Gershom schreef:Sterker nog, zonder lijden zou het christendom niet bestaan.
De vraag is of het echt bijdraagt aan de geestelijke groei?
Precies. De sterkste kritiek is natuurlijk van Nietzsche, die in zijn
Antichrist het christendom ontleedde als een deprimerende kracht, een afkeer van het leven, en een wraak op alles wat sterk, trots en machtig is.
-"Als men het zwaartepunt van het leven niet in het leven legt, maar verlegt naar het 'hiernamaals' -
naar het niets - dan heeft men aan het leven elk gewicht ontnomen. De grote leugen van de persoonlijke onsterfelijkheid doet alle rede, alles wat natuurlijk is in het instinct, teniet. Alles wat het aardse leven begunstigt en de toekomst garandeert, roept voortaan wantrouwen op. Zo te leven dat het geen zin meer heeft te leven,
dat wordt nu de 'zin van het leven'."
-"Men moet het christendom niet opsmukken en mooier voorstellen: het heeft een oorlog op leven en dood gevoerd tegen het hogere type mens, het heeft alle basisinstincten van dit type in de ban gedaan, het heeft uit deze instincten het boze,
de boze gedestilleerd - de sterke mens als de typisch verwerpelijke. In plaats daarvan kiest het christendom partij voor alles wat zwak, laag en mislukt is, en heeft het zelfs de sterkste naturen verdorven, door hun de hoogste waarden van de geest als zondig, misleidend en als verleidingen te leren ervaren."
Ben je, Maarten V., bekend met dit boekje? Ik raad van wel, maar zou graag van je willen horen hoe je het lezen ervan hebt ervaren. De eerste keer dat ik het las was het voor mij zowel schokkend extreem als uitdagend prikkelend, omdat het mij dingen voor ogen zette waar ik nooit eerder ogen voor had, maar ik wel schoorvoetend moest beamen.
Als kind lag er naast m'n bed altijd een stapeltje Flipjes. Hele spirituele literatuur.
