worteltje schreef:
Ik denk juist dat de persoon dat vaak niet doorheeft. Mijn idee: Het speelt zich af op een onbewust niveau en werkt als een verdedigingsmechanisme zodat de gelovige mens niet in grote onzekerheid komt en alles hoeft op te geven. Misschien is dat 'innerlijke weten' daar wel een synoniem van. Ik snap je wel een beetje, het is als verliefd zijn, dat hoeft ook niemand je te vertellen, dat weet je zelf door en door. Herkenbaar in mijn eigen omgeving ook. Daar wordt geloofd in de traditionele God en ze hebben dat 'innerlijke weten' ook.
Als geloof zich louter in de ziel bevindt, dan zou je dat kunnen denken.
Maar wat is een gelovige?
Een gelovige gelooft dat hij/zij verlost is door Christus, en dit geloof is verzegeld door de Heilige Geest. Dat is geen vaag begrip of leerstelling, iedere gelovige zal dit weten en daarvan kunnen getuigen aangezien het bijzonder indringend is.
Het start met het horen van de waarheid, het Woord van God: God verlost door Christus.
Dan een innerlijk geloof dat dit waar is. God vertrouwen op zijn woord. Geloof uit het hart, het overstijgt gevoel en verstand.
En een bevestiging dat dit zo is, het is zekerheid. Dit is vanuit Gods autoriteit, het is vast en zeker.
En wellicht dat anderen dit anders of beter in woorden omzetten dan ik, maar dit is het zoals ik het omschrijf.
Ook hoe iemand daar komt zal verschillend zijn, maar in de kern zal het deze inhoud hebben.
Het is dus niet slecht een kwestie om kennis te hebben van de beschrijving. Iedere gelovige zal dit zelf en persoonlijk meemaken. Het is van een andere orde dan vanuit de ziel opkomt. Je bent er uiteraard als mens bij betrokken, maar het raakt het hart (dat is niet hetzelfde als 'gevoel') en het is zondermeer ook van God. Dan ben je een gelovige en "je weet dat innerlijk".
Daarna krijg je met de (je) ziel te maken. En dat is een divers gebeuren van formaat. Jouw beschrijving geeft daar wel een aardig beeld van.
De ene denkt dit, de ander voelt dat etc etc. Nou ja, dat is te veelzijdig en rommelig om algemeen te beschrijven.
Echter: verzegeld worden door de Heilige Geest is ook de start van geestelijk inzicht. Door alle zielstoestanden heen, is het de bedoeling en ook mogelijk om te groeien in dat geestelijk inzicht. Dat voltrekt zich door het leven heen, de ene gaat sneller dan de ander. De ene kerk of predikant bevorderd groei, de andere blijft in kinderlijkheid hangen. En hoewel dat allemaal ook echt belangrijk is, is dat niet de basis.
Maar hebben zij het dan fout, of hebben ze ook gelijk en hoe kan dat dan? Want jij gelooft heel anders?
Ik zal een aantal zaken behoorlijk anders zien dan bijv. gelovigen in jouw omgeving. Toch is de basis van 'een
gelovige zijn' niet verschillend. Er zijn allerlei leer en catechismus geschreven, RKK traditio en wat niet meer.
De kern moet er in staan en voor de rest is het bijzaak. Een gelovige zijn hangt niet af van een bepaalde denominatie.
Het 'verzegeld zijn' is de enige basis waarom je jezelf als een gelovige christen kunt beschouwen. Dat ligt niet in allerlei theologische zaken en in alle denominaties heb je gelovigen en ongelovigen.
Een fundamentalistische moslim heeft dat vast ook wel, want om je zelf op te willen blazen moet je toch vrij zeker zijn van je zaak. Dus ik denk niet dat het 'innerlijke weten' zoveel vertrouwen verdient.
Fanatisme en allerlei sterke overtuigingen en gevoelens maakt het verschil niet. De ziel is zondermeer in staat om dat allemaal voort te brengen. Je kunt mensen hebben die heel vroom zijn, allerlei activiteiten doen, geloven in God (of een god) en allerlei zaken. Ook in het christendom. Maar als alleen de ziel dit voortbrengt ontbreekt de basis.
Ongetwijfeld ken je de gelijkenis 'de barmhartige Samaritaan'. Dit wordt meestal uitgelegd als: De Samaritaan (Christus) voorbeeld navolgen in naastenliefde. Men wordt opgeroepen om zonder aanziens des persoons de naaste te helpen. De ziel kan daarmee aan de slag en met liefdadigheid bezig zijn. En dat is natuurlijk zeer goed! Maar men denkt dat dit het dus is (ja, vol overtuiging en met goede bedoelingen).
De gelijkenis vertelt echter in eerste instantie om Christus lief te hebben. (Je naaste liefhebben? Wie is de naaste? Wel het antwoord wordt in die gelijkenis gegeven: de Samaritaan is de naaste). Men kan het horen zonder het te verstaan.
Mensen kunnen zo makkelijk alleen vanuit de ziel bezig zijn, zonder in de gaten te hebben dat geest er niet bij betrokken is.
Dit is wel erg vaag, wat is de ziel nou precies en is dat te verifiëren,
Hoezo vaag? De ziel is de psyche. Het verstand, de wil, het gevoel. Dat is toch niets vreemds.
De menselijke wereld is vervuld van alles wat uit de ziel naar voren komt. Hetzij goed, hetzij kwaad, mooie dingen en lelijke dingen.
en hoe kom je in vredesnaam aan al die 'kennis' ?
Omdat ik een gelovige christen ben geworden.
En misschien omdat ik vanuit radicaal atheïstische achtergrond kom, het verschil van sommige dingen voor mij makkelijker te duiden zijn. Toen ik in God ging geloven, was het voor mij duidelijk dat het niet 'mijn ziel' was die het voortbracht. Het was eerder ondanks mijn ziel, ik zou daarom zeggen dat mijn innerlijke mens werd aangesproken en mijn ziel had te gehoorzamen. Zo ook toen ik daarna christen werd.
Voor mensen die christelijk opgevoed worden is het voor sommigen misschien minder helder te duiden. Maar toch zal dan ook ergens dat punt bereikt worden waarbij het geloof de innerlijke mens betreft en een andere oorzaak heeft dan de psyche (ziel). Een gelovige heeft ahw. iets wat niet ondergeschikt is aan de ziel. En volgens mij kun je dat horen in hun verhaal.
De eerste slok uit de beker der natuurwetenschap maakt atheïstisch, maar op de bodem wacht God. (Werner Heisenberg)
