Moderator: Moderators
Net op internet gezocht naar een lezing dieTsjok45 schreef:Er bestaan GEEN psychiatrische afwijkingen, het zijn alleen maar "varianten" alleen andere manier van "gezond" zijn ?
Het wordt toch erg absoluut gesteld allemaal ....
Kunt u specifiek aanduiden welke gevallen wel "ziekten" zijn , welke het gevolg van ontwikkelingsongevallen ? welke zijn degeneraties van het zenuwstelsel ? welke zijn het gevolg van somatische mutatielijnen ? welke zijn het gevolg van hersen- trauma's
en ordinaire hersenbeschadigingen ...
Er bestaan GEEN psychopaten ?
Anorexia is GEEN aandoening ?
Veel patienten kunnen gewoon de hoop op genezing of minstens verlichting van hun chronische conditie maar beter laten varen ?
Want er zijn mensen met problemen en ze weten het zelf maar al te goed ....
Ik ken verscheidene zeer creatieve mensen in mijn vriendenkring ( een manisch depressieve dichter , en een scizofrene schilder ) die wel degelijk geholpen zijn met hun medicatie , dat ook zelf zeggen en daardoor een normaal leven buiten een instelling kunnen leiden .... ze zijn helemaal niet "platgespoten" of " zombie" -achtig ... Noch beschouwen ze zich zelf ( of worden ze door anderen beschouwd -) als "geniaal" of "freak"
De problemen beginnen gewoon nadat ze weer eens hebben verzuimd hun medicatie te nemen om allerlei redenen
zoals weer eens ( in één geval )herbeginnen met alcoholische dranken te consumeren ( opgelet deze vriend is nooit een alcoholieker geweest hoor ; alleen wil hij soms ook wel eens iets anders dan water endat kan gewoon niet in combinatie met de medicijnen )
De andere wil uit principe af en toe " meer natuurlijk " gaan leven , en gooit dan gezwind zijn medicatie in de vulbak ....
en dan beginnen na een tijdje opieuw de moelijkeden , natuurlijk .... Geloof me het is NIET
al te prettg noch voor hun omgeving , noch voor henzelf ....
Een zeer ongenuanceerd zwart -wit grondvestend manifest van de anti-psychiatrie ?uit 1960 ?
Notabene in volle koude oorlog , in het amerika met de " brain-schrinker' obsessie en huispsycholoog-therapeut -biechtvader -medicijnman
mode ? ....
Jongens toch ....
Kunt u niet iets recenter gebruiken ? ;
bijvoorbeeld ;
Ontdek de zin van waanzin
http://www.volkskrant.nl/kunst/article178066.ece
Baas in eigen brein
http://www.groene.nl/2004/0415/gb_essay.html
http://www.nieuwezijds.nl/frame.php?url ... 21735.html
ANTIPSYCHIATRIE VOORBIJ? VOOR DE SCIENTOLOGY NIET!
http://www.schizofrenieplein.nl/hulp/ni ... 306170.htm
http://www.schizofrenieplein.nl/hulp/ni ... blieks.htm
Wat stelt de anti-psychiatrie - beweging in 2006 dan wel nog voor ?
Praatsessies ? en groepstherapieen ?
zestig en zeventiger jaren nostalgie /ideologie ?
scientology cursussen ?
De bhagwam troep van Jean Foudraine ?
Gebedsgenezingen ?
Duivelsuitdrijvingen ?
Meditaties en toversessies ?
alterneuterij ?
NLP ?
Channelling ?
of
Alleen nog maar een grote hoop herkauwde en gereanimeerde beschuldigingen o.a.
dat de neuro-psychiatrie nog steeds een pseudo-science is
, net als de beginvormen van de freudiaanse psychoanalysten -scholen ?
____ en uiteraard ook ( maar dat is een off- topic ) reactionaire reacties uit dogmatische systemen , geloofs-doctrines en ideologieen afkomstig ?
Of beter dan al deze rethoriek bespreek bijvoorbeed dit eens ;
http://www.schizophrenia.com/sznews/arc ... 02660.html
Nogmaals ;
ik ben persoonlijk helemaal geen voorstander van het geknoei met medicijnen of het experimentele gebruik van allerlei medicijnen als duizendpotige passe -partouts ... Maar men moet het kind niet met het badwater weggooien ten voordele van wat zweverige hokus-pocus ... toch ?
