Finse gedachten

[Rereformed]

Zijn het beelden die je zelf hebt gemaakt?

Ja, ik probeer alle muziek met foto's uit mijn eigen leven te illustreren. Zo is het fotograferen van bloemen in mijn eigen tuin, paddenstoelen en bomen al een jarenlange hobby van me. De beelden van de meest recente video zijn allemaal gisteren en eergisteren door mij genomen. Daar heb ik nou heerlijk de tijd voor! De beelden van deze video zijn van het bos achter mijn huis, waar ik dagelijks met mijn honden loop. De foto waar deze video mee begint is ooit al eens op dit forum voorbij gekomen: viewtopic.php?p=459429#p459429 . De foto's van deze video heb ik te danken aan een vakantie op het eiland Kreta.
Af en toe zit er een foto tussen die mijn vrouw heeft gemaakt, zoals deze, die ze me eens opstuurde toen ze in Savonlinna op reis was en er "Halloween verlichting" was, die precies paste op mijn muziekstukje dat ik ooit "purple colored snapshot" noemde. Ze heeft een goed oog om humor of kunst te vinden in iets waar menigeen, inclusief ikzelf, overheen kijkt, zoals deze foto, waar een hele rij Bart Simpson figuurtjes in de bus zitten.

Ik illustreer de muziek ook met kunstenaars van wie ikzelf onder de indruk ben, en waarvan de meesten in de buurt wonen en ik persoonlijk ken.

Een hoop schilderijen hangen bij mij aan de wand: bijvoorbeeld nummer één, twee, drie, vijf en de laatste uit deze video, vier (de eerste en laatste twee) van de vissenschilderijen in deze video, het laatste schilderij in deze video, en dit schilderij dat één van mijn favorieten is en toevallig dezelfde naam had als mijn muziekstukje.
Al bovengenoemde kunstenaars wonen in Tampere (waar ik woon). Ik ontmoet ze regelmatig en volg bezorgd, verrast of met vreugde hoe ze zich ontwikkelen. Petri Merta begon in 2013 met zijn vissenschilderijen, maar de portretten die hij tegenwoordig maakt en die ik allemaal tot "silent witnesses" heb gebombardeerd, zijn imho nog beter.
Schilderijen van een paar kunstenaars die op ongenaakbare hoogte staan, zoals Anselm Kiefer, Anj Smith en Frantisek Kupka, heb ik leren kennen via tentoonstellingen van hun kunst in Helsinki, Tampere of (nearby) Mänttä.

[BdO]

Is kunst voor jou het verantwoorde substituut voor religie? Of misschien beter: een verantwoorde vorm van spiritualiteit?

[Rereformed]

Is kunst voor jou het verantwoorde substituut voor religie? Of misschien beter: een verantwoorde vorm van spiritualiteit?

Geen idee.
Spiritualiteit is een veel te wazig woord voor mij om te gebruiken. En wat voor sommigen kunst is is voor anderen waardeloos, onzin of rommel. Dus hiermee kun je een topic openen dat tot bladzijde vijftig loopt, maar waar ik niet aan meedoe.
Nietzsche is een verantwoorde vorm van spiritualiteit! En Nietzsche leerde dat je hem ook moet ontgroeien.

Kunst is belangrijk voor mij. Ik word door kunst tot het diepst geraakt wanneer ik het tegenkom.
Ik loop echter ook aan veel voorbij omdat veel kunst mij helemaal niet aanspreekt. Kunst is vreselijk moeilijk op waarde te schatten omdat het bedoeld is iemand persoonlijk aan te spreken en dus bij uitstek subjectief is. Hoewel er ook objectiviteit aan gegeven kan worden door voorwaarden te stellen zoals vakkundigheid. Het helpt als kunst iets idiosyncratisch heeft, een geheel eigen of afwijkende stijl, maar wanneer dat de hoofdrol speelt kan het zijn waarde weer verliezen. Eén Woody Allen film is subliem, maar nadat je een stuk of vijf gezien hebt begint het te vervelen.

