastig, en soms domweg onmogelijk. Om met zo iemand in contact te komen is er tijd nodig om iets van vertrouwen/gezamenlijkheid op te bouwen. Heb je die tijd niet, ook dan is contact niet mogelijk. Heb je die tijd wel, dan lijkt het me verstandig om contact te zoeken op een ander terrein dan god en van daaruit te proberen om die persoon in te laten zien dat hij van de band met jou kan profiteren.
Betreft het een openbaar debat, dwz in gesprek en anderen kijken toe, dan heb je de optie om het debat tijdig te be-eindigen om te voorkomen dat hij belachelijk wordt gemaakt en kwaad wordt. Als dat niet kan, dan kun je ook maar het beste de frontale aanval kiezen, de belachelijkheid van zijn relatie aantonen en in alle openheid uitvergroot ten toon spreiden.

[PietV.]

Als dat niet kan, dan kun je ook maar het beste de frontale aanval kiezen, de belachelijkheid van zijn relatie aantonen en in alle openheid uitvergroot ten toon spreiden.

Dat zou een optie kunnen zijn. Maar als iemand een persoonlijke relatie heeft met iets, dan biedt dit aanknopingspunten. Kun je deze god zien, kun je hem horen, kun je met hem in debat gaan, lacht hij mee met jouw grapje of huilt hij als je verdrietig bent. Neemt hij contact met je op als het je tegenzit. Dat zijn allemaal zaken die een persoonlijke relatie zichtbaar maken, ook kan het zo zijn dat je weet hoe deze god denkt over bepaalde aangelegenheden omdat dit ooit persoonlijk tegen je gezegd is. Vraag aan de persoon in kwestie of hij hier informatie over kan verstrekken en hoe de interactie met deze god plaats vindt.
En in detail hoe de persoonlijke ontmoetingen met deze god in zijn werk gaan. Is het niet meer dan een gevoel en blijkt er een sterk cultureel verschil aanwezig te zijn binnen dit aspect, dan kan dit in dit gesprek zichtbaar worden gemaakt.
Want is het niet gewoon inbeelding en wat is het verschil met dagdromen. En hoe staat degene tegenover schizofrenie?

[Dat beloof ik]

Dat is een vrij algemeen bekende gesprekstechniek; de gevolgen van een bepaald standpunt heel erg vergroten, waarbij diegene vaak dan wel inziet hoe vreemd zijn standpunt in feite is. In geloofskwesties werkt dat dan weer niet vanwege het sterke ontkenningsmechanisme, maar ik had het dan ook over de situatie van een debat waarbij ook anderen aanwezig zijn.

[PietV.]

Meestal werkt het niet, dat ben ik met je eens. Mensen zitten in een bepaalde roes, wereld en deze obsessie bepaalt hun hele doen en laten. Want als God er niet meer voor mij is, dan heb ik een probleem in de sociale hiërarchie en op het persoonlijke vlak. Je leest weleens dat mensen niet meer geloven in een persoonlijke god, netto zijn ze dan hard op weg om hun geloof kwijt te raken. Kuitert, Ter Linden zijn hier opponenten van.
Het is ook een beetje vreemde situatie al die persoonlijke relaties met miljoenen mensen, door iets dat zich subliem heeft verstopt. De relaties zijn ook steevast afgestemd op persoonlijke behoeften.

Wat ook een leuke draai kan geven is het bijzondere kenmerk van deze god. Wie wil er nu een relatie met iets dat onverschillig staat tegenover lijden en pijn, absolute onderdanigheid voorschrijft. jaloers is, want andere onzichtbare relaties duldt deze entiteit niet en zware straffen uitdeelt, jou straft voor hetgeen anderen (adam en eva) hebben gedaan, dreigt met eeuwigdurende kwellingen en nooit op voet van gelijkwaardigheid met je wil staan. Rampen observeert en volgens je eigen gevoel druk bezig is met jouw studie, portemonnee en overige vriendschappen. Zorgt voor een leuke kerkdienst en je gezondheid zorgvuldig bewaakt. Ja, een heel vreemde tamelijk krankzinnige relatie.

