Karssenberg schreef: Ja, er zijn ook mensen met ernstige beperkingen. Na de zondeval is er veel misgegaan. Waarbij het absoluut niet zo is dat gehandicapte mensen of hun ouders meer gezondigd hebben dan anderen. Maar door de zonde is er veel misgegaan.
Tja die vrouw, die God Adam gegeven heeft, heeft heel wat op haar geweten.
En dat allemaal omdat ze kennis tot zich wilde nemen.
Maar nu in de praktijk !!!!!!
Maar wat doe JIJ met deze wetenschap?
Zeg je dat ook zo tegen de gehandicapte/kwetsbare, als die je de vraag stelt: "Waarom ik???????????"
Ik kreeg dit soort vragen als therapeut zijnde.
Zelfs een gelovige zou geen genoegen nemen met dit soort antwoorden.
Gelukkig is er een oplossing of is het slechts een troost?
Gelukkig heeft God het er niet bij laten zitten. En Hij maakt alle dingen nieuw.
Praktisch gezien, in het leven van alle dag met kwetsbaren, begrijp ik dit niet.
Ook niet toen ik nog geloofde.
Wat geef je als antwoord, als die gehandicapte of zieke mens je deze vraag als antwoord zou geven, of welke raad zou je een therapeut geven wat een wijs antwoord zou zijn?:
"Wat moet ik daarmee? Wat betekent dat voor mij in mijn leven vlg. jou?"
Als je daar geen duidelijk antwoord op kunt geven aan een (christelijke) gehandicapte.
Is het dan niet een holle frase, die je steeds van een kansel hoort prediken, maar waar niemand iets mee kan?
De liefde tot God kunnen wij bewijzen aan onze medemensen en in het bijzonder aan de kwetsbaren
De liefde van ons, als wij die hebben, zul je bedoelen?
Ik geloof niet dat een kwetsbare er iets aan heeft, als je je liefde tot God als reden hebt, om liefde aan hem te betonen.
Maar hier zul je iets anders bedoelen neem ik aan?
Het klinkt als liefde aan je naaste geven, omdat je aan de wensen van God wil beantwoorden.
Vind je het raar, als ik dan de spontane liefde van een ongelovige zou preferen.
Wat maakt de gelovige daarin speciaal?
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