Vroeger zette ik instrumentale muziek altijd bovenaan als hoogste traptrede van de kunst. Het is de minst concrete kunstuiting. Alles van de menselijke gevoelens én vindingrijkheid van de menselijke geest kun je daarin neerleggen. Het is nog veelzijdiger: omdat de boodschap of het verhaal of de gevoelens opgevist moeten worden door de luisteraar kan men het ook nog omdraaien: alles wat in de geest van de luisteraar leeft kan worden opgevangen, de luisteraar kan er dus van maken wat men maar wil. Muziek is dus bijzonder plastisch.
De kracht van muziek is vreselijk groot. Muziek kan je laten huilen of je opzwepen tot euforie.
Wanneer muziek verbonden wordt aan taal of beelden, wordt het concreter: de luisteraar wordt dan "geholpen", of geleid om de muziek op een bepaalde manier op te vangen. Andersom kan ook: de muziek van deze video schept de sfeer waarin de beelden worden geïnterpreteerd. Wanneer daar nog de naam "Stille getuigen" aan wordt gegeven worden ze allemaal droevige slachtoffers, terwijl de beeldende kunstenaar dat misschien helemaal niet had bedoeld. Wat Wagner Gesamtkunst noemde, en tegenwoordig via de film wordt aangeboden kan wellicht de meest indringende kunst zijn. Mijn favoriete film is Amadeus. Verveelt nooit om die weer eens opnieuw te zien. Het hoogtepunt komt wanneer Mozart op zijn doodsbed nog zijn laatste muziek componeert. Op de tweede plaats staat The Pianist van Polanski, alweer vooral om het einde, waar de uitgemergelde joodse pianist de eerste Ballade van Chopin speelt voor een nazi-officier. Dat is de hoogste kunst, omdat het na afloop voor altijd op je ziel gegrift staat.
Het is voor mij een verrassing dat ik bij het ouder worden steeds meer interesse kreeg in schilderkunst. Dat heb ik wellicht te danken aan mijn vader. Die ging toen ik klein was op zaterdagmorgen vaak naar een kunsttentoonstelling of een museum, en dan vroeg hij altijd of ik mee wilde. Dat deed ik altijd braaf.
Maar ik geniet ook zeer van taalkunst, voordrachtskunst en architectuur. Kunst is overal te vinden. Ook in filosofie, bijvoorbeeld de filosofie van Nietzsche. Ook in geleerdheid, bijvoorbeeld hoe Earl Doherty een geheel nieuw beeld schiep van de bijbeljezus.

[Rereformed]

In ieder geval is de klus om mijn eigen muziek aan beelden te verbinden een hoogst inspirerende bezigheid. Zo stond eergisteren een oude man van 88 jaar in de krant. Hij had al 27 jaar lang vogels van hout gemaakt, prachtig om te zien. Ik at vlug mijn ontbijt op, vond zijn telefoonnummer op internet, kreeg zijn vrouw aan de telefoon die zei dat hij nog aan het slapen was! Ik was juist toegekomen aan het illustreren van een muziekstukje dat ik oorspronkelijk Regenboogvogel had genoemd en in het Engels maar had vertaald als Bird of Paradise. De naam gaf ik omdat ik op mijn allergelukkigst was op het moment dat ik de muziek componeerde, 11-13 februari 1997. Ik was op de mooiste kleuren uitgekomen. Gewoon happy zijn was voor mij iets vrij onbekends, maar wanneer het ook nog aangroeit tot uitbundigheid is het uniek. Vanaf mei liet de ene dag na de andere mij na dat stukje muziek nog meer gelukkige muziek componeren. Er groeide een heel album uit, Bird of Paradise. Voor mijn gevoel de gelukkigste muziek die ik gemaakt heb.
En nu ik het na 24 jaar moet illustreren word ik geconfronteerd met deze paradijselijke wereld nota bene in Finland, nota bene een paar kilometer verderop, waar ik het bij voorbaat nooit zou hebben gezocht! Ik geniet van deze symboliek: geluk moet je niet zoeken aan de andere kant van de wereld of door te dromen van iets wat nooit werkelijkheid wordt, maar ligt voor het oprapen overal waar je je maar bevindt. Je moet er slechts oog voor krijgen.

Ik mocht bij de kunstenaar komen. Hij woonde afgelegen, de rit ernaartoe was exotisch, de nacht ervoor was er een dik pak sneeuw gevallen. Toen ik het erf opreed verbaasde ik me dat er al sneeuwgeruimd was. "O, dat deed ik even", zei de 85-jarige vrouw die me ontving. Het voelde alsof ik bij oude bekenden op bezoek was. Geen hartelijker mensen kan men zich bedenken. Ik nam de vogels één voor één naar buiten om ze te kunnen fotograferen in een sneeuwlandschap. De man kwam na een uurtje uit zijn bed, en nadat hij zijn medicijnen slikte en het krantenartikel onder zijn neus kreeg gedrukt, raakte hij aan de ontbijttafel gezellig aan de praat en werd ik getracteerd op koffie en vanalles lekkers. Ik voelde hetzelfde uitbundige geluk als op die dag 24 jaar geleden.
Teruggekomen naar huis zette ik me aan het werk om de video te maken, en de volgende morgen kon ik deze man en zijn vrouw berichten dat zijn kunst nu voor de hele wereld zichtbaar is! En hij het kan zien door op YouTube zijn eigen naam in te tikken:
Birds of Paradise

[BdO]

Wat een leuke ervaring, Reformed.

