Bericht
door insomnia » 28 nov 2006 19:32
Ik werk met mensen met een lichte verstandelijke handicap (en vaak een bijkomende psychiatrische stoornis). Ik heb het dan over mensen die beschermd, begeleid wonen, mensen met een IQ 60-80. In mijn loopbaan heb ik 4 keer een stel begeleid met een kind dat voor het eerste levensjaar uit huis geplaatst is.
Vooral binnen laag-sociale millieu zijn veel zwakbegaafden die pas na schade en schande een indicatie krijgen voor begeleiding met verstandelijke beperking als grondslag.
Met andere woorden: pas eenmaal zwanger weet de omgeving de weg naar de hulpverlening te vinden.
Juist voor deze doelgroep is veelal geen juridische maatregel zoals curatele of mentorschap ingesteld en deze mensen zijn voor de wet dan ook volledig handelingsbekwaam. Dat betekent dat ik - als begeleider - kan helpen om de consequenties van hun keuze inzichtelijk kan maken, maar dat de uiteindelijke beslissing aan hun is, hoezeer ik ook anders zou willen. Momenteel begeleid ik een stel dat, na de uithuisplaatsing van hun eerste kind zelf heeft besloten tot sterilisatie. Dit zijn voor mij de krenten in de pap.
Voor mensen met een matige (iq < 60) tot ernstige (iq < 35) verstandelijke beperking ligt dit vaak anders doordat de beschermingsmaatregel curatele meestal al op jongere leeftijd uitgesproken wordt en een wettelijke vertegenwoordiger de beslissing tot sterilisatie overneemt, voordat men seksueel actief wordt.
C'est le ton qui fait la musique