Een poging tot vereniging van quantumfysica en relativiteit

[MaartenV]

Dit is een andere interpretatie in woorden van de al bestaande data uit experimenteel onderzoek in de quantummechanica en de relativiteitstheorie. Er worden geen fudgefactors of aannames gebruikt. Er worden ook
geen nieuwe experimentele of mathematische ontdekkingen weergegeven.
Enkel de bestaande resultaten uit quantummechanica en relativiteitstheorie worden anders geïnterpreteerd:

Een poging tot vereniging van de QM met de RT.

Enkel het verleden is meetbaar.

De zon die je ziet is een observeerbaar object van 8 minuten geleden, gegeven je waarnemingspositie.
De maan die je 'terzelfdertijd' observeert is een observeerbaar object van 1,5 seconden geleden.
Een ster ver op de achtergrond, door een telescoop gemeten: een observeerbaar object van misschien 10000 jaar geleden.

Je ontwaart een tijdlijn met een ordening van gebeurtenissen in het verleden, gegeven jouw waarnemingspositie ten opzichte van een observeerbare reeks objecten, van zodra je de wereld observeert.

Ook op kleine schaal: de waarneming van de zijkant van je geobserveerde ijskast is een beeld uit een iets verder verleden dan de waarneming van de voorkant. Het licht heeft (een heel klein beetje) meer tijd nodig om van een verdergelegen afstand naar je oog te komen, dan wanneer het object dichter bij jou, als waarnemer, is.

Diezelfde koelkast wordt als een andere configuratie van gebeurtenissen op een tijdlijn van het verleden gemeten door een waarnemer met een andere relatieve positie tot dat object.

Iemand die achter de ijskast staat, ziet een andere configuratie van gebeurtenissen uit het verleden op zijn particuliere tijdschaal wanneer hij naar 'dezelfde ijskast' kijk.

Wist je dat wanneer je de achterkant van je ijskast voelt, deze waarneming tijd nodig heeft om je hersenen te bereiken. Om jou te bereiken, als waarnemer?

Terwijl je naar de voorkant van je ijskast kijkt en aan de achterkant voelt, heb je twee 'metingen' van hetzelfde object, maar het zijn twee gebeurtenissen uit een ander moment in de tijd op jouw particuliere tijdschaal van dat geobserveerde object.

Heel het object dat je meet of waarneemt is telkens een particuliere ordening op een tijdschaal van gebeurtenissen uit het verleden, relatief tot de ordening op een tijdschaal voor andere waarnemers.


Merk op dat het heden nooit meetbaar is.
Van zodra iets ruimtedimensies heeft', lengte of diepte of hoogte, is wat je eraan meet 'een relatieve ordening op een tijdschaal. (bvb. Het observeerbare universum)

Het meetbare object is daardoor altijd een (relatieve) ordening van gebeurtenissen, gegeven een waarnemer.

Wanneer je een melkwegstelsel bekijkt door je telescoop, denk je dat je een 3-dimensioneel object observeert.
In werkelijkheid is de geobserveerde ster aan de achterkant een 'gebeurtenis' uit een veel verder verleden dan de
ster die je observeert aan de voorkant van dat geobserveerde melkwegstelsel.

Het geeft je de illusie dat je een 3D-object ziet.
Maar in werkelijkheid zie 'een ordening van gebeurtenissen op een tijdschaal in het verleden'. Op jouw particuliere tijdschaal.


Op quantumschaal

En dat is exact wat in de quantumfysica gebeurt, volgens mij:

Ook op quantumschaal gebeurt dit. Van zodra 'afstanden', hoe klein ook, een rol spelen in de metingen, zit je met 'configuratie van geordende gebeurtenissen op een particuliere tijdschaal van een waarnemer'.

Hij kijkt in het verleden. Hij kan niet anders. Geen observatie, of het is een observatie van het verleden.
Hoe meer in diepte, hoe verder in het verleden.


Een detectie positioneert alles, relatief, op een tijdschaal in het verleden voor de gegeven waarnemer.
De act van waarnemen, doet het universum de objecten op een particuliere tijdschaal van de waarnemer ordenen.

Alle objecten in het universum zijn entangled,
omdat zodra je een object meet, het universum 'weet' welke te observeren tijdschaal voor jou geldt.

Tijds- en ruimtelijke metingen zijn relatief. Het observeerbare universum kent geen vaste tijdschaal.

De triade 'detector'/waarnemer-licht'-ongedefinieerd object (op een tijdschaal) = relatief geordende reeks events op een particuliere tijdschaal van een waarnemer.


Conclusie:

Zoals plato zei: de gedachte van het paard is meer werkelijk dan de observatie ervan.

Het non-dimensionale mathematische concept van het object, is meer absoluut, dan de observatie van het zogenaamd 3-dimensionele object.

Dat is een poging om de relativiteitstheorie met de quantumfysica te verenigen.

[Virginie]

Zoals plato zei: de gedachte van het paard is meer werkelijk dan de observatie ervan.

