Rereformed schreef:
Niet afwezigheid van geloof in God is een gebrek aan spiritualiteit, maar godgeloof en gepraat over God. Alle godgeloof en godrelatiegeklets is juist oppervlakkig, het bestaan verkleinen tot het op je eigen schoenleest past, je armetierige nietige gedachten die gedurende een paar ademhalingen dat je leeft op een stipje in de onmetelijkheid door wat je hoofd genoemd wordt gaan.
Prachtig verwoord en mi. kan het niet anders dan dat ook MaartenV dit aanvoelt.
Anders heb ik hem toch verkeerd begrepen.
Op de vraag waarom dan toch weer steeds reikhalzen naar die christelijke god, schrijft hij ergens, dat hij het ook niet zeker weet.
Jammer, dat het geestelijke oog dan toch steeds weer alleen het einde van die ene tunnel ziet.
Atheïsme is recht doen aan de grootsheid van het bestaan, de onmetelijkheid het respect te geven die het verdient.
Zo ver zou ik niet willen gaan, dat ik dat op deze manier zou stellen.
Atheïsme zegt feitelijk niets over bepaalde verschijnselen en ideeën erover,
Alleen wat het niet is, en dan mn. als het gaat om goddelijk of niet.
Maar wel is het daardoor meer mogelijk om een "open mind" te houden voor wat er wel is, zonder in fantasie te vervallen over nog meer en het te willen vatten binnen valse kaders en te geloven in valse waarheden.
Dit in een behoefte om die oneindigheid te kunnen bevatten.
Ik mag aannemen dat het dat ook is, wat je bedoelt.
Maar lang niet iedereen is even gevoelig voor deze soort mystieke en/of spirituele manier van kijken naar de wereld. Ook niet elke atheïst dus, en zeker niet degene, die tegelijkertijd een meer rationalistische manier kijken naar zijn omgeving heeft.
De term "open mind" heeft MaartenV vaak in zijn pen, maar de consequentie lijkt hij maar niet door te krijgen.
Dat het hebben ervan een grotere mogelijkheid is binnen het atheïsme, dan binnen een theïstisch denkpatroon.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
