Freethinker.nl

DE DOOD VAN DAVID HUME.

Sterfbedscène’s waarin heidense en ongelovige denkers doodsangsten uitstaan voor het hellevuur of zich bekeren tot het Christelijke geloof, spreken bij veel gelovigen nog steeds erg tot de verbeelding. Bij sommigen zo erg dat ze zelf een verhaal verzinnen, en dit gebruiken als evangelisatiepropaganda. Onder andere Charles Darwin, Thomas Hobbes, Thomas Paine en Voltaire zijn slachtoffers geworden van deze goedkope manier van propaganda voeren, maar één van de meest schokkende gevallen is wel de hoax rond het sterfbed van de Schotse filosoof David Hume (1711-1776). Volgens de lasteraars zou de filosoof tijdens zijn laatste uren in doodsangst hebben verkeerd, en geschreeuwd hebben: ‘Ik ben in de vlammen!’ Juist dit valse citaat is zo schokkend, omdat over de dood van David Hume heel veel bekend is........................... lees verder op http://www.freethinker.nl/hume1.htm

(De gehele brief van Adam Smith aan de Londense uitgever William Strachan staat onderaan de pagina, vertaald in het Nederlands)

Vriendelijke groet...

David Hume was een groot atheïstisch denker die door zijn verregaande skepsis de hele kijk op wetenschap, en vooral het empirisme, op z'n kop zette. David Hume heeft de vinger op de zere plekken weten te leggen zoals geen ander het heeft gedaan. Emille Kant heeft hume bewondert, en Hume is een grote inspiratiebron gewest voor Kant.

Gelovigen moeten nu eenmaal iedere atheïst die wat bereikt afzijken, en dat doen we vanuit de principia geloof, pure aanname niet gebaseert op feiten, maar dan opzettelijk en dat heet liegen!

Het zegt veel over hoe ontoereikend hun waarheid wel is dat hij moet worden aangevuld met onbeschaamde leugens. De inhoudsloosheid van hun leugens zegt ook veel:

Je mag je hele leven crimineel of atheïst geweest zijn, de dood is het uur der waarheid voor de gelovigen. Ze denken het laatste woord te hebben over iemand door zijn laatste adem te kunnen stelen. Net als gieren en maden die teren op een kreng.

Maar zelfs al bestaan er van die romantische sterfbedbekeringen, wat zegt dat?
'In nood leert men bidden'. Dit zou dan een uitspraak moeten zijn ter verdediging van het geloof. Geloof als paniekreactie, en mensen in paniek staan niet bekend om hun luciditeit.

Hetzelfde kan gezegd worden van mensen die in hun doodsstrijd beginnen te ijlen van de koorts.
Of maken deze 'ontdekkers' van zulke 'bekeringen' zich vrolijk dat een mens een natuurlijke en gezonde vrees heeft voor de dood? ("hij zingt nu wel een toontje lager die atheïst")
Dan wil ik nog eens zien hoe stoer die gelovers-in-het-hiernamaals de dood in de ogen kijken. Maar het zal mij niet interesseren of ze in hun doodsangst nog wel zo zeker zijn van hun god, want ik hoor liever niet de angst spreken maar de mens bij zijn volle verstand.