[Maria]

Dat is een vrij algemeen bekende gesprekstechniek; de gevolgen van een bepaald standpunt heel erg vergroten, waarbij diegene vaak dan wel inziet hoe vreemd zijn standpunt in feite is. In geloofskwesties werkt dat dan weer niet vanwege het sterke ontkenningsmechanisme, maar ik had het dan ook over de situatie van een debat waarbij ook anderen aanwezig zijn.

Geen enkele invloed heb je op christenen en hun geloof door hen belachelijk te maken.
Omdat je dan beschouwd wordt als het gereedschap van Satan.
Zij zien daarin slechts een bevestiging van wat hun altijd is geleerd en zullen het steeds sterker geloven.
Zij zullen slechts reageren met antwoorden als:
"Dat is al voorspeld.
Dat staat al in de Bijbel.
Christenen zullen het moeilijk krijgen in de eindtijd, want de antichrist is sterk en lijkt geloofwaardig en velen zullen hem volgen."

Alleen als er wel serieuze vragen en serieuze tweerichtingsverkeer gesprekken zijn, als gelovigen al zoekende zijn en antwoorden zoeken op hun eigen al kritische onzekerheden en vragen.
Alleen dan zul je overkomen en een punt kunnen maken.
Als je mensen niet belachelijk maakt, hen aanspreekt op wat ze wel geloven en hoe dat kan, daar de Bijbel anders zegt, of waar de Bijbel zichzelf tegenspreekt.
Als je begrip voor hun toont, maar je eigen ongeloof motiveert via de Bijbel en via hun eigen geloofsleer.
Dan kun je hen aan het denken zetten.
Stel hen vragen en vraag door, als ze je antwoorden.
Niet als er nietszeggende antwoorden komen, want dan is elk woord verspild.
Wat je ook zegt.
Wat jij vindt van hun en hun geloof, en dat je dat belachelijk vindt, zal alleen maar weerstand oproepen.
Dat laatste zal zelfs de deur voor je neus doen dichtslaan.

Ik spreek uit eigen ervaring van toen ik nog geloofde.
Op de middelbare school kwam je uit je eerdere veilige omgeving en waar ik terechtkwam werd het geloof continu belachelijk gemaakt door de ongelovige medescholieren.
Ook al was dat een christelijke school, wat leerlingen onderling doen is weinig tot geen invloed op, als ze uit verschillende milieus komen.
Het was niet leuk als gelovige puber, maar zelfs daar ging je niet in mee en liet je je niet afhouden van je geloof.
Want hier zag je de bevestiging van waarom je juist geleerd was niet al te intensief met ongelovigen om te gaan.
Dat zij je niet serieus nemen en jou en jouw geloof belachelijk maken.
Want dit was ook allemaal al voorzegd in de Bijbel en ook door je ouders.

Pas als er mensen kwamen met kennis van zaken, met kennis van de Bijbel werd het enigszins bedreigend.
Als mensen uit je eigen groep over hun twijfels gingen praten.
Maar nog was het dan: "Dwaalleren zul je overal tegenkomen".
"Zij hebben niet de ware leer".

[Gershom]

De meest aansprekende figuur om een relatie mee te hebben is klaarblijkelijk Jezus. Ik hoor bijna nooit iemand zeggen dat er een relatie is met de heilige geest. Terwijl het toch net zo goed een soort van god is. Een relatie met de vader komt wel eens voor, maar veel minder dan met Jezus. De vader is toch meer een figuur om te vrezen; "Wacht maar tot je vader thuis komt".....
En de geest is denk ik te abstract om daar een relatie mee te hebben.Een enkele pianist die een top prestatie levert zegt wel eens na afloop van een geslaagd concert dat de geest over hem kwam, maar een relatie wordt het nooit genoemd.

Binnen het Jodendom of de islam zal men niet spreken over een relatie met "Ha kodesj baroech hoe", of met "Allah".
Pas vanaf de opkomst van de EO hoor ik christenen steeds vaker spreken over hun relatie met Jezus. Ik word daar persoonlijk altijd een beetje wee van. Het doet denken aan de tijd dat "Hert en Germien" nog zending bedreven in Israel.

