Freethinker.nl

Puk zo heet onze kat was gisteravond niet thuis gekomen. Ons huis grenst aan een bospad en ik ging als gekke Henkie Puk, Puk, Puk roepende langs de vliegdennen. Ineens hoorde ik een kat miauwen op een klagelijke wijze. Het was 23.00 uur en al donker ook dichtbij de bron van het geluid zag ik nog steeds geen kat. Dus terug naar huis om daar een zaklampje te halen. Zo'n geval die je kan opwinden maar die niet heel veel licht geeft. Enfin terug naar het bos en al schijnende en roepende naderde ik weer de bron van het gemiauw. Daar ter plekke zag ik echter geen kat. Dan maar eens omhoog gekeken. Een ja hoor in een hoge vliegden zat op een zeer kort afgebroken takje onze Puk die geen kant op durfde. Terug naar huis en een driedelige ladder uit de schuur gehaald. Deze bij de boom aangekomen volledig uit geschoven. Helaas Puk zat nog zeker een paar meter hoger. Ik ben zo hoog mogelijk op de ladder geklommen om daar de kat uit de boom te praten. Plotseling nam Puk toen een besluit. Ze liet zich van de tak op mijn hoofd vallen en via deze onderbreking 8 meter omlaag op de bosgrond. Vooruitziende had ik stronken en stammetjes rond de boom al het bos ingeworpen. Om bij een eventuele val mijn eigen overlevingskansen te optimaliseren. Puk bleef even zitten terwijl ik omlaag klom en rende vervolgens voor mij uit naar huis om daar in de keuken op luide toon aanspraak te maken op een bakje kattenmelk.

Klassiek zou ik zeggen, zo zijn katten en katten uit bomen halen daar vertellen de littekens op mijn armen geschiedenis van.
Koop een goede zaklamp .

Leuk zijn ze toch die katten, heb je nog geluk dat Puk niet de nagels in je hoofd heeft gezet.

Je zou dus eigenlijk ook uitstekende boswachter kunnen zijn?

Rereformed schreef:Je zou dus eigenlijk ook uitstekende boswachter kunnen zijn?

Ja maar dan wel eentje met hoogtevrees. Het op de bon slingeren van mountainbikers lijkt mij dan het aardigst

Klassiek verhaal.


Eind goed al goed.

Katten zijn leuke dieren en hebben nog kapsones ook, mag ik wel.

Het moet natuurlijk litteken zijn, alleen kan ik dat nu niet meer wijzigen.
Dank je -x- !

Over katten gesproken, het meest irritante van onze kat vind ik dat wanneer hij eerst een tijdlang heeft lopen mauwen dat hij naar buiten wil en als je dan de deur voor hem open houdt dat hij dan op zijn gemakje op de dorpel gaat zitten kijken wat voor weer het is en gaat zitten denken of hij echt wel zin heeft om naar buiten te gaan of toch naar niet.
Daar ben je dan voor uit de luie stoel gekomen.

writer schreef:Over katten gesproken, het meest irritante van onze kat vind ik dat wanneer hij eerst een tijdlang heeft lopen mauwen dat hij naar buiten wil en als je dan de deur voor hem open houdt dat hij dan op zijn gemakje op de dorpel gaat zitten kijken wat voor weer het is en gaat zitten denken of hij echt wel zin heeft om naar buiten te gaan of toch naar niet.
Daar ben je dan voor uit de luie stoel gekomen.

Zoals ik al schreef, kapsones.

Honden hebben baasjes en katten hebben bedienden

De kat heeft er misschien 1 verspeeld en kan nog maar 8X een dergelijke sprong wagen. Dat zou ik 'm/haar toch maar even goed inpeperen.

Katten zijn geweldig. Ze krijgen het zelfs voor elkaar dat we voor ze gaan denken, dat ze onze hulp nodig hebben, terwijl de kat zich niet echt zorgen maakte om de hoogte haha. Ze zijn arrogant en krijgen alles voor elkaar, en dat doen we nog met liefde ook

Mocht ik reincarneren dan wil ik zeker een kat zijn met een kattengek als baasje.. een mooier leven kan denk ik niet!