Ik ben trouwens ook geen dokter .... noch een samenzweerder vanuit de pharmacologische industrie ....
En dat er van de tegenwoordige psychiiatrische aanpak waarbij medicatie een belangrijke rol speelt , evenals de betrokkenheid van de familie( dank zij de druk van de historische niet - radicale anti-psychiatrie vernieuwingen )
; veel misbruik kan worden gemaakt ?
Je kan met een broodmes zowel een brood versnijdeb en het daarna uitdelen of er iemand de keel mee afsnijden ... is dat de schuld van het broodmes ?
is YPSILONTsjok45 schreef: http://www.schizofrenieplein.nl/hulp/ni ... blieks.htm
zijn ADHD, autisme, manische depressies, borderline, allerlei fobiën, dwangstoornissen associatieve stoornissen, automutilatie, dyscalculie, dyslectie etc dan wel gefantaseerde ziektes, afwijkingen en aandoeningen?Antiscience schreef:Een hartaandoening is geen gefantaseerde ziekte,Tsjok45 schreef:Dacht je dat het leuk is om frigide of impotent te worden en vermeerdering van sporiasis te krijgen door het innemen van medicatie voor je hartaandoening ....
waar je gedwongen wordt in te geloven.
je zou eens met clienten, ervaringsdeskundigen kunnen praten,bad_religion schreef:Walgelijk en denigrerend voor mensen die lijden aan psychiatrische aandoeningen, dat is alles wat ik vuil aan wil maken...
..Ik ben blij voor mij en mijn omgeving dat ik eenmaal per twee weken een medicijn ingespoten krijg dat me beschermt tegen psychoses.Antiscience schreef:je zou eens met clienten, ervaringsdeskundigen kunnen praten,bad_religion schreef:Walgelijk en denigrerend voor mensen die lijden aan psychiatrische aandoeningen, dat is alles wat ik vuil aan wil maken...
dan over psychiatrie lezen in de Volkskrant, Vrij Nederland,
Psychologie Magazine en te kijken naar wetenschapsfundementalist
Witteman de prominente psychiatrie-ondeskundige.
Beste Samante,Samante schreef:Ik ben blij voor mij en mijn omgeving dat ik eenmaal per twee weken een medicijn ingespoten krijg dat me beschermt tegen psychoses.Antiscience schreef:je zou eens met clienten, ervaringsdeskundigen kunnen praten,bad_religion schreef:Walgelijk en denigrerend voor mensen die lijden aan psychiatrische aandoeningen, dat is alles wat ik vuil aan wil maken...
dan over psychiatrie lezen in de Volkskrant, Vrij Nederland,
Psychologie Magazine en te kijken naar wetenschapsfundementalist
Witteman de prominente psychiatrie-ondeskundige.
Ook ben ik blij dat de door mij aangevraagde rechterlijke machtiging komende maand zeer waarschijnlijk zal worden verlengd door de rechter, zodat wanneer het toch mis mocht gaan men mij keurig netjes kan afvoeren.
Ik ben ervaringsdeskundig en ik heb ziekte-inzicht.
Russell Tribunal on Human Rights in Psychiatry
An investigation into human rights violations in psychiatric practice and mental health legislation as its legal framework is due. The Vietnam War Crimes Tribunal of 1966 had taken the chance, after Auschwitz, to face their responsibility as humankind and not to turn away again. After the last century of manslaughter and cruelty the Berlin Tribunal wants to follow the Russell tradition and take up on an historic chance to state a case against the crime of silence. Bearing in mind the horrors of war, destruction and murder the last century has seen and considering that they did not come to an end with it, we believe that Russell’s appeal is of interminable value to the coming century in its quest for the enforcement of human rights. If it is true that what you fail to achieve presently cannot but be a future commitment, this century will have as one of its major concerns a more effective attitude towards human rights.
