'Als Hij roept, kun je daar niet omheen.

[Maria]

Afgestudeerd verpleegkundige.
’Dansen, vriendjes... Ik hou van God!’

Ze is 23 en kan in het leven nog alle kanten op - maar ze gaat het klooster in. Een wonder, want bijna geen enkele jonge vrouw wil nog non worden. Ilke weet het zeker. 'Als Hij roept, kun je daar niet omheen.'

http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/a ... land.dhtml" onclick="window.open(this.href);return false;

Na haar eerste, tijdelijke gelofte volgen nog 2 studiejaren. Daarna wordt ze 'op missie' gezonden. Na een in Nederland gevolgde opleiding tot verpleegkundige heeft ze al eens een korte periode in Tanzania op een primitieve manier aan verloskunde gedaan en sindsdien heeft Ilke een zwak voor Afrika. Maar één en één is in het leven van een novice niet altijd twee. 'Ik weet nog niet waar God mij roept. Ik ga waar Hij mij nodig heeft.'

Sommigen zouden zeggen:
Wat mankeert haar?
Wat mankeert er aan haar?

Anderen: Zonde van zo'n knappe intelligente meid.

Ik denk dan:
Ik kan het bewonderenswaardig vinden, dat je je zo'n opgave stelt, ook al vind ik, dat je ook gewoon je leven kunt leiden en dat je evengoed op kunt komen voor familie, vrienden en overige naasten die je in je leven tegen komt.

Als je je leven dan toch in dienst van de mensheid wil stellen, ook al ben je gelovig, waarom je dan vastleggen in een kloosterorde met een celibataire eed?

[PietV.]

Sommigen zouden zeggen:
Wat mankeert haar?
Wat mankeert er aan haar?

Anderen: Zonde van zo'n knappe intelligente meid.

Ik denk dan:
Ik kan het bewonderenswaardig vinden, dat je je zo'n opgave stelt, ook al vind ik, dat je ook gewoon je leven kunt leiden en dat je evengoed op kunt komen voor familie, vrienden en overige naasten die je in je leven tegen komt.

Als je je leven dan toch in dienst van de mensheid wil stellen, ook al ben je gelovig, waarom je dan vastleggen in een kloosterorde met een celibataire eed?

De vraag is hoe lang Ilke van Steekelenburg het daadwerkelijk uithoud. Straks denkt ze na over een gezin en komt de dagelijkse sleur van een klooster haar de neusgaten uit. Gaat ze zich ergeren over het gegeven dat ze vroeger weleens kon uitslapen en toe mocht geven aan haar behoeften. Vorig jaar kwam ik een soortgelijk verhaal tegen in de krant, jong enthousiast maar toch de roep van de buitenwereld kon hij niet negeren. In het artikel kwam ik nog een stukje tegen over jongens.

De vriendjes die ik had... hartstikke leuke jongens. Maar iets klopte er niet
Ilke van Steekelenburg (23)

Even los van het religieuze deel, als de jongens haar niet echt bevallen dan kan het natuurlijk ook een andere oorzaak hebben.

[writer]

Ik lees: "Ik hou van U. Ik ga voor U. Ik ga doen wat U van mij vraagt"
Dan denk ik zou ze in mensen teleurgesteld zijn?
Van een God is alles makkelijker te accepteren, je kunt Hem laten zeggen en van je laten vragen wat je wil.
Een God boetseren die helemaal bij je past en ja, dan kun je wellicht van Hem gaan houden.
Maar echt begrijpen doe ik het niet.
Wel dat ze zich wil inzetten voor haar medemens, zeer te waarderen.
Misschien hebben die mensen voor hun idealen een denkbeeldig voortdurend duwtje in hun rug van een beschermende God nodig die ze laten zeggen dat Hij ook van hen houdt.
Oneindig veel.

[Maria]

De vraag is hoe lang Ilke van Steekelenburg het daadwerkelijk uithoud. Straks denkt ze na over een gezin en komt de dagelijkse sleur van een klooster haar de neusgaten uit.

Ook al denkt ze niet na over een ander samenlevingsverband of eigen gezin.
Daarover is natuurlijk ook nog heel wat je speculeren.

De gewenning zal haar zeker parten gaan spelen na de eerste euforische tijd.
Ik ga het even vergelijken met zo'n sterke verliefdheid en de gevolgen ervan, dat het je leven compleet op zijn kop zet.
Als die na een half jaar nog bestaat, dan is het meestal de praktijk dat mensen weer helemaal in balans zijn 2 tot 5 jaar nadien.
Het gaat erom wat je na die tijd nog steeds emotioneel beleeft, denkt en motiveert, of een ontstane situatie als permanent gezien kan worden.