Wat waren de beweegredenen om al die vogels te maken? Weet je dat?

[BdO]

Is kunst voor jou het verantwoorde substituut voor religie? Of misschien beter: een verantwoorde vorm van spiritualiteit?

Geen idee.
Spiritualiteit is een veel te wazig woord voor mij om te gebruiken. En wat voor sommigen kunst is is voor anderen waardeloos, onzin of rommel. Dus hiermee kun je een topic openen dat tot bladzijde vijftig loopt, maar waar ik niet aan meedoe.

Dat topic open ik gewoon lekker niet

Nietzsche is een verantwoorde vorm van spiritualiteit! En Nietzsche leerde dat je hem ook moet ontgroeien.

Ah, als ik er dan gewoon niet aan begin, dan scheelt dat weer.

Kunst is belangrijk voor mij. Ik word door kunst tot het diepst geraakt wanneer ik het tegenkom.
Ik loop echter ook aan veel voorbij omdat veel kunst mij helemaal niet aanspreekt. Kunst is vreselijk moeilijk op waarde te schatten omdat het bedoeld is iemand persoonlijk aan te spreken en dus bij uitstek subjectief is.

In zekere zin heeft het daarmee ook iets eenzaams. Of het legt de eenzaamheid meer bloot.

Hoewel er ook objectiviteit aan gegeven kan worden door voorwaarden te stellen zoals vakkundigheid. Het helpt als kunst iets idiosyncratisch heeft, een geheel eigen of afwijkende stijl, maar wanneer dat de hoofdrol speelt kan het zijn waarde weer verliezen. Eén Woody Allen film is subliem, maar nadat je een stuk of vijf gezien hebt begint het te vervelen.

Vroeger zette ik instrumentale muziek altijd bovenaan als hoogste traptrede van de kunst. Het is de minst concrete kunstuiting. Alles van de menselijke gevoelens én vindingrijkheid van de menselijke geest kun je daarin neerleggen. Het is nog veelzijdiger: omdat de boodschap of het verhaal of de gevoelens opgevist moeten worden door de luisteraar kan men het ook nog omdraaien: alles wat in de geest van de luisteraar leeft kan worden opgevangen, de luisteraar kan er dus van maken wat men maar wil. Muziek is dus bijzonder plastisch.
De kracht van muziek is vreselijk groot. Muziek kan je laten huilen of je opzwepen tot euforie.
Wanneer muziek verbonden wordt aan taal of beelden, wordt het concreter: de luisteraar wordt dan "geholpen", of geleid om de muziek op een bepaalde manier op te vangen. Andersom kan ook: de muziek van deze video schept de sfeer waarin de beelden worden geïnterpreteerd. Wanneer daar nog de naam "Stille getuigen" aan wordt gegeven worden ze allemaal droevige slachtoffers, terwijl de beeldende kunstenaar dat misschien helemaal niet had bedoeld. Wat Wagner Gesamtkunst noemde, en tegenwoordig via de film wordt aangeboden kan wellicht de meest indringende kunst zijn. Mijn favoriete film is Amadeus. Verveelt nooit om die weer eens opnieuw te zien. Het hoogtepunt komt wanneer Mozart op zijn doodsbed nog zijn laatste muziek componeert. Op de tweede plaats staat The Pianist van Polanski, alweer vooral om het einde, waar de uitgemergelde joodse pianist de eerste Ballade van Chopin speelt voor een nazi-officier. Dat is de hoogste kunst, omdat het na afloop voor altijd op je ziel gegrift staat.
Het is voor mij een verrassing dat ik bij het ouder worden steeds meer interesse kreeg in schilderkunst. Dat heb ik wellicht te danken aan mijn vader. Die ging toen ik klein was op zaterdagmorgen vaak naar een kunsttentoonstelling of een museum, en dan vroeg hij altijd of ik mee wilde. Dat deed ik altijd braaf.