Ja daar had Plato weer eens groot gelijk. Het idee paard bivakkeerde in het ideeënrijk maar werd eerst omgesmeed tot het Ene want uiteindelijk was alleen daarmee het ideeenrijk gevuld.
Ik ben gek op de quantummechanica en snap het helemaal. Hij haalde bij mij de druk van de ketel. Alles was ineens mogelijk, niets meer lineair, hokjes vlogen in de lucht. Heerlijk, geen kwaad woord over de quantumfysica en relativiteit.
Zo en nu even kijken wat mijn voorganger ervan vind, ik wilde onbevooroordeeld antwoorden.

[Virginie]

Ik kan het er allemaal wel mee eens zijn maar eerlijk gezegd vind ik dat ik het rockham's bewijs wel wat eenvoudiger heb verwoord. Het woord quarks komt uit Finnegans Wake, een boek dat ik pas nog heb herlezen. Het woord relativiteit komt waarschijnlijk uit Plato's stal.

De hele theorie moet je dan ook maar een beetje op zijn Finnegan]ns Wake's vertalen anders ga je er niet uitkomen, al die paradoxerigheid. Neem nu bijvoorbeeld de hemel dat is naast een woord in de bijbel ook een uitvinding, er is geen materiële hemel maar wel degelijk de uitvind ervan, maar dat wil niet zeggen dat ze daardoor minder hanteerbaar zou zijn. Stel ik kan de hemel zien en voelen van voren en van achter, zou dat me wat wijzer maken, njeu ik denk het njet, maar een uitvinding daar kan ik wat mee. Het uitvinden is altijd een proces, de hemel is ook nooit af, door de hemel steeds het uit te vinden blijven we de krachten in de natuur manipuleren op manieren die we vóór de quantumfysica niet zagen.

Je kunt wel heel erg je best doen om de quantumfysicay met de relativiteit te verenigen maar daar zul je altijd ogen tekort voor hebben, zelfs die ogen die achter de gesloten wimpers zitten. Geef je over aan de quantumfysica en de quanta geven zich over aan jou. Als dat niet relatief genoeg is weet ik het ook n iet meer.

[LordDragon]

@ virginie

Is het mogelijk dat je je antwoorden en argumentaties zo kan formuleren dat anderen er ook iets van zouden kunnen verstaan?


MVG, LD.

[DiMensie]

Conclusie:

Zoals plato zei: de gedachte van het paard is meer werkelijk dan de observatie ervan.

Volgt daaruit dat de observatie van de gedachte van het paard minder werkelijk is dan de gedachte zelf?

[Dat beloof ik]

Beste maartenv,volgens mij ben je bezig het fenomeen ruimtetijd onder de knie te krijgen en heeft het verder eigenlijk niets te doen met quantumfysica.

[MaartenV]

Dat kan idd.

Maar als je erover nadenkt, is het toch vreemd.

Alles wat wij waarnemen, voelen, proeven is 'het verleden'.
Willen we weten wat het heden is, moeten we dat conceptualiseren, ons baserend op die informatie.
Meer en meer begin ik Plato te geloven die zegt: het zichtbare zijn de schaduwen, de (non-dimensionele) concepten zijn de werkelijkheid.

[MaartenV]

Conclusie:

Zoals plato zei: de gedachte van het paard is meer werkelijk dan de observatie ervan.

Volgt daaruit dat de observatie van de gedachte van het paard minder werkelijk is dan de gedachte zelf?

Inderdaad: de gedachte is meer werkeiljk dan de observatie van het paard.
Want: het paard is een observatie van een geheel aan fotonen uit verschillende momenten in de tijd.
Over korte afstanden is dat niet zo merkbaar, maar op grote schaal: elk observeerbaar object, zoals een geobserveerd melkwegstelsel, is een geheel van fotonen die je oog bereiken uit totaal van elkaar verschillende momenten in het verleden. De ster in de achtergrond is miljoenen jaren ouder dan de ster in de voorgrond. Toch observeer je het als 1 3-dimensionaal object.

Je dient de melkweg zoals die 'nu' is te conceptualiseren. Je (eventueel mathematische) non-dimensionele concept van die melkweg is meer reeël dan het observeerbare object.
Dat valt logisch uit de premissen af te leiden.

[Bonjour]

Toch observeer je het als 1 3-dimensionaal object.

Dat niet eens. Je observeert het als een 2 dimensionaal beeld. Alleen objecten die heel dicht bij staan kan je 3-dimensionaal zien. Dan kan je verschil in diepte zien. Maar ik denk dat dat al bij een tiental meters ophoudt.

[MaartenV]

Inderdaad. Ik wil nog een redenering toevoegen.
Ik geloof meer en meer in de mogelijkheid van het bestaan van Onzichtbare dingen. Ik verklaar mij nader, voordat ik van 'religie' of 'bijgeloof' beticht wordt.

Wij, ervarende zijnden en waarnemers, vallen noch uit de grondige studie van de materie (hersenen) af te leiden en zijn ook niet via de wiskundige vergelijkingen of formules te vinden in de wereld.

