De Franse filosoof Michel Foucault ging naar Iran om de komst van Khomeini (1902-1989) en de revolutie te verslaan voor Le Monde. Hij noemde de islamitische staat een waarheidsregime. Dat regime correspondeerde perfect met de antiwesterse elementen in het denken van Foucault.
Ook was hij van mening dat het Westen door en door pervers was. Michel Foucault liet zich prostitueren door de islamitische tirannie. Het duurde niet lang of ook Michel Foucault kreeg, zoals vele jonge Iraniërs, spijt van zijn steun aan de imam en van zijn islamitische revolutie. Het was te laat.
Kort voor zijn vertrek uit Parijs gaf Khomeini het eerste en laatste interview aan een Iraanse journalist.
De Iraanse journalist, Nooshabeh Amiri, vroeg de imam of onder zijn bewind vrijheid zou bestaan. De imam antwoordde dat onder een islamitisch regime echte vrijheid bestaat. Liberalen, en zelfs marxisten zullen vrij zijn onder een islamitisch regime, aldus Khomeini. Hij benadrukte dat ook de vrouwen vrij zouden zijn.
De man van Nooshabeh Amiri, Hoshang Asadi, moest later onder het regime van Khomeini acht jaar doorbrengen in de beruchte Ewin-gevangenis. Hij onderging afschuwelijke martelingen.
Velen dachten ruim drie decennia geleden dat de ayatollahs - achterlijke figuren - niet lang zouden kunnen heersen over een volk dat in potentie niet dom was. Een verkeerde aanname, die te maken had met een gebrek aan inzicht in de politieke en juridische kracht van de islam.
Onderschatten westerse mensen doorgaans de kracht van de politieke islam? Ik denk van wel en Afshin Ellian geeft met Michel Foucault daarvan een duidelijk voorbeeld. Hoe staat het eigenlijk met die onderschatting in Europa en kan het gevolg van die onderschatting uiteindelijk in Europa ook in een "te laat" uitmonden? Zijn de meeste mensen in Europa wat dat betreft qua houding vergelijkbaar met Michel Foucault? Ik vermoed sterk van wel.De Perzen hebben de jihadisten tweemaal onderschat: in 641 en in 1979. Vergis je dus niet in de vitaliteit en de kracht van de politieke islam.