Waardeer je het feit dat je vader dit deed nu meer dan vroeger?

Maar ik geniet ook zeer van taalkunst, voordrachtskunst en architectuur. Kunst is overal te vinden. Ook in filosofie, bijvoorbeeld de filosofie van Nietzsche. Ook in geleerdheid, bijvoorbeeld hoe Earl Doherty een geheel nieuw beeld schiep van de bijbeljezus.

Ik hou er wel van om te leven in mijn eigen taalwereld. Mensen om mij heen merken wel eens op dat ik zaken in eigen woorden benoem, en nooit een vocabulaire of jargon gebruik wat de rest van de wereld wel gebruikt. Maar dat wringt vaak voor mij, omdat er toch vaak een vooringenomenheid ingebakken zit waar ik niet mee leven kan.

[Rereformed]

Wat waren de beweegredenen om al die vogels te maken? Weet je dat?

Wel, hij ging met pensioen en zocht naar iets om wat te doen te hebben. Toen ik vroeg waarom het vogels werden antwoordde hij dat hij altijd wanneer hij in de Finse bossen liep hij oog had voor boomtakken die om de één of andere reden bijzonder mooi, vreemd of kronkelig gegroeid waren. Hij nam er eens één mee naar huis. En toen kreeg hij het idee dat er eigenlijk vogeltjes op zouden moeten zitten. Daar ontstonden zijn eerste vogels uit: https://www.youtube.com/watch?v=8Z6UykBxWTU&t=105s
En toen kwam er geen eind meer aan, want vogelsoorten zijn talrijk.

[Rereformed]

Kunst is belangrijk voor mij. Ik word door kunst tot het diepst geraakt wanneer ik het tegenkom.
Ik loop echter ook aan veel voorbij omdat veel kunst mij helemaal niet aanspreekt. Kunst is vreselijk moeilijk op waarde te schatten omdat het bedoeld is iemand persoonlijk aan te spreken en dus bij uitstek subjectief is.

In zekere zin heeft het daarmee ook iets eenzaams. Of het legt de eenzaamheid meer bloot.

Dat is een diepzinnige opmerking om te overdenken. Heel waar denk ik.
Voor een hoop kunstenaars is de creatie van kunst de therapie die ze zichzelf geven en nodig hebben. Zo is mijn kunst inderdaad geboren uit eenzaamheid. Ik maak het ongeacht of iemand er ooit naar luistert.
Spreekt kunst anderen weinig aan dan verdwijnt het in de vergetelheid, oftewel kwijnt het ook weer weg in eenzaamzaamheid.

Het is voor mij een verrassing dat ik bij het ouder worden steeds meer interesse kreeg in schilderkunst. Dat heb ik wellicht te danken aan mijn vader. Die ging toen ik klein was op zaterdagmorgen vaak naar een kunsttentoonstelling of een museum, en dan vroeg hij altijd of ik mee wilde. Dat deed ik altijd braaf.

Waardeer je het feit dat je vader dit deed nu meer dan vroeger?

