Even persoonlijk dus, wat mij betreft.
Ik denk, dat je niet anders kunt dan de idee en de associaties van iets te accepteren.
Het is een feit dat iedereen kennis en herinneringen heeft en dat die vaak gekoppeld zijn aan dingen en bij het denken aan of het zien ervan in je gedachten bovenkomen.
Het voorwerp is dan de sleutel van (soms ver weg gestopte) kennis en herinneringen.
Daar doe je niets aan.
Het zijn de herinneringen die de grootte van de impact bepalen, maar ook de vorm waarin ze nu bovenkomen.
Als een weten of als een voelen.
Als een weten, dan is het, soms met hulp, niet zo'n probleem om er mee te leren omgaan.
Als een voelen is wat anders, omdat je dan met datzelfde gevoel als uit je herinnering moet leren omgaan
Als ik aan jouw po denk en wat jij je daarbij voorstelt, dan moet ik glimlachen.
Als ik aan de piano van DM denk, dan heb ik daar begrip bij maar geen gevoel.
Als ik denk aan het grote filosofie voorbeeld van het stuk papier met daarop een getekende pijp, denk ik aan mijn eerste filosofie forum lessen, waarna er velen volgden.
Als ik aan mijn Bijbeltje denkt, en er langer bij stilsta, dan gaat er een wereld van gevoel open, soms met weemoed, maar ook soms als een beerput.
Wat we er na de opgeroepen gedachten en gevoelens mee doen is dus een heel ander verhaal.
Ik heb geen respect voor mijn associaties van nu, als ik tegelijkertijd weet dat ze op gegevens gegrond zijn vanuit mijn verleden, die nu niet meer gelden.
Maar daarom zijn ze er nog wel.
Geen respect ervoor hebben wil dus niet zeggen, dat ik ze ontken.
Zoals ik al schreef, met gevoelsmatige associaties ligt dat anders.
Al deze associaties hebben wel degelijk impact op mijn huidige gedachten.
De gronden en de oorzaken ervan hebben me tenslotte gevormd.
Ook al zijn ze verstandelijk verwerkt en heeft het zijn plaats; bij de gevoelsmatige associaties is dat minder gemakkelijk, want die komen nl. ook boven als gevoel.
Soms met een glimlach, maar zeker ook vaak een traan.
Bij mij gelukkig niet vaak met woede, maar ook dat is mogelijk.
Het gaat er bij mij om, hoe ik met de huidige gevoelens omga, die gestoeld zijn op mijn verleden.
En dat is niet altijd even gemakkelijk.
Dus om een verhaal kort te maken
Ik heb geen respect voor dit soort associaties als zijnde een basis voor mijn verstandelijke waardeoordelen, als ze niet gelden voor het nu en hier.
Maar weet, dat ze onwillekeurig en (on)bewust en emotioneel altijd een sterke rol spelen en heb er in die zin wel respect voor.
maar ik zou dat nooit doen.
