In moderne vertalingen wordt Kush vervangen door Nubië of Ethiopië, Want onder die naam kennen wij het land dat in de oudheid Kush werd genoemd. Maar helaas verdonkermaant dit alleen maar het feit dat het hier om een kennelijke vergissing handelt. De Euphraat en de Tigris ontspringen beide in het bergland van Oerartoe (Turks armenië), daar zou je dus de tuin kunnen situeren, maar als er ook een rivier vandaan moet komen die om Nubië heen moet stromen, dan moet de tuin zo ongeveer het hele midden-Oosten omvatten. Zeer onwaarschijnlijk, zeker als er een Cherubs is die de terugkeer belet. De terugkeer naar het midden Oosten kan in het midden Oosten uiteraard niet belet worden
Als we de vierde rivier nader bekijken, komen we tot de conclusie dat de bron van de bdelium hars en de Onyx in de richting van Iran moet liggen. Volgens de Theophrastus kwam bdelium hars uit Aria oftewei Iran en verder die richting op (Afghanistan en Pakistan zelfs). Een rivier die in de richting van Iran stroomt was in Oerarto ook te vinden. Hij stroomt zelfs dicht bij de berg Ararat zelf: Namelijk de Aras. Als we zover zijn, is de rivier die het land van “Kush” omstroomt niet zo moeilijk te vinden. De vierde grote rivier die in Oerartoe ontspringt is de Kizil Irmak oftewel de Halys. “Kush” is waarschijnlijk dus niet Nubië, maar wellicht werd Kussara bedoelt het gebied waar de Hethieten oorspronkelijk vandaan kwamen. (de Hetthieten woonden inderdaad in het gebied dat door de Kizil Irmak omstroomt wordt).
Als aartsvaders vervolgens naar het gebied “ten oosten van Eden” , bevinden ze zich dus in het stroomgebied van de Aras. En uiteraard is de hoogste berg in die omgeving de Ararat. Dus laat men – na de veronderstelde zonvloed – de ark daar landen. Deze traditie is dus waarschijnlijk uit Iran afkomstig, waarschijnlijk naar Babylon gebracht door de Kassieten. Indo-europeanen die honderden jaren lang, de koningen ven Babylon hebben voortgebracht. Mogelijkerwijs verwijst het zondvloed-verhaal naar een overstroming van het gebied van de Kaspische zee. Het feit dat deze zee aanzienlijk minder zout is (slechts 1/3) dan de zeeën die inverbinding staan met de oceaan, doet veronderstellen dat er in het verleden meer zoet water aan toe is gevoegd door rivieren en/of regen dan er is verdampt. (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Dode zee waar er meer water schijnt te zijn verdampt dan er is toegevoegd door de Jordaan).
Er is mij echter niet bekend dat de Kaspische zee in mensenheugennis ook grote overstromingen heeft gekend. Dit is wel bekend van de Zwarte zee (ongeveer 4000 BCE) maar de overlevende daarvan zouden aan de andere kant van Armenië zijn beland, niet aan de Aras. Uiteraard zou een mythe gebaseerd op die vloed zich wel heel goed over de wijde omgeving toe verspreid kunnen hebben. Met verplaatst dan de berg in het landschap van Oerartoe in richting waar men woont. De Kassieten dus richting Ararat, die vanuit het dal van de Aras is te zien de Semieten kozen daarentegen voor een berg die vanuit het stroomgebied van de Tigris zichtbaar was. (de berg “Judi”).
Wat opvallend is aan het verhaal van de tuin is dat nadat de mensen er zouden zijn verjaagd de terugweg zou zijn afgesneden door een Cherubs met een vlammend zwaard. Dit verondersteld dus een vuurverschijnsel min of meer (want van een Engel) vanuit de hemel. We moeten dus verwachten dat er wellicht een hoge actieve vulkaan was die zich tussen de tuin en het oosten daarvan bevond. Inderdaad is bijvoorbeeld de berg Ararat zelf een oude vulkaan, die in elke geval in het 3e millinium (tussen 2000 en 3000) BCE nog een zware uitbarsting kende.
Alle redenen dus om het verhaal van de tuin als een versie te zien van een Babylonische – voorheen Kassietische – mythe. Een verhaal van een vulkanische uitbarsting die de mensen uit het gebied in het westen van Oerartoe had verjaagd in een tijd die aan een grote vloed vooraf ging. Wie wil weten wat de slang in de boom ermee te maken had, moet zich voorstellen dat een grote stroom lava (of iets ergers: een pyroclastische stroom) de helling van een vulkaan afkomt. Dat lijkt wel wat op een slang die uit de hoogte naar beneden komt.
Tot zover de fysische aspecten van dit verhaal.