The Russell Tribunal on Human Rights in Psychiatry will inquire into the nature of psychiatric diagnosis and ask whether certain psychiatric practices might routinely violate fundamental human rights. The opening of the trial will take place in Berlin in the summer of 2001. The Tribunal plans to move on to New York and to Jerusalem. The final verdict will be pronounced there, while in Berlin and in New York concluding statements on the preceding inquiries will be made. Witnesses and experts will be heard in all three locations. The focal issues of the Berlin part of the Tribunal will be the historical bearings of psychiatry and the laws, the UN Declaration of Human Rights and Mental Health Legislation, as well as censorship and stigmatization
vsAntiscience schreef: Zoals je weet ben ik ook ervaringsdeskundige
ervaringsdeskundige zijn zonder ervaring? Verklaar je naderAntiscience schreef:De mensen uit 52 landen die 2004 in Vejle Denemarken aan het wereldcongres
"Networking for our Human Rights and Dignity". July 17 – 21
deelnamen hebben grotendeels net als ik geen ziekte-inzicht
zijn ADHD, autisme, manische depressies, borderline, allerlei fobiën, dwangstoornissen associatieve stoornissen, automutilatie, dyscalculie, dyslectie etc wel gefantaseerde ziektes, afwijkingen en aandoeningen?
en hoe je verstandig kunt afbouwen. Boekbespreking [1. German edition 1998]
Fijgje de Boer: LEVEN ZONDER PSYCHOFARMACA . In: Deviant, nr. 24 (Maart 2000), p. 37 – 38
De introductie van psychofarmaca in de jaren '50 wordt soms wel aangeduid als de 'psychofarmocologische revolutie' in de psychiatrie. De psychofarmaca openden een heel nieuw veld van behandeling. In plaats van opname in een inrichting konden mensen thuis blijven en de psychiater eens in de zoveel tijd bezoeken voor een 'depot' medicatie en een kort gesprek. Of psychofarmaca werkelijk zo revolutionair zijn als destijds werd voorgesteld, ga je je afvragen na lezing van onderstaand boek van Peter Lehmann.
In 1995 deed hij een oproep om bijdragen te sturen voor een boek over her stoppen met psychofarmaca. Hij wilde weten waarom mensen afzagen van medicatie en hoe hen dar was gelukt. Lehmann is ervaringsdeskundige op dar gebied; hij is zelf opgenomen geweest en kreeg toen een hele serie medicijnen voorgeschreven, waaronder haldol, truxal, triperidol, orap en akineton. Lehmann verzocht niet alleen ervaringsdeskundigen te reageren, maar ook psychiaters, artsen, psychologen evenals familieleden of andere vertrouwenspersonen. Hij verzocht daarbij uitdrukkelijk geen adviezen te geven over hoe her moet; naar zijn mening dient ieder zelf daarin zijn of haar weg te vinden. Zo ontstond een dik boek van 374 pagina's met korte en lange verhalen van 44 personen.
Boven elk verhaal staat aangegeven welke middelen de persoon in kwestie slikte. En dat zijn er bij veel mensen nogal war, want vaak krijgt men na verloop van tijd andere medicijnen of moet er medicatie bij worden geslikt om bijwerkingen regen te gaan. Lehmann heeft de verhalen ingedeeld naar wijzen van stoppen. Het boek opent met een hoofdstuk over 'Stoppen zonder problemen', daarna volgt 'Stapsgewijs stoppen', dan 'Stoppen met problemen' en 'Stoppen met professionele hulp'. Er is een hoofdstuk over alternatieven voor her stoppen en een hoofdstuk waarin deskundigen beschrijven hoe zij mensen daarbij begeleiden.
Het rerste deel, 'Stoppen zonder problemen', bevat her verhaal van Lehmann zelf, die na ontslag uit de inrichting in 1977 zijn voorgeschreven medicijnen braaf slikt. De medicijnen hebben hem uiterlijk en innerlijk veranderd. Hij is dikker geworden, maakt schokbewegingen, smakt met zijn mond, hij kan niet zo goed uit zijn woorden komen en voelt zich futloos. Na het ontslag gaat hij bij zijn ouders wonen, want zelfstandig leven lukt niet. Hij bezoekt wekelijks de psychiater, die de verwijsbrief van de vorige psychiater zonder navraag accepteert en hem de medicijnen toedient. Rond de Kerst gaat deze psychiater voor drie weken op vakantie en geeft Lehmann een voorraadje pillen mee. Op een dag realiseert Lehmann zich dat hij vergeten is een pil in te nemen. Hij is verbaasd dat hij dar niet heeft gemerkt; hij verwachtte meteen een terugval, maar dat gebeurt niet. Hij besluit nog even te wachten met slikken en tot zijn Brote verrassing gaat het gewoon goed. Na een week smokt hij niet meer met zijn mond. Zijn moeder merkt dat op en denkt dat het beter met hem gaat. Hij vertelt haar dat hij zijn medicijnen niet meer inneemt, waarop zijn moeder ontzet reageert; ook zij is bang voor een terugval. Lehmann is nu vastbesloten door te gaan zonder medicijnen, want dat is hem al twee weken gelukt. Hij voelt zich steeds beter worden en heeft weinig tot geen last van 'afkick-verschijnselen'. Eind januari is hij zover dat hij met tafeltennissen wint van een tegenstander en een boek geconcentreerd kan lezen. Dit verhaal van Lehmann is een voorbeeld van 'succesvol' afbouwen.