Zo gaat het in het leven: pas later wanneer je terugkijkt op het leven sta je er vaak pas bij stil om iets te overdenken. Maar ik heb het hem ooit op zijn oude dag wel eens gezegd dat die zaterdagmorgens voor mij heel leuk waren. Ik woonde als klein kind in Groningen en "Pictura" was het woord dat altijd weer voorbij kwam. Ik ging even kijken en warempel, het bestaat nog steeds: Pictura. Binnenkort al 200 jaar!
Mijn vaders favoriete kunst was naïvistische kunst, in de regel gemaakt door amateurs. Dat begreep ik als kind niet, want in de ogen van een kind was het nogal kinderachtig, maar tegenwoordig weet ik wel beter en ga ik al lange tijd ieder jaar naar de jaarlijkse tentoonstelling van naïve kunstenaars in Iittala. Dat komt ook voorbij in een video, waar ik schilderijen van een bijzonder getalenteerd echtpaar verbonden heb met wellicht de enige naïeve muziek die uit mijn vingers gekomen is: https://www.youtube.com/watch?v=MbC45b54-AM. Het eerste schilderij is mijn favoriet. Dat is een verwijzing naar het beroemde schilderij Zondagmiddag van Georges Seurat, de uitvinder van het pointillisme. Dat schilderij werd ooit verkocht voor 800 frank. Dat schilderij van Seurat ziet eruit als naïvisme, maar de kunstenaar moest er wel twee jaar aan werken om het te maken! Schijn bedriegt. Of zoals Peter van Velzen in een scherpe opmerking bij mijn muziekvideo laat horen: "Volgens mij is er over deze kunst nagedacht". Hoe waar! Tot aan de details toe. Om maar wat te noemen wat de muziek betreft: die begint langzaam, maar laat vanaf het begin een accelerando horen. Symboliek voor het proces van eerst haperend, maar geleidelijk met volle teugen omarmen van het naïvisme. En het schilderij van Kati Mikola laat exact zien hoe men het oorspronkelijke meesterwerk in the Art Institute of Chicago nu kan bewonderen: https://www.youtube.com/watch?v=omHaPvcse-s&t=223s. Het schilderij is nu van onschatbare waarde. Overigens laat men tot de dag van vandaag zien Seurat nog steeds niet op waarde te kunnen schatten: men heeft het schilderij omlijst met een wit frame. Terwijl Seurat het schilderij juist bedoeld had zónder frame: hij schilderde de lijst! Maar goed, dat behoort tot het kunstenaar zijn en tot kunst in het algemeen: je kunst wordt enkel door de ware kunstliefhebbers begrepen.
Seurat was ook een bewonderaar van de antieke Egyptische kunst, een bron van inspiratie die Kati Mikola in de twee volgende schilderijen ook laat zien.
In ieder geval geeft naïvisme mij altijd een blij en gelukkig gevoel. De kinderlijk opgewekte muziek in die video maakte ik in 1989 op de dag dat ik op TV het nieuws uit de volksopstand in Roemenië volgde dat eindigde in de executie van Ceaucescu en zijn vrouw. Blijkbaar illustreert het hoe naïvistische kunst soms broodnodig is.

Ik hou er wel van om te leven in mijn eigen taalwereld. Mensen om mij heen merken wel eens op dat ik zaken in eigen woorden benoem, en nooit een vocabulaire of jargon gebruik wat de rest van de wereld wel gebruikt. Maar dat wringt vaak voor mij, omdat er toch vaak een vooringenomenheid ingebakken zit waar ik niet mee leven kan.

Dat doe je onnodig, want wat je doet onderscheidt je juist van anderen, en maakt je tot een uniek persoon, maakt je juist tot wie je bent. Wees er trots op! Wat je zegt is typisch iets wat men later op de dag van begravenis naar voren haalt.

[BdO]

Ik heb een en ander een aantal keer bekeken, en ergens doet het me het meeste denken aan prentenboeken die dateren uit de jaren '50 en misschien '60. Maar dan wat surrealistischer en soms een voor een prentenboek wat te dreigend of unheimisch element.

Er zijn ook dingen die me echt aanspreken, maar het lukt me niet om me hierin te gaan rondwentelen geloof ik. Ik doe sowieso niet zoveel met beeldende kunst, en wat betreft muziek lukt het mij wel om op een avond 10 popliedjes te verstouwen, maar grootsere zaken past niet. Niet alleen in tijd niet, maar ook niet wat betreft mentale ruimte en inleving. Het is denk ik zoiets als dat Finland te ver weg is voor een avondje koffie drinken.

Wat nu wel buitengewoon goed lukt is me inleven hoe een besneeuwde wereld voelt, want ook hier bij mij ligt alles onder minsten 10 centimeter sneeuw, waarbij een keurige -5 temperatuur er voor zorgt dat deze sneeuw ook nog een tijd zo mooi blijft. Dankzij de epidemie hoef ik niet met de auto door de sneeuw naar mijn werk. Het kwaad werkt mee ten goede (nou ja, heel veel kwaad dan, en een klein goed dingetje, maar toch).

[Rereformed]

Ik ben op Youtube aan het struinen geweest.
Waarom ga je niet weer componeren?
Dit is het voor mij helemaal.
Was er zo door geraakt.
Het gebeurt zelden, maar hier kan ik gewoon stil naar gaan zitten luisteren.
Alleen ervaren.

