Even persoonlijk
Geplaatst: 28 sep 2015 19:00
Mijn naam is Floris. Floris is niet mijn echte naam, maar een gebruikersnaam. Hieronder vindt je wat geloof betreft (voor een groot deel) wie ik ben en waar ik vandaan kom. Ik wil graag actief deelnemen aan dit forum. Belangrijk is voor mij dat ieder mens elkaar met respect behandeld. Ongeacht welk ras en religie.
Ik wil niet meer geloven en twijfel.
Ik probeer uit een web te komen waar ik in mijn jeugd al vast kwam te zitten. Ik ben opgegroeid met het geloof in wonderen. Ik ben jarenlang naar de Pinkstergemeente gegaan. Hier gelooft men in wonderen. Omdat ik als kind (zo’n 12 jaar) iets in de bijbel las waar ik totaal niet mee om kon gaan, ben ik op jonge leeftijd daarvan behoorlijk overspannen geraakt. Ik moest en zou de oplossing in god vinden. Ik ben jarenlang op zoek geweest, maar dit is me toen niet gelukt. Ik heb gebeden en gesmeekt om een wonder dat me overtuigde dat het goed was tussen god en mij.
5x heb ik dingen meegemaakt die ik niet kon verklaren. Hieronder heb ik ze opgeschreven. De vijfde beschrijf ik aan het eind van deze tekst, want dan is deze misschien duidelijker binnen het geheel.
1) Als ik naar de kerk ging bad ik vaak om een profetie waarin god me vertelde dat het goed was. Eén keer ging ik met mijn zus mee naar haar kerk en daar was een profetie. Ikzelf heb er niet uitgehaald dat die voor mij was, maar volgens mijn zus was het zo duidelijk als maar kan. In die tijd was ik al overspannen. Ik kan me de profetie dan ook niet meer echt herinneren. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat mijn naam er bij uitgesproken werd. Dat vindt ik altijd zo vreemd. Als god tot een bepaald iemand spreekt laat hem er dan een naam bij noemen. Anders kunnen meerdere mensen opvatten dat het voor hun is. Ik wil mijn zus ook niet naar de profetie vragen uit angst dat deze zo accuraat was dat ik er in ga geloven.
2) Verder is het me in Griekenland op vakantie overkomen dat ik in de verte heel langzaam een hele grote vuurbol voorbij zag komen, een soort zon. Ik weet niet meer of ik voor die tijd bad voor een wonder, ik denk het wel. Veel uit die tijd is zo vaag voor me. Wat ik wel denk te weten is dat deze vuurbol niet echt was. Ik heb er verder niemand over gehoord en hij was zo groot dat je hem niet kon missen. Achteraf dacht ik van, ja maar je hebt ook niet in de krant daar gekeken of er iets van in stond. Maar als men zoiets had gezien dan zou ik het toch wel ergens opgevangen hebben? Ik denk dan zelf ook aan een hallucinatie, maar het leek zo echt.
3) Ook is het me een keer overkomen dat ik in de kerk dacht als een bepaald liedje nu gezongen wordt is dat een teken. Het gebeurde, waarna ik dacht als dit deze dienst gezegd wordt of als dit liedje gezongen wordt dan weet ik het zeker (ook hiervan weet ik niet meer zeker hoe het precies is gegaan), ik weet dat het gebeurd is, maar was zo in de war in die tijd.
4) Als vierde is het me overkomen dat ik een straatnaambordje in de verte zag. Het was op een plek waar ik wel vaker langs was gekomen (niet heel vaak), maar ik kon me het straatnaambordje niet herinneren. Ik weet niet waarom, maar ik bedacht een vergezochte niet voor de hand liggende rare straatnaam. Ik dacht nog dit kan er nooit staan, maar toen ik er langs kwam was dat wel zo. Ik probeer dit al jaren weg te redeneren met de stelling: misschien had je de naam al op de TomTom gezien (die stondt aan) of misschien lag het ergens achter in je geheugen. Maar ik was er nog niet zo vaak langs gereden. Eens in de maand voor de kwartaalaangifte van mijn bedrijf.