[Samante]

Dit zo quoten leidt tot vergissingen. Ook Bonjour citeerde dit. Daarom kun je hem er niet zo op aanspreken. Maria

Sorry daarvoor, het was erg slordig van me.

Ik heb niet zozeer een 'persoonlijke' relatie met God, wel een relatie. Maar dat kan net zo goed met de kat zijn als met de buurman of welke andere (levens-)vorm ook. Alles is van hetzelfde spul en staat in verbinding (relatie) met elkaar. Zo zie ik het. Ik voel me één met al het andere.

[Storm]

De -geen religie maar relatie christenen- hebben het toch vaak over de werking van de heilige geest. Die zorgt dat ze ervarings- gericht zijn. Maar de persoon waardoor ze iets weten van God is Jezus, omdat de menselijke kant van Jezus aanspreek voor de meeste gelovigen.
En als je dat maar vaak genoeg hoort dan ga je ook geloven dat je die relatie hebt.https://ontdekgod.nl/gods-stem-verstaan/" onclick="window.open(this.href);return false;
Nu weet ik dat zulk intens gevoel van geluk of troost wat je soms door het geloof kunt ervaren; niet anders is dan pure emotie; geen relatie met God. Alleen al de manier waarop worship en celebrations opgebouwd zijn, laat al zien dat het het opbouwen van emotie is. Relatie christenen gaan graag naar zulke diensten zonder "dogma's". Een goede band, een bewogen woord van de zanger, het samen zingen, bidden, lof prijzen. Dan een kort woord van een spreker, maar wat vooral zorgt voor het relatie gevoel is; wanneer er voor iemand gebeden wordt. Vaak raakt dat diep en dat is psychologisch best uit te leggen. Maar dat wil je niet want dan lijkt je geloof kleiner, het moet een wonder blijven.
Dat wetend haalt natuurlijk wat weg van dat gevoel, maar als ik christelijke muziek hoor die ik mooi vind dan voelt het of ik nog oprecht voor de 100% geloof. Bij troost is het anders; angst laat zich niet meer weg bidden, bidden is sowieso iets geworden wat ik zelden nog doe.

Met Maria eens dat mensen bevrijden van geloof, door er flink tegen in te gaan vaak geen zin heeft. Ik heb ook niet die behoefte, (al reageer ik wel cynischer op geloofszaken). De hakken gaan in het zand en jij bent de twijfelaar, de afvallige of atheïst. Soms roept het ook irritaties op wanneer teveel atheïsten tegengas geven, wat je nogal op christelijke fora ziet gebeuren. Of men haakt af of reageert niet meer. Toch zijn mijn vragen gekomen door de, rustig onderbouwde reacties van atheïsten. Niet door de roeptoeters, zij die iedere oorlog er weer bijhaalde, of Zeitgeist. Na 20 van zulke reacties wist je het wel.

[Storm]

@Gershom,

Hert en Hermien, ja dat is ook wel uit de middeleeuwen.

[Gershom]

@Gershom,

Hert en Hermien, ja dat is ook wel uit de middeleeuwen.

Ik mag dan een mislukte atheïst zijn...(Hoe ziet een goed gelukte atheïst er eigenlijk uit?)
Maar ik ben niet uit de middeleeuwen. En de naam is fout weergegeven. Moet zijn Germien. Je weet wel,... de vrouw van Hert.
Ach maar dat was natuurlijk voor jouw tijd. Heel erg ver daarvoor. Toen Godfried van Boullion Jeruzalem innam....en zij daar zongen: "Alle duifjes op het plein, shalala shel li, shalala shel l'cha

[Rereformed]

(Hoe ziet een goed gelukte atheïst er eigenlijk uit?)

[Storm]

@ Gershom,
Dat is lang geleden van die Godfried. Ik kan het me nog ietsepietsie herinneren. Ja een spannende tijd toen die duiven weg gejaagd werden uit Jeruzalem. Was dat het begin van het zionisme?


@Rereformed; nee hè, ook al een persoonlijke relatie.