Uit andere verhalen blijkt dat mensen soms veel doorzettingsvermogen moeten tonen om de medicatie af te bouwen. Sommigen doen dat in kleine stapjes. Zo is in het hoofdstuk 'Staps-gewijs afbouwen van medicijnen' het verhaal van Wilma Boevink opgenomen, dar eerder in Deviant nr. 20 heeft gestaan. Echter, veel mensen ervaren bijwerkingen wanneer zij besluiten af te zien van medicijnen of proberen de medicatie te minderen. Het gaat dan vooral om slaapstoornissen, concentratiestoornissen, duizelingen of krampgevoelens in het hoofd.
Velen ervaren het afbouwen achteraf als een zinvol leerproces in het leven. Een vrouw lukt het haar medicijnen af te bouwen, omdat ze een vriendin vindt met wie ze de wereld gaat verkennen: ze gaan uit winkelen, naar een café, ze voeren gesprekken over het leven en de dood, over boeken. Zo krijgt het leven voor haar weer inhoud en ontdekt ze dat zij over een identiteit beschikt. Een andere man verhaalt over zijn vierjarig herstelproces. Hij is godsdienstig opgevoed, waarbij het accent lag op een leven voor God en de naaosten. Tijdens zijn studie theologie wordt hij overvallen door een depressie. Hij wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting en hoort dat hij manisch is. Na ontslag slikt hij 20 jaar lithium. Daardoor krijgt hij last van zware hoofd- en rugpijnen, die hij met pijnstillers bestrijdt. In 1990 besluit hij te stoppen met de medicatie. Zijn vrouw heeft door moeite mee, wordt boos, waarop hij besluit haar te verlaten. Hij gaat in een klooster, omdat hij katholiek wil worden. Vanaf dat moment breekt zijn 'heling' aan. Hij ervaart onder meer een mystieke eenwording met God, die gepaard gaat met visioenen en waarbij hij zintuiglijke waarnemingen veel intenser ervaart. Op deze manier komt hij weer in contact met zijn gevoelens. Zijn depressies verdwijnen niet van de ene op de andere dag. Als remedie gaat hij ook joggen. Hij concludeert dat zijn 'heling' uit verschillende componenten bestaat: geestelijke, rationele, creatieve en sociaal medemenselijke.
In het boek staan ook verhalen van mensen die hun medicijnen afbouwen met behulp van 'natuurlijke' geneesmiddelen. Het Sint Janskruid wordt vaak genoemd nagst homeopatische middelen en Bachbloesems. Er komen ook deskundigen aan het woord die mensen ondersteunen bij het afbouwen met medicijnen. Nagst professionals die zelfhulpgroepen begeleiden of psychotherapeutische begeleiding geven betreft het ook deskundigen die helpen afbouwen met therapieën die gebaseerd zijn op de orthomoleculaire geneeswijze, de fytotherapie, de homeopatie, acupunctuur en de Bach-bloesem-remedie hanteren.
Dit doet het vermoeden oproepen dat we hier met een "New Age"-achtige benadering van doen hebben, maar dat is niet het geval. In een nawoord stelt Lehmann dat hij zelf verrast was door deze bijdragen en zich ook wel had afgevraagd of hij deze bijdragen moest plaatsen. Vaak worden deze geneeswijzen immers als kwakzalverij afgedaan. Zelf heeft hij ook een keer een alternatieve therapie gevolgd. Naar zijn mening kwam hij van een koude kermis thuis maar wist hij nu wel waar hij wel en waar hij niets aan had.