Deze 4 zaken hebben me lange tijd overtuigd dat god bestaat. Maar de oplossing voor mijn probleem dat ik in de bijbel in mijn jeugd tegen kwam werd maar niet opgelost. Uiteindelijk ben ik naar lang overspannen te zijn geweest voor het geloof gevlucht. Gestopt met de kerk. Een erg dubbel leven, want aan de ene kant was ik doodsbenauwd voor de hel, aan de andere kant probeerde ik gewoon te leven. Hetgeen me op een gegeven moment ook redelijk lukte. Gewoon niet denken aan die 4 dingen die ik meegemaakt had en de angst voor de hel en als dat wel gebeurde proberen deze weg te redeneren of er niet aan denken. Ik heb veel christenen in mijn naaste omgeving. Mijn ouders, zussen, tantes, een aantal neven en nichten en hun vrienden zijn christen en dan echt van het soort dat (denk ik) liever zou sterven dan hun geloof te verloochenen. Na een tijd begon ik redelijk overtuigd te raken van het feit dat we misschien toch alleen een soort van zeer uitgebreide chemische reactie zijn, om het zo maar even te omschrijven, die als we dood gaan gewoon weg zijn. DIt gaf me geen volledige overtuiging, maar wel rust. Maar zoals ik al zei er zijn veel christenen in mijn omgeving. Aan je familie ontkom je niet aan en bij feestjes enz. zie je ook andere christenen. Telkens als hun weer begonnen over de bijbel of wonderlijke zaken (en dat was nogal eens), ging ik er snel vandoor. Of naar het toilet of toevallig even naar de keuken. Ik wilde het geloof niet. Kon er niet mee omgaan, maar raakte het niet helemaal kwijt. Zo'n 10 jaar heb ik op deze manier geleefd. Eigenlijk waren die 10 jaar de gelukkigste jaren uit mijn leven. Ik leefde zoals ik was en drukte het geloof als ik ermee in aanraking kwam weg. Begin dit jaar had ik een hele drukke periode. Ik was druk met mijn bedrijf. Het liep niet zoals ik het wou. Ik nam in die tijd weinig rust. Op een nacht kwam mijn dochter aan ons bed en zei tijdens haar verhaal over waarom ze bang was niks bijzonders) een woord dat ik wel eens in mijn gedachten gebruikte als ik nare gedachten even weg wilde drukken. Ik dacht dat woord kan ze niet weten. Dit moet van god zijn. Achteraf gezien was ik toen (alweer) behoorlijk overspannen en dus vatbaarder voor geloofszaken. Nu ik ondertussen weer enigzins helder ben zie ik in dat het misschien niet eens zoveel voorstelde. Achteraf begrijp ik zelfs wel hoe ze bij het woord kwam, maar het triggerde wel dat ik weer terugviel in het volledig geloven in het leven met, god, engelen, geesten, satan enz. Ik draaide door. Knoopte alles aan elkaar en dacht soms aan een woord, waarvoor als ik het later die dag ergens tegenkwam doodsbang werd. Ik had het dan naar mijn idee voorspeld. Ik ging ook telkens 2 letters van nummerborden raden en als ik het goed had bevestigde dat mijn angst dat god of demomen dit in mijn hoofd hadden gestopte en dit gebeurde nogal eens. Soms 2 goede nummerborden achter elkaar. Laat ik duidelijk zijn. Ik hoorde geen stemmen, het was in mijn hoofd gewoon als mijn eigen gedachten. Ik heb medicijnen en rust gekregen en zit ondertussen na wat ik nu ervaar als de moeilijkste tijd uit mijn leven in iets rustiger vaarwater. Ik heb ondertussen door dat nummerborden raden iets is waarmee je een aantal keer achter elkaar een hit kunt hebben, maar zo ook heel lang niet. Je kunt er geen pijl op trekken. Ook probeer ik mijzelf te vertellen dat de woorden die ik raadde en die ik diezelfde dag tegenkwam of soms zelfs binnen 30 seconden toeval waren. Ik heb eens aan een dier gedacht waarvan ik zeker weest dat weinig mensen dit kenden. Dit woord is tot op de dag van vandaag nergens voorgekomen. Ik probeer mezelf eruit te redeneren, maar sommige zaken lijken te toevallig:
Ik zit op de wc, ben bang dat als ik naar de kamer loop, één van mijn dochters het woord goed zal gebruiken. Ik loop naar binnen en de oudste zegt tegen de jongste over hetgeen ze aan het kleuren was: “Dat is niet goed.