Een compleet nieuw leven op een andere manier heeft vaak eenzelfde vervolg.
Dan denk ik aan andere werkkring, verhuizing, kinderen krijgen.

[PietV.]

De nonnen hebben tegenwoordig ook door dat een website mensen kan inspireren om toe te treden. De roeping moet een beetje geholpen worden. Het lijkt op een wervingscampagne van de koninklijke landmacht.

http://www.servidorasdelsenor.org/es" onclick="window.open(this.href);return false;

[Maria]

De Kerk is geen achterlijk instituut ook al lijken veel uitspraken, die gedachten wel eens te voeden.
"Gaat dus met de tijd mee".
Zeker als het gaat om promoting van zichzelf.

Zonder reclame geen geïnteresseerden is toch een algemeen aangenomen statement bij produkt verdelers.
Of dat nu een materieel produkt is of spiritueel maakt geen verschil.

[Maria]

Logisch toch lijkt me, nu niet iedere gelovige meer als kind in aanraking komt met de promotie ervan door meneer pastoor.

Er zijn nog te weinig pastoors om bij de mensen thuis langs te gaan om te vragen of ze één of meer kinderen af willen staan aan God, oftewel De Kerk.
Want zo ging dat vroeger.
Het was norm dat er gepoogd werd minstens een lid van het gezin in het klooster te sturen/te krijgen/te promoten, Vaak al vanaf de 12 jaar afgesproken en kinderen voorgehouden dat het een eer was.
En een oneer als er geen enkel kind uit een groot gezin religieus werd.
Dat was niet officieel, maar wel vaak de praktijk binnen een geloofsgemeenschap.

Zeker als het jongetjes betrof, die naar een seminarium gestuurd konden worden, speelde vaakk mee in arme grote gezinnen, dat zo'n zoon ook verzorgd werd en "onder de pannen".
Gratis kost en inwoning en last but not least, een gratis opleiding/studie.
Soms de enige mogelijkheid voor veel ouders om een intelligent kind te kunnen laten studeren.
Een hele zorg minder voor de ouders.

[axxyanus]

De vraag is hoe lang Ilke van Steekelenburg het daadwerkelijk uithoud. Straks denkt ze na over een gezin en komt de dagelijkse sleur van een klooster haar de neusgaten uit. Gaat ze zich ergeren over het gegeven dat ze vroeger weleens kon uitslapen en toe mocht geven aan haar behoeften.

Maar dat is een vraag waarvoor toch iedereen staat. Ook de dagelijkse sleur van een gezinsleven kan iemand de neusgaten uitkomen. Ook als ouder van jonge kinderen kan je je ergeren over het gegeven dat je vroeger wel eens kon uitslapen en dat je je eigen behoeftes opzij zet voor die van de kinderen.

Als blijkt dat Ilke van Steekelenburg na een aantal jaren haar richting wil heroriënteren dan zegt dat op zich niet zoveel. Ik ken nog mensen waarbij dat gebeurd is.

[PietV.]

Maar dat is een vraag waarvoor toch iedereen staat. Ook de dagelijkse sleur van een gezinsleven kan iemand de neusgaten uitkomen. Ook als ouder van jonge kinderen kan je je ergeren over het gegeven dat je vroeger wel eens kon uitslapen en dat je je eigen behoeftes opzij zet voor die van de kinderen.

In het normale leven kun je jezelf nog vermaken met de gedachte dat je kinderen al snel zelfredzaam worden en snel door hebben dat het heerlijk is om 's-ochtends op de bank te liggen voor de tv als pappa en mamma slapen. En de sleur is te doorbreken door iets ander te gaan doen. Voor een non liggen de mogelijkheden anders als je de bruid bent van een onzichtbare entiteit en deze niet zomaar kan passeren op zoek naar een andere hobby. Discussie is niet mogelijk. Ik vermoed zelfs dat de ruimte voor gewetensvragen beperkt is, op het moment dat je kritiek voelt opborrelen over het systeem dan heeft het weinig zin. De katholieke kerk heeft onlangs een buitengewone bijeenkomst gehad over nieuwe samenlevingsvormen. De uitkomst was duidelijk, we laten alles bij het oude en roepen van tijd tot tijd dat we best begrip hebben voor deze categorieën. Een doekje voor het bloeden, in het geval van deze non die opgegroeid is een Nederlandse samenleving zullen deze vragen haar niet onbekend voorkomen. Als ze morgen verliefd wordt op een andere vrouw dan zit ze met een groot probleem. En hoe hoog is de inzet voor deze idealist?