Toch bestaan wij, ervarende wezens.
Wij weten dat 'bewustzijn' of 'ervaring' bestaat omdat wij deze materialen (hersenen en zenusstelsel) zijn.
Wij weten dat wij niet louter materie zijn, wij zijn ook 'ervarenden'.

Die ervaringskant van ons, is onzichtbaar voor het detectie-apparaat en onnodig en zelfs onvindbaar in de mathematische beschrijvingen van de werkelijkheid. To be is to know: doordat wij deze electrochemische materialen 'zijn' weten wij dat 'ervaren' een eigenschap is van het soort materie dat wij zijn.

De vraag is, welke andere Onzichtbare dingen in deze wereld blijven voor de detector en de wiskunde onvindbaar?

Meer en meer denk ik dat 'detecteren' en 'mathematiseren' te kort schiet als tool om de gehele werkelijkheid te beschrijven en te ontdekken. Wij, ervarenden, zijn daar het levend bewijs van.

Er is minstens 1 ding onvindbaar via de detector of de wiskunde: wij.
Niet iets irrelevants in deze wereld. Welke andere Onzichtbare dingen bestaan in dit universum?

[MoreTime]

Dat kan idd.

Maar als je erover nadenkt, is het toch vreemd.

Alles wat wij waarnemen, voelen, proeven is 'het verleden'.
Willen we weten wat het heden is, moeten we dat conceptualiseren, ons baserend op die informatie.
Meer en meer begin ik Plato te geloven die zegt: het zichtbare zijn de schaduwen, de (non-dimensionele) concepten zijn de werkelijkheid.

Het feit dat je iets later waarneemt en dat dat in het verleden ligt vanwege lichtsnelheid etc, betekent nog niet dat het waargenomen object geen werkelijkheid meer is. Het concept van een paard is gebaseerd op het feit dat jij weet hoe een werkelijk paard eruit ziet, dat maakt het paard waar je nú naar kijkt niet minder werkelijk dan het concept in je hoofd.

Ik weet dat Amsterdam bestaat, maar het ligt op enkele honderden kilometers afstand van hier. Is mijn idee van Amsterdam meer werkelijk dan de stad zelf? Ik denk het niet.

[Quintein]

Dat beloof ik,

het fenomeen ruimtetijd onder de knie te krijgen en heeft het verder eigenlijk niets te doen met quantumfysica.

Alles heeft te doen met quantumfysicay, ze ligt hier zelfs uitgespreid op mijn bureau. Als je je de vraag had gesteld over de verbinding van atomen met de relativiteit dan had ik me daar iets bij voor kunnen stellen. Relativiteit kent een soort souplesse die bij de atoom niet thuishoort, daar verloopt alles in vaste banen en volgens vaste patronen. Zo niet bij de quantumfysica, he zou haar de relativiteit van de deeltjespatronen kunnen noemen omdat er niets te meten valt net zoals er niets te meten valt als iets in relatie tot iets anders staat. Je denkt wel dat je het doet maar relatief is net zo ongrijpbaar als de quantumfysica, een bijzonder kosmisch fenomeen waarbij vrouwe justita met haar onbenullig schaaltje of die prachtige apparatuur van oude jongens als Descartes en Pascal van hun sokkel zouden vallen.

Net als de relativiteit, die er altijd eentje is van aanhalen en afduwen, iets dat we vreemd genoeg meten zijn gaan noemen, duwt de QF ons af van de ons bekende theorieën, ze is volstrekt ongrijpbaar van de ene kant en van de andere kant leidt ze tegelijkertijd tot een fundamentele superkracht.

[DiMensie]

De ster in de achtergrond is miljoenen jaren ouder dan de ster in de voorgrond.

Nou valt bij mij het kwartje:
Die ster in de achtergrond verschijnt nu in mijn bewustzijn,
maar is wellicht allang verdwenen, bestaat misschien zelfs niet meer,
die ster is in haar HierNuMaals in ieder geval totaal anders
dan zoals zij in mijn HierNuMaals bewustzijn verschijnt!

[MaartenV]

Wat je ook detecteert of meet, je meet het verleden.
Hoe verder je kijkt, hoe dieper in het verleden je kijkt.
Het verleden bestaat niet (meer)
De toekomst bestaat ook niet.
Er bestaat enkel het heden. Maar dat is Onzichtbaar.
Jij bestaat in het heden, niet detecteerbaar.
Meten is iets zien dat niet (meer) bestaat.
Jouw non-dimensioneel (mathematisch) concept of hoe het object is 'nu',
is meer waar, dan het gemetene.

[Virginie]

Het gaat gewoon over verbroken symmetrie boven een verenigt veldboeketten weitje ( van vier natuurkrachten).

Ik heb er vanmorgen nog een zeer kort quantum mechanisch blogje geschreven, een beetje versluierd uiteraard want dit valt meer onder het pseudo literaire genre.


http://www.trouw.nl/tr/nl/4468/Schrijf/ ... trie.dhtml