Ook dacht ik een keer het woord schaap. Ik loop naar beneden. Mijn vrouw leest mijn jongste dochter een aantal woordjes voor die ze na moet zeggen i.v.m. haar logopedie. Het tweede woord dat ze voorleest nadat ik binnen ben gekomen is het woord schaap.
Ik probeer mezelf nu te vertellen dat dit toeval was, misschien een (nog) onbekend fenomeen van de mensengeest of een mengelmoes daarvan, maar als je vroeger geleerd hebt dat ook demonen of god gedachten in je hoofd kunnen stoppen is dat moeilijk. Ik weet dat ik in zekere mate nog ziek ban, maar kan niet bevatten wat er nou precies aan de hand is. Ik functioneer normaal in deze wereld. Ga met vrienden en klanten om en voel me dan normaal. Behalve dat de angst en het “voorspellen” nog vaak aanwezig is.
Je reactie, hoewel ik deze wel begrijp, deed me zeer. Als je eens weet hoeveel moeite het me heeft gekost om naar dit soort sites en het lezen van een boek als: God als misvatting me gekost heeft. Dit voelde zo fout tegen god en als zonde tegen de Heilige Geest. Dan doe ik het toch. Vraag vragen die me zeer veel moeite kosten en dan verdenk jij me ervan dat ik een christen ben die jullie een hak probeert te zetten. Hetgeen zeker niet het geval is.
Ik wil en kan niet leven in een wereld waarin ik constant moet denken doet een geest of god dit? Wordt ik getreiterd door de satan? Ik wil hieruit!! Daarom heb ik ook de voor mij drastische maatregelen genomen om naar sites als deze te gaan en te lezen over mensen die zeggen dat god er niet is. Ik wil niet meer bang hoeven zijn. Helemaal niet meer. Ook niet als mensen weer over het geloof beginnen, over wonderen, over glaasje draaien of wat dan ook. Ik wil hier nu voor eens en voor altijd mee dealen. Hoewel ik twijfel of me dit lukt wil ik in ieder geval een poging wagen.
Daarom heb ik uitgebreid gezocht op internet naar wonderen en naar andere verklaringen hiervoor. Maar ik lees telkens dingen die ik niet kan verklaren. Het verhaal van de 700000 mensen die samen hetzelfde zien geloof in intellectueel niet, maar het in mij gedrukte geloof zegt me: "Zie je nu wel het geloof is toch waar!! Ik kon god al niet meer dienen, maar na wat ik onderzocht heb over de bijbel op site als deze en andere sites vindt ik de bijbel geen volledig betrouwbaar boek meer. Integendeel het heeft heel veel vragen en twijfels opgeroepen. Vroeger dacht ik dat de bijbel 100% waar was. Verder vindt ik god als hij bestaat een psychopaat, een moordenaar en een vreemd wezen. Het concept van waarom iemand aanbeden wil worden en ook al waarom, als het zo belangrijk is voor de mensen, god zich niet duidelijker en zonder dat ontkenning mogelijk is openbaart aan de mensen snap ik niet. Waarom niet gewoon volgens de menselijke zintuigen werken? Maar dan ook dat iedereen het ziet. Waarom groeien er inderdaad geen geamputeerde benen aan? Tja zeggen christenen dan: god wil je vrij laten in je keuze. Hij wil geen robots. Bullshit!!! Als ik e keuze had gehad tussen sterven na dit leven en daarna helemaal weg te zij of eeuwig leven, dan was er keuzevrijheid. Maar dreigen met de hel is hetzelfde als iemand een pistool tegen het hoofd houden en zeggen dat als je een bepaald iets niet doet dat de kogel volgt. Het is geen vrijheid!! Ik weet dat ik de god uit de bijbel nooit zou kunnen dienen. Niet oprecht althans. Het zou denk ik zijn zoals mensen in de oorlog toegeven aan hun onderdrukker. Dat is geen situatie waarin ik wil verkeren. Nooit zal ik meer praktiserend christen worden, maar toch blijf ik bang door de zaken die ik op internet lees over wonderen. Ik zoek of ze ook in andere geloven voorkomen, zodat ik kan denken dat het dan misschien gewoon een menselijk fenomeen is dat we niet begrijpen. Maar mede door wat ik zelf in het verleden meegemaakt heb blijf ik bang voor dit soort zaken. Ik zoek naar antwoorden, vandaar mij misschien in jouw ogen iets wat vreemde vragen. Voor mij is dit een strijd die ik moet winnen, maar waarvan het soms voelt of dat nooit gaat lukken. Zonder het geloof ben ik een normaal mens.
