Gespleten corpus callosum, bewustzijn en vrije wil

[sytze]

Vroeger werd gedacht dat het splijten van de corpus callosum een goede manier was om mensen van hun epilepsie af te helpen. Dit was het misschien ook wel maar dit had meerdere gevolgen. De twee hersenhelften hadden geen (of bijna geen) contact meer met elkaar en dit resulteerde in interessant onderzoek en een nieuw licht op het menselijk bewustzijn en de vrije wil.

Een patiënt met een gespleten corpus callosum kreeg een tafel voor zich met allerlei voorwerpen waaronder een sleutel. Ondertussen lieten ze links van de persoon het woord "key" zien en aan de rechter kant het woord "ring". Er werd gevraagd wat de persoon zag en de patiënt antwoorde met het woord: "key". Tegelijkertijd greep de linkerhand van de persoon naar de sleutel voor hem. Alsof de rechter hersenhelft "ring" zei. (de rechter hersenhelft is verantwoordelijk voor het linkerdeel van het lichaam en de linkerhelft van de hersenhelft is verantwoordelijk voor het rechter deel van het lichaam. Verder zit het vermogen tot spreken in het linker deel van de hersenen.)

Dit wekt de indruk dat er twee verschillende varianten van bewustzijn ontstaan zijn in dezelfde schedel die onafhankelijk kunnen functioneren.

Verder is er een experiment gedaan waarbij de patiënt aan z'n linkerkant bloot werd gesteld aan een redelijk ongeklede vrouw. De patiënt begon te blozen. De dokter vroeg waarom, waarop de patiënt antwoordde: Oh, ik dacht aan een seksueel getint grapje. De dokter vroeg daarop weer wat deze grap inhield en de patiënt antwoordde dat hij het vergeten was maar dat dit in ieder geval de oorzaak was voor het blozen.

Hieruit kun je afleiden dat de linkerhelft wel het gevoel van blozen heeft ervaren en ergens weet dat het iets seksueel getint heeft moeten zijn, maar het beeld heeft de linkerhelft niet meegekregen. Het gedrag wordt verklaard en voor de patiënt wordt dit werkelijkheid. Je verwacht dat de linkerhersenhelft antwoord met "niks", maar in tegenstelling tot dat wordt er informatie bij gehaald die niet klopt en wordt dit voor de patiënt als waarheid ervaren.

Dit wekt de indruk dat we alleen maar stimuli binnen krijgen, we hier op reageren en onze hersenen dit achteraf voor ons gaan verklaren. Ons bewustzijn zou dus ons gedrag/acties alleen maar interpreteren en er een samenhangend verhaal aan hangen.

Hierbij zie ik dus een argument tegen het bestaan van de vrije wil. Als deze beredenering klopt reageer je alleen op stimuli en rationaliseer je achteraf. Voor de vrije wil is dan geen plaats meer.

Ik hoop dat we ons in deze discussie kunnen beperken tot bewustzijn en vrije wil in samenhang met de gedachten hierboven en wat zaken hieromheen maar niet dat er belachelijk ver van deze beredenering wordt gediscussieerd. Ik denk dat het voor ieder verstandig is om steeds na het schrijven van een stuk na te denken of het niet te ver afdwaalt, even afdwalen kan natuurlijk, maar niet hele pagina's vol.

Groet, Sytze

[Blues-Bob]

De proefpersoon is niet extern valide, de methodologie lijkt me zelfs voor vergelijkbare gevallen niet voldoende om daar uitspraken over te doen, je verwart geheugenfuncties met het nemen van keuzen, autonome functies worden verward met vegetatieve functies en het zijn 2 individuele gevallen.

De generalisatie (of inductie) ten aanzien van vrije wil, als in datgene wat vereist is voor het nemen van vrije keuzes is dus niet conform de standaard.

Dat we achteraf rationaliseren, is zondermeer waar, en dat we onbewuste invloeden meenemen in het nemen van vrije keuzes en soms zelfs de enige invloeden zijn tav vrije keuzes spreekt niemand tegen. Maar doen alsof bewuste invloeden daardoor niet van toepassing kunnen zijn is een vals dilemma.

Een geschikt onderzoek is een onderzoek wat vooraf vragen naar een keuze, wat zou u doen als u nu mocht kiezen tussen a of b. En vervolgens gevraagd wordt naar de voordelen van de andere optie, waarna gekeken wordt naar de invloed op de eerste intuitie. Er vanuitgaande dat wij onszelf deze vraag soms stellen, lijkt me het passen bij afwezigheid van vrije wil als dit GEEN effect sorteert op de definitieve keuze.

Een andere insteek is te kijken wat de invloed van tijd is op het verschil tussen intuitieve en definitieve keuze. Verder raad ik het boek "the brain that changes itself" aan. We zijn instaat ons eigen brein te veranderen en kunnen gedrag aanleren wat invloed heeft op onze keuzes (even rust nemen en jezelf de vraag stellen wat waarom nuttig kan zijn). Tot slot moet je erg oppassen dat je neuroreductionisme niet doorslaat zodat andere vakgebieden die relevant zijn uit het beeld verdwijnen. Dat betekent ook dat als het hebben van een bepaalde chemie in de hersenen een voorwaarde is voor het iets liefdevol noemen of niet, hele bizarre situaties kunnen ontstaan. Dan kan een relatie waarbinnen regelmatig huiselijk geweld plaatsvind, zo mogelijk nog altijd liefdevol zijn en kan masturberen terwijl je aan die ene leuke dame of heer denkt aanranding worden.

Lees ook:
http://www.academia.edu/7045354/Neurore ... x_and_love" onclick="window.open(this.href);return false;
http://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=& ... 0277,d.ZWU" onclick="window.open(this.href);return false;

Groet,

Bob

[Peter van Velzen]

Uiteraard bewijst een (foute) rationalisatie niet dat er niet zoiets als (handelen uit) vrije wil kan bestaan.
In zekere zin is deze rationalizatie juist een bewijs van vrije wil (de rationalizaite werd op geen enkele manier afgedwongen). Maar ook dat is een conclusie die op lemen voeten staat.

Zelfs al word er een condittie aangetroffen waarin aangetoond kan worden dat een patient gehee geen vrij wil heeft (of uitoegend), dat bewijst dat ook weer niets voor gezonde mensen.

Een situatie waarin geen sprake is van vrije wil, die beter duidelijk maakt wat vrije wil is, is wanneer ienabd onder bedreiging van een mes of een pistool, zijn portomonnaie afstaat. Zo iemand heeft geen ongezonde hersenaandoening, maar handelt niet uit vrije wil. Het doet er niet toe of hij in de andere hersenhelft het pistool niet ziet, en rationaliseert dat hij zijn geld afstaat, omdat hij zo veel empathie voor de overvaller voelt