Uit de verhalen wordt duidelijk dat psychofarmaca vrij makkelijk wordt voorgeschreven zonder dat er oog is voor de betekenis van de psychische stoornis in het leven van de persoon. De medicijnen maken het mogelijk een leven zonder de symptomen te leiden, maar ze 'genezen' niet. Ontdekken wat het leven 'inhoudt', bewust worden van gevoelens en weten wie je bent, blijken ook belangrijke elementen van het 'genezingsproces'. Het belangrijkste dat Lehmann met zijn boek wil laten zien is dat niet iedereen gebaat is bij hetzelfde recept, maar dat je al dan niet met deskundige begeleiding zelf moet uitzoeken wat de meest geschikte geneeswijze is.
Article "Monsters from the Past" in the Dutch original by Wilma Boevink (from the chapter "Coming down Step by Step")
Monsters uit het verleden
(Wilma Boevink's article was published under the title "Monsters uit het verleden" in: Deviant – Tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij, Jaargang 5 [1999], Nr. 20 [Maart], pp. 10 – 12)
Antidepressants / Tranquilizer: Lexotanil, Librium, Seresta, Temesta, Valium
Een verhaal over hoe je stopt met het slikken van psychofarmaca moet eigenlijk beginnen met hoe je mee begon. Stoppen met medicijnen betekent namelijk niet alleen dat je fysiek en mentaal moet afkicken. Je moet ook onder ogen durven zien hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Zo'n vijftien jaar geleden schreven artsen mij antidepressiva voor omdat zij geen fysieke oorzaak konden vinden voor mijn lichamelijke klachten. In de tijd dat ik het ouderlijk huis verliet en probeerde een eigen leven op te bouwen begon ik last te krijgen van slechthorendheid, lawaai in mijn hoofd en duizeligheid. Met medische onderzoeksapparatuur kon bij mij geen afwijkingen worden geregistreerd die mijn klachten zouden kunnen verklaren. Dus, zo werd geconcludeerd, zou de oorzaak wel psychisch zijn. Met anderen woorden: ik werd gek verklaard.
Wat die antidepressiva daartegen hadden moeten doen, is mij nooit duidelijk geworden. Ze hielpen ook niet. Niet tegen mijn klachten en ook niet tegen mijn toenemende somberte en wanhoop als gevolg van die klachten. Feit was wel dat ik steeds meer belemmerd werd door wat zich in mijn hoofd afspeelde. Ik sloot me als gevolg van het slecht horen steeds meer af en kende betekenissen toe aan het lawaai in mijn hoofd. Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat er iets in mij was dat me gek wilde maken, mij de ondergang in wilde juichen. Wat dat iets precies was, wist ik niet; wel wist ik de reden. Ik was schuldig aan de ellende in de wereld. Ik was een slecht mens en omdat niemand anders dat door had en er iets aan deed, werd ik daarvoor ›van binnenuit‹ gestraft.
Ik hield de wanhoop en de angst die ik destijds voelde in bedwang met alcohol. Ik kan me nog herinneren dat ik eerst, toen de problemen zich nog niet zo hadden opgestapeld, ›alleen maar‹ 's avonds dronk. Gaandeweg werden de hoeveelheden groter, de drank sterker en verschoof zich het moment waarop ik begon naar vroeger op de dag. Uiteindelijk ontbeet ik 's ochtends met alcohol. Zonder drank kon ik niet functioneren. De antidepressiva waren inmiddels vervangen door allerhande versuffende pillen als valium, librium, seresta, lexotanil en temesta. Ik was op het spoor van de tranquillizers gezet nadat ik met delirische verschijnselen bij een arts was afgeleverd. Deze schreef me sederende pillen voor, waar ik vervolgens ook aan verslaafd raakte. Ik slikte steeds grotere hoeveelheden medicijnen en gebruikte de alcohol om ze weg te spoelen.
Net op kamers en aan een opleiding begonnen probeerde ik mijn leven draaiende te houden. Ik wilde functioneren net als ieder ander en probeerde mijn leven voor mezelf leefbaar te maken. Daar had ik de roes van allerlei middelen voor nodig, zoals alcohol, hash en pillen. Die verdoving was mijn overlevingsstrategie en paradoxaal genoeg ook mijn ondergang. Want het was juist die roes die me buiten de realiteit plaatste, waardoor ik op kon gaan in mijn eigen waanzinnige wereld en me kon isoleren van de wereld om mij heen.