Als laatste wil ik het 5e ding noemen dat ik als wonder ervaren heb, maar waar ik nu aan wil twijfelen. Het afgelopen jaar dat ik zo overspannen was heb ik ervaren als een hel. Ik smeekte god en vroeg om antwoorden, maar kreeg ze niet, persoonlijk. Omdat mijn zus zo gelovig is besprak ik veel met haar. Zij zit op een bijbelschool en op een gegeven moment vertelde ze me dat ze een droom had gehad. Deze droom was voor mij. Het was een vergelijking waar ik hier nu niet verder op in wil gaan, maar ze zei dat ze de ochtend na de droom de uitleg ontving tijdens het bidden. Het kwam er op neer dat als ik mijn hart aan jezus gaf en rustig afwachtte zonder te bezig te zijn wat ik als christen moest doen dat god vanzelf alles goed zou maken. Dezelfde dag ging ze naar de bijbelschool. Dit gebeurd elke doordeweekse dag. Ze kregen het toen over het onderwerp dat mij al sinds mijn 12e dwars zit terwijl ze er niet zelf over begonnen was. Hiervan moest ze huilen want ze zag dit nogmaals als bevestiging. Als ik mij weer toegeef aan mijn geloof zie ik dit ook zo. Dat maakt me angstig.
Maar ik heb ik weet niet hoelang gebeden voor oplossing van dit probleem, al vanaf mijn jeugd op en af. God heeft nooit persoonlijk tot mijn hart gesproken. Het moet altijd via anderen gaan, want ik ervaar god niet in mijn hart. Daarom is het zo vreemd over wonderen te lezen, terwijl dit naar mijn idee niet strook met de bijbel die naar mijn mening niet zo betrouwbaar lijkt. Met profetieën is het hetzelfde. Ik wil er voor eens en altijd achter komen of god nu wel of niet bestaat. Als de bijbel vol zou staan met ontegenzeggelijke profetieën van vroeger over de tijd van nu, dan zou dit mij zeggen dat god bestaat. Dan nog zou ik god nooit meer kunnen dienen, maar dan blijft de angst voor de hel wel altijd bestaan en dat wil ik niet. Ik wil gewoon weer normaal zijn. Zonder geloof kan ik dat, met niet.
Groeten Floris.
Ik wil niet meer geloven en twijfel.
Ik probeer uit een web te komen waar ik in mijn jeugd al vast kwam te zitten. Ik ben opgegroeid met het geloof in wonderen. Ik ben jarenlang naar de Pinkstergemeente gegaan. Hier gelooft men in wonderen. Omdat ik als kind (zo’n 12 jaar) iets in de bijbel las waar ik totaal niet mee om kon gaan, ben ik op jonge leeftijd daarvan behoorlijk overspannen geraakt. Ik moest en zou de oplossing in god vinden. Ik ben jarenlang op zoek geweest, maar dit is me toen niet gelukt. Ik heb gebeden en gesmeekt om een wonder dat me overtuigde dat het goed was tussen god en mij.
5x heb ik dingen meegemaakt die ik niet kon verklaren. Hieronder heb ik ze opgeschreven. De vijfde beschrijf ik aan het eind van deze tekst, want dan is deze misschien duidelijker binnen het geheel.
1) Als ik naar de kerk ging bad ik vaak om een profetie waarin god me vertelde dat het goed was. Eén keer ging ik met mijn zus mee naar haar kerk en daar was een profetie. Ikzelf heb er niet uitgehaald dat die voor mij was, maar volgens mijn zus was het zo duidelijk als maar kan. In die tijd was ik al overspannen. Ik kan me de profetie dan ook niet meer echt herinneren. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat mijn naam er bij uitgesproken werd. Dat vindt ik altijd zo vreemd. Als god tot een bepaald iemand spreekt laat hem er dan een naam bij noemen. Anders kunnen meerdere mensen opvatten dat het voor hun is. Ik wil mijn zus ook niet naar de profetie vragen uit angst dat deze zo accuraat was dat ik er in ga geloven.