Deze woorden van jou hebben me al maandenlang achtervolgd. De klus om mijn oude composities op YouTube te plaatsen liet me even weer ondergedompeld zijn in de muziekwereld en deed de vraag die je stelde steeds maar weer voorbij gaan.
Uiteindelijk dacht ik dat ik er maar aan moet toegeven, ik ben tenslotte met pensioen. Ik zag er heel erg tegenop, want in de 22 jaar dat ik niet meer heb gecomponeerd is er een hoop veranderd wat betreft de technieken, apparaten en software die erbij komen kijken, en ik had eerst het gevoel dat ik er niets van snap. Maar ik heb me door het oerwoud van audio interface, DAW en virtuele instrumenten heen geworsteld, kreeg mijn muziekhoekje voor elkaar, en begon eergisteren zowaar aan een nieuwe compositie. Misschien is het iemand opgevallen dat ik de laatste tijd nauwelijks en de laatste drie dagen helemaal niet op het forum ben wezen kijken. Ik kreeg een vlaag van creatieve flow, een zeldzame toestand die ik in mijn leven niet vaak heb ervaren. Het gevoel dat ik na zo'n lange tijd weer opnieuw bezig ben met componeren maakte me onbeschrijflijk gelukkig! De drie dagen dat ik eraan werkte heb ik voor een groot deel met tranen in m'n ogen doorgebracht. Iedere keer wanneer ik de muziek aanhoor kan ik op het moment dat de piano inzet (=de Albert oproep uit een verleden waarvan ik dacht dat die onherroepelijk achter me ligt) mijn tranen niet bedwingen. Niets diepzinnigs dus, maar een pure stroom van emoties. Niets heeft voor mij zoveel betekenis als muziek die uit mijn eigen lijf naar boven komt opwellen.

Dank je wel, Maria, voor de feedback en het duwtje dat je me gaf! Ik hoop dat je weer een zeldzame vlaag van "gewoon stil naar gaan luisteren" krijgt en het resultaat "kan ervaren":

[Maria]

Jongen toch.....
Haast ademloos.

[Rereformed]

Ik ben niet veel bij het forum langs geweest de laatste tijd. Ik ben deze week weer helemaal in de ban geweest van het componeren. Wanneer zoiets mij overkomt heb ik geen aandacht meer voor iets anders en neemt het mijn tijd volkomen in beslag. Zelfs werd ik eergisteren om twee uur in de nacht wakker om er aan verder te werken. Ik maakte het zo ongeveer af op mijn verjaardag. Het resultaat op te dienen in een setting van een humoristische YouTube video heeft me een big smile gegeven. Wow, ik voel me zo gelukkig! Ik kan nog steeds scheppend bezig zijn!

[Rereformed]

Voor schakers is 64 nog altijd heel bijzonder jongeman. Je hebt eindelijk je bord vol. Het is bovendien 2 tot de macht 6. De volgende exponent laat nu nog eens 64 jaar op zich wachten. Zó lang houdt niemand het uit! Dus best een felicitatie waard. Proost!.

Bedankt voor deze mooie bijdrage. Deze oude theoloog loopt altijd warm voor symboliek. Hier dus nog wat details voor hen die het niet meteen oppakken:
De oude contrabas ben ikzelf nu ik 64 ben. Hij is met pensioen en blikt terug op zijn leven en speelt één noot voor ieder jaar eruit. Sommige jaren gaan snel voorbij, zoals de eerste zes jaren, en de jaren van jong gezin met kleine kinderen om me heen, en bij andere jaren - waar voor mij bijzondere herinneringen aan zitten - blijft hij even stilstaan, bij 16, 17, 20, 37, 42 en 50. Vanaf de vijftig worden al mijn jaren in sierletters gegeven. De noten gaan dan van jaar tot jaar gestaag omlaag, symbool voor het lichamelijk bergafwaarts gaan, maar kan men ook opvatten als geestelijk steeds diepere grond aanboren.

[Maria]

Ik ben niet veel bij het forum langs geweest de laatste tijd. Ik ben deze week weer helemaal in de ban geweest van het componeren. Wanneer zoiets mij overkomt heb ik geen aandacht meer voor iets anders en neemt het mijn tijd volkomen in beslag. Zelfs werd ik eergisteren om twee uur in de nacht wakker om er aan verder te werken. Ik maakte het zo ongeveer af op mijn verjaardag. Het resultaat op te dienen in een setting van een humoristische YouTube video heeft me een big smile gegeven. Wow, ik voel me zo gelukkig! Ik kan nog steeds scheppend bezig zijn!

Nog steeds helemaal (bezeten) bezig.

Ik had dit vanochtend heel zachtjes aan staan.
Mijn man vroeg, wie hier zo speelde.
Dat vraagt hij nooit.

Jammer dat zo weinigen dit horen.
Ik heb deze op Facebook gedeeld.

[Peter van Velzen]

Het was dan ook zeldzaam mooi. Albert heeft op Youtube trouwens uitgelegd dat daar heel wat voor nodig was.