Binnen drie jaar liep ik er bij als een zombie. Of eigenlijk liep ik niet meer, maar lag ik alleen nog maar op bed. Ik at niet meer, praatte niet meer en sliep nauwelijks nog. Wat ik nog wel deed was pillen slikken, drinken, (hash) roken en opgaan in mijn eigen waanwereld. Ik herinner me van die tijd vooral mijn angst en de geur van vernietiging die om mij heen hingen. Ik had nergens meer greep op. Nu weet ik dat ik toen door gebeurtenissen uit mijn verleden werd achtervolgd en dat mijn kinderlijke angsten mijn waarneming van de wereld verkleurden. Maar destijds was ik er van overtuigd dat het onontkoombare zich voltrok: ik was een probleem en het probleem moest opgelost worden. Ik kende mijn lot, maar kon die wetenschap niet verdragen en dus zocht ik elke mogelijke verdoving. Mijn enige drijfveer was niet te hoeven voelen. Zo probeerde ik het hoofd boven water te houden.
Toen ik uiteindelijk kopje onder ging, leek een opname in een psychiatrisch ziekenhuis de enige uitweg. Of dat ook werkelijk zo was, weet ik niet. Wel weet ik dat het in mijn geval heeft geholpen. Bijvoorbeeld bij het afkicken van mijn verslavingen. Tijdens mijn opname, die tweeënhalf jaar duurde, ben ik stap voor stap gestopt met de medicijnen. Bij binnenkomst in het ziekenhuis moest ik mijn medicijnen inleveren bij het medisch team. Zij namen het beheer ervan over. Dit was niet gemakkelijk voor me, omdat die pillen mij het gevoel gaven nog enigszins controle te kunnen uitoefenen. Met het afstaan ervan gaf ik alles, inclusief mezelf, uit handen.
Het eerste wat mijn behandelaars deden was mijn medicijngebruik reguleren. Ik kon niet meer, zoals ik gewend was, medicijnen slikken wanneer ik daar behoefte aan had. Ik kreeg ze nu op vaste tijden uitgereikt, zo'n vijf keer per dag. Ze schreven mij een veel grotere hoeveelheid voor van een ander versuffend, maar minder verslavend middel. In het begin voelde dat als een mokerslag: ik sliep bijna de hele dag. En toen werd die hoge dosis stukje bij beetje verminderd. Men begon daarmee op het tijdstip dat ik me het minst slecht voelde ('s ochtends vroeg), de hoeveelheden bleven op de andere momenten nog ongewijzigd. Als dat goed ging, werden ook de andere doseringen verminderd. Daar bleek ik op tot de afkickverschijnselen verdwenen waren. Zodra ik weer enigszins stabiel was, werd de dosis weer teruggebracht, te beginnen bij 's ochtends vroeg, als ik op m'n best was.
En zo bouwde ik af, tot het moment daar was om dagelijks in plaats van vijf keer nog maar vier keer pillen te slikken. Daarna bracht ik vier keer naar drie keer terug enzovoort, net zolang totdat ik er helemaal vanaf was. Alles bij elkaar duurde het afbouwen ongeveer een half jaar. Dat is niet al te lang als je bedenkt dat mijn verslaafd raken ongeveer drie jaar heeft geduurd.
Het ging niet vanzelf, dat afkicken. Bij elke stap in mijn afbouwschema reageerde mijn lichaam met afkickverschijnselen als trillen, duizeligheid, grote onrust en een galm in wat ik hoorde en golven in wat ik zag. Het moeilijkste moment was wel het laatste uur voor de volgende ›shot‹. Dan had ik het gevoel of ik compleet maf werd, of de beerput in mij werd opengezet. Een paar keer is dat mis gegaan en raakte ik de kluts kwijt. Er was geen verschil meer tussen mij en mijn omgeving. Ik werd door de beelden en geluiden om me heen opgenomen, verdween er in. Op die momenten was er gelukkig altijd iemand om me terug te halen. Ik werd vastgehouden en er werd tegen me gepraat. En langzamerhand keerde alles dan terug tot herkenbare proporties.