2) Verder is het me in Griekenland op vakantie overkomen dat ik in de verte heel langzaam een hele grote vuurbol voorbij zag komen, een soort zon. Ik weet niet meer of ik voor die tijd bad voor een wonder, ik denk het wel. Veel uit die tijd is zo vaag voor me. Wat ik wel denk te weten is dat deze vuurbol niet echt was. Ik heb er verder niemand over gehoord en hij was zo groot dat je hem niet kon missen. Achteraf dacht ik van, ja maar je hebt ook niet in de krant daar gekeken of er iets van in stond. Maar als men zoiets had gezien dan zou ik het toch wel ergens opgevangen hebben? Ik denk dan zelf ook aan een hallucinatie, maar het leek zo echt.
3) Ook is het me een keer overkomen dat ik in de kerk dacht als een bepaald liedje nu gezongen wordt is dat een teken. Het gebeurde, waarna ik dacht als dit deze dienst gezegd wordt of als dit liedje gezongen wordt dan weet ik het zeker (ook hiervan weet ik niet meer zeker hoe het precies is gegaan), ik weet dat het gebeurd is, maar was zo in de war in die tijd.
4) Als vierde is het me overkomen dat ik een straatnaambordje in de verte zag. Het was op een plek waar ik wel vaker langs was gekomen (niet heel vaak), maar ik kon me het straatnaambordje niet herinneren. Ik weet niet waarom, maar ik bedacht een vergezochte niet voor de hand liggende rare straatnaam. Ik dacht nog dit kan er nooit staan, maar toen ik er langs kwam was dat wel zo. Ik probeer dit al jaren weg te redeneren met de stelling: misschien had je de naam al op de TomTom gezien (die stondt aan) of misschien lag het ergens achter in je geheugen. Maar ik was er nog niet zo vaak langs gereden. Eens in de maand voor de kwartaalaangifte van mijn bedrijf.
Deze 4 zaken hebben me lange tijd overtuigd dat god bestaat. Maar de oplossing voor mijn probleem dat ik in de bijbel in mijn jeugd tegen kwam werd maar niet opgelost. Uiteindelijk ben ik naar lang overspannen te zijn geweest voor het geloof gevlucht. Gestopt met de kerk. Een erg dubbel leven, want aan de ene kant was ik doodsbenauwd voor de hel, aan de andere kant probeerde ik gewoon te leven. Hetgeen me op een gegeven moment ook redelijk lukte. Gewoon niet denken aan die 4 dingen die ik meegemaakt had en de angst voor de hel en als dat wel gebeurde proberen deze weg te redeneren of er niet aan denken. Ik heb veel christenen in mijn naaste omgeving. Mijn ouders, zussen, tantes, een aantal neven en nichten en hun vrienden zijn christen en dan echt van het soort dat (denk ik) liever zou sterven dan hun geloof te verloochenen. Na een tijd begon ik redelijk overtuigd te raken van het feit dat we misschien toch alleen een soort van zeer uitgebreide chemische reactie zijn, om het zo maar even te omschrijven, die als we dood gaan gewoon weg zijn. DIt gaf me geen volledige overtuiging, maar wel rust. Maar zoals ik al zei er zijn veel christenen in mijn omgeving. Aan je familie ontkom je niet aan en bij feestjes enz. zie je ook andere christenen. Telkens als hun weer begonnen over de bijbel of wonderlijke zaken (en dat was nogal eens), ging ik er snel vandoor. Of naar het toilet of toevallig even naar de keuken. Ik wilde het geloof niet. Kon er niet mee omgaan, maar raakte het niet helemaal kwijt. Zo'n 10 jaar heb ik op deze manier geleefd. Eigenlijk waren die 10 jaar de gelukkigste jaren uit mijn leven. Ik leefde zoals ik was en drukte het geloof als ik ermee in aanraking kwam weg. Begin dit jaar had ik een hele drukke periode. Ik was druk met mijn bedrijf. Het liep niet zoals ik het wou. Ik nam in die tijd weinig rust. Op een nacht kwam mijn dochter aan ons bed en zei tijdens haar verhaal over waarom ze bang was niks bijzonders) een woord dat ik wel eens in mijn gedachten gebruikte