Ja katten zijn geweldige dieren. Onze poes Zwijntje kreeg een nest met 7 jongen, één stierf helaas. Nog een poesje moesten we bijvoeren omdat haar 5 broers dachten; "wat moet jij klein kruumel, die melk is voor ons" Maar dappere Humpie overleefde het, dus bleef ook bij ons. Ach en Zwelgje was zo'n prachtige kater een Grumpie maar niet zo'n chagerijnige kop. Die kon er ook nog wel bij. Het kattenluikje klepperde de hele dag door.
Ik heb wat angsten uit gestaan als ze weer boven in de boom zaten, en daar konden we echt niet met een ladder bijkomen. Maar het ging goed, altijd lukte het ze weer om beneden te komen, zo niet dan zouden ze in de gracht vallen, dus geen man over boord.
Moeder Zwijntje overleed als laatste van het stel, er is nog geen andere kat........maar daar blijft het niet bij.

Storm schreef:
Moeder Zwijntje overleed als laatste van het stel, er is nog geen andere kat........maar daar blijft het niet bij.

De dierenasiels zitten er vol mee je kan online alvast rondneuzen. Ook onze Puk komt uit het asiel.

doctorwho schreef:Honden hebben baasjes en katten hebben bedienden

Poezen uit hoge bomen halen deed ik bij voorkeur als het nog licht was. Dat was al eng genoeg. Want als ik dat dier dan te pakken had klampte het zich in doodsangst aan mij vast, Beneden aangekomen moest je de poes van je aftrekken, en dan hoorde je het geluid van klittenband... onmiddellijk gevolgd door een luidruchtig gegodver van mijn kant. Want dat doet zeer man!!!
Wij hadden achter ons huis een braakliggend veld, dat bewoond werd door verwilderde katten. Na een paar generaties waren die beestjes allemaal een stuk kleiner dan de normale huiskat. Zij leefden van wat zij konden vangen aan muizen en vogels, dat laatste tot ergernis van de omwonenden die dat vanuit hun raam konden gadeslaan terwijl zij hun lamskotelet verorberden. Zij vonden katten maar rot beesten, en belden dan geregeld een dienst die de katten moest bestrijden. Maar daarvoor moesten ze door mijn tuin, en dat was niet toegestaan. Het gevolg was dat ik in de buurt net zo gehaat werd als die katten. Als de lente mild was werden er regelmatig jongen geboren, en dan kon ik echt op safari in mijn achtertuin. Zodoende kwam ik vrij veel te weten over het sociale leven van de kat. Als de winter naderde nam het aantal katten drastisch af, doodgewoon omdat er niet genoeg te eten was. Soms was een winter zo streng (de kinderen schaatsten op straat) dat een paar katten het waagden bij ons huis te komen. Dan deed ik voorzichtig de keukendeur open en zette wat eten buiten. Ze kwamen dan niet eerder tevoorschijn of de keukendeur moest dicht zijn. De moedigste onder hen waagden zich dan tot dichtbij de deur, en schrokten naar binnen wat zij konden pakken. Er werd echter niet gevochten om het eten, hoewel zij allen zeer hongerig waren.
Tijdens die uitzonderlijk strenge winter bleef een grote kater zitten, ook al deed ik de deur open, om nog een extra hapje uit te delen. Aan zij tekening te zien was hij de stamvader van veel jonge katjes die ik in de zomer had zien lopen. Ik liet de deur openstaan, en ging naar de huiskamer. Door de glazen deur kon ik de uitgang in de gaten houden, en ik zal al snel een aarzelend kattenkoppie om de hoek gluren. Een dag later lag hij behaaglijk te snorren voor de kachel, alsof hij al zijn leven lang bij ons gewoond had. Hij is 24 jaar geworden, en stond er op buiten te sterven.
Als een eerbiedwaardige aartsvader gaf hij als toegift een demonstratie van onafhankelijkheid. Ik bewonder hem nog.