Zeg maar dag met je handjes!

[William15]

Beste forum leden,


Wij zijn nu bezig met een project, waar ik helaas nog niet veel over kwijt kan.

Maar mijn vraag is, kennen jullie mensen of hebben jullie ervaringen met het vertellen van je ongeloof in een godsdienst (islam, christendom etc etc) en dat ze daarna werden ''verbannen'' door vrienden en familie?

Ik denk soms dat dergelijke zaken zwaarder vallen, dan bijvoorbeeld in de biblebelt vertellen dat je homoseksueel bent.

Afgelopen zondag vertelde ik mijn ervaringen met religie op mijn blog en ondanks ook veel positieve reacties, merk ik in de nasleep van deze dagen, dat mensen er soms totaal niet mee om kunnen gaan.

http://www.thatguyfromthevillage.com/wa ... et-geloof/" onclick="window.open(this.href);return false;

Nou gaan mijn ouders mij niet weren of zoiets, maar ze waren er niet blij mee dat ik het op Internet plaatste.

Maar graag wat meer verhalen en ervaringen over mensen die er totaal niet mee konden omgaan en die ook mensen hierdoor zijn verloren.

[PietV.]

Uit eigen ervaring. Uitstappen uit een kerk (of lees verlies van je geloof) betekent simpelweg dat je een flink deel van je sociale contacten verliest en dat mensen eerst proberen om je terug te krijgen in het systeem. Merken ze dat er weinig te behalen valt dan verwateren heel snel de contacten. Je ziet elkaar dus op het centrale punt niet meer en in de wandelgangen ontstaat er een merkwaardige situatie. Afstandelijk en de gesprekken zijn kort en bondig en langzaam drijf je uit elkaar. Beide partijen spelen op een ander terrein. Het simpele motto kijk wat je samen bindt is vaak een farce. De grootste gemene deler is weg en de rest is bijzaak. Als gespreksonderwerp ligt het per definitie gevoelig want in de regel zijn de beweegredenen dusdanig dat je er vaak niet aan voorbij kan gaan dat religie niet deugt anders was je er wel gebleven. De achterblijvers voelen dit vaak wel op hun klompen aan. Mensen vertrekken vaak gemotiveerd en over het algemeen wordt er goed over nagedacht. Misschien zelfs veel beter dan degenen die achterblijven.

[Leen1]

Gelukkig heb ik hier totaal geen ervaring mee.
Familie is hecht en ik ervaar de band, ondanks grote meningsverschillen over god, bijbel, etc., nog net zo hecht als voor ik aangaf niet meer te geloven.
Vrienden zijn zelf ook niet meer gelovig of doen er in ieder geval nog maar erg weinig aan, dus ook daar geen problemen.

Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik je hiermee niet kan helpen

[Dat beloof ik]

Er zijn er wel die mij het kwalijk hebben genomen, dat hou je altijd.
Jarenlang is mij gevraagd wanneer ik mij uit zou gaan schrijven uit de kerk.
Mijn antwoord was steevast dat ik mij nooit had ingeschreven dus ook niets op zou zeggen.
De druk op je ouders zal nog wel groter worden.
Ze gaan bezoek krijgen van de dominee of een ouderling, en de druk die deze mensen op kunnen leggen is groot.
Je ouders zullen echt het idee krijgen dat ze voor altijd zullen branden in de hel vanwege jouw idee.
Denk er aan dat we in Nederland wetten hebben en dat religie daaraan ondergeschikt is.
Afpersing en bedreiging zijn strafbare feiten waarvan je aangifte kunt doen ( niet tegen ouders natuurlijk, maar tegen dominee en ouderlingen)

Maar anders kan ook:
In mijn werk was een gelovige jongeman die in de biblebelt woont. Die zat thuis met een ernstig ziek klein kind. In al zijn wereldvreemdheid vertelde hij daar op het werk over. Dat had een heel ander effect dat hij verwachtte. Het werd hem zwaar kwalijk genomen dat hij volledig vertrouwde op een god waarin hij geloofde en dat hij het kind de nodige medische zorg onthield. De kinderbescherming is gebeld, niemand wilde meer met hem werken en noodgedwongen is hij weg gegaan.

Dat gebeurt in een sociale omgeving die een paar stappen verder is dan Urk.
Ooit zal Urk ook zover zijn, dat gaat ongetwijfeld gebeuren want er lopen Williams rond !

[dikkemick]

Ik zou zeggen, zoek ex-Jehova getuigen op. Als het goed is (als ze volgens de leer leven) worden ze verstoren door vrienden en familie,.