als ik nare gedachten even weg wilde drukken. Ik dacht dat woord kan ze niet weten. Dit moet van god zijn. Achteraf gezien was ik toen (alweer) behoorlijk overspannen en dus vatbaarder voor geloofszaken. Nu ik ondertussen weer enigzins helder ben zie ik in dat het misschien niet eens zoveel voorstelde. Achteraf begrijp ik zelfs wel hoe ze bij het woord kwam, maar het triggerde wel dat ik weer terugviel in het volledig geloven in het leven met, god, engelen, geesten, satan enz. Ik draaide door. Knoopte alles aan elkaar en dacht soms aan een woord, waarvoor als ik het later die dag ergens tegenkwam doodsbang werd. Ik had het dan naar mijn idee voorspeld. Ik ging ook telkens 2 letters van nummerborden raden en als ik het goed had bevestigde dat mijn angst dat god of demomen dit in mijn hoofd hadden gestopte en dit gebeurde nogal eens. Soms 2 goede nummerborden achter elkaar. Laat ik duidelijk zijn. Ik hoorde geen stemmen, het was in mijn hoofd gewoon als mijn eigen gedachten. Ik heb medicijnen en rust gekregen en zit ondertussen na wat ik nu ervaar als de moeilijkste tijd uit mijn leven in iets rustiger vaarwater. Ik heb ondertussen door dat nummerborden raden iets is waarmee je een aantal keer achter elkaar een hit kunt hebben, maar zo ook heel lang niet. Je kunt er geen pijl op trekken. Ook probeer ik mijzelf te vertellen dat de woorden die ik raadde en die ik diezelfde dag tegenkwam of soms zelfs binnen 30 seconden toeval waren. Ik heb eens aan een dier gedacht waarvan ik zeker weest dat weinig mensen dit kenden. Dit woord is tot op de dag van vandaag nergens voorgekomen. Ik probeer mezelf eruit te redeneren, maar sommige zaken lijken te toevallig:
Ik zit op de wc, ben bang dat als ik naar de kamer loop, één van mijn dochters het woord goed zal gebruiken. Ik loop naar binnen en de oudste zegt tegen de jongste over hetgeen ze aan het kleuren was: “Dat is niet goed.
Ook dacht ik een keer het woord schaap. Ik loop naar beneden. Mijn vrouw leest mijn jongste dochter een aantal woordjes voor die ze na moet zeggen i.v.m. haar logopedie. Het tweede woord dat ze voorleest nadat ik binnen ben gekomen is het woord schaap.
Ik probeer mezelf nu te vertellen dat dit toeval was, misschien een (nog) onbekend fenomeen van de mensengeest of een mengelmoes daarvan, maar als je vroeger geleerd hebt dat ook demonen of god gedachten in je hoofd kunnen stoppen is dat moeilijk. Ik weet dat ik in zekere mate nog ziek ban, maar kan niet bevatten wat er nou precies aan de hand is. Ik functioneer normaal in deze wereld. Ga met vrienden en klanten om en voel me dan normaal. Behalve dat de angst en het “voorspellen” nog vaak aanwezig is.
Je reactie, hoewel ik deze wel begrijp, deed me zeer. Als je eens weet hoeveel moeite het me heeft gekost om naar dit soort sites en het lezen van een boek als: God als misvatting me gekost heeft. Dit voelde zo fout tegen god en als zonde tegen de Heilige Geest. Dan doe ik het toch. Vraag vragen die me zeer veel moeite kosten en dan verdenk jij me ervan dat ik een christen ben die jullie een hak probeert te zetten. Hetgeen zeker niet het geval is.
Ik wil en kan niet leven in een wereld waarin ik constant moet denken doet een geest of god dit? Wordt ik getreiterd door de satan? Ik wil hieruit!! Daarom heb ik ook de voor mij drastische maatregelen genomen om naar sites als deze te gaan en te lezen over mensen die zeggen dat god er niet is. Ik wil niet meer bang hoeven zijn. Helemaal niet meer. Ook niet als mensen weer over het geloof beginnen, over wonderen, over glaasje draaien of wat dan ook. Ik wil hier nu voor eens en voor altijd mee dealen. Hoewel ik twijfel of me dit lukt wil ik in ieder geval een poging wagen.
