Is jouw God de enige ware.

[Gerard]

Erik schreef in een ander topic ("Wietse")

Hoe rationeel is het om te denken dat je de juiste god aanbid??

Dit is inderdaad een interessante vraag alhoewel wel vaker gesteld. Een uitdaging aan gelovigen. Ze zijn er heilig van overtuigd dat god bestaat en hebben daarvoor de gebruikelijke argumenten. Ik zou ook wel eens heel graag van een christen willen horen waarom hun god de enige ware god is en niet Allah, Brahma, Vishnu, Wodan etc.
Het eerlijkste antwoord zou zijn dat het allemaal één en dezelfde is. Voor mij even onzinnig als die ene ware god maar ik daag allen uit die er anders over denken, dus dat hun god de enige ware is, hun antwoord op deze vraag van Erik te beargumenteren.

[collegavanerik]

want het staat in de bijbel, en jezus heeft het zelf gezegd
en als de bijbel ongelijk mocht hebben, dan maakt dat jezus een leugenaar
maar jezus is de zoon van god en die kan dus niet liegen
en dat staat weer in de bijbel

(parafrase van Ken Hovind)

[Sararje]

want het staat in de Koran, en Mohammed heeft het zelf gezegd
en als de Koran ongelijk mocht hebben, dan maakt dat Mohammed een leugenaar
maar Mohammed heeft het letterlijk van Allah gehoord en die kan dus niet liegen
en dat staat weer in de Koran

(parafrase van Osama bin Laden)

[lanier]

Uit het Oude Testament blijkt duidelijk dat er sprake is van meerdere Goden.

Karen Armstrong in 'Een geschiedenis van God':
Aanbad Abraham dezelfde God als Mozes, of kende hij hem onder een andere naam? Deze vraag zou voor ons, in deze tijd, een zaak van het grootste gewicht zijn, maar de bijbel is er merkwaardig vaag over en geeft tegenstrijdige antwoorden. De ene bijbelauteur zegt dat de mensen Jahweh sinds de dagen van Adams kleinzoon hadden aanbeden, maar in de zesde eeuw blijkt uit het priesterverslag dat de Israëlieten pas van Jahweh hadden gehoord toen Hij in de brandende braamstruik aan Mozes verscheen. Het priesterverslag laat Jahweh uitleggen dat Hij inderdaad dezelfde God is als de God van Abraham, al was er sprake van een misverstand; Hij zegt tegen Mozes dat Abraham hem 'Eel Sjaddai' had genoemd en de goddelijke naam Jahweh niet kende.

Bijgevolg nemen we aan dat de drie aartsvaders van Israël - Abraham, zijn zoon Isaak en zijn kleinzoon Jakob - monotheïst waren en alleen in één God geloofden. Dat schijnt niet het geval geweest te zijn. Sterker nog, het is misschien juister om die eerste Hebreeën heidenen te noemen die veel religieuze opvattingen met hun Kanaänitische naburen deelden. Ze zullen zeker hebben geloofd dat Goden als Mardoek, Baäl en Anat bestonden. En misschien hebben ze niet eens allemaal dezelfde God aanbeden; het is heel goed mogelijk dat de God van Abraham en de 'Gevreesde' van Isaak en de 'Machtige' van Jakob drie verschillende goden waren.
We kunnen nog een stapje verder gaan. Er is grote kans dat de God van Abraham de Kanaänitische oppergod Eel was. De godheid diende zich bij Abraham aan als Eel Sjaddai (Eel van de hoogste), wat een van Eels traditionele titels was. Elders wordt hij Eel Eljon (De Allerhoogste) of Eel Betel genoemd. De naam van de Kanaànitische oppergod treffen we nog steeds aan in Hebreeuwse woorden als Isra-eel of Isma-eel.


Mensen die de bijbel letterlijk lezen en geloven in één God hebben een groot probleem vanwege bovenstaande verhaal. Daarnaast is het zo dat in de loop der eeuwen het beeld van God vele malen drastisch is veranderd.

[Sararje]

Ik kan hier wellicht even een makkelijker verklaring geven: het zijn synoniemen van dezelfde god en de toevoeging El die in verschillende tijdsperioden of plaatsen. Bovendien klopt de redenering dat El in Israel een toevoeging is, niet. Als je het correct wil vervoegen in het oud-Hebreeuws is het Ji-Srael. De eerste lettergreep geeft een 3e persoon en de laatste lettergreep is zoveel als ´gevochten en gewonnen´ in de zgn. Hitpael-vorm.
Ik vrees heel sterk dat Karen Armstrong hier is doorgeslagen in haar redenering.

[doctorwho]

Waarom men de eigen religie als beste ziet wordt volgens mij (zucht daar is ie weer) in
Het Nut van God goed verwoord.


Auteur H. Jansen


ISBN: 9029522984

Jansen stelt zich op als kritisch observator van godsdiensten. Deze leven van oncontroleerbare geloofspunten, zegt hij; voor de rede zijn ze in veel opzichten onbevredigend; zo menen velen bijvoorbeeld dat Bijbel of Koran geschiedenis of heilsgeschiedenis bieden. Wanneer hij bewegingen als antroposofie, Club van Rome, milieuactivisme, New Age en gnostiek bespreekt, gaan zijn stokpaarden in snelle draf. Hij heeft meestal wel gelijk, bijvoorbeeld in zijn stelling dat godsdiensten voorzien in menselijke behoeften en dat zij de rede graag buiten spel zetten. Zijn ongelijk ligt vooral in het niet bespreken van de vraag naar de betekenis van niet-rationele, innerlijke waarheden. Voor het christelijk geloof en de islam (hij is docent Arabisch en Islamkunde aan de RU Leiden) ontleent hij zijn voorbeelden graag aan het fundamentalisme. Ook sektarische eindverwachtingen zijn een dankbaar doelwit. Interessant is dat hij de tegenstelling tussen christendom en islam vooral ziet als tegenstelling tussen geloven en handelen en dat hij rite en ceremonien religieus van grote betekenis acht. Het boek leest vlot. Met bibliografie en registers.

(Biblion recensie, Drs. J. Kleisen)

[Sararje]

Tsja, vaak vind ik de analyses van Hans Jansen bijzonder goed. Echter, zo objectief is hij oko weer niet. Als ik me niet heel erg vergis heeft hij een tijdje geleden bij een interview/discussieprogramma van Max Pam verteld dat hij zichzelf tot het Rooms Katholicisme heeft bekeerd. In hoeverre hij dat nog steeds belijdt, weet ik niet.

[cymric]

Persoonlijk vind ik de discussie trekken aan een dood paard. Je wéét als niet-gelovige dat er geen enkel rationeel antwoord op de vraag van de OP komt, alhoewel je dat wel graag zou willen---want dan gaat de discussie tenminste ergens over. Ik ga straks de laatste editie van de New Scientist maar eens kopen, denk ik, want die hebben een special over de wetenschap van religie (zie hier). Dat lijkt me zinniger gespreksstof dan deze oude koe, hoe vermakelijk het ook af en toe is om iemand te zien spartelen in een zelf-gemaakt logisch moeras.