Ook mijn alcoholverslaving heb ik beëindigd tijdens mijn opname. In het ziekenhuis kon ik niet ongemerkt drinken, dus met de grote hoeveelheden moest ik stoppen. In het begin haalde ik nog wel eens een borrel in een kroeg dichtbij het ziekenhuis, maar toen ik moest afkicken van de medicijnen, was ook dat afgelopen. Nog jaren daarna heb ik geen druppel aangeraakt, uit angst ongemerkt toch weer in een verslaving terug te vallen. Ook heb ik in die jaren geen soft drugs meer gebruikt. Ik wilde geen roes meer. Ik wilde niet meer het risico lopen op drift te raken. Ik wilde met beide benen op de grond blijven en de greep op mijn leven niet meer kwijt raken. Een geheelonthouder ben ik overigens niet geworden. Naarmate ik steviger op eigen benen kwam te staan verdween ook de dreiging van een (nieuwe) verslaving. In de loop der jaren leerde ik het verschil tussen ›gezellig een glaasje meedrinken‹ en ›de ellende wegdrinken‹. Ik weet nu heel goed wanneer het ›gevaarlijk‹ is om te drinken en wanneer niet.
Mezelf bevrijden van mijn verslavingen is gelijk opgegaan met meer greep krijgen op mijn eigen leven. Dat is een wederkerig proces. Ik kreeg meer greep op mezelf en mijn leven, omdat ik niet meer voortdurend allerlei middelen gebruikte. En ik kon mijn middelengebruik afbouwen, omdàt ik meer greep kreeg op mijn leven. Dit proces van herstel kon zich inzetten, omdat ik durfde terug te blikken op mijn leven en op wat er met mij was gebeurd. In de loop van de jaren heb ik onder ogen durven zien wat ik met al mijn verslavingen van me af heb willen houden. Ik heb mijn monsters uit het verleden bevochten en om dat te kunnen doen, moest ik ze eerst opzoeken en onder ogen zien.
Inmiddels ben ik baas over mijn eigen leven. Dat betekent voor mij onder andere dat ik niet meer angstig hoef te zijn. Geen losgebroken monsters of ziekmakende verslavingen meer. Sinds mijn afkickperiode meer dan tien jaar geleden heb ik nauwelijks nog psychofarmaca geslikt. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Soms had ik graag weer even verdoofd willen zijn, tijdelijk niks meer willen voelen. Op die momenten hield ik mezelf voor dat weer beginnen met medicatie slikken altijd ook betekent dat je weer moet stoppen. Psychofarmaca lossen niets op; ze laten je alleen maar tijdelijk je ogen sluiten zodat je de realiteit niet onder ogen hoeft te zien.
About Wilma Boevink
Wilma Boevink (Netherlands), born 1963, social scientist on psychiatric care, an active member of the Dutch usermovement in psychiatry. Being a longterm user herself now working in Utrecht at the Trimbos-Institute (the Dutch Institute for Mental Health and Addiction). She works in the research department, integrating her personal experiences in her work. Author (together with José van Beuzekom, Erna Gaal et al.) of “Samen werken aan herstel. Van ervaringen delen naar kennis overdragen” (“Working Together on Recovery: from Sharing Experiences to Implementing Knowledge"), Utrecht: Trimbos-Institute 2002.
Beste antisciensce houd dan je grote mond dicht, wat je nu zegt is voornamelijk grote tyfus onzin, dat weet ik uit ervaring. Ik vind het kwetsend en hautain dat kleine actiegroepjes meer schijnen te weten dan duizenden anderen, die wel in de praktijk "mogen" staan. Nogmaals, het is denigrerende bullshit wat je hier vertolkt......De mensen uit 52 landen die 2004 in Vejle Denemarken aan het wereldcongres
"Networking for our Human Rights and Dignity". July 17 – 21
deelnamen hebben grotendeels net als ik geen ziekte-inzicht
Ik heb niets tegen verstandig vrijwillig psychofarmacagebruik. Deze paardemiddelen
alleen in bijzondere crisissituatie gebruiken, zo kort mogelijk in lage dosering,
zodat de beoogde werking nog voorhanden is, maar de nare bijwerkingen minimaal.
Helaas worden deze psychodrugs te pas en te onpas en meestal veel te lang
voorgeschreven alsof het Smarties zijn, daarbij zijn het hoogpotente pillen
met meestal veel nare bijwerkingen, bovendien zijn sommige stoffen verslavend,
en/of gevaarlijk voor de gezondheid.