Daarom heb ik uitgebreid gezocht op internet naar wonderen en naar andere verklaringen hiervoor. Maar ik lees telkens dingen die ik niet kan verklaren. Het verhaal van de 700000 mensen die samen hetzelfde zien geloof in intellectueel niet, maar het in mij gedrukte geloof zegt me: "Zie je nu wel het geloof is toch waar!! Ik kon god al niet meer dienen, maar na wat ik onderzocht heb over de bijbel op site als deze en andere sites vindt ik de bijbel geen volledig betrouwbaar boek meer. Integendeel het heeft heel veel vragen en twijfels opgeroepen. Vroeger dacht ik dat de bijbel 100% waar was. Verder vindt ik god als hij bestaat een psychopaat, een moordenaar en een vreemd wezen. Het concept van waarom iemand aanbeden wil worden en ook al waarom, als het zo belangrijk is voor de mensen, god zich niet duidelijker en zonder dat ontkenning mogelijk is openbaart aan de mensen snap ik niet. Waarom niet gewoon volgens de menselijke zintuigen werken? Maar dan ook dat iedereen het ziet. Waarom groeien er inderdaad geen geamputeerde benen aan? Tja zeggen christenen dan: god wil je vrij laten in je keuze. Hij wil geen robots. Bullshit!!! Als ik e keuze had gehad tussen sterven na dit leven en daarna helemaal weg te zij of eeuwig leven, dan was er keuzevrijheid. Maar dreigen met de hel is hetzelfde als iemand een pistool tegen het hoofd houden en zeggen dat als je een bepaald iets niet doet dat de kogel volgt. Het is geen vrijheid!! Ik weet dat ik de god uit de bijbel nooit zou kunnen dienen. Niet oprecht althans. Het zou denk ik zijn zoals mensen in de oorlog toegeven aan hun onderdrukker. Dat is geen situatie waarin ik wil verkeren. Nooit zal ik meer praktiserend christen worden, maar toch blijf ik bang door de zaken die ik op internet lees over wonderen. Ik zoek of ze ook in andere geloven voorkomen, zodat ik kan denken dat het dan misschien gewoon een menselijk fenomeen is dat we niet begrijpen. Maar mede door wat ik zelf in het verleden meegemaakt heb blijf ik bang voor dit soort zaken. Ik zoek naar antwoorden, vandaar mij misschien in jouw ogen iets wat vreemde vragen. Voor mij is dit een strijd die ik moet winnen, maar waarvan het soms voelt of dat nooit gaat lukken. Zonder het geloof ben ik een normaal mens.
Als laatste wil ik het 5e ding noemen dat ik als wonder ervaren heb, maar waar ik nu aan wil twijfelen. Het afgelopen jaar dat ik zo overspannen was heb ik ervaren als een hel. Ik smeekte god en vroeg om antwoorden, maar kreeg ze niet, persoonlijk. Omdat mijn zus zo gelovig is besprak ik veel met haar. Zij zit op een bijbelschool en op een gegeven moment vertelde ze me dat ze een droom had gehad. Deze droom was voor mij. Het was een vergelijking waar ik hier nu niet verder op in wil gaan, maar ze zei dat ze de ochtend na de droom de uitleg ontving tijdens het bidden. Het kwam er op neer dat als ik mijn hart aan jezus gaf en rustig afwachtte zonder te bezig te zijn wat ik als christen moest doen dat god vanzelf alles goed zou maken. Dezelfde dag ging ze naar de bijbelschool. Dit gebeurd elke doordeweekse dag. Ze kregen het toen over het onderwerp dat mij al sinds mijn 12e dwars zit terwijl ze er niet zelf over begonnen was. Hiervan moest ze huilen want ze zag dit nogmaals als bevestiging. Als ik mij weer toegeef aan mijn geloof zie ik dit ook zo. Dat maakt me angstig.
Maar ik heb ik weet niet hoelang gebeden voor oplossing van dit probleem, al vanaf mijn jeugd op en af. God heeft nooit persoonlijk tot mijn hart gesproken. Het moet altijd via anderen gaan, want ik ervaar god niet in mijn hart. Daarom is het zo vreemd over wonderen te lezen, terwijl dit naar mijn idee niet strook met de bijbel die naar mijn mening niet zo betrouwbaar lijkt. Met profetieën is het hetzelfde. Ik wil er voor eens en altijd achter komen of god nu wel of niet bestaat. Als de bijbel vol zou staan met ontegenzeggelijke profetieën van vroeger over de tijd van nu, dan zou dit mij zeggen dat god bestaat. Dan nog zou ik god nooit meer kunnen dienen, maar dan blijft de angst voor de hel wel altijd bestaan en dat wil ik niet. Ik wil gewoon weer normaal zijn. Zonder geloof kan ik dat, met niet.
Groeten Floris.
